Hush (2008)

Niks nieuws.

Lijkt best veel op Joyride. Helaas is de film te clichématig en te voorspelbaar om hoger te scoren. We hebben het allemaal al eens gezien, hoewel de uitwerking hier niet slecht is.

Geinig.

Iets wat ik niet had verwacht overigens. Met name het geklooi met de zoom, het focusgeshit en het schokkerige camerawerk is niet mijn kopje thee. En het begin is allesbehalve origineel binnen het genre.

Tijdens de eerste 20 minuten worden gelijk alle cliché's al uit de kast getrokken. Echter er wordt toch getracht onvoorspelbaar om te gaan met die cliché's. Dat lukt best aardig, en dat is prettig. Het komt i.i.g. de spanning ten goede. Ook het zijplotje met de vreemdgaande vriendin leidde leuk af.

De twist vond ik redelijk verrassend en het einde bevredigend. Alhoewel, men mag best eenst stoppen met die sequel-opties halverwege de titelrol in griezelfilms. Wordt een beetje afgezaagd. Ook het wegrennen in het donker met een brandende zaklantaarn in de hand blijft een vervelend dingetje. Wel leuk opgelost uiteindelijk.

Uitleg voor mcdaktari:

Die kerel is de beveiligingsbeambte die in het complot zat. De vrouw en de parkajas zijn inmiddels vermoord, maar hij is gewoon nog actief. Zeker nadat hij een boek in de schappen ziet liggen met daarop de naam van de schrijver. Hij kan niet wachten om het adres te achterhalen.

Goed.

Toch wel een redelijk spannende thriller.

En de badguy zie je niet van gezicht en einde is beetje open.

Rest acteerwerk is prima en spanning zit goed.

Alleen de plot die hier staat is niet helemaal correct

3 sterren

Net als Donkey Punch heeft ook deze me positief weten te verrassen. De Britse komedies hebben me nooit kunnen bekoren, maar deze thrillers wil ik er wel meer van zien.

Plot is niks bijster origineels, maar een aantal originele momentjes en wendingen deden het voor mij.

Spanning word er goed in gehouden en goed opgebouwd. Ook het acteerwerk volstaat.

Het valt me op dat Engelsen altijd wel spannende films weten te maken. Je zit toch op het puntje van je stoel. Met het camerawerk is het ook net of je zelf aanwezig bent.

Wel aardig.

Deed mij het meeste denken aan Haute Tension eigenlijk. Misschien omdat ik Joy Ride niet ken, en uiteraard door de toiletscene.

Filmpje dat zich niet schaamt voor z'n clichés. Doet er dan ook niet veel aan om ze uit de weg te gaan. De film richt zich vooral op de uitwerking, die toch tamelijk sfeervol en geslaagd is.

Camerawerk is proper, soundtrack ook fijn en sfeervol. Acteerwerk valt amper te beoordelen, veel moeten de acteurs niet doen. Blijft een redelijk enigmatische killer en een solide opbouw.

Jammer dat het nooit écht spannend wil worden. Filmpje met hetzelfde potentieel als een Ils ofzo, maar ik bleef toch iets teveel gewoon toekijken. Had qua spanning toch wat meer moeten brengen.

Aardig tussendoortje, maar had toch wat meer verwacht. Warp stelt als filmproducent toch aardig teleur eigenlijk.

3.0*

Matige thriller/horror. Uitgangspunt leent zich tot een leuk en pretentieloos achtervolgingsfilmpje, maar de invulling ervan is bij tijd en wijlen gewoon beroerd. Nergens wil de film spannend worden en de cast is echt zeer ongelukkig uitgekozen. Wat een inspiratieloze acteurs. Visueel ziet het er hier en daar best leuk uit, met een paar leuke experimentele shots, maar zeker vergeleken bij de betere horrors uit de UK van de laatste jaren is dit maar zeer povertjes.

2,5*

Een mooi bewijs dat een flinterdunne plot niet altijd nadelig hoeft te zijn voor een film. In Hush werkt het simpele verhaaltje perfect als katalysator voor een flinke dosis spanning. Meer uitdieping van het hoe en het waarom zou in de meeste gevallen nefast zijn voor de suspense. Hier wordt dat gelukkig achterwege gelaten. Voor het overige is Hush niet vies van clichés, maar ook hier geldt de stelregel: wat is er mis met clichés als ze feilloos worden uitgevoerd? Voeg hier nog de vele verrassende wendingen die de film rijk is aan toe en je krijgt een thriller die je meermaals op het puntje van je stoel doet zitten. Misschien niet zo opzienbarend als de spraakmakende Britse genregenoten, maar zeker even efficiënt.

