The Hours (2002)

Ok, neem me niet kwalijk van die foute interpretatie...

Misschien moet ik hem maar eens opnieuw bekijken, want deze film zit voorlopig gewoon ongelooflijk ver... Maar ik ervaarde de film als een verzameling van losstaande verhaallijnen (met natuurlijk enkele raakpunten), over wat bizarre vrouwen... Een ode aan het niet-banale, maar als je zoiets begint te schrijven (met dus alleen uitzonderlijke personages) dan zit je goed fout (en F. Dostojevski is het met me eens ), daarom heb ik het niet zo hoog op met 'The Hours'.

Wat begrijpen mensen niet aan de problemen in 'The Hours'? Allereerst, depressie en de ziekte van Virginia Woolf lijkt me duidelijk. Daarnaast kan je toch simpelweg niet gelukkig zijn, meegesleurd worden door wanhoop over het leven. Het is maar hoe je er tegenover staat, maar je kan het tot een hel maken.

Dat lijken me toch wel duidelijke problemen..?

Erg mooie film , met een goed verhaal en ijzersterk acteerwerk. Ik heb de film zelf totaal niet als saai ervaren, maar langzaam is hij wel. Een erg vrolijke film is het ook niet, dus ik kan er wel inkomen dat niet iedereen hier weg van is. Maar zo op een zondagmiddag, lekker ontspannen op de bank, is het voor mij genieten van de muziek, de beelden en het toch wel tragische verhaal.

Zielszwaar drama, ondersteunt door de grootste edoch verfijnde muziek van Glass. De zwaarheid die de personages uitstralen is erg mooi weergegeven en wat mij betreft uit het leven gegrepen, alleen wat aangezet voor het emotionele effect.

De spanning die de gehele film (vanaf minuut één) heerst, is haast niet te snijden. Onheilspellend tot op het bot. Lag misschien puur aan mij, maar zo ervaarde ik het in ieder geval.

Visueel was het voor de rest heel veilig, niet veel spectaculairs of oogverblindend. Auditief dus erg mooi, maar achteraf misschien te aanwezig. Daar moet ik nog even over denken.

Twijfel tussen dik 4 of klein 4,5*. Poetische film.

Heel mooie film, die tegelijk gelukkig maakt en droevig stemt.

B.E.A.utiful (zoals Carrey het wel eens zegt)

De 3 dames doen het erg goed en Nicole Kidman is echt prachtig geschminkt (bijna onherkenbaar).

Dit is,by the way,geen lichte kost en RTL-4 woensdagavond dramafilm-liefhebbers zullen wellicht teleurgesteld zijn.

Cijfer: 4

Gisteravond weer gezien en ik verhoog mijn stem van 4 naar 4,5

Mja, films met 2 uur lang depressieve mensen zijn in de regel niet mijn favoriet maar zo af en toe kom je wel eens uitzondering op die regel tegen. Helaas, maar The Hours valt niet in die laatste categorie.

Het deed me ook weer eens realiseren dat modern amerikaans drama zo verre van subtiel is... Vaak wordt het er voor de kijker nogal ingepeperd dat de film zwaar en belangrijk moet zijn. Zoals de dramatische pianotonen van de (overigens best mooie) muziek die vanaf de eerste scene inzetten. De toon is al gezet en weinig ruimte voor opbouw of gas terugnemen zit er niet meer in. Hou ook nooit zo van films die de ellende maar blijven stapelen aangezien ik vaak één zelfmoord wel voldoende vind, laat staan drie met als toetje ook de problematiek van depressie en AIDS.

Ik vind de thematiek (van zelfopoffering, leven voor een ander ipv voor jezelf) best interessant maar op de een of andere manier liep ik er hier nu niet bepaald warm voor. Virginia Woolf zegt me niet zoveel, en na deze film weet ik nog niet veel meer dan dat ze een depressieve kettingrookster was. Het verhaal dat speelde in de jaren '50 had in potentie het meest boeiend kunnen zijn (was de vrouw nu lesbisch of niet trouwens?) maar uiteindelijk werd ik ook hier niet zoveel wijzer over de achtergronden van de aanwezige depressie. Ja een hoop moeilijk gedoe om bakken van een verjaardags taart en makkelijk scorende scènes van om hun moeder huilende kleine kindjes. Beetje jammer.
Het hedendaagse verhaal was vooral tenenkrommend door de afschuwelijk overactende Meryl "jantje lacht-jantje huilt" Streep.

Moore en Kidman acteren echt wel heel behoorlijk maar uiteindelijk bleek het toch vooral een lange zit. Ja, bij de kijker wordt vooral op het hart gedrukt hoe erg het allemaal niet is maar ik mis de uiteindelijke motivatie... The Hours schiet bij mij iig niet recht in het hart maar is eerder een losse flodder. Maar misschien ben ik (zoals ik dit bericht al begon) wel niet de juiste persoon om 2 uur lang naar depressieve mensen te zitten kijken. 2*

Vond hem erg boeiend. In het begin dacht ik nog mwah, maar hij pakte me steeds meer. Uitstekend acteerwerk. Zeker van Moore.

4*

Prachtige film met even zo mooie soundtrack van Philip Glass. Ik heb de eer gehad om samen met een honderdtal mensen, dus in een relatief 'intieme'setting, kort na het verschijnen van de film, een live-uitvoering van een stuk uit The Hours op vleugel door Glass himself, mee te mogen maken. Ongelooflijk mooi ! Deze film van mij (4,5*)

Inderdaad weet Glass een film altijd beter te maken. Viel me bij de Illusionist ook weer op.

