Stroszek (1977)

Leuk, die Herzog maand op Cultura. Maar toch kan ik niet voldoende grip krijgen op z'n vroegere werk.

Stroszek bijvoorbeeld met non-acteur Bruno S. (die men wellicht nog herinnert van deze film)

Weer uitzonderlijk vreemd. Ook zijn accordeon- en klokkenspel is van curieuze waarde.

De andere vreemde acteur die vaker te zien is in Herzog films, de kleine oude Clemens Scheitz, ziet er niet alleen opmerkelijk uit, maar ook zijn handelingen zijn weer opmerkelijk.

Je vraagt je af waar je eigenlijk naar kijkt. Het laatste half uur is echter briljant, met een hilarische veiling en - ja, het is echt geen animatie-film - een drummende eend, een dansende kip, een piano-spelende kip, en een konijn als brandweerman.

Vreemd, maar wel lekker. 3,5*

Bruno S. is een erg maf figuur. Wel iemand waar ik sympathie voor voel. Hij heeft nog iets van zijn kinderlijke onschuld, hoewel het soms ook neigt naar onnozelheid.
Er zit ook veel tragikomedie in Stroszek. Misschien als je de film vooral zo ziet, dat je er het meest van kunt genieten.
Zoals bijvoorbeeld het consequent Duits blijven praten van Stroszek en de oude man.

Stroszek heeft me aangenaam verrast maar aan de andere kant heb ik ook wel wat bedenkingen bij het simpele verhaaltje en de bedoelingen van de regisseur.
De stereotype pooiers en hun praktijken. Bruno die juist op de verkeerde plek gaat staan spelen waar alleen kinderen 'm aanhoren. Ja ach, wat een klotemaatschappij. Ga dan op de goeie plek staan spelen waar je tenminste toehoorders hebt.
Dat ze het in Amerika zo slecht hebben is volkomen aan hunzelf te wijten. Meteen diep in de schulden steken voor een nieuwe (!) stacaravan. Dan vraag je ook om problemen.
Ik had toch liever een wat subtieler verhaal gezien. Dat ze eerst bij iemand een kamer hadden gehuurd. Dan waren die twee banen voldoende geweest en hadden ze prima kunnen leven.
Dus tja, het statement over de Amerikaanse droom vind ik nogal simplistisch. Natuurlijk is dat wel typisch Amerikaans om alles met leningen aan te schaffen. Maar labiele mensen als Bruno en Eva zullen overal moeite hebben om hun bestaan op te bouwen.

Het einde van de film is een sterk beeld. Ruime 3,5 sterren

Ik kan het wel met de meeste gebruikers eens zijn dat dit een speciale film : bizar en tegelijkertijd realistisch. Een tragikomisch drama in documentairestijl met een vleugje satire waarbij Amerika en de 'American dream' als illusies voorgesteld worden.

Aanvankelijk leek mij dit slechts een amateuristsche boel, met nietszeggende dialogen, technisch gehaper (de montage !!) en vrij slechte acteurs, maar geleidelijk aan ga je meer en meer geloven in hun levensechte vertolkingen, hoe excentriek ze ook zijn, en de pijnlijke confrontatie met hun nieuwe wereld, dat als een soort van toevluchtsoord voor souteneurs moest dienen en om een gelukkig leven op te bouwen, een plaats zo groot dat niemand je zal vinden... Hoe vaak hebben we dit thema al eens gezien in een film ? En toch brengt Herzog dit boeiend in beeld : nuchter en tegelijk zeer sensitief, met een haast poëtische gevoeligheid in zijn beelden. Want de meeste scenes dragen een melancholische, weemoedige en licht nostalgische sfeer ondersteunde door zeer passende muziek.

Hele dikke 3.5* en mijn nieuwsgierigheid is gewekt !

Na vele Herzog films, ben ik weer eens beland bij één van zijn hoogtepunten. Het op het oog simpele verhaal wordt in dit geval op zeer krachtige manier uitgewerkt. Hoewel vele factoren hier voor zorgen, is er één die erboven uitsteekt, en dat is het acteerwerk van Bruno S. Hij speelt bij wijze van spreken de sterren van de hemel, zien is geloven.

