Kiss Me Deadly (1955)

Ik vond het juist een geweldige noir. Perfecte hoofdrol van Meeker (Glen Ford eat your heart out), heerlijke ingewikkelde dames, een geweldige auto (dat geluid ) en natuurlijk een ingenieus goed verhaaltje.

Was dat koffertje geen inspiratie voor Pulp Fiction toevallig?

Briljante film. Net zo'n goede sfeer, verhaal, acteerprestaties en film noir aspecten als bijvoorbeeld Double Indemnity, the Maltese Falcon of the Big Sleep, maar is qua filmstijl veel aparter en knapper. Gewaagder gefilmd, briljant begin, geniaal eind, veel vreemde, maar geslaagde scenes tussendoor. Deze film is een typisch voorbeeld, die door de regisseur naar een hoger niveau getild wordt. Nodigt uit om meer te gaan zien van Aldrich. 4,5 sterren.

Waar ik echt van baal bij deze film is, dat het wezenlijke fotografie niet echt schitterend oogt. Met een dergelijk mysterieuze plot had ik het graag qua sfeer allemaal wat duisterder gewenst, betere gebruik van contrasten. Want verder is Kiss Me Deadly gewoon een zeer solide film-noir. Heerlijk rauw, cynisch en gewelddadig, sterk geacteerd, fraaie camerastandpunten en bij vlagen angstaanjagend.

Prachtig einde! Een van de beste slotscènes ooit wat mij betrefd. En dat in een film-noir van de jaren '50.

Kiss Me Deadly is voor film-noir wat Johnny Guitar voor de western is: een film die duidelijk in een herkenbaar genre valt, met alle bekende elementen eraan vast, maar die totaal vreemd aanvoelt, zonder parodiërend te worden. Beide films zijn ergens wat belachelijk, maar hebben een uitzonderlijke kracht. Surrealisme is niet het goede woord. Het is gewoon vreemd.

Ik zag Pickup on South Street en The Big Heat als de meest gewelddadige films van de jaren '50, maar die zijn tam vergeleken met Kiss Me Deadly. Bijna ondenkbaar dat dit in het oude Hollywoodsysteem gemaakt is. Vooral in de tweede helft lijkt Meekers personage gewoon ongeduldig te worden en besluit hij iedereen meteen maar in elkaar te meppen in plaats van eerst op een normale manier vragen te stellen. De eerste helft is nog vrij gewoon eigenlijk. Alleen de opening valt op, maar daarna vervalt het een beetje in een routineus detectiveplotje dat ook ietwat traag verteld wordt. Pas in de tweede helft en met name het laatste half uur barst de hel los.

Een film als deze kan eigenlijk nooit perfect zijn, maar dat stoort niet zo. Het acteerwerk is soms slecht, enkele scènes werken niet lekker en bepaalde plotonderdelen zijn zwak uitgewerkt (ik weet nog steeds niet wat de rol was van die vrouw die uiteindelijk de doos opende). Maar op een bepaalde manier draagt zoiets alleen maar bij aan het wat subversieve karakter van de film. Dat maakt hem memorabel en ook zo leuk om te kijken. Gelukkig is Kiss Me Deadly nou ook weer niet slechts een curiosum. Het is een sfeervolle noir, met genoeg om te waarderen.
4*

Bij vlagen een heerlijke Film-Noir dit. De film kent een geweldig begin, een leuk middenstuk met hier en daar wel wat mindere momentjes, maar het einde is zwaar briljant. Zoals The One Ring al zegt is Kiss me Deadly een wat aparte film in het Noir genre. In ieder geval een van de meest geweldadige films uit het genre. Ik vond het ook allemaal wat zwaarder en pittiger dan bijvoorbeeld films als The Maltese Falton, wat vergeleken met dit net een poppenkast is.

