The Boat That Rocked (2009)

The Boat That Rocked komt niet direct in aanmerking voor de orginaliteitsprijs misschien maar een gezellige boel is het wel.... Beetje ouwe jongens krentenbrood in de groovy jaren '60.

De film lijkt vooral een excuus om eens goed lol te trappen, althans ik had het idee dat de acteurs (en een enkele actrice) het wel naar hun zin hadden in deze film. En dat straalt af op de kijker, die wordt daar namelijk ook vrolijk van en dus is het met recht een geslaagde feel-good te noemen.

Leuke tot bijzonder goede muziek, geslaagde grappen (zonder dat het platvloers of makkelijk wordt) en heel behoorlijk acteerwerk. Ik zag vooral Phillip Seymour Hoffman de laatste tijd nogal in zwaarder wat norsige rollen dus dit was een welkome afwisseling. De scene waarin de twee haantjes elkaar uitdagen tot het beklimmen van de zendmast tot 40m boven NAP is geweldig gedaan. Het vrijgezellenavondje lijkt nog het meest op een vroeg clipje van The Stones of The Beatles.
De aankleding is soms net iets te hip retro gladjes, had wel wat meer naturel gemogen maar al bij al een prettige zondagochtendfilm.

3.5*

Ik had geen flauw idee wat ik van de film moest verwachten. Een komedie met een hoop DJ's op een schip. Werkt dat wel en kan je daar een volledige film mee vullen...

Van begin af aan tot het einde zit het tempo er goed in, de humor werkt wel en de flitsende soundtrack is zelfs een meerwaarde hier en de nummers zijn mooi uitgekozen. Een feelgoodfilm die zeer geslaagd is. Ook visueel is dit erg passend. Niet alleen flitsend en zeer vlot (sterke montage als men de luisteraars in beeld brengt). Maar ook bvb de vrijgezellenavond lijkt wel een clip van The Beatles te zijn. Vooral voor liefhebbers van het muziek. Deze film straalt enorm veel liefde voor muziek uit. De passie hier komt nog beter tot z'n recht dan in andere muziekpassiefilms als Taking Woodstock of Almost Famous.

Ik heb nog getwijfeld over de volledige 5*, maar ik heb me lang niet meer zo goed geamuseerd bij een film en zo genoten van muziek en film. Ik had waarschijnlijk ook van 24/24 aan de radio gehangen.

Leuke vrolijke film met heerlijke jaren 60 rock muziek. En Philip Seymour Hoffman speelt zoals eigenlijk altijd al een prima rol.

Leuke film dit.

Toegegeven; het verhaal is niet heel bijzonder en soms is het echt alleen maar geouwehoer wat er allemaal gebeurt, maar vermakelijk is het wel. De personages zijn geinig en het heerlijke jaren 60 sfeertje trekt je bijna zelf de boot op.

Muziek is waar deze film het ook grotendeels van moet hebben en als die muziek je ligt, dan kijkt het allemaal lekker weg. De film is wel redelijk voorspelbaar, sommige grappen zag ik soms iets te snel aankomen, maar desondanks blijft het allemaal leuk.

Het hoogtepunt van de film is letterlijk en figuurlijk het duel tussen de twee Amerikanen in de mast. Ja, de film laat je als kijker met een goed gevoel achter en zo hoort het ook vind ik.

3,5*

Absoluut een leuke film! De poging om de rock 'n roll-sfeer van de jaren '60 over te brengen is uitstekend geslaagd. En als je het mij vraagt niet enkel door de heerlijke muziek, maar ook zeker door 'filmische' middelen: leuke beeldsequenties van allerlei dansende mensen, een broeierig sfeertje op de boot en prachtige scenes zoals dat duel op de mast. Mooie aanleiding ook om met een misplaatste nostalgie weer eens The Beatles of The Turtles te luisteren.

Super film, heb er ook gelachen.

Ik heb het een beetje vergeleken met de veronica boot, echt een beetje nostalgie

Een film die gedurende de volle 135 minuten een glimlach op je gezicht tovert en laat behouden, zonder hierbij te lang te lijken te duren. Uiteindelijk heeft het geheel nog het meeste weg van een hele vrolijke musical of videoclip, want het script zelf stelt niet heel veel meer voor dan een groepje schavuiten die tegen het gezag trappen. Het acteerwerk is echter zo natuurlijk en de muziek zo heerlijk swingend dat het allemaal niet deert.