Compliment ook voor Herzog die het wederom voor elkaar krijgt om een groot aantal zeer overtuigende bijrol acteurs te vinden die allen iets toevoegen aan het verhaal. En natuurlijk voor het laatste gedeelte van de film inclusief de laatste scène die niet snel vergeten zal worden.

Herzog is een boeiende regisseur. En erg anders dan anderen. Kan me de vergelijking die danuz maakt met Jarmusch maakt wel een beetje voorstellen, maar uiteindelijk is Jarmusch een optimist en soms een romanticus, Herzog niet. Het is ook duidelijk te zien dat de door danuz genoemde Gallo en Korine door hem beinvloed zijn. Om 'm te kunnen plaasten in de Duitse filmgeschiedenis moet ik daar nog meer uit zien.

Dit was weer een buitengewoon boeiende film. Ik heb de twee films van Bruno S. (IMDB vermeldt nog een obscure short) in een paar dagen tijd gezien. En hij domineert deze film nog meer dan de vorige. De man heeft een unieke aantrekkingskracht en speelt een soort van zichzelf. Hij zou vermoedelijk ook niet anders kunnen.

Stroszek is een film over een man die zijn leven bouwt op hoop en over dat dat niet werkt in deze wereld. Een pessimistische film met een hoop menselijkheid. Soms haast documentair, maar tegelijk absurd.

Het Amerikaanse deel vond ik ook beter dan het Duitse en het laatste stuk is ronduit geweldig. Herzog zal me vast niet altijd zo goed bevallen, daarvoor zal hij denk ik te onvoorspelbaar zijn en ik ben wat huiveriger voor zijn grotere films, maar dit was mooi.

4.0*

Nou zeg, was me dit even een aangename verrassing. Wat een onwaarschijnlijk mooi einde heeft deze toch al prachtige film! De soundtrack is ook geweldig (wat knap dat Herzog zulk een door en door Amerikaanse 'feel' weet te creëren) en d'r zitten talloze prachtige scènes in de film. Maar dat onwaarschijnlijke laatste stuk, vanaf het gesprek met die man in de Sandwich Shop ("So....your car is kaput, your girlfriend is gone, and dein Haus they have sold" ), via de rondjes makende brandende pickup-truck en de stoeltjeslift tot aan het kippen- en konijnencircus (en tijdens dit alles wijkt de bevroren kalkoen geen moment van zijn zijde ), vond ik echt van eenzame klasse. Beste Herzog die ik zag, op Aguirre na dan. Vooruit, een 4,5/5 kan er nét af.

Schitterende film van de meester zelf, Werner Herzog. Dit is tot nu toe de mooiste film die ik van deze fantastische regisseur gezien heb. Werner Herzogfilms hebben meestal een prachtige geschiedenis en de anekdotes en legendes van op de set, van de spelers in de films en bijvoorbeeld de ontdekkingsreis die Fitzcarraldo werd en ook het verhaal van Aguirre. Dit zorgt er meestal voor dat het verhaal buiten de film om interessanter en intrigerender is dan de film zelf.

Stroszek vormt hierop geen uitzondering. Werner Herzog ontmoette Bruno S., een man van middelbare leeftijd in Berlijn en overtuigde hem om te acteren in een film van hem. Dat werd The Enigma of Kaspar Hauser. Hierna schreef Herzog in een paar dagen Stroszek bij elkaar. Een lichtelijk biografische film over Bruno S.

Bruno Stroszek (in het echt heet hij Schleinstein) komt in deze film in aanraking met de fysieke pijn van Berlijn en de mentale pijn van Amerika. Prachtig is om te zien hoe de totaal onervaren Bruno zo vertederend overkomt op het scherm. Het schijnt dat ze dikwijls op hem in moesten praten om hem over zijn schaamte heen te krijgen.

Op het eind wordt het Bruno allemaal teveel, de bureaucratie van het Amerikaanse leven en het 'vriendelijk' gestraft worden door de man van de verzekeringsmaatschappij.

Aan de ene kant ben ik verrast door de kwaliteit van deze film, aan de andere kant had ik het stiekem wel gehoopt en verwacht, omdat Herzog me tot nu toe nog niet is tegengevallen. Bruno S. is een geweldige hoofdrolspeler. Knullig en onschuldig ogend, angstig en soms ook niet al te slim. Hij komt ook heel naturel over en naarmate de film vorderde, ging ik een steeds grotere sympathie voor Bruno voelen.

