My Soul to Take (2010)

Fear Ye, The Ripper!

Gisteren was het Halloween en dat moet gevierd worden met wat horrorfilms natuurlijk. Wes Craven heeft in de geschiedenis van genre zijn steentje wel bijgedragen met onder andere de Nightmare on Elm Street reeks, maar wilt af en toe wel eens van niveau wisselen. Vreemd genoeg is My Soul to Take indertijd compleet aan mij voorbij gegaan en werd het hoog tijd om daar eens iets aan te gaan doen.

En wat een heerlijk zitje is dit geworden, al snap ik ook perfect waarom My Soul to Take nagenoeg door iedereen wordt afgekraakt. De film bevat wel heel veel clichés en het concept van een stel jongeren dat wordt aangevallen door een mysterieuze killer is ouder dan de leeftijd van diezelfde jongeren, maar Craven maakt er gewoon een erg leuke film van. Vanaf de eerste minuten kom je al in een heerlijk overdreven chaos terecht en de ene na de andere stompzinnige dialoog vliegt je om de oren. Geen idee of het zo bedoeld was, maar ik vond het in ieder geval hilarisch. Vanaf dan komen de hoofdpersonages op de proppen en ook daar blinkt Craven niet echt uit in de originaliteit doordat de zeven een blauwdruk zijn van de stereotiepe tiener in het middelbaar. Ze worden echter al snel in mootjes gehakt, qua stijl nogal jaren '80 à la Friday the 13th, dus dat vind ik dan weer minder erg. Al laat Craven zich wel vangen aan wel erg lelijk CGI bloed bij vlagen, daar had hij iets anders mee kunnen doen. Blijkbaar is de film nadat hij geschoten was nog eens geconverteerd naar 3D, maar zoals gewoonlijk weer niets van gemerkt.

Dat de cast bij dit soort films niet veel voorstelt weet het kleinste kind. Soms wel leuk om eens een beginnend acteur te zien (zoals Johnny Depp in A Nightmare on Elm Street), maar ik betwijfel of er iemand hier gaat uitgroeien tot een echt grote naam. Al moet ik zeggen dat ik best wel gecharmeerd ben van Max Thieriot die Bug speelt. Overduidelijk de beste van het groepje en de scènes met John Magaro (Alex) zijn erg vermakelijk. Beste scène is ongetwijfeld die geweldige Condor spreekbeurt in de klas. Toch ook nog een vermelding voor Raúl Esparza die in het begin de show steelt als Abel. Een erg kleine rol, maar hij zet meteen de toon voor één van de leukste openingsscènes die ik al heb gezien in een horrorfilm.

Cliché, stereotiepe personages, een plot dat rammelt, ... Het zijn allemaal kritieken die ik niet kan afdoen als onwaar. Misschien was ik gisteren simpelweg ook in een erg goede bui, maar dit zijn aspecten aan het horrorgenre die ik wel eens vaker met de mantel der liefde kan bedekken. Ik heb me in ieder geval rot geamuseerd.

4*

Slecht horror verhaal met hier en daar een leuke scene.

Weet zo,n film waar alle toffe scenes in de trailer zitten....lekker overslaan dus.

Matige film van regisseur Wes Craven.

We zijn wel beter van hem gewend.

Het leek wel meer op een tienerfilm dan de verwachtte horror.

Verwachtte er meer van...

Een knullig, gemaskerd iemand vermoord allerlei stereotiepe jongeren na elkaar. Soms belt hij hen op, om met een vervormde stem hen te bedreigen. De hoofdrolspeler woont nog thuis, bij slechts één ouderfiguur, en zijn beste vriend bekijkt het raam van de slaapkamer als een soort van voordeur.

Het lijkt alsof Wes Craven, met deze film, een kopie van zichzelf begon te worden.

2*

Een eerste instantie standaard plot, en eerlijk is eerlijk,

zeker in het begin van de film zaten er een aantal zwakke scenes.

Maar naar mate de film verstrijkt ontpopt het zich tot een ware psychologische thriller.

Juist het psychologische stuk vond ik echt krachtig neergezet,

daardoor werd ik de film ingezogen.

Voor mij was de film een aangename verrassing! *3,5

Kon dit wel hebben. Ik zie een licht geïrriteerde, cynische, lompe Craven aan het werk. Of het zo bedoelt is, of gewoon zo is gelopen... who knows. Een flinke berg aan 90's slasher-clichés en de meest idiote dialogen. Fuck your fucking unborn baby Briljant. Helaas wel erg slordig en verwarrend gebracht, dat kan ik dan niet rechtpraten. De strenge beoordelingen zijn, zeker als je het aan zijn naam verbindt, rechtvaardig. Maar ik kan hier, evenals Metalfist, wel enorm van genieten. Zo zie ik m'n slashers graag. Voelt aan alsof het 10-15 jaar te laat is gemaakt

Nooit de trailer gezien , wist niet eens dat deze film bestond , toevallig gevonden via mijn tv box hehe .