Frost blijft een monsterlijk figuur, maar zit zo goed in zijn vel dat het aanstekelijk werkt. Nighy is altijd een genot met zijn boonstaak figuur en Hoffman houdt zichzelf uitzonderlijk goed staande te midden van de compleet Britse cast. En dan Kenneth Branagh met zijn heerlijke conservatieve opvattingen en uiterlijk, weergaloze performance!

Mooiste scenes zijn wat mij betreft het moment waar twee van de DJ's elkaar uitdagen en de mast beklimmen en het moment waarop de zender officieel illegaal wordt en na een kleine stilte alsnog doorgaat met uitzenden. Hoe feitelijk deze film is zal me worst wezen, het is gewoon een ultieme feel-good movie die zoveel voor jong als oud geschikt is. Met uitzondering van wat naakt dan, maar goed, als kinderen ook al naar dodelijk geweld kijken, waarom niet af en toe iets vlezigs?

Met The Boat That Rocked schetst Richard Curtis een prima tijdsbeeld van het Engeland uit de jaren '60, via sterke muziek, foute kledij en een lekker losbandige sfeer, waarbij de mannelijke vriendschappen van een boot vol DJ's de boventoon voert. Leuke rollen van Bill Nighy, Philip Seymour Hoffman en Rufus Sewell maken het plaatje af.

Dat de film ondertussen graag een pamflet wil zijn tegen de overheidsbemoeienis destijds en voor de vrije mogelijkheid om muziek te mogen draaien, moet maar even door de vingers gezien worden, want dat loopt slechts als een subplotje naast het geheel langs.

Een plot is er dan ook niet echt (eerder kleine problemen van de bootbewoners) en karakterontwikkeling moet je al helemaal niet willen. Maar wanneer je ruim 2 uur geboeid blijft dankzij de sfeer en melige grappen, is het gebrek aan een dramatisch probleem (zelfs in de catastrofale climax wordt alles nog licht opgevat) eigenlijk alleen een zegen.

Prachtige film!

Ik dacht eerst dat het niks ging worden,

maar ik was mis.

De 60's sfeer op de boot wordt heel goed gemaakt en alles was zo vrolijk.

Ik zou hem wel niet 2 keer willen zien, daarvoor duurt ie te lang.

Misschien over een jaartje of zo.

4*

Erg leuk thema en goed geacteerd, met grote regelmaat flink moeten lachen om de ietwat Britse humor. zeker een aanrader!

Dit was nog een leuke muzikale film die me wel kon bekoren. Een erg leuke soundtrack en een toffe cast. Het verhaal zelf was niet zo bijzonder, maar storend was dit zeker niet, ondanks de lange speelduur.

'k vond hem de moeite om eens gezien te hebben, niet meer, maar ook niet minder.

Vooral het eerste uur is een feestje, met een heerlijk sfeertje. Verder nogal voorspelbaar en, ondanks de te lange speelduur, zijn bepaalde zaken niet helemaal goed uitgewerkt (vader - zoon relatie, bijv.). Maar het gaat om de luchtigheid, om de kitsch, om het plezier, en daarin slaagt The Boat That Rocked met verve, waarbij de muziek verplichte kost is en het hele DJ wereldje extra glans geeft. Vooral Procal Harum deed het goed.

Zo nu en dan gaat Curtis over het randje ( boot zinkt, en alle fans komen ineens tegelijkertijd aan en hadden ook nog de tijd om spandoeken en meer van zulks te ontwerpen - of uit de kast te pakken, alvorens ze hun idolen van de verdrinkingsdood kwamen redden ), maar dit wordt overspoeld door slingers, klassiekertjes uit de rockgeschiedenis, komische taferelen en dwaze typetjes.

TBTR mag je oprecht een feelgoodmovie noemen, daarom niets minder dan 4*.

Ontzettend fijne film die blijft boeien van begin tot eind. Vooral heel leuk door de vele toffe personages als die van Bill Nighy, Philip Seymour Hoffman, Nick Frost en Chris O'Dowd.

