The Buddy Holly Story (1978)

toch wel een foutje in de beschrijving want Buddy Hoilly is nooit van Maria Elena gescheiden - in fact: zij was degene die hem op het spoor bracht dat Norman Petty geld verduisterde...

Gewoon een fijn filmpje met de heerlijke muziek van Buddy Holly. Gary Busey speelt goed, het fifties-sfeertje wordt mooi weergegeven (die auto's, dat ziekenkasbrilletje...) en ongeveer ook dezelfde elementen als in Great Balls of Fire (de conservatieve katholieken die zich woedend uitlaten over die 'junglemuziek'). Het scenario had wel wat beter gemogen en ook had ik liever wat van het vliegtuig en de crash gezien. Nu eindigt de film zo abrupt. Voor de rest niet op aan te merken.

Het leven van Buddy Holly, een zeer grote artiest die waarschijnlijk Elvis had kunnen overtreffen als hij niet was verongelukt. De film is creatief met de feiten, zoals wel meer biopics. Belangrijk is wel dat de sfeer er wel wat inzit. Niet overal even sterk, maar Gary Busey maakt wel veel goed. Knap dat hij zelf zong. Het boeiendste is natuurlijk het opboksen tegen vooroordelen. Tegen sponsors van de radio, tegen de kerk, tegen zijn ouders, tegen zijn vriendin en zelfs tegen platenmaatschappijen, producers en promotors. Buddy Holly speelde een genre dat des duivels was en je zeker als blanke niet mocht spelen. Hij bleef wel vechten en brak gelukkig door. Deed me wat denken aan het verhaal van Ray Charles die een wereldster werd, maar in zijn eigen Georgia enkel via de achterdeur binnen mocht omdat hij zwart was...

Later in de film wordt vooral geteerd op de liedjes en is dat hoofdzakelijk interessant voor mensen die houden van zijn muziek. Wat veel kijkers wel zullen, toch nog altijd belangrijk bij een biografische film. Maar er had meer mee kunnen gedaan worden. Grootste teleurstelling is toch wel het einde waar één van de belangrijkste gebeurtenissen in de muziekgeschiedenis in 3 regeltjes op het eindscherm aan bod komt. Een gemiste kans en je blijft toch met honger zitten.

Muziekbiopic.

Het lijkt vaak alsof al die muziekanten eenzelfde levensverhaal hebben gehad. Al is dat van Holly dan aan een vroegtijdig einde gekomen. Samen met Valens trouwens, wie zin heeft kan deze film met La Bamba bekijken, ze eindigen allebei op hetzelfde punt.

Holly begint klein, wordt opgepikt, maakt het met z'n bandje, daarna de problemen etc etc ... het verloop kan je wel dromen. Rash spendeert aardig wat tijd aan de muziek zelf, met twee extended optredes die eigenlijk iets te lang duren voor een film als deze. Liefhebbers van de muziek zullen het niet erg vinden uiteraard, maar je zit uiteindelijk gewoon te kijken naar een cover van Holly.

Busey is een apart ventje maar doet het wel goed, ook de rest van de cast zorgt dat het een redelijk luchtige bedoening blijft. Er zit wel wat drama in, maar dat neemt nooit de bovenhand. Visueel redelijk karig, soundtrack is vooral de muziek van Holly zelf, dus daarvan weet je wat te verwachten.

De film wordt nergens vervelend of saai, maar voegt weinig toe aan het verhaal zelf. Eigenlijk kan je dan beter een docu van Holly opzetten, maar geen idee of er daar goeie van bestaan.

1.5*

Redelijke film over Buddy Holly die al vroeg begon met het spelen van rock n roll. Een biopic over de helaas korte carrière van deze muzikant waarbij er wel heel veel muziek voorbij komt. Dit werkt eigenlijk een beetje in het nadeel van de film, aangezien het verhaal en de personages hierdoor wat oppervlakkig blijven. Net geen 3.5 sterren.

Film over de korte, maar baanbrekende carrière van rock-‘n-roll monument Buddy Holly, een van mijn jeugdidolen. Film moet het vooral hebben van de muziek, al klinken de liedjes een stuk rauwer dan op de cd’s die ik in bezit heb. Voor de liefhebber goed te doen, maar de film is niet zo leuk als La Bamba (1987) over de minder bekende Ritchie Valens, die bij dezelfde vliegtuigcrash om het leven kwam.

Toen ik zag dat Gary Busey, voorzien van paardengebit, de hoofdrol vertolkte van de helaas veel te vroeg overleden rock-'n-roll muzikant Buddy Holly, moest ik deze best oude film gewoon zien omdat ik Gary Busey vooral kan uit beginjaren 90 films, waarin hij vaak een slechterik speelt (o.a. in de leuke en vermakelijke actiefilm "Under Siege (1992)").

