Stroszek (1977)

Schijnt de film te zijn die Ian Curtis van Joy Division voor het laatst zag voor hij zelfmoord pleegde.

dat verklaart een hoop

Leuk, die Herzog maand op Cultura. Maar toch kan ik niet voldoende grip krijgen op z'n vroegere werk.

Stroszek bijvoorbeeld met non-acteur Bruno S. (die men wellicht nog herinnert van deze film)

Weer uitzonderlijk vreemd. Ook zijn accordeon- en klokkenspel is van curieuze waarde.

De andere vreemde acteur die vaker te zien is in Herzog films, de kleine oude Clemens Scheitz, ziet er niet alleen opmerkelijk uit, maar ook zijn handelingen zijn weer opmerkelijk.

Je vraagt je af waar je eigenlijk naar kijkt. Het laatste half uur is echter briljant, met een hilarische veiling en - ja, het is echt geen animatie-film - een drummende eend, een dansende kip, een piano-spelende kip, en een konijn als brandweerman.

Vreemd, maar wel lekker. 3,5*

Toch vrij duidelijke film hoor. Niet echt bemoedigend, maar wel een keiharde sneer naar het welvaartsdenken.

Eens, maar Stroszek is verre van een vet aangedikt Hollywood drama. Vreemd staat niet gelijk aan onduidelijk.

En eerlijk is eerlijk, Bruno S. is geen briljante acteur, al helemaal geen conventionele/klassieke acteur.

Nee dat is waar, hij is meer een pasklaar typetje dat Herzog in feite gebruikt heeft.

Geweldige mooie film, waar ik moeilijk de genialiteit van kan aanduiden.

Laat ik beginnen bij Herzog, een filmmaker die niet persé heel hoog scoort, maar me immer weet te boeien. Hij maakt uiterst eigenzinnige en vooral vreemde films.

Neem nu zijn Cerro Torre: Scream of Stone, op zich erg slecht acteerwerk, met verschrikkelijke muziek, maar toch vond ik hem erg boeiend en soms haast halucinerend, mede dankzij die muziek (vreemd dat ik hem maar 3* gegeven heb.)

Stroszek is ook zo’n geval apart. De knullige innemende Bruno is op zich al een bezienswaardigheid. Met zijn instrumentjes gaat hij ergens midden tussen de flats zitten om zijn liederen te verkondigen. Het is op een mooie manier erg armoedig. De gehele film praat iedereen half langs elkaar en het lijkt er nauwelijks toe te doen. Neem nu de scène waar Clemens (geweldig ventje) een vreemde theorie uit op twee jagers. Ieder gaat zijn eigen gang, haast aandoenlijk.

Mij deed de film in al zijn gekheid dan ook vooral denken aan regisseurs als Korine, Gallo en Jarmusch. Ook die geven op hun eigen manier een aparte kijk op het (Amerikaans) leven. Geweldig, bevreemdend, absurd, ontroerend en ook erg grappig.

Neem nu de eind scène, die is tegelijkertijd zo vreemd dat hij erg grappig is, maar ook ontzettend ontroerend in zijn esthetiek. Een manier waarop eerder eigenlijk alleen Gummo me wist te raken.

Een film die niet constant even sterk is (zo vond ik het Duitsland deel met de pooiers niet super), maar over het geheel toch echt geniale scènes bevat en zo’n aparte kijk geeft, dat ik er 4,5* aan wil geven (op het randje.) Denk niet voor iedereen, kan me voorstellen dat hij voor sommige best saai kan zijn, of gewoon flauw. Maar ik heb echt ongelofelijk genoten en Herzog behoort toch echt tot de meest bijzondere auteurs.

Nu in de tip 150

en nu niet meer

Ik ga met Daan mee. Uitermate sterke film waarin schijnbaar niks gebeurd, maar in feite zoveel voor de goede toeschouwers.

Het einde is van briljante schoonheid.

