La Teta Asustada (2009)

Een mooie film, maar misschien net iets te simpel om echt goed te zijn Ik hou van de eenvoudige symboliek, het rustige tempo, de eenvoudige personages. Maar om de een of andere reden blijft het door al die eenvoud net iets te veel op de vlakte. Het personage van Fausta is tragisch en vertederend tegelijk, de film doet ook goed zijn best om de context mooi te schetsen, met veel liefde voor kleine details en de ontroerende schoonheid van wat bij ons vooral als kitsch aanzien zou worden (dan heb ik het natuurlijk over alle bruiloften en de bijhorende feesten en geschenken) - het contrast met het rijke en luxueuze huis waar Fausta gaat werken maar dat, met uitzondering misschien van de tuin, even doods is als Fausta's emotieloze leven, is uiteraard duidelijk.

Het is een film met een erg mooi, uitgepuurd scenario, waar alles op zijn plaats zit (en waar je zonder moeite aan alles een betekenis kunt geven), maar de verfilming zelf mist wat bezieling. Het gebrek daaraan is in zekere mate waarschijnlijk bewust, maar dat neemt niet weg dat de film zo niet echt werkt, niet meteen aanslaat bedoel ik dan. Ook filmisch is het allemaal net iets te zwak. Die Gouden Beer zou ik er dus niet aan geven, maar dat neemt niet weg dat het dus wel een mooie film is

De film heet hier in Duitsland trouwens 'Eine Perle Ewigkeit', wat ik wel een mooie vertaling vind.

Toen ik de filmomschrijving van te voren las, vond ik het een heel bizar verhaal. Ik hoopte dat als ik de film zou kijken dat het mee zou vallen omdat ik het dan in een bepaalde context zou zien. Dat was dus niet het geval. Het verhaal is gewoon heel bijzonder.

Ik vind het geheel nogal troosteloos en traag verlopen. De dialogen verlopen erg traag en vaak zonder emotie en de klaagliedjes tussendoor maken het geheel er ook niet beter op. Hierdoor verloopt het zo stroperig. Daarnaast is de setting erom heen ook nogal troosteloos.

Ik was blij om tegen het einde aan toch nog wat emotie te zien. Bijvoorbeeld als haar oom (waarschijnlijk in dronken toestand) heel emotioneel word en schreeuwt dat ze eens moet gaan ademen. Vervolgens rent zij in paniek naar het Grote Huis. Of toen ze door haar bazin uit de auto werd gezet. Hier kon ik eindelijk wat mee.

Wat ik wel interessant vond aan deze film was dat je mee kon kijken hoe er met bepaalde onderwerpen als dood en trouwen wordt omgegaan in Peru. En mooi dat ze op het einde die plant krijgt van de tuinman.

Maar over het geheel gezien liep deze film voor mij toch wat te traag.

Phoe, wat een bijzonder verhaal. Wanneer je de synopsis leest heb je ook geen idee wat je moet verwachten. Ze heeft een aardappel in haar vagina gestopt, moet je daar nou om lachen of getreurd zijn dat het meisje zich genoodzaakt voelde om dit te doen? Je eerste reactie wanneer je zoiets leest is dan ook 'WTF?' maar wanneer je het verhaal er omheen kent, vergaat je het lachen wel. Het is triest, en als vrouw zijnde doe je hard je best om het niet teveel te visualiseren en het je voor te stellen. Ik moet er niet aan denken, al die risico's. De infecties, de aardappel kan groeien (de wortels komen er uit) en maar te zwijgen over bloedingen. De rillingen lopen me over mijn lijf bij de gedachte alleen.

Het verhaal is donker, bedrukt en toch vrij simpel. Fausta is lastig benaderbaar voor de kijker, je ziet haar angst, maar je kunt er niet veel mee. Ze kwam niet bij me binnen, ik voelde niks voor haar en kreeg ook geen 'band' met haar personage. Ook de andere personages bleven vlak.

Het verhaal is traag, zit weinig schot in. Maargoed, het is dan ook niet het type film waar de ene naar de andere gebeurtenis moet voorvallen. De zangstukjes haalden de vaart ook behoorlijk uit de film, en er zat al zo weinig vaart in.

Zoals al vaker beschreven is het voornamelijk het einde wat noemenswaardig is, dit haalt de film nog enigszins omhoog in mijn waardering. Eindelijk datgene waar ik naar op zoek was bij deze film, helaas wel erg aan de late kant. Jammer.

Interessant verhaal, interessante cultuur, inheems taaltje, een inheems volk, het heeft soms wat weg van een documentaire, maar de regie slaagt met al die elementen er niet in om een goede film te maken. Het verhaal alleen al zou emoties moeten oproepen, maar het wordt erg droog gebracht, het lukte me niet om met de personages mee te leven. Het gaat over zogenaamd zielloze mensen omdat ze uit een verkrachting zijn geboren, de film zet ze ook zo neer in plaats van als de gestigmatiseerde mensen die ze waarschijnlijk in werkelijkheid zijn. Een film dus die zo'n door de maatschappij opgelegde stigma bevestigt in plaats van dat het onderuitgehaald wordt.

Vreemd eigenlijk dat het de Gouden Beer heeft binnengesleept, misschien dat men wou kiezen voor een inheems aandoende film. Een andere genomineerde, About Elly (2009), had het makkelijk van deze kunnen winnen. Magere 2,5*.

Ik had wel wat verwachtingen voor deze Gouden Beerwinnaar, maar was toch wat ontgoocheld na afloop. Ik vond het weinig beklijvend en werd te weinig meegetrokken in het verhaal. Nochtans is het uitgangspunt wel sterk met het stigma of taboe dat heerst voor kinderen die geboren zijn uit een verkrachting. Interessant is het volksgeloof dat deze trauma’s via hun moedermelk aan hun dochters worden doorgegeven hoewel men in tegenstelling tot het platteland er in de stad wel andere theorieën op nahoudt.

Een vrij beladen verhaal, donker en bedrukt. Over angst ook die je remt als persoon en hoe je moet functioneren. En toch voelde ik me te weinig betrokken met het personage. Hoewel cultuur en folkore was ik niet zo enthousiast over de muzikale intermezzo’s. Mja, er zat toch meer in vond ik. Jammer.

Ik had er ook wat meer van verwacht, al waren er wel een aantal scenes die ik heel goed vond was het over de hele linie wat magertjes. Ook was soms de subtiliteit wel erg ver weg, met name in de relatie tussen Aida en Fausta als duidelijke metafoor voor de kolonisatie van Peru, of eigenlijk heel Latijns Amerika. Maar daartegenover staan dan wel mooie scenes zoals de optocht van de verjaardagscadeaus en het uitzoeken van een kist. Ik vond sowieso die wat troosteloze feestjes het best getroffen, het trauma van Fausta en het gedoe met haar dode moeder (die eerder haar oma leek, het zal ook wel een bewuste keuze zijn geweest zo'n oud besje daarvoor te casten) kwam minder uit de verf.