My Soul to Take (2010)

Totaal niks vernieuwend.

Wes bouwt nog altijd verder op zijn scream-achtige succes formule. Acteerwerk is niet slecht maar we hebben het nu wel gezien. Het is iedere keer weer dezelfde inhoud, het enige wat scheelt is de verpakking. Wes wordt toch eens tijd voor een andere formule. Het wordt nu eenzijdig en saai.

Voor een koude en zeeeeeeer regenachtige middag nog wel te doen.

Vond het nog wel te behapstukken was allemaal nog oke ook als is het niet vernieuwend.

Acteren was niet slecht.

Begin scene was wel top.

3 sterren

Pover.

De intro is wel erg "Halloween", het stukje daarna met de tieners in het bos laat maar weinig aan de verbeelding over, Craven grijpt terug naar oude glorietijden en wil weer een ouderwetse slasher neerzetten.

Mensen die daar nog op zitten te wachten (een 80s slasher met wat modernere production values, geen moderne slasher ala A l'Intérieur ofzo) kunnen zich het eerste kwartier nog wel warmen denk ik. Dan komt er een heel middenstuk waar Craven vanalles probeert te doen (nergens in slaagt) en zo volledig de draad kwijtraakt.

Een stukje highschool nonsense, dan lijkt het weer alsof de hoofdpersoon meerdere persoonlijkheden in zich meedraagt en de "andere 6" niet bestaan. Althans voor even, na een paar scenes lijkt Craven ook dat plotje alweer beu en gaat hij wat verder met wat anders. Om uiteindelijk terug te komen op de oerslasher, alweer een bijna kopie van Halloween trouwens.

En wat uiteindelijk het ergste is: de killer is een complete sof en de moorden zijn zo mogelijk nog saaier. Het lijkt wel als er na Friday The 13th geen horror films meer uitgekomen zijn voor Craven. Softe bullshit waar je hooguit een paar bengelende benen ziet de overgoten worden met een budget-zakje bloed. Lag eerder te slapen in de bank dan dat ik het op het punt van m'n stoel zat.

Domme jeugd, vreselijk saaie killer en belabberde moorden. En dan nog eens een verhaaltje dat echt alle richtingen uitgaat, met een aantal zéér vreemde scenes (de blowjob-wood scene, serieus Craven?).

Mnee, als het zo moet, beter op pensioen.

1.0*

Volledig met Onderhond eens.

Los van het feit dat de acteurs eerder knullig dan overtuigend overkomen, slaat het verhaal helemaal nergens op. Wat Craven voor ogen had is me een compleet raadsel want het lijkt meer op een film met meerdere verhalen want als geheel is er geen touw aan vast te knopen.

Het begin is grotendeels gejat van Halloween ziekenwagen, klein meisje, speciale dag en is het zeker geen ode te noemen aan deze klassieker. Dat buiten beschouwing gelaten leek het nog wel aardig en zou ik me waarschijnlijk wel vermaakt hebben wanneer enigszins in deze richting was doorgegaan. Helaas wordt het vervolgens allemaal erg warrig en worden er subplots voorgeschoteld die verre van interessant (en relevant) zijn Fang-zone?.

Spanningsloos, matige acteurs maar bovenal een erg slecht script.

2*

Belabberde film die oogt alsof hij al een jaar of tien op de plank stof ligt te happen. Wat een gedateerd en amateuristisch prul zeg, niet te geloven. Heeft regisseur Craven dan niets geleerd van de regels van de Scream-films? Alles is hopeloos voorspelbaar en fantasieloos uitgewerkt. Ik ben de ontknoping nu reeds vergeten, zo nietszeggend is deze. Craven is hier overigens dubbel verantwoordelijk voor, want naast de regie heeft hij dit gedrocht ook geschreven! Snel vergeten dus en op naar Scream 4, die hopelijk heel wat beter zal zijn.

Redelijke Craven film en de scene met de condor was werkelijk geniaal verder gewoon onderhoudend.