Vooralsnog een 4, maar eigenlijk is dat te laag want hij verdient bij herziening misschien wel een 5, ach, dat moet herziening leren

Er gebeurt eigenlijk behoorlijk wat, de plotontwikkeling is groot. Maar het kan denk ik saai of nogal kaal overkomen, maar voor 'de goede toeschouwer', zoals jij het noemt, opent er zich een hele wereld.

Goed dat je het een mooie film vond trouwens, vind het nou niet direct een Fisherking-film, op de een of andere manier.

mmmh, ik hou hier wel van. Het heeft een soort directheid die Duitse films wel vaker hebben, bovendien ben ik wel een liefhebber (op voorhand) van de Duitse Cinema. Het taalgebruik vond ik SCHITTEREND. Dialogen die je nooit eerder hoort, op een toon die op het eerste gezicht helemaal niet spoort met het getoonde, het geeft een bizar soort vervreemding! En dat maakt de film sowieso UNIEK.

Vond je dan ook juist het deel in Duitsland beter ? Of heeft het puur met de esthetiek van de taal te maken ?

Persoonlijk vond ik het vooral in Amerika erg goed, wanneer Bruno bijvoorbeeld in het Duits aan het brabbelen was, terwijl een Amerikaan tegen hem aan praat. Dan komt het erg goed uit. Voor de rest heb ik niet bijzonder veel met de taal, alhoewel ik het, in tegenstelling tot vroeger, niet lelijk vind.

Die scene met dat premature kindje is prachtig zeg! Stroszek is een combinatie van fraaie momenten (inderdaad; het klokkenspel op de binnenplaats, het einde) maar verder voor mij niet meer dan een sympathieke film. Behoorlijk depressief en toch komt het niet heel erg aan. Bizar is het soms zeker, levensecht evenzeer. 3,5*

met Bruno S.

Bruno Stroszek is vrijgelaten uit de gevangenis en vertelt te stoppen met drinken.

Bruno S. = Bruno Stroszek? Vanwaar de overeenkomst?

Aan zijn bio te zien er veel overeenkomsten inderdaad. Bruno der Schwarze is een documentaire over hem. Zijn echte naam is Bruno Schleinstein.

Het is (in grote lijnen) het verhaal van Bruno S., gespeeld door hemzelf

Wat een fantastische film. Ik begin groot respect te krijgen voor deze regisseur en de spelers. Wederom een meesterlijke rol voor Bruno S. Ik kan niet voorstellen dat David Lynch onbekend is met het werk van deze Duitse regisseur veel overeenkomsten kom ik tegen, vooral op het gebied van het absurdisme.

De eindscène is ronduit briljant.

5*

Aparte film. Niet eens een film die mij nou bijzonder raakt of aanspreekt, maar het is zonder meer eentje die me zal bijblijven. Aan de ene kant heb je haast een documentaire-achtige film over drie Duitsers die naar Amerika reizen, aan de andere kant zit het vol met vreemde scènes (die veiling bijvoorbeeld) en zelfs scènes waar ik nauwelijks vat op krijg (het einde). De film kon lang niet altijd boeien, maar echt vervelend werd het nooit. Waarschijnlijk ook doordat Bruno S. en Scheitz ook maar vreemde acteurs zijn. Wellicht dat ik meer van Herzog moet zien, al heb ik niet het vermoeden dat zijn bekendere werk hier op lijkt.

3*

Ik ben begonnen met een Herzog inhaalslag. Ik heb nu 12 dvd's van hem aangeschaft en de volgende films gezien:

Auch Zwerge Haben Klein Angefangen (1970)

Fata Morgana (1971)

Jeder für Sich und Gott gegen Alle (1974)

Herz aus Glas (1976)

**Stroszek (1977) **

White Diamond, The (2004)

Grizzly Man (2005)

Van die films vond ik Jeder für Sich und Gott gegen Alle (1974) 1 van zijn beste werken. Maar ik moet nog andere klassiekers zien zoals Fitzcarraldo (1982) (nr. 144 in de tip 150) en Aguirre, der Zorn Gottes (1972) (nr. 143 in de tip 150).

