Dying Breed (2008)

Hmm.

Ik vond het wel wat lang duren eer dat er echt iets gebeurde.. De laatste keer dat ik op de tijd van mijn dvdspeler heb gekeken voordat er iets gebeurde was 45 minuten... Maargoed, misschien om een beetje in de film te komen.. in het verhaal.

Ik vond het erg jammer dat ze niet meer lieten zien van het verleden van Nina. Had er graag wat meer over te weten willen komen. De flashbacks van haar zusje vond ik overigens goed.

pff.. Je zal maar een persoon zoals Jack kennen of tegenkomen.. Irriteerde me mateloos aan zijn karakter. Hij acteerde overigens absoluut niet slecht. De rest van de cast ook niet.

Het moment dat je Becky op zag hangen vond ik er ook absoluut niet verkeerd uitzien.. Ik kreeg er op dat moment toch wel een akelig gevoel van.

Ja, Wrong turn vond ik vele malen beter.. Maarrr... Deze kwam wel iets geloofwaardiger over vond ik zelf..

De poster die hier op staat vind ik overigens echt lelijk..

Ik zit enorm te twijfelen tussen een 3 en een 3,5.. Ik geef hem toch maar het voordeel van de twijfel.

3,5*

Saaie horrorfilm waarin twee koppeltjes op expeditie gaan in de Tasmaanse jungle op zoek naar een witte tijger. En de locatie is dan ook het mooiste aan deze film. Het eerste uur is ronduit vervelend. Niet spannend, eng of grappig. Het laatste gedeelte is nog enigzins om aan te zien, maar dan is het eigenlijk al te laat.

Toffe poster.

"Waar Wrong Turn en vergelijkbare films teleurstellen, overtuigt het naargeestige debuut van Jody Dwyer volledig!"

Deze Dying Breed overtuigde alles behalve volledig. Het keek lekker weg, maar ook niet meer dan dat. In mijn ogen was 'ie wel wat beter dan Wrong Turn, want dat vond ik helemaal niks.

Het mist op alle vlakken wel wat. Vooral qua personages, het stoere joch irriteert natuurlijk direct, 'het zusje van' irriteert ook met haar dramatische gezeur, het mannetje zonder mening en de meid die als eerste dood gaat zijn ook niet echt bijzondere personages.
Het is zoals wel meer horror films van dit kaliber heel voorspelbaar. Maar als je een horrorfilm kiest met een groepje jongeren die langzaamaan afgeslacht worden kiest, ga dan voor een House of Wax, Final Destination of Texas Chainsaw. Allemaal stuk voor stuk beter dan deze Dying Breed.

Wat doet de film dan wel goed? Er wordt ondanks de saaie personages niet slecht geacteerd, het keek wel lekker weg, het hangende lijk (!), de setting in Tasmanië, de openingsscène en de twist aan het einde waren wel leuk.
Dat laatste zagen we alleen al aankomen bij het zien van de DVD hoes.

2,5*

Phoe. Behoorlijk lange zit, erg saai en bovenal vol vervelende personages. Leek ons wel een leuke zaterdagavond horror, nota bene nog gehuurd (oldschool) samen met 'Psycho', en besloten om deze film het eerst te kijken. Vrolijk werden we er niet van, want het was oninteressant, langdradig en al snel hadden we door dat de kreten op de dvd behoorlijk misleidend waren. Vriendlief wilde hem afzetten, maar ik wou hem toch uitkijken. Het laatste half uur werd iets beter, maar ook dit wist de film niet meer te redden.

Erg mooie beelden, dat wel. Fijne natuur, soms ook nog wel een redelijke sfeer maar nergens onderhoudend genoeg. Jammer.

Ik wilde het citaat van de DVD-hoes ook al aanhalen. Ik heb Wrong Turn niet gezien dus kan ik het niet vergelijken.

Maar dit is wel een topper, hoor! Als geen enkele andere verkrijgbare film, behalve misschien House of Wax, doet deze film er alles aan om regelrecht in alle zwaar versleten cliché's te duiken!

Men neme:

- Eén flinterdun en voorspelbaar plot;
- Eén al evenzeer uitgemolken doel;
- Vier compleet uitgerangeerde personages;
- Eén blik lokaal volk waar bovenstaande karakters en de kijker de rillingen van zouden krijgen

En dan krijg je dit! Is 't niet geweldig??

Nee.

Absoluut niet.

Dat groepje van vier ook al; Nina is degene in wie we emotioneel moeten investeren, Matt is haar vriend voor wie we ook sympathie moeten hebben ook al is ie nogal draaikonterig tegenover zijn ouwe vriend Jack, die Nina op de zenuwen werkt en andersom en Rebecca is het meeloperige, bange muurbloempje waarvan je weet dat ze de eerste is die d'raan gaat.

Kortom, het zat er gewoon niet in. Heb je zoveel citaten van reviews die ontzettend positief zijn -hoewel die geschreven zijn door specifieke genre-liefhebbers; ik hou wel van horror maar ik heb geen favoriete categorie films-, laten ze de stortvloed aan negatieve uiteraard weg.