Apart,

Film begint met een erg wazig tempo wat niet echt past en daardoor onaangenaam begint.

Spanningsopbouw is dan ook gelijk een beetje verziekt.

Na wat clichés toch her en der wel aardig geacteerd maar het blijft een beetje een te abstract dingetje om naar te kijken.

Had van Wes Craven dan ook een iets andere film verwacht.

nouja, 2,5 voor de moeite.

Cravens kluts.

Een ietwat rommelig griezelwerkje, dat vooral een sterk begin kent. Met de sfeer en het simpele verhaal is ook weinig mis, maar naar het einde toe worden er toch wat kansen gemist. Het lijkt er dan ook op dat Craven misschien wel tijdens het draaien de kluts verloor. De spanning wordt hierdoor bijna volledig weggenomen.

Redelijk.

De man die debuteerde als regisseur met eigenzinnige en intrigerende werkjes als Last House on the Left en The Hills Have Eyes. De man die ons het iconische karakter Freddy Krueger bracht. De man die op slimme wijze het horrorgenre nieuw leven in blies met Scream. Die man komt nu met My Soul To Take. Een film die ik anderhalf uur lang met mijn mond wagenwijd open heb bekeken.
Maar niet bepaald in de positieve zin. Nu kan het bij Craven sowieso vriezen of dooien, niet al zijn films zijn even geslaagd of kwalitatief interessant. Maar wat hij hier met My Soul To Take neerzet is echt onbegrijpelijk. Onvoorstelbaar dat een gerenommeerde filmmaker met jaren ervaring, en de titel 'master of horror' met zich mee dragend, aan het roer stond van dit wanproduct.

Waarom is My Soul To Take zo slecht? Te beginnen bij de openingsscène; meteen valt op hoe ongelofelijk slecht de timing en editing is, het springt maar heen en weer en spanningsopbouw en toonzetting lijken vieze woorden voor de film. En laten we het acteerwerk niet vergeten. Want wat een uitzonderlijk zooitje aardappelzakken bij elkaar. Die vrouw in de opening is bijna hilarisch, zeker als ze ál haar houterigheid in de strijd gooit bij het leveren van een zinnen als "Come to bed. The news is too scary for me to watch alone" of "I just need a hug, that knife is so scary". Craven weet als geen ander hoe je met een sterke openingsscène de toon weet te zetten. Maar als dit de toon is van de rest van de film, dan hebben we nog een lange weg te gaan.

En dat is ook het geval. Sterker nog, de film zakt soms nóg dieper. We maken kennis met de hoofdkarakters, waarvan alle stereotype personages uit de gemiddelde horrorfilm van stal gehaald zijn. De onzekere held, de beste vriend, de bitch, de mooie blonde meid, de sportende rotzak, de religieuze meid en een blinde neger (hoewel ik pas halverwege de film erachter kwam dat die gast blind was, zo belangrijk was het gegeven blijkbaar). Stuk voor stuk acteren de jonge acteurs als opgedroogde vaatdoeken en daar komt bij dat hun personages ook nog uitzonderlijk saai zijn. Zelfs Jason Voorhees zou zijn handen niet vuil maken aan deze tieners. Maar de Riverton Ripper (de meest duffe killer sinds Morty de houten pop uit The Fear) blijkbaar wel, want die begint de tieners één voor één af te maken. Klinkt dit nog enigszins spannend? Geen zorgen, want de moorden zijn zó ongeïnspireerd en saai dat ook die voor nog geen seconde vermaak zorgen. Geen seconde.