Naast Bruno zijn ook de bijrolspelers erg goed. Vooral die oude man die regelmatig bij hem loopt is goed en soms ook best grappig. Het eerste gedeelte van de film is op zich al best boeiend, maar vooral het tweede gedeelte van de film in Amerika mag er zijn. Langzaam maar zeker zie je Brunoachteruit gaan, al had ik toen nog niet in de gaten dat hij op het einde zo’n keuze zou maken. Herzog zorgt er ook telkens voor dat de film, ondanks alle grauwe ellende en de armoedige sfeer, nooit te dramatisch aanvoelt, door er af en toe ook humor en luchtige elementen in te stoppen. Het laatste half uur is zoals al eerder hier genoemd inderdaad geniaal met enkele zeer sterke en zelfs onvergetelijke scènes. Eerst moest ik even hard lachen om de enorm grappig veiling. Daarna weet de film mij te ontroeren met de zelfmoord van Bruno, om tenslotte te eindigen met een fenomenale scène. Een soort van circus, waarbij 2 kippen, een eend en een konijn, drummen, dansen, piano spelen en vuur blussen.
Fantastisch moment hoor en ik geef gelijk toe dat de film 2 keer heb teruggedraaid om die scène nog twee keer te zien.

Een onvergetelijke film dus wat mij betreft en het feit dat de film nu nog zo sterk in mijn geheugen zit, doet mij besluiten om mijn twijfel tussen vier sterren of een halfje meer, in het voordeel van Bruno te laten uitvallen.

Kleine 4,5* dus.

Hehe mijn god, ik weet echt niet wat je hier van moet zeggen.

Bij vlagen erg slecht, maar continu wel bevreemdend. Bruno is echt een halve gare, niet helemaal in orde, en acteert vrij beroerd. Vaak ook een film die best flauw is met die spraakverwarringen, maar bijvoorbeeld het einde is best wel geniaal met die dieren.

Geen idee wat ik er mee aan moet. Voorlopig wacht ik dan ook nog maar even met stemmen.

Edit: Even laten zakken, maar vind het toch net wat te onnozel vaak. Echt een hele gekke film, en misschien dat ik hem de volgende keer opeens fantastisch vind hoor, maar als ik nu 2* geef zit het aardig in de buurt van de algemene balans.

Best een aardige film. Op sommige momenten erg interessant, op andere momenten weer enorm saai. De teller slaat iets vaker uit naar het interessante, vandaar de voldoende, maar een ruime is het niet. Het tempo is het grootste minpunt. Op de een of andere manier kijkt Stroszek wat ongemakkelijk. Ik heb me nergens verveeld, maar heb me ook nergens echt vermaakt. Wel was Bruno een heel leuk personage. Heel meelevend was ik met hem. Dat is ook wel een compliment waard. Op de een of andere manier vond ik hem heel sympathiek en aardig. Dat is hij natuurlijk ook, maar ik vond hem sympathiek op een manier dat ik niet vaak heb met filmpersonages. Jammer alleen dat z'n vrouw mij totaal niet kon boeien. Evenmin als de overige personages. Op die man van de bank na.

Positief afsluitend: Mooie muziek! Niet dat wat hij speelde, maar met name de pianomuziek in het laatste deel.

Prachtige film van Herzog. Had achterna Rescue Dawn al van hem gezien. Die beviel me niet heel goed, daardoor is Herzog een beetje op de achtergrond geraakt. Dus bedankt dat je deze regisseur weer wat onder mijn aandacht brengt. Zoals gezegd een mooie film met zeer goed spel. Op sommige momenten was het niet altijd even boeiend, maar werd prima gecompenseerd door het acteerwerk en filmtechnische aspecten. Het einde was erg sterk, en maakte toch wel veel impact.