Af en toe schrok ik, maar dat maakt geen goeie film. Volledig oninteressante herhaling van een herhaling van een herhaling van etc., etc. Als ze nou heel de film hadden geschoten vanuit het oogpunt van de lokale bevolking had je misschien nog iets interessants gehad maar met een dergelijk script ben je gedoemd te mislukken. Nog net onderhoudend genoeg om uit te kijjen maar daarmee is alles ook gezegd.

Leigh Whannell. Hij was zowat het enige die me door deze film worstelde (en dan nog was hij geen grote verdienste), want het verhaal was te belabberd voor woorden. Nergens vond ik spanning in de film, het duurde echt heel lang voor er schot in de zaak kwam. Zelfs na driekwartier vraag je je af wat er eigenlijk allemaal is gebeurd en de conclusie waartoe je komt is: niets. Maar dan ook echt niets. Het tweede deel was dan ook ‘aangenamer’ om naar te kijken.

Natuurlijk zie je alles van mijlenver afkomen. Een zaklantaarn die steeds zijn timing weet uit te kiezen om het af te weten, even snel een lichaamsdeel breken bij een val, etc etc.

Al dat geleuter tussen Jack en Nina hielp ook niet veel. Integendeel, je mag gerust zeggen dat het me irriteerde. Waarom moet er dan ook altijd een personage in zitten die een rotkarakter heeft en iedereen voor de fun eens pijnigt zodat hij even the time of his life heeft?

Maar het leukste blijft deze toch: in het midden van de nacht gaat natuurlijk iedereen en groupe de un op zoek naar die tijger, want alleen is toch een stuk spannender en dan voel je je meer op je gemak. Bullshit!

Over de acteerprestaties ga ik niet beginnen, daar deze de film niet bepaald naar een hoger niveau tilden.

Nee, dit was weer een film die zich niet kon onderscheiden van anderen uit zijn genre. Maar anderzijds had ik ook niks anders verwacht. Dit type film moet je gewoon kijken met verstand op nul en je komt uit op een anderhalf uurtje ‘ontspanning’. Dat deze films vol clichés en (in mijn geval) ergernissen zitten, moet ik maar met een korreltje zout nemen.

1,5 of 2*? Ach, het laatste omdat deze film me toch meer kon vermaken dan de films die ik 1,5* had gegeven.

Het is niet voor niets het meest eentonige genre van de gehele film industrie.

Net niet.

Het begint aardig en het idee is leuk, maar het zit allemaal nogal vreemd en onsamenhangend inelkaar.

Bepaalde dingen deden me denken aan Wrong Turn, maar Wrong Turn is echt een stuk beter!

Best een goede film. Soms wat 'langdradig' voordat de 'actie' begint maar de sfeer is altijd goed met mooie natuurbeelden en dat compenseert het wel weer. Het einde had ik liever anders gezien maar ja, het loopt is een keer anders dan anders zullen we maar zeggen zonder te verklappen over de hoe en de wat.

Had hem al is eerder gezien maar ik dacht dat ie toch een stukje leuker was.

Het was allemaal een beetje matig. Het verhaal stelt niet veel voor, spanning is niet echt aanwezig, weinig gore etc. Alleen de cast en het acteerwerk was nog wel oké.

2,0*

Origineel is de film zeker niet. Het is het veel voorkomende verhaal van een paar stelletjes die naar een onverstandige bestemming reizen. Ditmaal is het de onherbergzame Tasmaanse jungle, alwaar ze op zoek gaan naar een tijger die al enkele decennia uitgestorven zou moeten zijn. Echter is het niet de tijger waarvoor ze voor moeten uitkijken, maar lokale kannibalen die de Australische bossen bewonen. Enfin er zijn genoeg voorbeelden in films, om te weten dat ze vanaf het begin in de penarie komen te zitten.

Toch weten de schrijvers het mysterie lekker langzaam op te bouwen. Dat betekent dat je de eerste drie kwartier van de film naar weinig anders zit te kijken dan de jacht op de Tasmaanse tijger en het ontzettend vervelende gedrag van yup Jack. Terwijl je om de spanning er in te houden af en toe kruimels met gore te zien krijg. Als ruim over de helft de actie dan toch eindelijk losbarst is die niet verkeerd, al wordt de gore nooit heel erg bloederig. Daarmee valt ‘Dying Breed’ dus een beetje in de middenmoot. Misschien minder choquerend als zijn illustere voorgangers maar zeker geen slechte film die netjes verzorgd precies de juiste sfeer weet te vinden.

Niet echt goed en niet echt slecht, leuk om een keer gezien te hebben.

Wat duurde het lang voordat er iets gebeurde in deze film, dat kan echt niet in een horror, pas het laatste half uur wat actie en dat was behalve die hoofdklem ook niet echt enorm schokkend allemaal, er zijn veel betere films in deze settings

Hoofdrolspeler Leigh Whannell heeft zijn loopbaan als akteur inmiddels wijselijk verruild voor die van regisseur, met heel wat meer succes. Hij bakt er hier in ieder geval weinig van, al kan het falen van de film hem niet echt worden verweten. Deze australische Texas Chainsaw Massacre/ Wrong Turn-kloon is gewoonweg te slap en onzinnig om enige indruk te maken. Een paar mooie dames in de cast, dat wel, en sporadisch wat geslaagde bloederige momenten, maar het komt allemaal te laat op gang, met een kansloze finale en een laatste scene die wel naar is, maar nergens op slaat.