The Hours (2002)

Vooral erg goed geacteerd, er zullen wel wat oscarnominaties deze kant op komen (Kidman, Ed Harris)

Mooi voorbeeld van een film waar "het geheel meer is dan de som van de delen". Op zichzelf zijn de verhalen niet zo bijzonder, zelfs wat saaiïg soms, maar de overeenkomsten en connecties tussen de verhaallijnen maakt de film hier en daar erg mooi

3,5 *

Er komen weinig films uit waarin er beter wordt geacteerd dan in deze film, maar het kom me allemaal niet echt boeien.

Misschien komt het omdat ik niet zoveel van Virginia Woolf afweet of zo, maar ik vond het allemaal een beetje much ado about nothing. Deze film zal ongetwijfeld bij veel mensen hoge ogen gooien, maar ik geef hem 2,5 ster.

Ik moet me helaas aansluiten bij Kos. De film wilde denk ik een heleboel vertellen en gevoelens enzo laten zien die ik dan moest snappen. Maar wát wilde het nu precies vertellen en waarom werd er zo op gehamerd (in de vorm) dat de drie verhalen met elkaar verstrengeld waren?
Ik raakte trouwens wel een beetje ontroerd toen Laura Brown bij Clarissa aankwam en haar verhaal vertelde over dat ze haar gezin verlaten had en die ontroering verbaasde me wel enigszins. Hoewel dat niet echt hoeft met Julianne Moore die wel echt een heel goede actrice is. En waarom zoende Virginia Woolf haar zus? Of was dat stiekem toch niet haar zus?

Onverwacht sterk. Ambitieuze film, maar heel geslaagd. Fraaie, ontroerende film over gevoelens en de omgeving die ze denkt te kennen, over een leven leiden waarin je je hart niet volgt. Leef je voor anderen of voor jezelf?

Een verhaalstructuur die heel sterk en heel bijzonder is. En ook werkelijk wat toevoegd. Briljante muziek van Glass. Beresterke actrices. Daldry zet met deze film een behoorlijke stap vooruit ten opzicht van Billy Elliot.

Dik 4.0*

Mja, films met 2 uur lang depressieve mensen zijn in de regel niet mijn favoriet maar zo af en toe kom je wel eens uitzondering op die regel tegen. Helaas, maar The Hours valt niet in die laatste categorie.

Het deed me ook weer eens realiseren dat modern amerikaans drama zo verre van subtiel is... Vaak wordt het er voor de kijker nogal ingepeperd dat de film zwaar en belangrijk moet zijn. Zoals de dramatische pianotonen van de (overigens best mooie) muziek die vanaf de eerste scene inzetten. De toon is al gezet en weinig ruimte voor opbouw of gas terugnemen zit er niet meer in. Hou ook nooit zo van films die de ellende maar blijven stapelen aangezien ik vaak één zelfmoord wel voldoende vind, laat staan drie met als toetje ook de problematiek van depressie en AIDS.

Ik vind de thematiek (van zelfopoffering, leven voor een ander ipv voor jezelf) best interessant maar op de een of andere manier liep ik er hier nu niet bepaald warm voor. Virginia Woolf zegt me niet zoveel, en na deze film weet ik nog niet veel meer dan dat ze een depressieve kettingrookster was. Het verhaal dat speelde in de jaren '50 had in potentie het meest boeiend kunnen zijn (was de vrouw nu lesbisch of niet trouwens?) maar uiteindelijk werd ik ook hier niet zoveel wijzer over de achtergronden van de aanwezige depressie. Ja een hoop moeilijk gedoe om bakken van een verjaardags taart en makkelijk scorende scènes van om hun moeder huilende kleine kindjes. Beetje jammer.
Het hedendaagse verhaal was vooral tenenkrommend door de afschuwelijk overactende Meryl "jantje lacht-jantje huilt" Streep.

Moore en Kidman acteren echt wel heel behoorlijk maar uiteindelijk bleek het toch vooral een lange zit. Ja, bij de kijker wordt vooral op het hart gedrukt hoe erg het allemaal niet is maar ik mis de uiteindelijke motivatie... The Hours schiet bij mij iig niet recht in het hart maar is eerder een losse flodder. Maar misschien ben ik (zoals ik dit bericht al begon) wel niet de juiste persoon om 2 uur lang naar depressieve mensen te zitten kijken. 2*

Wat een onwijs goeie film.
De Cast was geweldig, alles liep goed in elkaar over en de muziek hielp daar ontzettend veel bij! Top!