De film kent een erg boeiend plot, al kent het wel wat gaatjes. Zo komen er een heleboel personages voorbij, waar we uiteindelijk helemaal niet over te weten komen. Maar er zitten ook genoeg personages in die erg leuk zijn. Nick bijvoorbeeld, VOEM VA VOEM.......POW! Ook deed Ralph Meeker het prima als Mike Hammer. Lekker cynisch en sarcastisch personage weer. Zoals ik al zij was het einde echt briljant. Nog steeds wil ik vreselijk graag weten wat er nou in dat koffertje zit. Het vervelende is dat ik daar waarschijnlijk nooit achter zal komen. Maar goed, dit was dus weer een zeer sterke film uit het Noir genre.

3,5*, met zeker kans op meer.

Een heerlijke, keiharde en cynische film-noir klassieker. Ralph Meeker is werkeijk sensationeel goed als de ultieme private dick Mike Hammer die op een avond een blondine van de weg plukt die voordat ze het loodje legt nog net duidelijk kan maken: 'remember me'.

Het is het startpunt van een zoektocht via een overdaad aan personages (meteen het grootste minpunt) naar 'the great whats-it', een zoektocht gelardeerd met drank, fout volk, bevallige dames en veel, heel veel, geweld. Mike moet menig gemikte vuistslag uitdelen aan de diverse goons, en als de informatie niet snel genoeg tot hem komt is-ie ook niet te beroerd om min of meer onschuldige omstanders eens een vingertje klem te zetten of een paar petsen met de vlakke hand uit te delen.

Onze antiheld zelf heeft het overigens nog veel zwaarder te verduren; de beste man wordt regelmatig in elkaar gemept, van een trap af gegooid, vastgebonden, geïnjecteerd met een waarheidsserum, bijna opgeblazen en uiteindelijk neergeschoten; nee alleen echte tough guys kunnen deze jaren '50 geweldsexplosie overleven, gelukkig is Mike daadwerkelijk één van de toughest die er zijn.

Over het einde is al het één en ander gezegd, ik kan alleen maar concluderen; gaat dat zien, gaat dat zien, want het is zó bizar dat het eigenlijk te cool voor woorden is. Geweldig vermaak!

4*.

Volledig eens met bovenstaande zin. Ook zonder dit einde is het een prima Film-Noir, maar dat einde is echt fenomenaal. Ik zag het niet aankomen, maar des te indrukwekkender was het.

De film bevat sowieso alle elementen van een Film-Noir, maar is een stuk gewelddadiger dan de meeste van zijn soortgenoten. Dat komt vooral ook door het hoofdpersonage Mike Hammer, die goed neergezet door Ralph Meeker. Hij laat echter meer dan eens zijn vuisten spreken.

De sfeer van de film is sterk. Vaak duister en soms lekker grimmig. Verder maakt regisseur Robert Aldrich vaak gebruik van lage camerastandpunten en ook wordt er af en toe lekker gespeeld met schaduwen, iets wat ik in een zwart-wit film altijd wel kan waarderen.

Ja de film wist me de gehele speelduur wel te boeien. De hoofdrolspeler doet het gewoon erg goed en Aldrich is een regisseur die wel wat kan en mij nog niet teleurgesteld heeft. Verder is het wel duidelijk dat Tarantino uit deze film het idee voor “het koffertje” in Pulp Fiction heeft gehaald. Of ik moet me wel heel sterk vergissen.

Kiss Me Deadly is in ieder geval een prima film. Sterk, degelijk, met een geweldig einde.

Dikke 4,0*

Deze maakte zijn naam wel behoorlijk waar voor me zeg. Behoort zonder meer tot de betere noirs die ik gezien heb. Deels vanwege een aantal vaker in de betere noirs opduikende elementen, zoals het feit dat zowat niemand echt aardig is en deels omdat dit een mooi gelaagd verhaal is dat aardig begint, maar naarmate de film vordert steeds beter wordt. Uiteindelijk vooral het verhaal van een man, de mensheid misschien wel, die zo obsessief op zoek iets naar iets dat iedereen om 'm heen en zijn hele leven in elkaar stort. Prachtige, zwaarmoedige en weinig hoopvolle kijk op de mensheid tegen de achtergrond van de koude oorlog. Vond de door sommigen genoemde onafgewerkte stukjes plot ook geen probleem, uiteindelijk is iedereen een pion in dit verhaal dat bijna obsessief is.


