The Sound of Insects - Record of a Mummy (2008)

mijn stem
3,22
27 stemmen

Zwitserland
Documentaire / Experimenteel
87 minuten

geregisseerd door Peter Liechti
met de stemmen van Peter Mettler en Alexander Tschernek

Als in een onherbergzaam bosgebied een jager stuit op het gemummificeerde lichaam van een man is in eerste instantie niet duidelijk wat er is voorgevallen. Totdat blijkt dat deze het proces van zijn sterven met een haast macabere precisie heeft vastgelegd.

25 BERICHTEN 2 MENINGEN
zoeken in:
avatar van Verhoeven
4,0
0
Dé film waarvan ik het meeste verwachtte. Dat komt mede doordat het gegeven zo ontzettend intrigerend is. Het gegeven is gebaseerd op de novelle ''Miira ni narumade'' van de Japanse auteur Shimada Masahiko, die zich op zijn beurt liet inspireren door dit ongelofelijke maar waargebeurde verhaal. Een man besluit na veertig jaar leven dat hij zelfmoord gaat plegen door zichzelf te laten uithongeren. De grote vraag is natuurlijk: waarom doet hij dat?

Verwacht hier geen film die zich houdt aan de speelfilmconventies, want Peter Liechti zoekt niet naar de essentiële levensvragen. Eerder zoekt hij de ervaring op hoe het moet zijn om zo de dood tegemoet te treden. Een indringende en soms echt pijnlijke ervaring waarbij je gedwongen wordt alle dagen af te lopen met de mysterieuze man. Hij brengt de man nooit tot leven in een vorm van een acteur maar weet het wel pakkend vorm te geven in de voice-over.

Dat het een bijzondere filmervaring ging worden had ik van tevoren al verwacht. Maar de film wist me helaas nergens echt in extase te brengen, iets wat ik van tevoren wel had verwacht. Dat komt ook doordat er vrijwel continu een stem te horen is. Met deze stem komt Peter Liechti een beetje in de buurt van hoe het zou moeten zijn geweest om de dood zo te betreden. Verder gebruikt hij alleen maar beelden van de natuur met heel af en toe wat oude archiefbeelden zoals de man met de zeis. Ik heb nog nooit zo gefascineerd naar insecten, takken, bomen, struiken, water et cetera gekeken en geluisterd. Het leek me zo akelig om daar te sterven. Zoals de stem van de voic-over op een gegeven moment zegt: ik kan me niet meer bewegen en ik voel me zo alleen, ik wil hier weg. Of bij dag veertig, waarneer de man zich afvraagt hoe het komt dat hij nog leeft en of er geen mensen naar hem op zoek zijn. Als hij dadelijk maar niet gevonden wordt. Veel vaker klaagt hij over de pijn van het lichaam. Ontzettende hoofdpijn, last van de maag en dat hij de benen na een twintigtal dagen al niet meer kan bewegen. Daarbij komt ook nog eens kijken dat hij door die pijn maar heel weinig slaapt en dus steeds bij bewustzijn is. Een rustig en kalm einde tegemoet gaan zit er niet in. Na dertig dagen hoort hij veel vaker de geluiden van insecten, waarnaar de titel van de film verwijst, en vanuit daar probeert hij nog een enkele pogingen te ondernemen om van de dood te ontsnappen. Maar dan is er al geen weg meer terug.

Het was een unieke ervaring, maar ik had het na een dag of vijftig wel gehad. Ik was psychisch redelijk op en fysiek zat ik er behoorlijk brak bij. Op de één of andere manier herpakte ik me wel maar ik voelde me er niet echt goed bij. Het was een rijke ervaring en een film die ik zeker nog wel eens wil bekijken op het grote doek, zonder de druk dat ik nog zoveel films moet afwerken die dag. Gewoon de film ervaren zoals Peter Liechti die bedoeld heeft. Als het goed is heeft het filmmuseum de film aangekocht. Ik zal dus mijn uiterste best gaan doen om deze film binnen te halen.

En zelfs bij het schrijven over deze film wordt het me niet goed. Ik heb een ontzettend blok in mijn maag en af en toe zie ik die verschrikkelijke beelden voor me waarover de man spreekt in zijn voice-over. Geen fijn gevoel en dat laat dan maar zien dat de film een behoorlijke impact heeft gemaakt. Het is ook geen film die ik zou aanraden bij iemand, want daarvoor maakt hij veel te veel indruk.

avatar van Mug
1,0
0
Haha, hilarisch, aSMoDeuS. Mij stoorden een aantal dingen ook zo erg, dat ik ook tot deze nog lagere waardering kwam. Maar ik ben het compleet oneens met jouw beweegredenen.

Maar voordat ik me daarover verder uitlaat, wil ik eerst duidelijk maken dat deze docudrama toch hoog op mijn to-see lijstje stond. Blijkbaar waren mijn verwachtingen te hoog...of beter gezegd: zou ik gekozen hebben voor een andere aanpak. Op papier een zeer interessant thema waar veel mee gedaan kan worden onder de noemer 'sfeer'. En dat ontbrak.

Ik had totaal geen problemen met de stem van de verteller (Canvas zond de Engelstalige versie uit). Het enige sfeervolle (duister) wat de film te bieden had samen met verschillende verhalen die hij vertelt.

Maar dan, het audiovisuele aspect. Ook daar kun je sfeer mee creëren. Qua beeld was het een allegaartje. Fijn pixelig donkere beelden (ja!!!) tot en met veel te veel HD-cam beelden (getsie!!! sfeerdodend). Want juist die HD-cam beelden met veel in- en uit-zoom praktijken haalden mij steevast uit de film. Ik begon zelfs te vloeken. Vreselijk lelijk, en vaak waren de beelden (hoe associatief ze soms wel niet bedoeld waren) ook nog eens oninteressant.

En dan de muziek. Voorspelbaar? Nee, verre van. Als onze hoofdpersoon vertelt dat ie naar Bach luistert, doet de muziek haar intrede. Een of ander vaag Zwitsers pseudo-experimentele jazzgroep met een vadsige en zwetende zanger die Duitse keelklanken produceert (en dat zien we ook nog eens in close-up in HD-cam beelden lieve mensen, zeer associatief). En ze blijven maar terug komen.

In het laatste half uur gaat het opeens de goede kant op voor 10 minuten. Eindelijk wist de film me mee te voeren. Maar ja, opeens waren daar weer lelijk gefilmde HD-cam beelden van wuivende halmsprieten. Flikker toch op!

Ik had dit project toch anders aangepakt....

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.