Dus een script met oersaaie personages en even vervelende kills. Je zou denken dat het niet erger kan. Ware het niet dat het plot voor geen meter loopt (de film springt van hot naar her zonder enige duidelijkheid) en dat Craven ook nog eens komt met de meest debiele dialogen denkbaar. Van cheesy woordgrappen tot compleet idiote gesprekken, die helemaal uit het niets komen. De slijterij deed ongetwijfeld goede business tijdens Craven's schrijfproces. Sowieso is de film eigenlijk niet meer dan een hele trieste combinatie van de verhaallijnen van A Nightmare on Elm Street en Scream. En als laatste hangt de film van ontelbare plotgaten, onlogische momenten, toevalligheden in de vorm van uitgemolken clichés aan elkaar. Dus politieagenten slaan brute moordenaars niet in de boeien, maar geven ze een hand, zodat ze alsnog kunnen aanvallen? En om ze vervolgens in de ambulance te belonen door ze naast hun mes neer te leggen, zodat ze dit nóg een keer kunnen doen? En zo zit de film vol. Vermoeiend.

Maar genoeg gezegd, tijd om dit heel snel te vergeten. Ik ga A Nightmare on Elm Street nog maar eens opzetten. Craven kan ondertussen het beste even op de koffie bij Romero, misschien kunnen beide voormalige horrormeesters elkaar nog een beetje uit de put praten.

0,5 sterren.

Na alle slechte reacties van de meesten op dit forum, dacht ik een slechte Craven film te krijgen maar i.p.v. kreeg ik dit onverwachts redelijk geslaagd filmpje.

De "plotwendingen" waren er misschien iets te veel maar toch vond ik de moorden en de sfeer geslaagd. Ook het verhaal was goed in orde, af en toe wat onlogisch maar toch.

Ook kreeg ik een "scream"gevoel van deze film, alleen dan net een wat minder deel als 1 of 4.

Ondanks de personages die cliché waren, bleven ze redelijk geloofwaardig.

Behalve de "bully" die behoorlijk typisch was.

3.5 sterren

Ondanks dat de film aan alle kanten rammelt en vol clichés zit, heb ik me er toch best mee vermaakt, niet zoveel genoten als Chainsaw. Ook al was het allemaal niet groots, ik heb me niet al te veel lopen ergeren.

Geen superfilmpje dit, maar het is allemaal nog behoorlijk onderhoudend.

My Soul to Take is een typisch slasher filmpje, waarbij Craven vooral gebruik maakt van enkele elementen van zijn vroegere films en verder niet zo heel veel inspiratie leek te hebben, want vernieuwend is het allemaal zeker niet.

Het groepje tieners waar de film om draait, bestaat uit echte standaard karakters. De neger, de Aziaat, de nerd, de knappe slimme jongen, de mooie meid en je hebt je lijst al zo goed als compleet. Het begin van de film is vrij spectaculair, maar zit vol met een hoop onlogische zaken. Daarna springen we 16 jaar verder in de tijd en gaan we op zoek naar een nieuwe killer, of toch niet? Hoe onlogisch de film soms ook is, het uitvinden wie nu daadwerkelijk de Riverton Ripper is vond ik wel een erg leuk element aan de film. Craven zorgt er namelijk voor dat het op het eind nog alle kanten op kan en daardoor is het laatste half uur ook nog redelijk spannend.

De film is op momenten ook nog redelijk sfeervol. De moorden zelf vallen gemiddeld gezien wat tegen. Alleen de moord op de brug is stijlvol, sfeervol en mooi in beeld gebracht. De andere moorden stellen eigenlijk maar weinig voor. Verder valt ook op hoe matig de dialogen van de film zijn en is de structuur van de film soms ook behoorlijk rommelig. Ik heb me al met al nog best vermaakt, maar goed is het op een enkel moment na niet echt. Onderhoudend wel, maar dat is te weinig om een positieve score aan deze film uit te kunnen delen.

2,5*

Waardeloze film van Craven, het blijft onbegrijpelijk dat een regisseur de ene briljante film maakt om vervolgens met troep als dit aan te komen.

Nergens zit er ook maar enigszins originaliteit in de film. De moorden zijn behoorlijk suf en de mensen in het dorpje voldoen aan alle stereotypen die ooit in slasherfilms tevoorschijn zijn gekomen.