De mooist geschoten noir is dit zeker niet en het is soms zichtbaar een met niet al te veel budget gemaakte film. Maar zoals de betere noirs zijn is dit een fijn soort verheven pulp.

Heerlijk.

4.0*

​Sterk in z'n afzonderlijke elementen, als samengebald geheel ligt deze noir me niet helemaal. Niks aan, deze vrouwen en Meeker kan ook niet overal overtuigen. Zijn rol is interessanter dan zijn optreden. Botte vent, die Hammer. Lekker nonchalant, opererend met de handen in de zakken en een rioolrat die uitdeelt en incasseert, maar imponeren is een ander verhaal. De plot zit net zo ongelikt in elkaar als de detective.

Op zich niks mis mee, maar alles bij elkaar vindt dat wel z'n weerslag in het middendeel, waar het hier en daar harken wordt. Bijzonder jammer, want de mysterieuze opening zet het allemaal stevig in de steigers en wanneer duidelijk wordt waar het allemaal om draait, neemt de film een krachtige bocht en gaat het op jacht naar een geweldig slotstuk die de film van een groter karakter voorziet. Dat zijn de krenten in de pap.

Aparte film. Ik zou hem, was hij niet in zwart-wit geschoten, zeker 40 jaar jonger schatten. Rauw, bijzonder seksueel (alleen al dat hijgen en kreunen van het blondje in de eerste drie minuten, en nog zoveel andere toespelingen) maar vooral de frisse manier van filmen. Naar het schijnt een inspiratie voor mensen als Godard - dat is me overigens volstrekt duidelijk. Niet alleen de bijzondere montage voor die tijd, maar ook het gebruik van muziek in de film (die opera), de onderkoelde soundtrack, die scène met de popcorn en zoveel meer.

Enfin, het verhaal zelf is niet zo heel spannend en behoudens Meeker in een prachtrol wordt er ook niet bijster goed geacteerd. Maar schijt, daar gaat het niet om. Sfeer, inktzwarte kleuren, schaduwen, prachtige kadreringen en fijn soepel en spannend camerawerk, de vrouwen, de muziek en een kleine fetisj voor trappen: daar alles draait het om en dat alles is uitstekend in orde. Neemt niet weg dat de film als geheel af en toe wat wegglijdt in onduidelijkheid of zelfs saaiheid, maar de balans slaat uiteindelijk positief uit. 4,0*.

Goeie film waarin een prive-detective een verloren vrouw oppikt in zijn auto. Een vrij harde (zeker voor die tijd) film-noir met een anti-held als hoofdpersonage (een meer dan prima rol van Ralph Meeker). Mooi in beeld gebracht met uitstekend camerawerk. Het plot is wellicht wat overvol, maar het sterke einde maakt dit wel goed.

Fraaie film-noir die het geweld niet schuwt en wat voloptueuze dames laat meespelen. Het draait allemaal om detective Mike Hammer, type eikel, die eigenlijk al in de beginminuten van deze film zou moeten sterven door een ongeluk. Dit gebeurt niet en hij raakt verwikkelt in een mysterieuze zaak met een nog mysterieuzere koffer! Ondanks dat Mike een lullo is, was ik toch wel benieuwd naar hoe ie dit allemaal ontrafelt en het einde viel dan ook absoluut niet tegen! De weg er naar toe had echter wel wat overbodige hobbels, dat dan weer wel.

''Oh, the Jag wasn't good enough for you, huh? - Yeah, the ashtrays were all full.''

