The Boat That Rocked (2009)

Gisteravond première in Tuschinsky, maar de film was niet het hoogtepunt van de avond. Half uurtje te lang. De constante tussenstukjes van de luisteraars die BlueJudasskiss zo fijn vindt vond ik juist irritant: ja, nu weten we wel dat er veel luisteraars zijn.

Kan deze ensemblefilm net een kleine voldoende geven. Een leuk onderwerp heeft de film, waar best veel uit te halen valt, maar dat is zeker niet ten volle benut.

Aan de acteurs ligt het niet. Alle zijn goed, en je ziet dat ze er plezier in hadden, dat spat werkelijk van het doek af. Daarnaast een heerlijke soundtrack met de juiste muziek op de juiste momenten (ik denk aan A whiter shade of Pale).

De film is verder degelijk, en wellicht te degelijk. Alle cliché's komen netjes langs, en dat zijn me er toch veels te veel. Ook camerawerk was niet heel bijzonder, evenals de fotografie. En dat is jammer. Ook duurde de film net iets te lang.

2.5*

Zware tegenvaller, deze film. Zelfs de muziek, waarvan de film het voor een groot deel toch moet hebben, kwam niet goed genoeg naar voren en had geen duidelijke functie in de film. De personages op de boot zijn één voor één overdreven stereotypen waardoor je meteen al kunt voorspellen wat er gaat gebeuren. Het meest stoorde ik me nog aan de Britse parlementsleden die, compleet met gladde kapsels, rollende r en hoge stemmetjes, zo uit een aflevering van Black Adder lijken te komen. Tenslotte had de film nog een stuk korter mogen zijn dan de dikke twee uur. De verveling sloeg bij mij na een uur al toe en verdween niet voordat ik de bioscoopzaal uitstapte.

Zonde van de uitwerking, want met het originele onderwerp hadden ze genoeg leuks kunnen doen. 2*

Leuk, vooral erg leuk. Wellicht hier en daar wat rommelig en hier en daar enkele verhaallijntjes die het drama niet echt voort stuwen, maar de lol en de snelheid van het geheel maken dit grotendeels goed.

3,5*

Wat willen wij in het leven?

Mijn antwoord: Een nieuwe film van Richard Curtis als regisseur! In het verleden had ik er wel eens om gewenst. En warempel, toen hij daar was, kreeg ik als ware het een teken Gods een mailtje dat ik twee kaartjes voor de film gewonnen had!

Dus toen ben ik ook maar meteen die avond gegaan. Je leeft maar één keer? Ik was volledig in dezelfde stemming als die van het scala fantastische mensen dat The Boat bevolkt: enthousiast. En de films waarvan je zeker weet dat ze je niet zullen tegenvallen, zijn toch wel de leuksten. En ja hoor, volkomen in zijn eigen stijl creëert Curtis weer vanaf minuut één een overtuigend en fascinerend aanbod aan personages dat met meesterlijk veel filmische dynamiek over het doek struint (/zuipt/trouwt/draait/sekst). Liefde voor de wereld, met zijn bijkomende spanningen, onder rockbegeleiding: ja, ik wil!

The Boat That Rocked is een Love Actually-wise weefsel van de uit het leven gegrepen momenten die ieder normaal mens, behalve Richard Curtis, wel meemaakt, maar absoluut nooit zou kunnen bedenken. Laat staan omsmelten tot een filmscript. Het is een gefilmde versie van een feest. En damn, daar wordt je blij van!