De muziek uit de jaren 60 trekt mij wat minder, maar het paste natuurlijk perfect bij de film. De tussenstukjes met dansende luisteraars waren enorme feel good-momenten.

Props voor het geweldige einde!

*3.5

Redelijke film. Het leukste is de muziek. Om de 10 minuten start er wel weer een gouwe ouwe en dat houd de film een beetje gaande. Verder is het niet onwijs grappig, duurt de film echt te lang en is het vooral niet bijzonder. Het jaren 60 sfeertje kwam wel aan en het personage waar ik het meest mee had was Quentin door Bill Nighy. Had al het idee dat deze film niet geweldig zou zijn en dat klopt helaas.

Wat een vrolijke film is dit geworden zeg. De acteurs zijn top, de humor is prominent aanwezig, de 60's vibe wordt goed overgebracht en de muziek is erg aanstekelijk. Het vrolijke karakter zorgt ervoor dat je continu met een glimlach zit te kijken. De leuke dialogen en de maffe personages zorgen ervoor dat je met een nostaltisch gevoel naar the Boat that Rocked zit te kijken. Je zou haast zelf willen dat je op die boot zat.

Het blijft helaas wel jammer dat Curtis de fout in gaat met die vele dans intermezzo's waarin je de Engelse bevolking ziet genieten van de nummers die de radio afspeelt. Het lijkt haast alsof Curtis geen moeite heeft willen doen om de grote populariteit van de piratenboot verder uit te diepen. Daarbij duurt de film wat te lang en borduurt het einde ook weer verder op die weinig uitgediepte populariteit van de boot.

Deze elementen hadden achterwege gelaten kunnen worden, want nu wordt de film onnodig feelgood, waarbij het beter had volstaan als een komedie.

3,5*

Zeer komisch maar op sommige momenten ook zenuwslopend spannend. Bijvoorbeeld de scene waarbij de twee DJ rivalen en elkaar uitdagen een hoge mast in te klimmen. Vooral het einde van de film was dramatisch neergezet en had best veel weg van de Titanic. Dit is een film die goed bekeken kan worden met vrienden of familie; door het veelzijdige karakter ervan hebben liefhebbers van meerdere genre's er kijkplezier van. Zo komt er geschiedenis in terug, politiek, humor en muziek.

Vanwege de opkomende film van Curtis en omdat Love Actually de beste rom-com is heb ik mij toch gewaagd aan deze, ondanks ik deze altijd vermeden heb vanwege de vreselijke poster. Het leek mij altijd drie keer niks maar het blijkt toch weer een erg leuke film. Bill Nighy is een van de beste en leukste acteurs van deze tijd. Hij speelt altijd briljante rollen. Nick Frost ben ik persoonlijk ook fan van. Het verhaal is leuk, lekker losjes tot aan het eind. Dan wordt het een soort tweede Titanic en dat is ook behoorlijk goed gedaan. January Jones maakt de mannelijke kijker echt kapot in deze film

3,5*

een van de leukste comedy s die ik ken,,vond dat hele illegale radio boot een romantisch idee,

leuke muziek fantastische acteurs.

een van de beste is niet meer,ook een pracht rol MI 3

een gemis in de film wereld.zonde.

Acteur Philip Seymour Hoffman (46) dood gevonden - Cultuur - VK - volkskrant.nl

Beter dan verwacht.

Ik heb niet zo heel veel met de 60s en de hele muziekscene van toen, dus op zich verwachtte ik niet al te veel van deze film. Toch viel het best goed mee, met dank aan de voornamelijk Britse humor én een cast die er best veel zin in heeft.

Zowat iedereen doet het wel goed, van Hoffman (leuk om hem nog eens in een wat losser rolletje te zien), Frost, Nighy tot O'Dowd Er zit een lekker sfeertje in de groep, iedereen krijgt genoeg ruimte en niemand eist teveel aandacht op. Dat maakt dat de 135 minuten een keertje niet overdreven waren.

Vond het verhaaltje over de rock boat ook best leuk, de mensen die lang de regering heen hun passie achterna gaan is geinig en spreekt nog steeds tot de verbeelding. Het wordt allemaal wel extreem zwart/wit voorgesteld en het bootgebeuren wordt zwaar geromantiseerd, maar Curtis zorgt er wel voor dat het allemaal goed werkt.