Je bent maar een bofkont Aardewerk.

wat een nare film.

er werd prima geacteerd, maar wat een verdriet. voor alle diep depressieve feministische wijven is dit een aanrader, dan weten ze ten minste wat ze na de film moeten doen (met hun kop van de flat af springen)

moore was helemaal vervelend. ik vind haar zo eng spelen ( misschien is dat eigenlijk wel heel knap!)

Na een uurtje stopte ik ermee met kijken. Wat een baggerfilm! Ik geef hem een 1 omdat ik Meryl en Moore in deze film erg goed vind. Maar de rest.....

1*

Bij mij hetzelfde verhaal.. alleen geef ik hem 1,5 ster voor nicole kidman. Dat had hoger kunnen zijn, als ze jonger was geweest

Dit is een pracht van een film. De opbouw, de cast, het verhaal, .... gewoon af

Topprestaties van Streep, Kidman en Moore in deze sympathieke film over onbeantwoorde verlangens, depressies en zich verloren voelen.

Wat een onwijs goeie film.
De Cast was geweldig, alles liep goed in elkaar over en de muziek hielp daar ontzettend veel bij! Top!

Nicole Kidman:
Doet het uitstekend.
Haar stem etc. past erg goed bij de film. Ook verdrietige emotionele scenes of scenes waarbij ze emotioneel uit haar ogen kijkt zijn geweldig geacteerd. Kidman vertolkt hier een superrol beter dan in vele andere films van haar.

Julianne Moore:
Speelt uitermate goed! Ik heb niet onwijs veel films van haar gezien maar dit is naar mijn mening toch echt 1 van haar beste. Het bevat de onrustige sfeer (de film) en een onzekere vrouw zoals Laura Brown kan echt alleen maar door haar worden gespeeld. Een superrol!

Meryl Streep:
Ze speelt zoals gewoonlijk superieur van huilscenes tot verhalen over haar vroegere geluk. Ze bladert vaak terug in het verleden maar moet ook een zelfmoordactie onder ogen zien van haar enige liefde...Richard. Een triest moment wat er al aan zat te komen. Je voelt met haar mee, zoals gewoonlijk speelt ze onwijs goed.

Kortom:
Prachtige film waarbij eigenlijk pas aan het einde van de film alle stukjes in elkaar vallen. En van dat soort films hou ik! 4,5* en die oscar voor beste film 2003 is echt wel op zijn plaats!

Saaie film , weinig gebeurd. Meer dan anderhalf uur werveeld zitten kijken.

Even min als het boek van Cunningham.

Niet echt een constuctieve post van mijn kant. Maar ik ben het dan ook volledig met Danuz eens. Even bijkomen na deze briljante film.

Loodzwaar drama over vrouwen in verschillende tijden en hoe zij met soortgelijke levensvraagstukken worstelen. Het is zo zwaar dat ik na elke keer hem gezien te hebben flink moet bijkomen van zoveel menselijke ellende. Het is me allemaal iets te geforceerd neerslachtig uit een bepaald effectbejag.

Voor de leuke mensen: ef·fect·be·jag het; het overmatig streven naar het maken van indruk

Dankjewel oruiz. Ik waardeer dit.

Zeer vreemde film.

Vanavond op tv gezien. Vond hem wel zwaar, maar wel mooi. Mooie muziek en erg goed in elkaar gezet. En sterk geacteerd. Moet er wel even van bijkomen denk ik. En er zit een bepaalde spanning in zonder dat er veel gebeurt waardoor de film blijft boeien.

Al met al drie en een halve ster omdat ik de film iets te langzaam en zwaar vond. Goed dat ik hem op Ketnet heb gezien zodat ik de aftiteling meekreeg met de mooie dramatische muziek van Glass.

Dit is geen film waar je vrolijk van wordt. Dit drama komt ook traag op gang. Het acteerwerk is uitstekend. Ik begon na enige tijd mee te lijden met de bijzonder zwaar op de hand zijnde personages. De sombere muziek heeft hier ook aan bijgedragen. Een belangrijk moment in de film is als de aan AIDS lijdende man uit het raam kijkt en een shot later de kleine jongen staand voor het raam om zijn diep ongelukkige moeder roept. Op dat moment besef je dat de aan AIDS lijdende man terugkijkt op zijn ongelukkige jeugd, omdat zijn moeder hem volledig heeft verwaarloosd.

Ondanks dat The Hours bestempeld werd als vrouwenfilm, ben ik gisteravond toch stukjes gaan kijken.

En ik moet zeggen, het is me goed bevallen.

Het is boeiend om te zien hoe drie generaties met elkaar te maken hebben en met dezelfde problemen worstelen.

En ik ben het eens met speranza, de belangerijkste moment is inderdaad als de aan AIDS lijdende man uit het raam kijkt en een shot later de kleine jongen staand voor het raam om zijn diep ongelukkige moeder roept. Op dat moment besef je dat de aan AIDS lijdende man terugkijkt op zijn ongelukkige jeugd, omdat zijn moeder hem volledig heeft verwaarloosd

Ik ben het wel met je beoordeling eens maar ik vond het wat te depressief allemaal. Niet echt mijn stijl. Maar wel goed geacteerd. Maar wat wil je met toppers als Nicole Kidman en Meryl Streep.

Een 3,5 wat mij betreft.

Zo'n raar woord is het toch niet? :S

Ik snap niet dat jullie dat niet snappen!