Maar zo'n geniaal waagstuk over piratenrock op een bootje in Britse stijl kan natuurlijk niet zonder een imposante posse aan acteurs, en daarom zijn er traktaties in de vorm van dj's, een nieuwslezer, vrouwen en Bill Nighy. Waarvan de laatste absoluut persoonlijk favoriet is. Om ze bezig te zien zijn alleen al is een absoluut genot, zonder dat ze ook nog maar iets van enige interesse uithalen. Mag ook wel, want het plot is behoorlijk verhaalloos en lijkt vooral ons net zo blij te willen maken als het gros van de mensen op het witte doek is. En, zoals gezegd, dat wil best wel lukken. Creativiteit en humor en muziek en je daarmee een weg door het leven slaan: heerlijk. Iedereen is waanzinnig op dreef en grapt en grolt en danst er lekker op los. Als gevolg van dat aan de ene kant realistische en aan de andere kant vrolijke, is de film zowel ontroerend als komisch. Zowel meeslepend als luchtig. Om je met tranen in de ogen over te bescheuren. Ofzo. Sleutelscène in dit alles is de scène met Philip Seymour Hoffman 's nachts op het dek. Hij zit er wat mistroostig bij. Onze geweldige hoofdpersoon vraagt hem naar de reden van zijn op deze boot wel érg uit de toon springende humeur, en krijgt te horen dat, 'Well, I've just realised ... that these are the best days of our lives. It's not gonna get better than this'. En daar heeft hij zeker een punt.

Anders dan in Love Actually gaat het hier niet zozeer om liefde als wel om plezier, maar dat wil niet zeggen dat liefde compleet verstoken is op The Boat. Logisch ook, wat maakt een mens immers vrolijker dan wat liefde? Die verschijnt dan ook in de gedaante van een jong meisje dat haar eigen normen en waarden over de liefde aanvankelijk helaas nog niet helemaal goed heeft bijgesteld, naar 's hoofdpersoons smaak. Dus daar moet aan gewerkt worden, er is verdriet bij beide betrokkenen en toch handelt geen enkel personage onbegrijpelijk. En dat vind ik mooi. De karakterontwikkelingen lijken van zó diep in de personages te komen dat je werkelijk maar moeilijk kunt geloven dat het allemaal fictie is. Het uit zich in alles. Rivaliteit die zo subtiel wordt gespeeld dat het des te dreigender is. Grapjes die zo flauw zijn dat je geen reden zou kunnen bedenken om ze na te spelen, want ze zijn helemaal niet zo heel grappig. Waardoor je onbewust maar concludeert dat het wel 'echt' móet zijn. Want grapjes in het echt zijn ook eigenlijk helemaal niet zo grappig op film. Genialiteit alom.

Enig vuiltje aan de lucht hier is helaas Kenneth Branagh. Misschien is het tijd dat de politie hem een keertje een acteerverbod gaat opleggen ofzo, want de manier waarop hij hier een smet durft te vormen op het gelaat van deze film zou ik wettelijk verbieden. Ik haat alles aan de beste meneer, van zijn hippe kapsel tot die pukkel op zijn kin. Dat hoofd daartussenin kan voor geen meter acteren, en laat het nu net dat hoofd zijn waar we de hele tijd naar moeten kijken. Nouja. Om maar in de stemming van de film te blijven: je kunt het ook van de goede kant bekijken. Zijn debiele acteerstijl maakt de scène met het kerstontbijt dan weer wel hilarisch. Aardig van hem.

Visueel is het ook allemaal in orde. Natuurlijk ben ik fan van alle hippie-kostuums die worden gedragen, maar het mooie camerawerk bij de mastbeklimmings-scène en aan het einde verdient ook echt respect. Ook de scène waarin The Boat aanmeert en haar bemanning zich een tochtje langs een hoop café's veroorlooft is schitterend gefilmd. Dat wil ik ook! is het enige wat ik dacht. Het einde, overigens, laat de waarschijnlijkheid en realiteit een beetje varen (haha), maar, zoals mijn medelotgenote en ik (als enigen in de zaal trouwens), besloten, wat boeit het ook! Het einde is geweldig. Briljant. Een meesterzet. Kortom: volledig in Curtis' stijl.

Wat willen wij in het leven?