Het begin van de film met de jongeren is gewoon te stupide voor woorden. Het lijkt wel alsof ze allemaal kicken op moorden en er maar zo'n Ripperdag van maken om lekker is te gaan zuipen(kon Craven niks beters bedenken?). Dit kan ook alleen in films heb ik het idee. De personages zijn ook nog is oerdom en wat ze allemaal poogden te doen is mij een raadsel. Waarom gaat die Penelope midden in een gebed(ook al zoiets doms) opstaan en naar die "kelder" toe, slaat echt als een tang op een varken. Waarom wil Brittany in het bos afspreken met Brandon om vervolgens op de vlucht te slaan en worden beiden vermoord.
Alle logica ontbreekt zo af en toe. Daarbij komt ook nog is dat het tiener gedeelte niet werkt. Waarom moet Brandon iedereen de hele tijd slaan? Waar slaat dat 3 en 8 op? Ook weer stereotypering wat deze film siert. Strontvervelend. Om nou te zeggen dat het een knipoog o.i.d. is gaat me te ver, daarvoor is alles ver beneden de maat. Daarbij is het acteerwerk ook nog is veel te brak om geloofwaardig over te komen.

Enkele sfeervolle scenes daargelaten(de brug)valt alles gewoon extreem tegen. Jammer dat er niet meer met die locatie is gedaan.
Ik heb verder tijdens de film het gevoel dat Craven geen flauw idee heeft wat hij nou wilt. Zo zie je elementen terug uit allerlei films en krijg je bij het einde sterk het gevoel naar een Scream rip-off te kijken. Na een tijdje is dat gespeel met het raden naar de dader gewoon ronduit vervelend en niet leuk meer.

1,5*

Komt veel te traag op gang en het einde valt ook dik tegen. Verhaaltje was ook te voorspelbaar. kleine 2*

Je zou denken dat een regisseur die het genre mee gedefinieerd heeft en halverwege de jaren '90 zelfs van een heropleving heeft voorzien, toch wel weet hoe hij een hedendaags publiek warm moet krijgen. Niet dus. My Soul to Take is niets meer dan een slappe slasher die blijft hangen in belegen clichés. Voor wie van de typische Amerikaanse slasher met zijn stereotiepe personages houdt, valt er nog wel wat te beleven, maar in de hedendaagse horror is deze prent zelfs geen vermelding in een voetnoot waard.

Alle cliché's op 'n rijtje!

My Soul to Take is een onorigineel, cliché maar toch ontspannend filmpje. De film zit vol van de voorspelbare plot-twists en een hoop schrikmomenten die je al ziet aankomen. Het acteerwerk is ook niet erg al te goed. Jammer. En het einde komt echt zeker als een bummer. 2*

Craven heeft een zooitje gemaakt van My Soul to Take. Het is schrijnend om te zien wat hij met een A Nightmare on Elm Street-achtig uitgangspunt in deze tijd heeft weten klaar te maken. Vooral scriptgewijs is My Soul to Take een gigantisch zooitje en mist de killer elke vorm van originaliteit en/of screen-presence. Craven is het gewoon kwijt.

2*

Omdat dit een horror betreft wilde Craven waarschijnlijk voor wat dreiging zorgen met die zogenaamde gevaarlijke Ripper. En slasher zoals Scream werkt goed omdat daarin de moordenaar naast zijn creepy kostuum ook een zekere onheilspellendheid en kalmte bezit. Hier was het echter één vage bedoeling waarin er volgens een oude legende zeven mensen uiterverkorenen zijn om hun bloed af te staan. Iemand die zich vierentwintig uur per dag schuil houd in een rivier dient misschien goed als spookverhaaltje bij een schoolkamp in het bos maar om daar als kijker echt zenuwachtig van te raken vind ik iets te vergezocht. Blijkbaar waren de makers zelf er ook niet echt tevreden over want de spanning werd vooral gezocht in afgezaagde situaties tussen allerlei vrienden waarbij bekende klanken als ''oh, didn't mean to scare you'' niet uitgesloten werden. Dit soort slappe fabricaties tref ik wel vaker aan maar ditmaal was het acteerwerk ook ondermaats en zag het er visueel vrij lelijk uit. Als concurrentie voor de slaappil valt er weinig te klagen maar dat was vast niet de bedoeling.