In deze soort van RTL4-achtige Drama / Muziek (de nadruk ligt vooral op Muziek, want het noodlottige einde, op 3 februari 1959, van een drietal talentvolle muzikanten waaronder dus Buddy Holly, The Big Bopper en Ritchie Valens, komt alleen als tekst in beeld op het einde) film, wordt het korte leven van Buddy Holly weergeven vanaf 1956 en dan vooral vanuit het oogpunt van zijn drie personen (Buddy Holly als zanger en gitarist, Joe Mauldin als bassist en Jerry Allison als drummer) groep "The Crickets" (vanwege een krekel/cricket in de garage van Buddy Holly), waarmee hij rock-'n-roll speelde en zeer bekend en populair (o.a. bij de zwarte bevolking van Amerika) werd. Het genre rock-'n-roll was destijds nog nieuw en was niet bepaald populair en vooral niet bij de oudere christelijke bevolking. Alle bekende liedjes van Buddy Holly passeren in deze film de revue en ze worden steeds uitstekend vertolkt (zowel beeldend als muzikaal) door Gary Busey (hij zong ook zelf alle liedjes) die de rol van Buddy Holly ook uitstekend speelt.

De grote liefde van Buddy Holly, genaamd Maria Elena Santiago (gespeeld door Maria Richwine), krijgt ook ruim de aandacht in deze film en dat gedeelte werd vooral zoetsappig weergegeven. Zoetsappig is eigenlijk ook wel van toepassing op de hele film, want de film bevat geen tragische momenten en ik vind het ook jammer dat het noodlottige einde (vliegtuigongeluk middels een klein vliegtuigje) van Buddy Holly niet in beeld werd gebracht. Het werd alleen kort via drie tekstregels weergegeven op het einde, waarbij wel mooi werd gezegd als laatste regel ".... En de rest is rock-'n-roll". De film duurt met circa 105 minuten niet al te lang, maar hier en daar vond ik het wel wat saai en langdradig. De cast doet het overigens wel goed en buiten de eerder genoemde Gary Busey als Buddy Holly was dat ook van toepassing op Charles Martin Smith (als bassist Joe Mauldin) en Don Stroud (als drummer Jerry Allison). Visueel werd overigens alles fraai weergegeven en dat geldt zeker voor het tijdsbeeld van de eind jaren 50.

Best een aardig Drama / Muziek film over het korte leven van Buddy Holly, die vooral het kijken waard is vanwege de goede Buddy Holly rol van Gary Busey en natuurlijk ook vanwege de mooie en leuke liedjes die Buddy Holly heeft gemaakt en die zeker ook belangrijk zijn geweest voor de muziekgeschiedenis. Omdat het einde een gemiste kans is en ook wel teleurstellend is, krijgt deze film wel maar een kleine voldoende omdat het nu vooral een zoetsappige film is geworden over het leven van Buddy Holly.

De film kijkt op zich best lekker weg (en dat zeg ik niet snel). Het is echter wel jammer dat de film redelijk oppervlakkig als een soort wikipedia-pagina Buddy Holly's verhaal verteld. Hij moest zich vrij worstelen uit het zuiden van de VS en dat is wel zo'n beetje de enige worsteling (die al na 30 minuten gelukt lijkt). Verder heeft hij vrij weinig complexen en wandeld hij als een alwetende superheld van de rock 'n' roll door het leven.

Denk je: op zich nog een leerzaam inkijkje in het leven van Holly (die zulk en korte carrière had dat je vanzelf niet zo'n vreselijke draak biopic krijgt over jaren en jaren), blijkt dat ook niet helemaal historisch correct. Verder ook vrij duf in elkaar gezet. Af en toe een leuk tracking shot vanuit de regie, en het tijdsbeeld ziet er ook prima uit, maar uiteindelijk is dit een zoveelste biopic die vooral een samenvatting is met weinig inlevende scènes en een wat makke Busey als Holly. Het einde is wel prima, ook niet met tig minuten aan tekst wat iedereen daarna heeft bereikt (die dan het ongeluk niet meemaakten) maar gewoon een simpele tekst. Was de rest maar zo krachtig geweest. 2,0*.

Fijne biopic over Buddy Holly. Er was niet erg veel heimwee naar de jaren 60 in de jaren 70, wel naar de periode daarvoor: de jaren 50. Veel beeldmateriaal is er ook niet, behalve dat Buddy zo slim was een kleurencamera te kopen voor z'n privéfilmpjes. Elvis had de looks en de heupen (en was eerder), maar Buddy schreef en produceerde zijn eigen songs. Werd ook niet oud genoeg om zoals Elvis te eindigen. Buddy stierf die andere beruchte muzikantendood. Kijk maar eens wie er allemaal omkwamen in ongelukken met vliegtuigen, auto's e.d. We beginnen op de roller rink in 1953 en het eindigt met het laatste optreden op 2 februari 1959. Voornamelijk aandacht voor de carrière, een beetje privéleven. Vreemd genoeg niet hoe het allemaal eindigde de nacht na het optreden.

6 jaar duurde het, daarna begonnen de jaren zestig en kregen we na The Crickets een bandje genaamd The Beatles die verder gingen waar Buddy was gebleven. Want dat is toch wel wat je het meeste afvraagt, hoe was het verder gegaan als Buddy Holly had blijven componeren en produceren? Hij zou nu 85 zijn geweest. 5 jaar ouder dan Dylan.