Nee, The Boat That Rocked geeft geen antwoord op die vraag. The Boat That Rocked ís het antwoord. Het draait in het leven eigenlijk helemaal niet in het bijzonder om liefde of vriendschap of trouw of winnen. Het gaat erom dat je een goede tijd hebt. En het beste wat je kunt doen is alle leuke dingen tegelijk nastreven, en ondertussen een zo goed mogelijke tijd hebben. Zoals in deze film ook lustig gedaan wordt.

4* - LOL

De tweede film met Richard Curtis aan het roer (pun intended) en het is een zéér genietbaar filmpje geworden. De film vertelt een flinterdun verhaal over meer dan 2 uur en verveelt geen seconde. Eén van de voornaamste reden is de perfecte sfeer: de 60's worden zeer levendig neergezet door ondermeer de geweldige soundtrack, kostumering en regie (genoeg korte shots van dansende hippies). Dan zijn er nog de geweldig geschreven personages, waar de volledige film op teert. Goed, de slechterikken zijn wel heel erg Scooby-Doo qua uitwerking (minister Dormandy die plezier haat en de ijverige henchman Twatt (geweldige naam) wiens plannen nooit 100% werken), maar de bemanning op de boot is zeer relateerbaar en worden sympathiek en met genoeg variatie weergegeven. Neem daarbij de topcast: Philip Seymour-Hoffman krijgt niet zo héél veel screentijd en Nick 'dikke naakte man' Frost krijgt dan weer teveel speeltijd, maar iedereen zet zijn personage geloofwaardig neer. Als uitschieter is er natuurlijk Bill Nighy, die gewoon de verpersoonlijking van 'cool' is. Amusant filmpje.

Leuke 'ensemble piece', met een keur aan engels talent, alsmede de aanwezigheid van de altijd genietbare Philip Seymour Hoffman. Het gegeven is dun, net als het script, maar gelukkig zijn er genoeg grappen en grollen om de vaart erin te houden, al had het allemaal wel wat korter en bondiger mogen zijn. De functie van bepaalde personages is ook wat onduidelijk. Hier en daar wat flauw en het sentiment ligt er dik bovenop, maar de positieve sfeer van het geheel en de vrachtlading aan geweldige klassiekers maken het onmogelijk om echt negatief te gaan zitten doen.

Geinige, aparte komedie die me zeker wel is bevallen.

De film is geen lach of ik schiet film op humorgebied, maar daardoor is de film niet minder grappig. Er zitten geinige situaties en dialogen in waar ik zeker op om kon gniffelen. Je moet er wel van houden denk ik. Af en toe mocht het wel vaker wat grappiger zijn, maar het was vaak zat best oke.

Verder is de hele aankleding van de film erg goed. De sfeer, het acteerwerk (Bill Nighy was subliem!) en de vele aanstekelijke en bekende nummers maakten er een prettige kijkbeurt van.

Verder wilde ik ook het best opvallende einde nog even noemen. Enigzins verrassend en zeker wel boeiend.

Kortom, geen vernieuwende of extreem goede film maar wel een erg vermakelijke.

3,5*

Erg fijn filmpje, typisch Richard Curtis.

Het is misschien allemaal wat oubolliger dan het grootste deel van de recente komedies en redelijk formulematig opgebouwd (de dansintermezzo'tjes zie je van mijlenver aankomen), maar verder gewoon een goed gemaakte lollige film die feilloos de goede snaar weet te raken.

Zal voor veel van de pubers saai of ouderwets zijn, maar het is toch leuk weer eens komedie te zien zonder irritante high school kids, leedvermaak of grappen over sperma slikken of zo.

Angus 'The Nut': (hysterisch, omdat de boot op het punt staat te zinken) "HOW'RE YOU GONNA FUCK YOURSELF OUT OF THIS ONE, MARK?!"