Uitstekende noir van Robert Aldrich. De opening is direct al raak. Mooi geschoten, mysterieus, sfeervol en een klasse aanzet tot de gebeurtenissen in de rest van het boeiende verhaal. Hoofdpersonage Mike Hammer mag de boeken in. Coole gast. Schuwt geen geweld en is keihard. Het verhaaltje zit bomvol met van alles en iedereen is natuurlijk nieuwsgierig naar de inhoud van het koffertje. Het einde is erg goed. Heb me prima vermaakt met deze noir, op naar de volgende van Aldrich. Dikke voldoende voor deze prent.

Ik heb Jim Thompson, Raymond Chandler en Mickey Spillane gelezen als t gaat om pulp crime verhaaltjes. Chandler is het meest begaafd in taal, Thompson is psychologisch heel goed en Spillane is het rauwst. Van de 3 is Spillane waarschijnlijk het leukst. Lees: niet perse het best.

Dus ik had hier wel zin in. Ik ben zeker niet teleurgesteld. Mike Hammer is al net zo'n cynische, vrouwenverslindende, alcoholische, geweldadige private dick als in de boeken. Natuurlijk, vrouwonvriendelijkheid en racisme (vietnamezen en donkere mensen moeten t in de boeken ontgelden) zijn hier minder aanwezig, maar over het algemeen is dit Hammer zoals ik m voor me zag.

N 3 noirs (big sleep, double indemnity en nu deze) is dit dan ook mn favoriet, tot nu toe. Alles is net even wat harder, cynischer en grappiger. Tof verhaal, met veel geweld en mooie vrouwen. Die Nick zorgde voor een mooi komisch tintje ook. Hammer met losse handjes is topvermaak en vooral Velda mag er wezen. Ik zag de Criterion versie, waar Hammer en Velda uit een brandend strandhuis lopen. Lijkt me prima. Wat betreft het koffertje? who cares. Het is een beetje sci-fi achtig. Er zit niets concreets in, maar het is wel gevaarlijk. Twilight Zone, X-Files, etc. etc.

Leuk...meer van dt. Maar wat dan? Misschien Detour (1945) ?

Mike Hammer is de man die weinig informatie nodig heeft om zijn onderzoeken te doen voortgaan en tenslotte de sleutel tot het geheim te vinden. Eén en ander is wel met een stevige korrel zout te nemen, maar feit is toch dat Aldrich een spannende misdaadfilm wist op te bouwen.

Het is een beetje zwoel voor zijn tijd, wat de mysterieuze sfeer mede bepaalt en de persoon van onze privédetective goed schetst.

Het acteerwerk is niet altijd echt overtuigend.

Het eerste uur van de film vond ik bijzonder sterk. De sfeer zat er goed in en het mysterie element boeit voldoende. Na het einde toe begon mijn aandacht wat te verslappen en werd alles wat te lang getrokken. Het einde vond ik nog best verrassend. Ander storend minpunt vond ik de niet altijd even sterk bezette bijrollen.

Door het sterke eerste uur toch nog boven gemiddeld.

Amerikaanse Film noir film welke ik gezien heb op de leuke televisie(film)zender "AMC HD" en welke gebaseerd is op de gelijknamige roman van misdaadauteur Mickey Spillane

In dit verhaal draait het om privédetective Mike Hammer (Ralph Meeker) uit Los Angeles, die op een nacht een lift geeft aan de aangeslagen jonge vrouw Gabrielle (Gaby Rodgers) langs de kant van een afgelegen weg, welke ontsnapt is uit een sanatorium. Zo raakt hij verwikkeld bij een ingewikkelde moordzaak op de zekere Christina Bailey (Cloris Leachman). Hij stuit daarbij op een misdaadbende die een geheimzinnige doos in handen wil krijgen.

Ralph Meeker is de perfecte Mike Hammer in deze inmiddels bijna 65 jaar oude sfeervolle, stemmige, snelle en gewelddadige bewerking van Mickey Spillane's boek. Jaren zijn tijd vooruit en van grote invloed op de Franse nouvelle vague (een vernieuwende filmstijl, die rond 1959 ontstond) regisseurs. Een van de betere films van regisseur Robert Aldrich, die o.a. bekend is van de films "The Flight of the Phoenix (1965)" en "The Dirty Dozen (1967)".