Nicole Kidman:
Doet het uitstekend.
Haar stem etc. past erg goed bij de film. Ook verdrietige emotionele scenes of scenes waarbij ze emotioneel uit haar ogen kijkt zijn geweldig geacteerd. Kidman vertolkt hier een superrol beter dan in vele andere films van haar.

Julianne Moore:
Speelt uitermate goed! Ik heb niet onwijs veel films van haar gezien maar dit is naar mijn mening toch echt 1 van haar beste. Het bevat de onrustige sfeer (de film) en een onzekere vrouw zoals Laura Brown kan echt alleen maar door haar worden gespeeld. Een superrol!

Meryl Streep:
Ze speelt zoals gewoonlijk superieur van huilscenes tot verhalen over haar vroegere geluk. Ze bladert vaak terug in het verleden maar moet ook een zelfmoordactie onder ogen zien van haar enige liefde...Richard. Een triest moment wat er al aan zat te komen. Je voelt met haar mee, zoals gewoonlijk speelt ze onwijs goed.

Kortom:
Prachtige film waarbij eigenlijk pas aan het einde van de film alle stukjes in elkaar vallen. En van dat soort films hou ik! 4,5* en die oscar voor beste film 2003 is echt wel op zijn plaats!

Voor mij de 3e ziening van The Hours.

Geen slechte film, niet in het minst.

Maar toch... voor mijn gevoel wordt de score teveel gebruikt om betekenis te geven aan het plot.
En ja, soms werkt het. Er zitten zeer betekenisvolle momenten in The Hours.
Streep en Danes samen, een herinnering aan een gedachte, een moment waarop een leven lijkt open te barsten van mogelijkheden, kansen, geluk.
Dat raakte mij. Ik ging terug naar een plaats en tijd waar ik me zo vrij voelde, waar het leven open leek te liggen voor me. Nu, een slordige acht jaar later, voelt dat anders.

Met name Leonard en Virginia stelen voor mij de show.
Ik kan niet precies de vinger leggen op het element in dit verhaal dat ik zo mooi vind.... En eigenlijk is dat met de hele film overeenkomstig.

Ik vind The Hours erg vluchtig, bíjna pretentieus. Ze wil veel oproepen, emotie, wil grote thema's aanroeren. En slaagt daar met mate in.

Niettegenstaande dit gevoel dat de film mij in zijn geheel geeft, vind ik enkele passages zeer roerend. Nog steeds, ook na enkele malen zien en wetende wat er gaat gebeuren, vind ik het verhaal van Richard aangrijpend.

Ten slotte wil ik met nadruk Kidmans prestatie op het station van Richmond noemen. Een prachtige, indringende scène.

Ik heb niet vaak dat ik kapot ben van een film, maar The Hours sloeg me totaal uit het veld. Wat een pracht van een film! De filosofie van de film is de motor achter het succes! En het mooie is dat iedereen de film op zijn eigen manier kan interpreteren. Ook Moore, Streep en Kidman zetten hier drie fantastische rollen neer. Wat een kracht en emotie komt er uit die vrouwen. Ten slotte een lovend woordje voor Toni Collete. Ze speelt slechts 5 minuten in deze film, maar zet toch een hele prestatie neer.

Laatst gezien op televisie en toch aardig verrast. Hoewel ik niet een grote fan ben van Nicole, deed ze het aardig in deze film en kon ze me compleet overtuigen, even als Meryl Streep, waarvan ik wel al fan van was (en nog steeds ben). Ik had niet zoveel met Julianne Moore, vond haar een beetje apart spelen en ik kon weinig medelijden of begrip voor haar krijgen. Niet erg overtuigend in mijn ogen. Er hangt een heerlijke, vrij deprimerende, sfeer tijdens de gehele film. Wat alleen maar in he voordeel werkt van het verhaal. Langzaam vallen de puzzelstukjes in elkaar en krijgen we een connectie tussen de drie vrouwen, niet erg verrassend. Een aardig filmpje, bovengemiddeld en leuk voor tussendoor. 3,5 ster

Een redelijke dramafilm...

Het verhaal gaat over drie apart vrouwen...

Geen spannend, maar een saai...

Prima acteerwerk...

Geen topfilm!