Slappe hap en de zoveelste tiener slasher-film. Had inderdaad wat weg van "A Nightmare on Elm Street" en "Scream" films. Het cliché verhaaltje is niet echt boeiend of spannend en enge gebeuren al helemaal niet. Ik heb in ieder geval nergens om moeten schrikken. De totaal onbekende cast stelt ook teleur en overtuigt nergens. Meer dan zoutloze karakters waren het niet en ik hoop ze dan ook nooit meer in andere films te zien. Meestal gooit men in dit soort tienerfilms nog wel eens een paar tieten om de film nog enigszins te redden maar dat heeft men hier dus achterwegen gelaten. Nee dit was gewoon een strontvervelend filmpje en van iemand als Wes Craven mag je wel iets beters verwachten.

Klein beetje te vergelijken met de Nightmare on Elmstreet films van Craven, maar die vond ik dan wel allemaal beter dan dit.

Het begin en de moord scene's met de Ripper waren nog oke, maar dat niet te volgen tiener gebrabbel tussendoor deed heel de film om zeep. Ook heel irritant was dat biddende meisje, ik was de Ripper dankbaar haar strot over te snijden, jeetje..

Gelukkig was het einde nog een beetje een verrassing, maar maakt het niet de moeite deze film te kijken.

Snel vergeten maar weer..

1,5 ster

Waardeloos.

Enkele weken geleden gezien en kan me nu al geen enkele scène voor de geest halen die eruit sprong. Broddelwerkje van een nochtans bekende regisseur in dit genre.

Snel vergeten (da's al gebeurd).

Bah.

Ik had nog hoop, maar ik moet hier toch een standaard werkje concluderen. Wat opzicht niet in verveling hoeft te vervallen, maar de cast om het op te doen leven hebben ze niet. De vele pogingen om het plot interessanter te maken en de inspiratieloze kills maken het er niet boeiender op. Jammer, teleurstelling van mister Craven.

2*

Dat ik deze film gemist heb in 2010 joh. Normaal ben ik er als de kippen bij als het op een film als deze aankomt. De trailer schepte hoge verwachtingen, het resultaat viel ietwat tegen maar gelukkig vond ik het nog steeds vermakelijke onzin.

Punt blijft wel dat de beste stukjes inderdaad al in de trailer zitten waardoor veel scènes lang en als opvulling aanvoelen. Dialogen zijn natuurlijk bagger, maar toch hangt er een aardige sfeer en bleef ik toch nieuwsgierig naar meer. Het was niet alleen maar kommer en kwel. De personages vond ik redelijk en het acteerwerk kon er ook mee door.

Waar de schoen het meest wringt voor mij was, ondanks het feit dat ik de film totaal niet serieus neem (Volgens mij namen ze het zelf ook niet al te serieus), dat de 'psycho' me weinig angst aan wist te jagen, iets wat ik toch wel graag zie bij een film als deze. De kills waren niet altijd even inventief maar ook niet van bedroevend niveau. Had wel een stuk beter gekund, maar dat is eigenlijk met alles zo. Op elk gebied schiet het net te kort. Het probeert, en het faalt. Het probeert nog een keer, en het zakt weer weg. Zonde!

Fear Ye, The Ripper!

Gisteren was het Halloween en dat moet gevierd worden met wat horrorfilms natuurlijk. Wes Craven heeft in de geschiedenis van genre zijn steentje wel bijgedragen met onder andere de Nightmare on Elm Street reeks, maar wilt af en toe wel eens van niveau wisselen. Vreemd genoeg is My Soul to Take indertijd compleet aan mij voorbij gegaan en werd het hoog tijd om daar eens iets aan te gaan doen.