Ha, weer eens een sterke en mooie film van Herzog gezien! Hij schreeft Stroszek speciaal voor Bruno S., iemand die in Jeder für sich und Gott gegen alle (ook van Herzog) ook al zo'n mooie rol en indruk wekte. In deze film wordt hij vrijgelaten uit de gevangenis en probeert het leven in Berlijn weer op te pakken met Eva, een vriendin van hem. Dit lukt alleen niet, want ze worden continu lastiggevallen door pooiers. Via een oude seniele buurman vluchten ze met hem samen naar Amerika, het land van de onbegrensde mogelijkheden! Maar of dat nou zo'n goeie keus is? Alleen Eva kan Engels en de andere twee kunnen maar niet aarden. Anyway, ik vond het dus een goede film met sterk acteerwerk, intrigerende scenes en een nogal tof einde.

Geen filmmaker raakt me zó direct in de ziel als Herzog.

In diezelfde ziel strijden Aguirre en dit meesterwerk om wie zich de favoriet mag noemen, maar die strijd is eigenlijk arbitrair. Dit is, zonder twijfel, het meest humane werk dat Herzog al heeft gemaakt en dat zegt véél in een immens oeuvre waarin de bewondering maar ook de walging voor en vooral de observatie van onze soort centraal staat.

De vertolking van Bruno S. is van zo'n uitzonderlijke puurheid dat bij iedere kijkbeurt het net is alsof ik de film voor het eerst zie. Eva Mattes is een actrice die ze op een trieste dag in de toekomst in een piramide mogen begraven in het hart van Duitsland door al haar terecht gewonnen acteerprijzen omringd. En Clements Scheitz is een categorie op zich.

Teder, bruut, hilarisch en volslagen uniek ondanks het veel gefilmde onderwerp. Het zijn de details waarin de film leeft en ademt. De bevroren kalkoen en het jachtgeweer. Bruno's piano. De snorren van de Berlijnse pooiers....Alles is echt en gestileerd tegelijkertijd. Film is in de handen van Herzog een medium dat doet dromen met voeten op de grond.

5*

Kan aan mij liggen, maar ik zag werkelijk niks in het hoofdpersonnage: ik vond het een vervelend typetje, haalde deze op zich al niet bijster interessante film voor mij nog meer omlaag. Wisselende regisseur, Aguirre vond weer erg sterk. Dit "eher weniger"...

Heel lastig te beoordelen deze 'Stroszek'. Tijdens het kijken had ik niet het idee dat dit me zoveel deed allemaal, maar toen de film was afgelopen heerste er toch een ietwat melancholisch gevoel. Ik denk ook dat dit wel eens een tijdje kan blijven hangen. Dat ligt 'm mede aan de acteerprestatie van Bruno S. - even wennen geblazen, maar deze simpele ziel weet met z'n puurheid al snel van het scherm af te spatten. Ook z'n twee naaste collega's doen het op hun eigen aparte manier (vooral die oude) erg goed. Heb even lekker gelachen toen die met een shotgun die zaak binnenliep en vervolgens lekker rustig z'n boodschapjes ging doen. Voor nu eerst 3 sterren, maar heel dicht tegen een verhoging aan. Kijken of-ie blijft hangen.

Ja, heel waar. Ik weet ook niet wat ik hiermee aanmoet. Aan één kant vind ik de 'acteerprestatie' van Bruno S. niet om aan te glauwen! Acteert hij eigenlijk wel? Als hij wel acteert is het natuurlijk van een bedroevend niveau, tenzij hij in het dagelijkse leven een snelle jongen à la Tom Cruise of zo was.

Maar dat was Bruno S. niet.

De mans levensverhaal lezend kreeg ik wel respect voor hem en voor Herzogs motieven om deze film zo te maken. De film wordt hierdoor uniek en zeker de moeite van het bekijken waard. Bruno S.' 'typetje' is ook erg sympathiek.

Aparte film.

Werner Herzog voelde zich dermate schuldig dat hij Bruno S. (Schleinstein) de hoofdrol in 'Woyzeck' had afgenomen ten faveure van Klaus Kinski dat hij speciaal voor S. een scenario met veel elementen uit diens echte leven schreef. 'Stroszek' lijkt aanvankelijk een typische Europese film over mensen aan de rand van de samenleving, maar verandert in een alternatieve roadmovie wanneer het verhaal zich verplaatst naar Amerika.

Het laatste half uur is zo overweldigend en desorienterend dat het lang in je hoofd blijft namalen. Het was de film die Joy Division-zanger Ian Curtis keek vlak voor hij zelfmoord pleegde, waarmee ik geen causaal verband wil suggereren, overigens.