Op het eerste gezicht is dit verhaal eigenlijk helemaal niet zo speciaal, sterker dit had een dodelijk saaie film kunnen worden. Het is puur aan de 3 beste actrices op dat moment te danken dat ik het verhaal helemaal meebeleefde. Kiezen wie het beste acteert is bijna onmogelijk, maar met veel moeite moet ik toch zeggen: Moore.

Het helpt ook zeker dat kleinere rollen zijn voor acteurs als Harris en Daniels. Het tijdsbeeld is goed getroffen en de lange dialoog-scenes zijn niet vervelend.

Deze eens bekeken zonder echt te weten waarover hij ging, maar een echt meesterwerk vind 'k het toch niet. De film boeide wel, mede door het vele switchen van de drie verhaallijnen, bleef m'n aandacht wel behouden en ook de cast was goed meegenomen.

Tja, desondanks ben 'k toch niet zo wild van de film. 'k denk dat het verhaal op zich me niet zo lag.

Ben eens blij dat 'k hem heb gezien, maar een tweede kijkbeurt hoeft niet meer.

Erg zwaar en ellendig drama.

Het verhaal had een pak beter kunnen zijn, want met de drie verschillende periodes zit er wel wat vaart in de film. Helaas zijn de drie vrouwen schijnbaar voor het ongeluk geboren. Dat ligt er zo dik op, dat je je als kijker zélf ongelukkig begint te voelen.

Wat me aansprak aan deze film, was de cast. Meryl Streep, Nicole Kidman en Julianne Moore zijn drie actrices die mij meestal kunnen bekoren. Nicole Kidman - mijn minst favoriete van de drie - doet het uitstekend, maar Julianne Moore en vooral Meryl Streep ontgoochelen mij enorm. Bij Moore kreeg ik 0,0 % binding met haar personage; Streep slaagt erin heel haar screentime te overacten. En dat voor een actrice met haar talent en palmares..

Hoe dan ook, qua muziek, sfeer en tijdsbeleving zit het wel snor. Het tempo is redelijk door de tijdssprongen. Helaas kunnen 2 van de 3 personages langs geen kanten boeien.

1,5

Bijzondere film, met een eigenzinnige structuur, en op een bepaalde manier intrigerend. Ik kan er niet precies de vinger op leggen, maar het zal vooral komen door het sterke acteerwerk. Alleen Harris en Daniels vond ik niet overtuigend overkomen. Als een regisseur op zoek is naar een actrice die een depressief personage moet vertolken, zal hij/zij gauw uitkomen op Julianne Moore. Als geen ander kan ze zich inleven in dergelijke rollen. Kidman had ik niet herkend, met die kolossale neus.

The Hours is heel anders dan ik vooraf had verwacht en dat komt vooral omdat the Hours anders is dan anders.

Jammer genoeg kon ik mijn gevoel amper kwijt in de bijna 2 uur.

Ruime 3*

In the Hours worden drie verhaallijnen tegelijkertijd ingezet met wat overeenkomsten her en der. Ik vond het een prima in elkaar gezette film met Nicole Kidman als Virginia Woolf, Julianne Moore als zogenaamde happy huisvrouw uit de suburbs van de jaren '50 en Meryl Streep. Laatstgenoemde is bezig met het organiseren van een feestje voor een aan AIDS lijdende schrijver. Er wordt menigmaal gelinkt (denk ik) naar het boek Mrs. Dalloway van Woolf, dat ik niet gelezen heb. Ik zal dan waarschijnlijk ook wat extra referenties gemist hebben, maar soit.

De drie vrouwen hebben allen gemeen dat ze ongelukkig staan in hun leven. Dit levert een aantal heftige hartverscheurende scenes op, waar je geen flauw idee bij hebt hoe die aflopen. Daarbij worden die scenes ook knap vertolkt door de drie actrices. De verhalen (zeker die van Moore en Streep) waren best interessant om te volgen, maar het is ook zeker het acteerwerk dat er debet aan is dat dit een goede film geworden is.

Opmerkelijke verhaalstructuur inderdaad. Mooie vervlechting, en goed om de twee topactrices Julianne Moore en Meryl Streep samen te zien. Een film van vrouwen, voor vrouwen evenwel. Maar geregisseerd door een man. Zwaarmoedig allemaal. Moore wordt vooral door getypecast. Zou ze dat niet een beetje zat zijn? Je wordt ermee geconfronteerd. Nauwelijks wordt uitwijding, motivatie verschaft. Zodanig dat het op een gegeven moment afstandelijk werd. Kidman speelt misschien wel de rol uit haar leven. Zou helpen dat het toen nog niet zo lang uit was met hubbie Tom Cruise?