De muziek is niet m'n ding, de keuzes liggen vaak nogal voor de hand (want ik kende de meeste nummers wel) zeker wanneer de tekst aansluit bij het het verhaaltje. Warm werd ik er niet van, maar storend was het niet.

Blijft wel dat zeer vreemde gevoel dat je naar een film zit te kijken over vervlogen tijden, over rock 'n roll als boegbeeld van vrijheid en het afzetten tegen de norm, die dan wel op het einde trots proclameert dat er ondertussen talloze rockradios zijn. Er zit een wat scheve balans tussen die twee. Enerzijds een film over rock op zichzelf staand, anderzijds een film over het afzetten tegen de rest. 40 jaar geleden ging dat mooi samen, nu wringt het.

Dan maar gewoon de films zien over een groepje mensen op een boot die hun muziek op de radio wilden en dan maar de zee optrokken. En dan is dit best een geinig filmpje.

3.0*

Niet een era waar ik met enige regelmaat iets van opzet, maar de film doet wat haar zo geliefde muziek doet. Lekker swingen met rock 'n' roll zonder al teveel gezeur. Een verademing. Zodra Nighy zich meldt, is hij meteen ontwapenend en zet hij de toon voor de rest. Niet dat het allemaal zo ontzettend grappig is, maar er zit wel een enorme dosis plezier in elke vezel van de film.

Dusdanig aanstekelijk dat het bijna een permanente glimlach oplevert. Natuurlijk dik aangezet, als het niet overdreven is, maar dat lijkt me wel in lijn met nostalgie en alles wat daarbij komt kijken. Een snit die prima past, zelfs rondom de minister levert het wat leuks op. Vaak dat dit soort films hun schwung verliezen als er drama op de loer ligt, maar ook dat is niet aan de orde.

Zelfs als het dreigt te donderen, blijft Curtis z'n gezellige gangetje gaan. Zoals rondom Marianne, waar het even fout lijkt te gaan, maar dan zijn daar de koekjes. Altijd tijd voor een lolletje, wat er ook aan de hand is. Ongedwongen tot en met het plotje, want opzichtig verhaallijntjes afronden is er eigenlijk ook niet bij. Hij laat het fladderen, want vrijheid blijheid, ook op dat vlak.

Ander troefje is het aantal personages. Zeker met deze speelduur loop je het risico er een of meerdere uit te putten, maar met alle DJ's en de entourage wordt ook die klip omzeild. Het dendert vrolijk verder met even gemakkelijke als treffende muziekkeuzes en schaamt zich niet om een ultieme feelgood film te zijn. En daar is niks mis mee. Open your knees and feel the breeze!

Best knap en apart; een film die zo speels en frivool is, en tegelijkertijd toch helemaal niet zo leuk. Ik heb eigenlijk vrijwel heel de tijd onbewogen zitten kijken. De humor werkt niet, de plotjes zijn flauw en erg willekeurig (neem alleen al die plotse trouwerij en de 'chicken'-strijd tussen the Count en Quentin). Het enige dat te prijzen valt is de aankleding, de tijdsgeest en natuurlijk de muziek. De stukjes van de mensen in het land die naar de zender luisteren leveren nog wel leuke scenes op.

Pas na anderhalf uur gaat het meer ergens heen, maar toen stond ik eigenlijk al op het punt om ermee te stoppen.

Het blijft allemaal veel te veel hangen in het uitmelken van lollige (maar nooit echt leuke) personages en maffe verhaallijntjes. Moet waarschijnlijk je ding zijn. Een ietwat serieuzere aanpak had mij persoonlijk meer kunnen bekoren. Het 'badguy' plotje van de regering die met Twatt de Piratenzender wil verbieden leek in al zijn simpliciteit bovendien zo weggelopen te zijn uit een kinderfilm.

Oh, en uiteraard was Philip Seymour Hoffman weer veruit de leukste/beste. Kan niks fout doen die man. Wat een verlies.

2,5*

De film duurt iets te lang maar is desondanks vermakelijk, niet in de laatste plaats door de goede cast, leuke karakers en vlotte dialogen. Qua muziek zit het ook wel goed natuurlijk. Het verhaal rondom degene die het schip aan de ketting wil is niet erg sterk uitgewerkt en de climax moet ook met een korrel zou worden genomen; iets wat nauwelijks een probleem is in deze vermakelijke feelgood film.