En wat een heerlijk zitje is dit geworden, al snap ik ook perfect waarom My Soul to Take nagenoeg door iedereen wordt afgekraakt. De film bevat wel heel veel clichés en het concept van een stel jongeren dat wordt aangevallen door een mysterieuze killer is ouder dan de leeftijd van diezelfde jongeren, maar Craven maakt er gewoon een erg leuke film van. Vanaf de eerste minuten kom je al in een heerlijk overdreven chaos terecht en de ene na de andere stompzinnige dialoog vliegt je om de oren. Geen idee of het zo bedoeld was, maar ik vond het in ieder geval hilarisch. Vanaf dan komen de hoofdpersonages op de proppen en ook daar blinkt Craven niet echt uit in de originaliteit doordat de zeven een blauwdruk zijn van de stereotiepe tiener in het middelbaar. Ze worden echter al snel in mootjes gehakt, qua stijl nogal jaren '80 à la Friday the 13th, dus dat vind ik dan weer minder erg. Al laat Craven zich wel vangen aan wel erg lelijk CGI bloed bij vlagen, daar had hij iets anders mee kunnen doen. Blijkbaar is de film nadat hij geschoten was nog eens geconverteerd naar 3D, maar zoals gewoonlijk weer niets van gemerkt.

Dat de cast bij dit soort films niet veel voorstelt weet het kleinste kind. Soms wel leuk om eens een beginnend acteur te zien (zoals Johnny Depp in A Nightmare on Elm Street), maar ik betwijfel of er iemand hier gaat uitgroeien tot een echt grote naam. Al moet ik zeggen dat ik best wel gecharmeerd ben van Max Thieriot die Bug speelt. Overduidelijk de beste van het groepje en de scènes met John Magaro (Alex) zijn erg vermakelijk. Beste scène is ongetwijfeld die geweldige Condor spreekbeurt in de klas. Toch ook nog een vermelding voor Raúl Esparza die in het begin de show steelt als Abel. Een erg kleine rol, maar hij zet meteen de toon voor één van de leukste openingsscènes die ik al heb gezien in een horrorfilm.

Cliché, stereotiepe personages, een plot dat rammelt, ... Het zijn allemaal kritieken die ik niet kan afdoen als onwaar. Misschien was ik gisteren simpelweg ook in een erg goede bui, maar dit zijn aspecten aan het horrorgenre die ik wel eens vaker met de mantel der liefde kan bedekken. Ik heb me in ieder geval rot geamuseerd.

4*

Een knullig, gemaskerd iemand vermoord allerlei stereotiepe jongeren na elkaar. Soms belt hij hen op, om met een vervormde stem hen te bedreigen. De hoofdrolspeler woont nog thuis, bij slechts één ouderfiguur, en zijn beste vriend bekijkt het raam van de slaapkamer als een soort van voordeur.

Het lijkt alsof Wes Craven, met deze film, een kopie van zichzelf begon te worden.

2*

Een eerste instantie standaard plot, en eerlijk is eerlijk,

zeker in het begin van de film zaten er een aantal zwakke scenes.

Maar naar mate de film verstrijkt ontpopt het zich tot een ware psychologische thriller.

Juist het psychologische stuk vond ik echt krachtig neergezet,

daardoor werd ik de film ingezogen.

Voor mij was de film een aangename verrassing! *3,5

Kon dit wel hebben. Ik zie een licht geïrriteerde, cynische, lompe Craven aan het werk. Of het zo bedoelt is, of gewoon zo is gelopen... who knows. Een flinke berg aan 90's slasher-clichés en de meest idiote dialogen. Fuck your fucking unborn baby Briljant. Helaas wel erg slordig en verwarrend gebracht, dat kan ik dan niet rechtpraten. De strenge beoordelingen zijn, zeker als je het aan zijn naam verbindt, rechtvaardig. Maar ik kan hier, evenals Metalfist, wel enorm van genieten. Zo zie ik m'n slashers graag. Voelt aan alsof het 10-15 jaar te laat is gemaakt

Deze dvd eens geprobeerd, maar erg bijzonder was het niet. De film komt redelijk traag op gang en was niet altijd even boeiend. De cast deed het wel behoorlijk goed.

De scène met de condor in de klas was wel leuk gedaan.