Not that bad. Ik hou er wel van, Britse thrillertjes. Het gegeven is inderdaad niet vernieuwend, we kennen het van tig andere films, maar anderzijds voelt het toch best verfrissend aan.

De acteurs doen het niet slecht, best overtuigend. Beth is een irritant mens, maar ach, dat is nou eenmaal haar rol en daar over zeuren heeft weinig nut. Fijne spanningsboog en flinke portie suspense. Je krijgt als kijker zijnde niet ontzettend veel antwoorden op je vragen, maar dat houdt het bij een film als deze juist leuk.

Enkele goed getimede schikmomenten zorgen ervoor dat het geheel boeiend blijft.

Alsof Tonderai iets te veel z'n best heeft gedaan om er iets van te maken. Zo komt hij visueel wel aardig voor de dag met snelweglichten en regenachtige shots, maar komen er net zo gemakkelijk warrige en chaotisch gemonteerde shots voorbij, die het er niet bepaald vriendelijker op maken. Ook het scenario lijkt wat onnodig opgepompt, waardoor het nog wel eens een een dip of plooi tegenkomt die niet helemaal wordt gladgestreken. Had wel wat directer gemogen. Nu knarst het hier en daar met een ietwat truttige hoofdrolspeler en een man met capuchon die het maar niet echt onder stroom weet te zetten. Hush is snel vergeten.

Prima film ! Klein budget maar toch redelijk overtuigend , goede sfeer.....heb me meer dan prima vermaakt.

Erg spannende thriller!
Zowiezo zijn thrillers met trucks erin altijd wel spannend (Duel,Joyride).
Ik moest aan het begin wel ff wennen aan dat vreselijke accentje. Ik had geen ondertiteling dus wennen was het wel even.
De film doet er niet lang over om interessant te worden, en zeker nadat zijn vrouw gevangen is genomen laat de film je geen moment met rust en blijft de spanning constant aanwezig.
Paar leuke schrikeffecten, en een aardig mysterieuze killer maken dit tot een erg leuk filmpje.

Maar doordat op de poster staat: The best brittish horror in years had ik er toch net iets meer van verwacht.

Desondanks toch nog 3,5*.

Wat jammer weer, typisch zo'n film met veel potentie die het toch weer verknald. Halverwege de film stond ie bij mij nog op 4* en bereidde ik mezelf alvast voor op het vragen waarom deze film toch vrij laag scoort, omdat het toch heel spannend was. Echter de geloofwaardigheid daalt naar een nulpunt later in de film. Alles is zo eenvoudig gedaan. Hoe de hoofdrolspeler al gesnapt zou worden in de truck bij het tankstation, maar dat het toch niet gebeurd omdat de trucker toch nog in de laatste seconde wordt geroepen. Overigens zag je hem gewoon in de truck kijken en kon hij de hoofdrolspeler haast niet missen. Daarna gebeurt vrijwel hetzelfde op de WC, wanneer net op het moment dat hij gesnapt zou worden er twee agenten binnen lopen. Dan heb je weer het vervelende waarbij de hoofdrolspeler in het huis van de dader is, hem ziet douchen, maar ipv hem aan te vallen gaat ie rustig met de sleutels lopen klooien. Geloofwaardigheid is hier ver te zoeken, ik zou eerder voor een verrassingsaanval gaan. Dan wordt de film ook nog eens erg spannend gemaakt door een hoofdrolspeler die bijster dom is, want hij zag de dader bij de containers linksaf slaan, wat dus betekent dat ie uiteindelijk achter de hoofdrolspeler uitkomt, en vervolgens loopt ie gewoon dom achteruit. Mislukte schrikactie dus want je kon van tevoren al weten dat het zou gebeuren. En als ik het eind van de film dan goed begrijp is de dader dus nog gewoon in leven nadat er een container op hem is gevallen. Je moet er maar op komen.