Rock-'n-rollercoaster

The Boat that Rocked is net als een rollercoaster een voorspelbaar maar daarom niet minder leuk ritje die je vooral vermaakt en energie geeft. De personages zijn een bonte verzameling gespeeld door een bekwame cast die het jaren '60 gevoel oproept, ondersteunt door de aankleding van de boot door Curtis. Ook is het in mijn ogen goed dat de houding van de overheid ten opzichte van deze boten/levenswijze naar voren komt.

Ik ben geen echte liefhebber/kenner van Rock-'n-roll maar zelfs voor de leek is de muziek een fantastisch onderdeel van deze film, absoluut sfeer verhogend.

Ensemblestuk dat veel te nadrukkelijk op een warme feel good-vibe aast, door alles wat ook maar een beetje zwaarmoedigheid kan genereren gekunsteld uit de weg te gaan. Ook de intermenselijke relaties op de boot mogen geen greintje cynisme bevatten, waardoor The Boath That Rocked lang richtingloos aan de oppervlakte blijft. Enkel de overheid die de zender wil verbieden had voor de nodige stuwkracht in de plot kunnen zorgen, maar dat wordt aan dusdanig Piet Piraat-niveau verkocht dat er maar geen vaart in de film komt. Heerlijk dobberen dan maar? Helaas, daarvoor mist de humor de nodige scherpte en worden de personages te weinig uitgediept. Enkel met de score zit het goed.

“Remember folks, "It ain't simple bein' cool, but it's cool bein' simple."”

De film zelf is iets te lang, en zeker niet alle subplotjes en personages zijn even interessant. Maar wat geeft het als je zulke fantastische muziek hebt en acteurs als Seymour Hoffman, Nighy, Frost en O’Dowd, die samen op een boot verblijven en de hele tijd muziek draaien. Rock-‘n-roll muziek, wat in de 70 als 'fout' werd gezien. Het is een feest om al die acteurs samen te zien en het plezier straalt er vanaf. Dat de film zelf niet perfect is stoort dan al een stuk minder. The Boat That Rocked is ook één van weinige films die een staantribune in de bioscoop nodig heeft.

De soundtrack van Last Night in Soho (2021) bracht mij op het idee om deze film weer eens tevoorschijn te halen; voor de zoveelste keer. Puur jeugdsentiment over de radiopiraten, die mijn puberteit destijds omkaderden met tijdsbestendige muziek. Het is en blijft daarom voor mij een heerlijke film met legio hilarische momenten en het crème de la crème van de Britse cinema, inclusief de talloze cameo’s. Wat mij betreft een absolute topper.

Ook weer zo'n film die bij mij altijd wat onder de radar gebleven is qua kwaliteit en wat ik wel voor kennis van deze film had wekte niet bepaald interesse om te gaan kijken. Uiteindelijk dan toch maar eens mee genomen bij de kringloop en na en niet zo heel erg succesvol filmweekend was ik toe aan iets niet te serieus. En verdorie wat heeft The Boat That Rocked mij ontzettend verrast. Want wat is dit een leuke film.

Want wat vliegt de film uit de startblokken met een lekker vlot en vrij gevochten beeld. En tja, die muziek, wat een ontzettend goede muziek wordt er gedraaide gedurende de film, wauw! Héérlijk! En wat wordt er lekker geschmierd door Hoffman, Nick Frost en Rhys Ifans, letterlijk rollen naar hun hand waar ze helemaal in los kunnen gaan en dat ook met verve doen. Aardig zijn de pogingen vanuit de regering om de piratenboten in het algemeen het zwijgen op te leggen, onnodig te zeggen lijkt Rock Radio de grootste tegenstander met de grootste aanhang. Maar niet alleen de minister in kwestie is een gevaar, er broeit of rommelt ook wel eens wat tussen de dj's, dingen die soms met veel humor opgelost wordt.