De film bevat ook een aantal goede wendingen en visueel gezien werd alles fraai in beeld gebracht. De cast speelt goed en overtuigend en vooral natuurlijk hoofdrolspeler Ralph Meeker. Nick Dennis (in de rol van automonteur Nick Va Va Voom, die onder een auto om zijn leven komt) was overigens een leuke en grappige toevoeging in het verhaal en qua stem deed hij me denken aan de Amerikaanse komiek en acteur Cheech Marin. Verder was Marion Carr (in de kleine rol van Friday) een schoonheid van een vrouw om naar te kijken en dat geldt in iets mindere maten ook voor Maxine Cooper (in de rol van Velda Wickman, die de vriendin is van Mike Hammer).

Al met al een lekker wegkijkende ouderwetse boeiende Film noir film, met een sterk creepy (zeker qua geluid) einde m.b.t. de inhoud van de doos.

P.S. de Amerikaanse jazzzanger, pianist en songwriter Nat 'King' Cole is ook eventjes te zien in deze film.

Verwarrend en moeilijk verhaal met een zeer vreemd plot. Nee, beetje vergezocht vond ik...

Het eerste uur valt nog wel redelijk te doen, al valt het verhaal wat lastig te volgen. Het tweede uur valt steeds minder goed te volgen en wordt ook steeds minder boeiend. De ontknoping was voor een film uit die tijd wellicht spectaculair, maar gaf mij toch vooral het gevoel dat ik meer dan anderhalf uur naar niks heb zitten kijken. Hoofdrolspeler Meeker zet zowat als enige een rol met enige diepgang neer. De bijrollen zijn nagenoeg allemaal flinterdun en worden ook zeker niet altijd even goed vertolkt.

Ik gebruik de term niet vaak maar wat mij betreft een meesterwerk. Een ingenieuze plot die recht doet aan de paranoïde tijdsgeest, inventief camerawerk, bruut geweld, een intrigerend begin en onvergetelijk einde zijn nog maar een paar van de ingrediënten waar Kiss me Deadly deze status aan te danken heeft. Meeker kende ik niet echt, ik heb wel wat films gezien van hem maar daarin viel hij me kennelijk niet op. Hier is hij echter geweldig op dreef als lompe, cynische P.I. met sadistische trekjes. Hij is de typische held tegen wil en dank, maar zijn protegee (een debuterende Cloris Leachman) legt al snel het loodje, een vage aanwijzing achterlatend, Remember Me.

Er volgt een zoektocht waarbij Mike Hammer zich moet ontdoen van allerlei gajes (waaronder Jack Elam) maar hij wordt ten slotte ten val gebracht, hoe kan het ook anders, door een vrouw. Geen echte femme fatale trouwens, daar was Gaby Rodgers toch wat te gewoontjes voor. Het blijkt overigens dat Remember Me verwijst naar een dichtbundel en daarin staat dan de openbarende tekst "For if the darkness and corruption leave a vestige of the thoughts that once I had". Er gaat dan natuurlijk meteen een lampje branden. Bij Mike Hammer dan, ik vind het best knap om vervolgens te concluderen dat dat er een klein object in haar lichaam verstopt zit maar goed, het is natuurlijk wél Mike Hammer. Toch meen ik dat de aanwijzing wel iets minder ingewikkeld had gemogen, ergens tussen bovenstaande en "cut me open, I swallowed a key" in.

Het is maar een klein puntje van kritiek, daar tegenover staan zoveel momenten van klasse dat ik weer eens een 4,5 kwijt kan.

Vond het niks.

Ben ook gewoon niet genoeg Noir kenner denk. Het is niet dat ik er te weinig gezien heb, maar ze blijven me amper bij en buiten de klassieke kenmerken kan ik er niet veel nuance in herkennen. Deze zou dan wat anders moeten zijn dan de typische noir, maar ik zie het gewoon niet.