Nu twijfel ik zeer tussen een 2,5 en een 3,0. Maar omdat ik toch een beetje moe wordt van die standaard ongein die ik net heb opgenoemd dat telkens weer gebruikt wordt om het een beetje spannend te maken straf ik deze film af en geef hem een 2,5.

Redelijk filmpje, niet al te bijzonder leuk als tussendoortje.

Heeft ook flink leentjebuur gespeeld bij andere films uit dit genre.

Het wordt helaas nooit echt spannend op enkele scènes na.

2,5 Sterren.

Matige thriller waarin een vrouw wordt gekidnapt tijdens een nachtelijk autoritje met haar vriend. Twee redelijk onsymphatieke hoofdpersonages die volledig in dienst staan van het plot en ook ongeloofwaardige beslissingen maken om zo het verhaal gaande te houden.Toch nog redelijk onderhoudend en een aantal goeie spanningsmomenten.

Alledaags low-budget filmpje dat op zich wel aardig wegkijkt. Het verhaal lijkt op het eerste zicht vrij spannend maar al gauw blijkt dat het weinig tot niet is uitgewerkt. Daardoor wordt de film al snel zeer standaard en voorspelbaar. Het zogenaamde "dodelijk kat-en-muis spel" stelt maar weinig voor en zit vol van de gebruikelijke clichés. Enkel aan te raden voor liefhebbers van het genre of wanneer je niets anders te doen hebt.

Een redelijke Britse thriller en een beetje een kruising tussen Joy Ride en Breakdown.

Een eenvoudig verhaaltje, dat zonder al te veel zijwegen wordt uitgewerkt. Ondanks de clichés is het allemaal wel sfeervol en op sommige momenten een beetje spannend, al had het vooral op dat gebied wat beter uitgewerkt kunnen worden. De personages waren verder niet zo heel bijzonder. Wel zit er nog een paar aardige twists in, die redelijk goed werkten.

De locatie op het einde is ook wel mooi, al was het einde uiteindelijk wel iets te gemakkelijk. Hierdoor is het een optelsom van plus en minpunten, die de score uiteindelijk ergens in het midden doet belanden. Soms best leuk en onderhoudend, soms wat minder, maar wel behoorlijk sfeervol.

2,5*

Tsjah, ''onderhoudend'' is dan het clichématige sleutelwoord. Simpel, maar relatief doeltreffend kat-en-muis spelletjes. Uiteraard vergelijkbaar met tig titels, maar belangrijker is hoe Hush het zélf doet. Mark Tonderai is dus gewoon een eenvoudige, maar solide regisseur. House at the End of the Street (2012) blijft namelijk ook een beetje hangen op hetzelfde punt (vermijden van risico's). Kudo's voor de belichting, die zorgt ervoor dat Hush vooral heel sfeervol en verzorgd eruit ziet.

Een nobody

Hush heeft een prima plotomschrijving, prima start van het verhaal, en een aantal aardige plottwists voor de kijker in petto. Waar de schoen hem echter wringt is de lage productiewaarde amateuristisch geschoten beelden en het met momenten waardeloos acteerwerk van bepaalde personages.

Hierboven genoemde nadelen zijn wellicht het gevolg van een beperkt budget, maar ook inhoudelijk valt er nog genoeg op te merken. Zo begint het verhaal na een redelijk prima opzet behoorlijk stuurloos en eentonig aan te voelen. De killer en de de protagonist blijven om elkaar heen draaien, waarvan ik best geloof dat het spanning bij de kijker op moest wekken (steeds net de ultieme confrontatie kunnen ontwijken) maar dit kan men niet de hele tijd blijven herhalen. Nog een nadeel vond ik dat je als kijker de gevaarlijke maniak nooit te zien kreeg, deze werd altijd op een bepaalde moment gefilmd waardoor je zijn gezicht net niet zag (meestal van achteren over de schouder) of op een manier waarop je het gezicht eveneens net niet zag omdat er altijd een hoodie gedragen werd. Ik snap dat dit gedaan was om de identiteit van het personage niet vrij te geven en zodoende mysterie rondom hem te creëren maar omdat er praktisch niks over zijn motieven bekend werd gemaakt bleef de meedogenloze vrouwenhandelaar(?) een nodbody. Net zoals de hele film trouwens.