Maar wat betreft werk van deze regisseur dat zich laat vergelijken met Stroszek zou ik stellen dat Jeder für Sich und Gott gegen Alle (1974) hier het beste in buurt komt van de films die ik tot dusver van deze regisseur gezien heb.

Maar ook in Auch Zwerge Haben Klein Angefangen (1970) (Even Dwarfs Started Small) zijn invloeden uit deze film zichtbaar, zoals een auto die maar rondtjes blijft draaien en eveneens een tal van scènes die gerekend mogen worden tot de categorie absurdisme.

Ik geloof dat Fitzcarraldo en Aguirre de bekendste films van Herzog zijn en tevens ook degene die me het meest aanspreken. Maar als ik van die films de plotbeschrijving lees op MovieMeter verwacht ik niet dat ze op Stroszek zullen lijken.

Bruno S. is een erg maf figuur. Wel iemand waar ik sympathie voor voel. Hij heeft nog iets van zijn kinderlijke onschuld, hoewel het soms ook neigt naar onnozelheid.
Er zit ook veel tragikomedie in Stroszek. Misschien als je de film vooral zo ziet, dat je er het meest van kunt genieten.
Zoals bijvoorbeeld het consequent Duits blijven praten van Stroszek en de oude man.

Stroszek heeft me aangenaam verrast maar aan de andere kant heb ik ook wel wat bedenkingen bij het simpele verhaaltje en de bedoelingen van de regisseur.
De stereotype pooiers en hun praktijken. Bruno die juist op de verkeerde plek gaat staan spelen waar alleen kinderen 'm aanhoren. Ja ach, wat een klotemaatschappij. Ga dan op de goeie plek staan spelen waar je tenminste toehoorders hebt.
Dat ze het in Amerika zo slecht hebben is volkomen aan hunzelf te wijten. Meteen diep in de schulden steken voor een nieuwe (!) stacaravan. Dan vraag je ook om problemen.
Ik had toch liever een wat subtieler verhaal gezien. Dat ze eerst bij iemand een kamer hadden gehuurd. Dan waren die twee banen voldoende geweest en hadden ze prima kunnen leven.
Dus tja, het statement over de Amerikaanse droom vind ik nogal simplistisch. Natuurlijk is dat wel typisch Amerikaans om alles met leningen aan te schaffen. Maar labiele mensen als Bruno en Eva zullen overal moeite hebben om hun bestaan op te bouwen.

Het einde van de film is een sterk beeld. Ruime 3,5 sterren

@Kappeuter

Ik vond juist Bruno een naïeve realist. Twee begrippen die in deze context elkaar bijten maar het is juist Bruno die zich niet louter als filantroop opstelt door alles wat Eva wenst ook uit te voeren.

Bruno is de persoon die zijn bedenkingen heeft omtrent de aankoop van de Camper en zich zorgen maakt over de inkomsten in het algemeen.

Bruno "vlucht" mijns inziens voor de situatie in zijn thuisland die voor hem en zijn metgezellen gewoon onhoudbaar is geworden.
Naïef "hoopt" hij op "geluk" als hij naar Amerika emigreert maar hiervoor is wel medewerking gewenst van Eva en een realistisch beeld van de werkelijkheid.

Dat het einde van de film zo dramatisch afloopt is mijns inziens omdat Bruno zich bewust wordt dat zijn hele droom een utopie betreft waar hij oprecht in geloofd en simpelweg geen alternatief kan bedenken en moe is van alle teleurstellingen.

Dat gegeven maakt de film in mijn ogen juist zo menselijk alsmede realistisch.

Hij KIEST wel voor een relatie met een hoer. Lijkt me sowieso niet zo praktisch.