Aardige feelgood-film met een fijn stel acteurs (Hoffman, Nighy, Branagh) en vlotte regie die helaas wat al te sporadisch hilarisch is te noemen. Bovendien wist het laatste kwartier me nog de nodige cliché-jeuk te bezorgen. Toch een kleine 3/5, hij beviel me toch wel iets beter dan Love actually, waarschijnlijk door de zeer fijne soundtrack.

Heerlijke film, geweldige soundtrack. Vanaf het begin tot het einde zitten genieten van alle leuke personages en alles wat zich op de boot afspeelt. Die Curtis kan er wat van. Love Actually vond ik ook geweldig en ook deze Boat That Rocked was fantastisch. Ik had de 60's ook wel willen meemaken, geweldige muziek en sfeer man.

De sfeer in de film pakte me dan ook direct. Heerlijk op zo'n boot, een beetje muziek draaien en wat omhangen met de rest van de ''vriendengroep''. Echt dubbel van het lachen heb ik misschien niet gelegen, maar ik heb eigenlijk constant met een dikke glimlach zitten kijken. Het einde wanneer de boot zinkt en Hoffman toch nog boven water komt is geweldig. Echt een heerlijk feel good filmpje. En wat is die Talulah Riley een lekker wijf in deze film zeg.

Vanaf het moment dat de trailer uitkwam, ben ik erg benieuwd naar deze film geworden. Nu gezien, en het is echt een film die heerlijk wegkijkt, en waarbij je de tijd vergeet en voor je het weet is het al weer voorbij.

The Boat That Rocked is niet echt een komedie waar ik van het lachen op de grond lag. De film moet het dan ook hebben van meer subtiele humor die vanuit de raarste situaties komt. Toch keek ik de gehele film met een grote glimlach op mijn mond, je wordt er gewoon erg vrolijk van. De wat dramatische scènes worden snel weer omgezet naar de feelgood sfeer die de film uitstraalt. Dat doet de film erg goed. Niet te lang stilstaan bij een gebeurtenis, maar snel weer verder met leuke dingen. De personages zijn allen erg leuk, en iedereen heeft wel iets wat hem/haar interessant maakt. Leukste personage vind ik toch die gast die op Jim Morrison lijkt en de hele film bijna niet praat. Maar ook Bob is erg leuk. Eigenlijk zijn de karakters die het minste screentijd krijgen het leukst. Ook de rest van de types zijn erg genietbaar. Het is al vaker aangehaald bij deze film, maar wat een fantastische soundtrack heeft deze film ook. Wel erg jammer dat de liedjes vaak wat te snel worden afgekapt. Mooste scènes die ook van de muziek gebruik maken zijn toch echt de thee/chocola scène en de bruiloft . Af en toe verloopt het verhaal niet altijd even vlot, en het politieke aspect is dan ook niet erg interessant. Je wilt zo snel mogelijk weer overschakelen naar de boot, omdat daar toch de leuke dingen gebeuren. De laatste scè`ne is echt briljant als de boot zinkt en iedereen wordt gered en de doodgewaande Hofmann weer boven water komt . Dat was echt wel even een kippevel moment. Hofmann zet trouwens alweer een geweldige prestatie neer. Ook de rest van de cast is perfect gekozen, met ook als hoogtepunt Bill Nighy.

Heel erg leuke film die soms wat uit losse flarden lijkt te bestaan, maar gewoon geweldig wegkijkt.

4*

Wat een heerlijke film! Fantastische muziek (moet maar snel de soundtrack bemachtigen), erg grappig, en een hele goede cast!

Toppertje, 4,5*

Geweldige feel-good-movie voor iedereen die het betere Top 40 werk uit de jaren 60 kan waarderen.

Een ode aan de zeezenders als Caroline en Veronica.

Heerlijk al die naalden in die vinylgroeven te zien zakken.

Inmiddels is alle goede radio weer verdwenen dankzij de formats, de zendercoordinatoren en de vercommecialisering.

Zelfs het huidige Radio Veronica is nog maar een slap aftreksel van wat het ooit was.