Ready, set ... en huilen maar.

120 minuten lang traanoogjes. Niet altijd héél openlijk, vaak ook verborgen, met wat bijtende grimassen en vrouwen die hun verdriet achter een masker proberen verbergen. Althans, die illusie wordt gewekt, maar het feit dat de meeste personages tegenover hen schijnbaar blind zijn voor dat masker is het beste bewijs hoe onsubtiel deze film wel niet is.

Visueel best saai, ook de soundtrack van Glass voegt eigenlijk niet zoveel toe. Al moet ik wel zeggen dat het met een film als deze nog véél sentimenteler had gekund, dus op zich ga ik niet teveel klagen over die soundtrack. De drie actrices doen het wel goed (al vind ik de toevoeging van Kidman een beetje vreemd, aangezien die amper herkenbaar was), maar ik had niet het gevoel dat er veel te redden viel door hen.

Reilly als bijrol viel dan nog wel mee (maar zijn personage was hopeloos, Ed Harris zet hier de meest vreselijke rol neer. De link tussen de drie verhalen kwam eerder gekunsteld over, het drama wordt pijnlijk slecht neergezet en met meer dan 120 minuten op de teller is het een hele opgave om doorheen deze film te raken. The Hours indeed.

1.0*

Who's Virgina Woolf?

Een bekende naam maar heb me nooit eerder verdiept in haar leven danwel oevre.

Mooie introductie dus door deze film te bekijken over 3 verschillende vrouwen met hun ellende en narigheid in verschillende tijdsperiodes en met, blijkt in de loop van het verhaal, toch een bepaalde connectie.

Een zwaarmoedig drama waar je nou niet heel vrolijk van wordt. Het zal zeker niet ieders cup of tea zijn en als je depressief aangelegd bent lijkt het me geen aanrader. De soundtrack hielp daar ook niet aan mee.

Alles klopte wel dus als eindconclusie toch een mooie film met prima vertolkingen van de cast waarbij het verhaal best aangrijpend is en boeiend blijft tot het einde.

Mooie film over geluk en ongeluk, over dood en leven.

Schitterende vertolkingen in deze psychologische, boeiende film. Vooral Meryl Streep maakt indruk.

Intelligente manier van verhalen en enkele diepmenselijke scènes.

“You cannot find peace by avoiding life, Leonard.”

Mooi drama over drie vrouwen die in verschillende tijdsperiodes te maken krijgen met eenzaamheid, depressie en de dood. Geen makkelijke kost, maar indruk maakt The Hours zeker. Kidman als Virginia Wolf is geweldig, en ook Streep en Moore laten zien wat voor klasse actrices ze zijn. Vooral hun gezamenlijke scene tegen het einde maakt indruk. Complimenten ook voor de muziek, want het is echt fantastisch hoe je gelijk vanaf het begin het verhaal wordt ingezogen door alleen de score.

Een apart verhaal waar het verleden, en het boek, in latere tijden weer gepersonifieerd worden door anderen mensen, met een bijzondere verhaallijn en paralellen tot gevolg.

De film valt het best te kenmerken als een verhaal waarin drie vrouwen nauw gevolgd worden. Niet alleen hebben ze alle drie het probleem zich niet gewaardeerd en op hun plek te voelen, tevens beelden met name Richard en Clarrisa de personages met de hoofdrolspelers uit het befaamde boek, Mrs. Dalloway, Laura heeft daarentegen weer een sterke overeenkomst met Woolf zelf. Alle drie de actrices laten zich van hun sterkste kant zien, en de neus die Kidman op haar hoofd heeft komt aardig overeen met de neus van Woolf zelf. Overigens, pleegde ze zelfmoord op zestig jarige leeftijd maar de indruk zo oud te zijn wekt Kidman niet echt op dat moment.

Anyway, een zekere kwaliteit ademt het geheel zeker uit, een grootse cast opgetrommeld, een prima soundtrack van Phillip Glass en hier en daar echt wel een mooie sfeer gefabriceerd zoals de setting in de jaren '50 met Laura. Maar al met al is het daar wel gezegd. Heel aardig is het, en daar blijft het ook bij. Voor mij niet echt iets dat me bijzonder raakt.

Voor alle duidelijkheid : het verhaal met Woolf speelt zich af in 1923, en ze pleegde zelfmoord in 1941. Dus eigenlijk is ze 42 in de film. Maar het is een poos geleden dat ik 'm zag, ik herinner me alleen dat de manier waarop het werd weergegeven - periode, tijdstip, leeftijd - verwarrend was of niet klopte...