Een vrouw die al meermaals onbetrouwbaar is gebleken in Berlijn. En toch kiest hij ervoor om met haar naar Amerika te gaan.

Dat Bruno de enige is die zich zorgen maakt over het huis. dat ben ik niet helemaal met je eens. Eva zorgt immers nog voor extra geld.

Hij heeft daarna nog wel degelijk een keuze. Kan alsnog een kamer nemen en het baantje dat ie heeft aanhouden. Dan redt ie het heus wel. Hoewel ie een tijd met schuld zal zitten van die per opbod verkochte stacaravan. Maar hoeveel dat blijft onduidelijk.

Natuurlijk, in hoeverre is Bruno S. toekerekeningsvatbaar. Het is ook op zijn echte leven gebaseerd waarbij hij 23 jaar in weeshuizen, psychiatrische inrichtingen en gevangenissen zat. Dat laat zijn sporen na.

Van mij had het verhaal wel wat veelzijdiger gemogen. Dat is ook persoonlijke voorkeur.

Nee, het is inderdaad niet praktisch maar het illustreert juist dat Bruno zijn hart op de juiste plek zit. Slim of niet, de personage Bruno kent nauwelijks tot geen vooroordelen, dat is juist wat hem zo siert maar, toegeef, inderdaad zijn personage ook enigszins naïef maakt.



Ja, maar naast Eva werkt Bruno eveneens.
Ik doelde eerder dat Eva haar wensen buiten proporties zijn. Bruno hoeft niet perse een groot woon- caravan te hebben om in te wonen en heeft al meerdere malen aangegeven een eenvoudig (goedkoop) doch gelukkig leven te willen leiden.
Ik ben van mening dat Bruno in die context een labiel personage betreft daar waar Eva juist de personage betreft met daadwerkelijk emotionele problemen.




Mee eens, in die hoedanigheid blijkt Bruno ook onverstandige beslissingen te nemen. Dat maakt hem juist des te meer "mens".



Mee eens.



Dat staat u natuurlijk vrij.

Ik ben van mening dat juist het simplisme van het script c.q. het verhaallijn de weg vrijmaakt voor de personages om zich verder te ontwikkelen. Er zit, toegeef, geen echte vaart in de film maar dat is mijns inziens nu weer iets dat mijn persoonlijke voorkeur heeft.

Enfin, u vond de film niet slecht in ieder geval en ik begrijp zeker de punten van kritiek, ik hou het erop dat hier ook gewoon een kwestie van persoonlijke smaak meetelt.

Mooie eigenschap toch?

Zeker weten mijn beste. Mijn sympathie voor deze personage wordt daarmee wel aangewakkerd in ieder geval.

Ik kan het wel met de meeste gebruikers eens zijn dat dit een speciale film : bizar en tegelijkertijd realistisch. Een tragikomisch drama in documentairestijl met een vleugje satire waarbij Amerika en de 'American dream' als illusies voorgesteld worden.

Aanvankelijk leek mij dit slechts een amateuristsche boel, met nietszeggende dialogen, technisch gehaper (de montage !!) en vrij slechte acteurs, maar geleidelijk aan ga je meer en meer geloven in hun levensechte vertolkingen, hoe excentriek ze ook zijn, en de pijnlijke confrontatie met hun nieuwe wereld, dat als een soort van toevluchtsoord voor souteneurs moest dienen en om een gelukkig leven op te bouwen, een plaats zo groot dat niemand je zal vinden... Hoe vaak hebben we dit thema al eens gezien in een film ? En toch brengt Herzog dit boeiend in beeld : nuchter en tegelijk zeer sensitief, met een haast poëtische gevoeligheid in zijn beelden. Want de meeste scenes dragen een melancholische, weemoedige en licht nostalgische sfeer ondersteunde door zeer passende muziek.

Hele dikke 3.5* en mijn nieuwsgierigheid is gewekt !

Mooi verwoord italian!