Ik herken vooral de zaken aan het genre waar ik weinig mee heb. Vervelende personages, overdreven focus op plot en dialogen die amper weten te boeien en een visuele gehaastheid die absoluut geen indruk weet te maken. In dat opzicht is het voor mij gewoon een klassieke noir. Dat het dan voor die tijd iets gewaagder is zal best, dat zijn argumenten waar ik weinig mee kan.

Het zal wel anders aanvoelen voor de echte liefhebbers van het genre, die nuances herken ik vaak wel bij genres waar ik wel wat mee heb. Maar dan moet je dus feeling hebben met een genre, en dat heb ik gewoon niet bij noirs. Eentje om snel weer te vergeten vrees ik.

1.0*

Voor al diegenen hier op Moviemeter die deze film waardeerden, maar enigszins klaagden over de wat mindere beeldkwaliteit is de onlangs verschenen uitgave op blu-ray van Criterion (met goede Engelse ondertiteling) wellicht een aanrader. Werkelijk heel goed en met zichtbaar veel liefde gerestaureerd en een lust voor oog en oor.

Best vermakelijke noir-klassieker. Zoals het een noir betaamt, zit de sfeer er goed in: cynische personages, aparte typetjes soms ook (de term Lynchiaans die ik voorbij zag komen snap ik wel), geen mens die te vertrouwen is, en in dit geval ook een behoorlijke sliert doden. Het is vooral een lange zoektocht van detective Mike Hammer die na de dood van een vrouw steeds verder het diepe in raakt. Langzaamaan komt hij dichter en dichter bij de waarheid en de nucleaire MacGuffin. Het verhaal is af en toe wel licht verwarrend, steeds weer komen er nieuwe personages om de hoek kijken die ook weer iets met de zaak te maken hebben, en danwel moorden danwel vermoord worden.. Qua plot is dit misschien niet heel verrassend, en eigenlijk ook qua sfeer niet - maar het is wel een hele geslaagde genre-exercitie.

De Criterion Collection Blu Ray van deze film gekocht en tevens de eerste Criterion in mijn bezit. Mooi item voor de collectie waar je een boekje met info over de film productie bij krijgt + heel wat extra's op de disc zelf.

Lange tijd niet zo uitgekeken naar een film. Van alle film noirs die ik nog gezien wou hebben trok mij deze verreweg het meest aan. De beelden die ik van tevoren zag hadden een moderne en unieke uitstraling waar ik direct gecharmeerd van was.

Wat ik heel fijn vind aan deze film is dat veel scènes op locatie zijn opgenomen in plaats van in een studio. Dat sfeertje wat meegegeven wordt van het Los Angeles van de jaren 50 is om je vingers bij af te likken. Het sterkste punt van deze film is de cinematografie. Er zitten echt geweldige shots in deze film die vooral een knap staaltje werk zijn voor de tijd waarin deze film is gemaakt waardoor ik het gevoel had naar iets unieks te zitten kijken. Het plot van Kiss Me Deadly is af en toe wat rommelig, ik bleef zitten met heel wat vragen aan het eind van de film, wat ook direct de kracht is van de film. Het is allemaal wat geheimzinnig waardoor het geheel interessant blijft. Ik kijk al uit naar de herziening!

Truffaut en Godard zagen veel in deze film-noir en noemden de film mee verantwoordelijk voor de Franse New Wave. Ik zie het er niet helemaal in. De film is niet slecht en past mooi in het genre. Een film van z'n tijd ook met de nodige paranoia. En ik zie (niet meteen voor de Franse New Wave) ook wel invloeden op latere films.

Maar Ralph Meeker is niet zo heel bijzonder en ook de rest van de cast overtuigde me niet echt. Ik zie het grootse niet dat deze film wordt toegeschreven. Voor mij is het een aangename film noir.