Niet slecht, maar ook niet echt memorabel.

Recentere Craven.

Het valt moeilijk te ontkennen dat hij als regisseur niet veel aan de (film)wereld heeft bijgedragen. Hij heeft toch wel een redelijke hoeveelheid klassiekers op zijn naam mogen zetten ondertussen. De laatste jaren voor hem waren echter wat minder, want ik vond dit maar een erg wisselvallig resultaat.

Wel leuk dat regisseurs op de leeftijd van Craven nog een poging wagen om zich tussen wat meer hedendaagse cultuur te mengen. Dat lukt niet briljant goed, maar hij levert wel een redelijk vermakelijke film af. Sowieso heb je al een aardige basis te pakken wanneer je een leuk bedacht concept bedenkt om de personages met elkaar te vermengen.

Deze film probeert eigenlijk meer te zijn dan de gemiddelde horrorfilm. Zo zadelt Craven ons op met een psychologische horrorfilm en een simpelere horrorfilm waarin wat tieners worden afgemaakt. Het fijne is dat Craven op het vlak van horror wel een aardig gestileerd gebeuren op het scherm weet te krijgen. De moorden, ondanks weinig expliciet, kon ik ergens nog wel waarderen.

Verder is de regie net wat te statisch op de scenes die niet erg actievol zijn en dat is jammer. Ik heb het vermogen van editen en montage vanuit Craven altijd wat zwakjes gevonden, in deze film wordt mijn argument opnieuw bewezen. Overige rollen worden ook niet briljant ingevuld al kon ik nog wel waardering opbrengen voor Thieriot die als onzeker kereltje nog wel een eind weet te komen.

Erg goed is de film niet. Het is wat kaal, niet echt gedurfd genoeg en het denkt slimmer te zijn dan dat het daadwerkelijk is, maar daartegenover staat wel een gebeuren dat best interessant en vermakelijk is. Erg goed komt het niet samen, maar ik heb Craven ze minder zien maken. Dan neem ik graag een My Soul to Take.

Hij had wel iets.Heb me wel vermaakt met deze film

In My Soul to Take ligt het kwaad verankert in het verleden. Het kwaad is een last waarmee de oudere generatie de jonge generatie heeft opgezadeld. Typisch Craven. Neem bijvoorbeeld de Nightmare on Elmstreet-reeks. Het kwaad uit het verleden wordt verbeeld door de figuur van Freddy Krueger, die tieners in het heden terroriseert met een oude vloek. In deze film is de kwaadaardige angstzaaier de Riverton Reaper.

In het middelpunt staan tieners. Zoals vaak in de werken van Wes Craven is er voor volwassenen geen plaats. De film schetst een tienerwereld vol problemen. De tienerpersonages in deze film hebben te kampen met de hardvochtige hiërarchie op school, familiale ellende, ongelukkige liefdes, isolement, ingewikkelde vriendschappen en een last uit het verleden. Geen van de personages kan rustig opgroeien. Er is geen keus. Tot aan het einde van de film worden de personages gedwongen om verantwoordelijkheid te nemen en volwassen keuzes te maken. En het maakt niet uit of ze er klaar voor zijn en of het pijn doet. De wereld waarin ze zijn terehtgekomen dwingt hun er simpelweg toe. My Soul to Take is een sombere horrorfilm.

De film werd door de meeste critici afgedaan als een vermoeiende film uit het latere oeuvre van Craven. Daarin kan ik mij niet vinden. De film is droomachtig, duister, sfeervol en romantisch gekleurd. Goeie kwalificaties. Het woord vermoeiend kwam niet bij me op. Hele sensationele dingen gebeuren niet in de film. Dat zou ook niet hebben gepast in een duistere, droomachtige en somber romantische omlijsting. De film drijft erg op sfeer. Op emotie. Op gevoel. My Soul to Take biedt misschien geen hele expliciete of gemakkelijk herkenbare horror, maar ik voelde de horror absoluut heftig sudderen in de belevingswereld van de personages.