The Boat That Rocked valt vooral op vanwege zijn heerlijke humoristische stijl zonder flauw te worden. De film heeft wat dat betreft een heerlijke vibe die onderstreept wordt door de acteurs die overduidelijk veel plezier hadden in het maken van deze film. De cast is uitstekend, met name Hoffman, Ifans en Frost, is er het nodige vrouwelijke schoon en heeft de film op het einde ook nog een stukje saamhorigheid en feel good. Enige minpuntje is toch wel de wijze waarop de minister, zijn thuissituatie en omgang met werknemers wordt neergezet. Net een beetje te...

The Boat That Rocked is daarom innemend, humoristisch, vermakelijk en koddig te noemen maar swingt bovendien, niet in de laatste plaats door alle heerlijke muziek. Fijne eindgeneriek met al die platenhoezen trouwens ook. Ik heb dan gelachen en me vermaakt met deze kostelijke film. Lekker!

Dit is ook eentje die bij mij onder de radar is gebleven. Mede ook omdat ik in tegenstelling tot de meeste mensen niet zoveel met muziek heb. Wat niet wil zeggen dat ik niet genoot van de geweldige sfeer en soundtracks van The boat that rocked.

De film deed me wat denken aan een andere film - waar ik even niet kan opkomen - waarbij ook de aandacht werd gelegd bij de conservatieve houterige Britse regering in de jaren 60-70 en de vrije liberale rebelse jeugd dat er op los experimenteert met een eigen subcultuur met muziek en klederdracht.

Een fijne insteek ook deze film. Erg nostalgisch, luchtig én die fijne Britse humor die alom aanwezig is. Het is inderdaad een feest om iedereen aan het werk te zien. Erg aanstekelijke film die me qua muziekstijl en -sfeer eveneens deed denken aan Last night in Soho.

Middelmaat.

Ik had er iets meer van verwacht. De ingrediënten om er een succesrecept van te maken zijn immers sterk aanwezig, niet in het minst door de aanwezigheid van Bill Nighy en consoorten. Aan hen zal het ook niet gelegen hebben - de cast acteert over de ganse lijn uitstekend.

Enige manco is dat de film niet echt lijkt te kunnen kiezen tussen komedie en drama. Leuke typetjes worden afgewisseld door flauwe slechteriken, maar voor je het weet krijg je er wat coming-of-age-drama bovenop. Dat drama komt totaal niet uit de verf en bijgevolg dobbert de film wat roerloos rond. Met een speelduur die vlot over de 2 uur gaat, is dat niet best. Spijtig van het potentieel.

2,5

De bedoeling van de makers was duidelijk om een vrolijke en knotsgekke sixties sfeer te scheppen waarin een vrijgevochten jeugd in contrast gesteld wordt met de stijve conservatieve elite. Dit wordt hier wel erg karikaturaal uitgevoerd. De personages zijn zo extreem voorgesteld dat er van realisme geen sprake meer is. Dat stijve kerstfeestje bij die minister, de vrouwen die wekelijks naar de boot gebracht worden om met de radiopiraten te wippen (want de enige vrouw aan boord is 100% lesbisch), die Simon die huwt en 17 uur later terug scheidt, die stunt waarin Gavin en de Count op de mast gaan klimmen en zich dan in het water laten vallen... Voor het overige moet je ook de muziek laten inspelen; er komt een hele cargo aan hits voorbij. Typisch Britse feelgood en humor maar te overdreven neergezet voor mij. PS/Bleekscheetje Talulah Riley (ooit mvr Elon Musk) zag er wel mjam uit.

The Boat That Rocked heeft een heel erg fijne herziening opgeleverd. Bijna 12 jaar na de eerste kijkbeurt was ik nog wel bekend met het verhaal rond de piratenzender en de Britse overheid die het wil verbieden, maar ik was blijkbaar al vergeten dat er zoveel leuke momenten in de film zitten (Dr. Dave die Carl eventjes tijd wil geven met zijn meisje, maar dan later met Marianne in bed belandt, de 'trouw' van Simon,...). Ik ben nu zelf niet de grootste muziekliefhebber, maar de jaren '60 muziek komt perfect tot z'n recht in deze film en zorgt voor een leuke sfeer op de boot. Iedere acteur krijgt ook voldoende ruimte om zijn ding te doen en zetten allemaal leuke personages neer zonder overdreven of irritant over te komen. Misschien is de speelduur net iets te lang voor dit soort films, maar dat kan de pret alles behalve bederven.

De score van 4* blijft makkelijk overeind.