Prachtige intense film in het bijzonder dankzij de geweldige acteerprestaties. Sommige boeken vragen er om verfilmd te worden. Dat lijkt me bij dit boek niet het geval, aangezien er veel impliciet en onder het oppervlak gebeurd. Gelukkig weten Kidman, Streep en Moore daar wel raad mee. Alleen al voor het bekijken van topactrices op het top van hun kunnen, is deze film de moeite waard. En zoals gezegd: Ed Harris mag eigenlijk ook niet onvermeld blijven.

Het verhaal is een tikkie complex in de manier waarop het uitgevouwen wordt en de problematiek en vragen die spelen staan wat ver van mij af waardoor de tragiek me niet heel erg raakte. Slechts de perronscène kon ik echt meevoelen. Niettemin blijf je na de film nog flink namalen over de vrouwen en ben ik voornemens Mrs. Dalloway nog eens te gaan lezen.

Aanrader dus. Overigens rare trailer hier met een compleet andere soundtrack..

Moeizaam. Al veel van gehoord, maar niet de geweldige film die ik hoopte te zien. Positief vond ik alvast de montage. Moet ook wel als je een film presenteert met drie verhaallijnen in een dan nog verschillend tijdperk. De overgangen zaten goed waardoor de film toegankelijk en onderhoudend bleef.

Het acteerwerk zelf vond ik maar matig. Matig in die zin dat ik me nauwelijks betrokken voelde met de verhaallijnen. Of dit aan het acteerwerk zelf lag, laat ik in het midden. Mogelijk ligt ook het plot aan de basis, welk ik me niet mee kon verbinden. Nochtans heb ik de actrices Moore, Kidman en Streep hoog zitten. Allen hebben al fantastische films nagelaten.

Misschien dat ik het iets te gekunsteld vond. Drama om het drama. Depressie en sentimentaliteit die er misschien wat te veel op lag. Om nog maar van de pianomuziek te zwijgen. Matig in heel dus voor mij.

Als de liefde voor een medemens een ontoelaatbare is in desbetreffende tijdsperiode, 1923 en 1951 dan ontstaat er hartzeer. In 2001 is de vrijheid van die keus er doch t hartzeer uit de voorbije relatie blijft. Deze door de tijdlijnen heen gecaste film geeft zo een inzicht in de keuzes die een mens in het leven tegenkomt en vervolgens een stap maakt. Mooi verfilmd, met soms zware melancholie.

Nicole Kidman marathon 18#

Deze film stond ook al heel lang op mijn verlanglijstje, maar nooit de moeite genomen om te kijken tot nu. De cast is interessant. Kidman, Streep en Moore zijn alle drie actrices die ik erg kan waarderen. Ik heb mij bewust niet ingelezen in het verhaal en ook geen trailers of achtergrondinformatie gelezen. Het enige wat ik wist van lang geleden is dat het zou gaan over drie vrouwen in drie verschillende tijden die op één of andere manier met elkaar verbonden zijn. Dat had ik nog onthouden. Dat is dan ook het enige wat je hoeft te weten, want er gebeurt geen ene reet in deze film.

Het is traag en saai. Er zijn nergens uitschieters of verrassingen. Het is heel vlak en raakt mij op geen enkele manier. Dat Kidman een oscar heeft gewonnen, Streep die genomineerd was voor een Golden Globe en de film ook een Golden Globe en tal van andere prijzen heeft gewonnen is mij echt een raadsel. Het is geen slechte film, maar het is geen bijzondere film. Ook het acteerwerk is prima, maar niet boven verwachting of dat ze echt heel veel te doen hadden wat spectaculair was. Vooral Kidman heeft echt niks te doen in deze film dan zich enkel een vermomming te laten aanmeten en wat te zitten en te praten. Het enige waar dan emotie bij komt kijken is ''IK WIL NAAR LONDEN'' en dat ze een rivier in loopt. Einde. Streep heeft al werkelijk waar helemaal niets te doen in deze film en enkel Moore heeft verdieping in haar rol. En voor je het weet is de film voorbij. De piano muziek tussendoor begint je ook te irriteren.

Ze hadden hier veel meer mee kunnen doen. Ondanks dat was het prima om uit te zitten en is de film redelijk over het algemeen. Geen film voor nogmaals.