De uiteindelijke finale waar de film zorgvuldig naartoe probeert te bouwen voelt daarnaast als een sof en bepaalde personages die het verhaal een zogenaamd extra laag moesten geven (de twee politieagenten) hadden er net zo goed uitgelaten konden worden omdat ze grotendeels overbodig waren. Daarnaast wordt de film steeds voorspelbaarder, dus hoe langer ik keek, hoe verder mijn interesse wegzakte. Uiteindelijk blijft er dan niet veel te genieten over.

2,0*

Had mijn bedenkingen in het begin van de film, kwam ietwat goedkoop over en de bewegende camera stoorde. Stilletjes aan werd de film toch wat spannender dus bleven we kijken. Het laatste half uur werd gerokken, we bleven ook met vraagtekens zitten. Er is zeker niet veel nagedacht over deze film, het werd tijd dat hij gedaan was.

Een leuk speelfilmdebuut van regisseur en schrijver Mark Tonderai, dat misschien niet altijd even origineel is, maar wel voor dynamisch en spannend vertier zorgt. Ik heb nog geen ander werk van Tonderai gezien. Dat gaat na het zien van deze film zeker gebeuren.

Als protagonist Zake een merkwaardige waarneming doet is zijn reactie een hele passieve. Hij wil zich er niet mee bemoeien. Ok, nog wel de politie bellen, maar verder niks. Hij wil verder gaan met zijn ingezakte doodse leven. Goed van Zake, want het is juist aan deze begrijpelijke maar ook passieve instelling te danken dat hij daardoor juist wel betrokken raakt bij hetgeen hij heeft waargenomen. Die betrokkenheid komt weliswaar tot stand met wat toeval en veel pech maar wordt heel geloofwaardig uitgespeeld.

Hush is een hectische en rusteloze film. Opvallend goed camerawerk zorgt voor een dynamisch kader waarin het verhaal met zijn vele wendingen perfect past. De film is steeds in beweging. Rustmomenten zijn amper aanwezig en de weinige momenten dat de wind even gaat liggen zijn van korte duur. Misschien soms iets teveel van het goede. Ik pak tijdens het kijken graag even een momentje om het voorafgaande te recapituleren. Als de film me intrigeert tenminste. Daar kreeg ik amper de gelegenheid voor. Daar staat tegenover dat de film zonder de onrust en de hectiek niet zo intrigerend en spannend was geweest.

Uiteraard heeft het verhaal ook een aandeel in de spanning. De kern van dat verhaal bestaat uit een kat- en muisspel tussen Zake en de man bij wiens boosaardige praktijken hij betrokken raakt. Een fijn nachtelijk duister sfeertje maakt het af. Hush is een goede thriller. Niet zo goed als Duel (1971) of Spoorloos (1988), die vermoedelijke bronnen van inspiratie zijn geweest, maar gewoon goed.

"Remember me you CUNT!"

Persoonlijk nog best wel vermaakt met deze film hoor. Tuurlijk het is allemaal geen hoogstaand werk, volledig volgens het boekje, lichtelijk cliché en soms gewoon irritant. Toch deed het me wel wat. Duidelijk veel inspiratie gehaald uit Amerikaanse voorgangers die beduidend wat succesvoller waren maar, als je een Joy Ride en/of The Hitcher er bij gaat halen dan komt deze film toch wel redelijk in de buurt. Eigenlijk is dit gewoon de Engelse versie van Joy Ride, en het was nog verdomd lachen.

Want de film is onwijs duister, begint best spectaculair maar, weet op een gegeven moment inderdaad behoorlijk irritant te zijn dankzij dat stelletje. Wanneer de film een andere richting in slaat dankzij de ontvoering van Beth knalde de film direct door, werd het zelfs nog gore met vlagen wat het ook wel echt afwerkte. Spannend kon de film zeker zijn, al zat je nergens echt op het puntje van je stoel. De film raasde vrij lekker voorbij, de kidnapper was best geinig maar, nergens uit de hoogte of heel nadrukkelijk aanwezig.

Het einde vond ik misschien wat af, deed me weinig en hier werd het wel heel duidelijk dat we met een B-film te maken hadden. Toch bleef het wel leuk, en regelmatig wel gewoon spannend genoeg dat je bleef kijken.