Achteraf ook eerst gelezen dat ie van Wes Craven was.

Ik vond hem beter dan een gemiddelde teenie horror movie en geef hem 3,5 ster .

Deze dvd eens geprobeerd, maar erg bijzonder was het niet. De film komt redelijk traag op gang en was niet altijd even boeiend. De cast deed het wel behoorlijk goed.

De scène met de condor in de klas was wel leuk gedaan.

Niet slecht, maar ook niet echt memorabel.

Recentere Craven.

Het valt moeilijk te ontkennen dat hij als regisseur niet veel aan de (film)wereld heeft bijgedragen. Hij heeft toch wel een redelijke hoeveelheid klassiekers op zijn naam mogen zetten ondertussen. De laatste jaren voor hem waren echter wat minder, want ik vond dit maar een erg wisselvallig resultaat.

Wel leuk dat regisseurs op de leeftijd van Craven nog een poging wagen om zich tussen wat meer hedendaagse cultuur te mengen. Dat lukt niet briljant goed, maar hij levert wel een redelijk vermakelijke film af. Sowieso heb je al een aardige basis te pakken wanneer je een leuk bedacht concept bedenkt om de personages met elkaar te vermengen.

Deze film probeert eigenlijk meer te zijn dan de gemiddelde horrorfilm. Zo zadelt Craven ons op met een psychologische horrorfilm en een simpelere horrorfilm waarin wat tieners worden afgemaakt. Het fijne is dat Craven op het vlak van horror wel een aardig gestileerd gebeuren op het scherm weet te krijgen. De moorden, ondanks weinig expliciet, kon ik ergens nog wel waarderen.

Verder is de regie net wat te statisch op de scenes die niet erg actievol zijn en dat is jammer. Ik heb het vermogen van editen en montage vanuit Craven altijd wat zwakjes gevonden, in deze film wordt mijn argument opnieuw bewezen. Overige rollen worden ook niet briljant ingevuld al kon ik nog wel waardering opbrengen voor Thieriot die als onzeker kereltje nog wel een eind weet te komen.

Erg goed is de film niet. Het is wat kaal, niet echt gedurfd genoeg en het denkt slimmer te zijn dan dat het daadwerkelijk is, maar daartegenover staat wel een gebeuren dat best interessant en vermakelijk is. Erg goed komt het niet samen, maar ik heb Craven ze minder zien maken. Dan neem ik graag een My Soul to Take.

Hij had wel iets.Heb me wel vermaakt met deze film

In My Soul to Take ligt het kwaad verankert in het verleden. Het kwaad is een last waarmee de oudere generatie de jonge generatie heeft opgezadeld. Typisch Craven. Neem bijvoorbeeld de Nightmare on Elmstreet-reeks. Het kwaad uit het verleden wordt verbeeld door de figuur van Freddy Krueger, die tieners in het heden terroriseert met een oude vloek. In deze film is de kwaadaardige angstzaaier de Riverton Reaper.

In het middelpunt staan tieners. Zoals vaak in de werken van Wes Craven is er voor volwassenen geen plaats. De film schetst een tienerwereld vol problemen. De tienerpersonages in deze film hebben te kampen met de hardvochtige hiërarchie op school, familiale ellende, ongelukkige liefdes, isolement, ingewikkelde vriendschappen en een last uit het verleden. Geen van de personages kan rustig opgroeien. Er is geen keus. Tot aan het einde van de film worden de personages gedwongen om verantwoordelijkheid te nemen en volwassen keuzes te maken. En het maakt niet uit of ze er klaar voor zijn en of het pijn doet. De wereld waarin ze zijn terehtgekomen dwingt hun er simpelweg toe. My Soul to Take is een sombere horrorfilm.

De film werd door de meeste critici afgedaan als een vermoeiende film uit het latere oeuvre van Craven. Daarin kan ik mij niet vinden. De film is droomachtig, duister, sfeervol en romantisch gekleurd. Goeie kwalificaties. Het woord vermoeiend kwam niet bij me op. Hele sensationele dingen gebeuren niet in de film. Dat zou ook niet hebben gepast in een duistere, droomachtige en somber romantische omlijsting. De film drijft erg op sfeer. Op emotie. Op gevoel. My Soul to Take biedt misschien geen hele expliciete of gemakkelijk herkenbare horror, maar ik voelde de horror absoluut heftig sudderen in de belevingswereld van de personages.

Had er meer van verwacht, alle moorden worden ook niet echt in beeld gebracht, dat was een stuk beter geweest.