Bring back Rock 'n' Roll Radio!!

Net zo'n fijne memorytrip als Almost Famous een paar jaar geleden.

En de hoes van Electric Ladyland wordt ook nog even uitgebeeld.

En zelfs wat bekende Nederlanders menen we te herkennen: Rob Out, Lex Harding, Joost den Draaijer en jawel....Harmen Siezen!

1 Boat. 8 DJs. No Morals

Ik had deze Boat That Rocked al verschillende malen in de videotheek zien staan maar het was er nooit van gekomen om hem mee te pakken want elke keer leek ik precies een betere film te zien staan. Na hem vorige week nog op het laatste nippertje om te ruilen met de nieuwe en teleurstellende Fast & Furious wou ik deze keer de kans niet laten liggen. Spijtig dat ik hem nooit eerder heb meegenomen.

Het concept van The Boat That Rocked is origineel. Ik kan me geen andere film voorstellen die zich concentreert op de jaren '60 en de daarbij horende piratenzenders. Alhoewel ik in die tijd nog niet was geboren kon ik me eigenlijk best wel inleven in de personages en daar zit dan meteen ook de kracht van de film, in zijn personages. Stuk voor stuk originele, idiote maar geniale karakters die van de film een waar genot maken. Het zijn allemaal overdreven typetjes maar tegelijkertijd worden ze daardoor ook memorabel. De enige die niet uit de verf kwam was 'Doctor' Dave maar Quentin, Gavin Cavanagh, The Count, 'Simple' Simon Swafford en vooral 'Midnight' Mark zijn fantastisch. Die laatste deed me trouwens wel zeer hard aan een jonge Robert Plant van Led Zeppelin denken.

Nu mogen die personages zo goed zijn geschreven als maar kan, ze moeten ook nog altijd goed vertolkt worden door de cast maar daar heeft de film geen gebrek aan. Bill Nighy kende ik alleen maar van zijn rol van Davy Jones in Pirates of the Caribbean of van zijn rol van in Underworld maar die twee personages laat hij hier mijlenver achter. Verdomme, wat een acteur! Vanaf zijn eerste scène waarin hij kennis maakt met zijn peetzoon is hij de pure verpersoonlijking van alles wat cool is. Hoffman kende ik van ziens maar in geen enkele film slaagde hij erin om een memorabele rol neer te zetten maar dat is hier dan toch wel zonder twijfel gelukt, toch is de koning hier Rhys Ifans als Gavin Cavanagh. In nothing Hill vond ik hem niet goed maar hier is hij gewoonweg fantastisch. Die moves, die stem, die one-liners die hij af en toe uitstoot die dan nog iets extra krijgen in combinatie met The Count zijn geniaal. Een tijd geleden FAQ About Time Travel gezien waar Chris O'Dowd ook een rol in speelt maar daar haalde hij niet het niveau van de I.T. Crowd maar hier overstijgt hij dat bij vlagen. Het is simpelweg teveel werk om iedereen lof toe te zingen maar ze verdienen het gewoon. Het is alleen jammer dat Nick Frost zoveel screentime krijgt want dat is met uitstek het minste personage.

Een minpunt is wel dat de film iets korter had gemogen. Curtis had er beter aan gedaan om er in het midden wat in te knippen want op dat punt is hij bij vlagen saai. Gelukkig komt daar verandering in wanneer de DJs niet opgeven met uitzenden (met een geweldige speech van elke DJ met de redenen waarom ze blijven), verdwijnen met hun boot, zinken en uiteindelijk gered worden door hun eigen luisteraars. Lang geleden dat ik nog zo'n geweldige climax heb gezien en nu ik eraan terugdenk lopen de rillingen nog over men rug. In het begin van de film vond ik trouwens dat er geen echt duidelijk verhaal in zat en naarmate de film vorderde verdween dat gevoel ook niet. Tot de aftiteling kwam en toen begreep ik dat heel de film vol zit met kleine plotlijnen. Simon die trouwt met een fan, de fan die toegeeft getrouwd te zijn om met Gavin te kunnen zijn en de daarop volgende hilarische chicken klimwedstrijd tussen dezelfde Gavin en The Count maar ook Young Carl zijn zoektocht naar zijn vader die dan uiteindelijk Bob blijkt te zijn. Was dat trouwens die Moody Blues LP die Bob nog red wanneer het schip zinkt? De rode draad is gewoon het schip maar ook niet meer dan dat.

Qua muziek is The Boat That Rocked ook een feest van herkenning. Als je als filmmaker nummers zoals Wind Cries Mary van Hendrix weet te combineren met The Who of Leonard Cohen dan verdien je mijn respect. Misschien een soundtrack die het wel waard is om eens te gaan kopen.

The Boat That Rocked bevat een paar werkelijk hilarische scènes (het bachelor feestje o.a.) en ook verschillende keren een zeer knappe cinematografie zoals bij die klimwedstrijd. De personages zijn geniaal, het verhaal komt in de buurt maar is in het midden te saai. Combineer dit alles dan ook nog eens met geweldige muziek en je hebt een dikke 4*. Kan goed zijn dat hij met een herziening op een 4.5 of heel misschien een 5 terecht komt.

4*

Boot met bullshit.

De film is zo onevenwichtig als de boot zelf en weet amper koers te bepalen. Zo worden we heen en weer geslingerd tussen drama en humor, of op zijn minst een mislukte combi daarvan. Het drama-gedeelte is misplaatst en weet amper binnen te dringen.

De humor moet je liggen, maar is vooral erg voorspelbaar en kinderachtig. Ik heb hier niet vaker dan drie keer om kunnen lachen i.i.g., maar goed..

De acteurs hebben zichtbaar lol en dat zou de enige reden kunnen zijn om de film geheel uit te zitten. De soundtrack is trouwens ook nog wel de moeite waard. Om het verhaal hoef je het niet te doen. De acteurs zijn op dreef en Hoffman is uiteraard boeiend. Maar nogmaals, het script is er eentje dat flauw is en zwalkt. De één zal het sterk noemen, ik noem het zwak.

Matig.

Het script lijkt geschreven te zijn door een groep mensen die ruzie maakten of ze nu een film wilden maken die leek op Love, Actually, op Tropic Thunder of op The Life Aquatic With Steve Zissou. Daardoor wisselt de film karikaturale momenten en wilde slapstick af met dialogen vol met menselijkheid en kunststukjes van absurde comedy. Niet erg in balans dus, maar vaak hilarisch en oprecht innemend.

Het was misschien beter geweest als de interessantere schrijvers meer te zeggen hadden gehad, vooral als we het flauwe einde naderen, maar de film is veel beter dan haar reputatie doet vermoeden.

1 van de betere films van de afgelopen paar jaar!
Een acteer niveau waar je u tegen zegt en een Philip Seymour Hoffman die echt helemaal opgaat in zijn rol, wat erg leuk blijft om te zien. Ook Bill Nighy mag genoemd worden, wat een droge rol heeft hij toch! wat hem op het lijf lijkt geschreven.
Zelfs de jongste acteur van de boot( min of meer de hoofdrolspeler) deed het goed, en was ook netjes gecast, kortom puur vermaak en een verhaal wat goed in elkaar steekt!
Toch heb ik wel 1 minpuntje waardoor de film toch net geen 4,5 krijgt, het einde ging allemaal veels te snel en te rommelig, plus dat het de geloofwaardigheid van de rest van de film niet ten goede komt
Maar omdat ik voor de rest wel erg genoten heb van deze film en de geweldige cast, toch een dik verdiende 4!

met episodefilm bedoel ik film zonder echt concreet verhaal, eerder opgebouwd uit verschillende, los van elkaar staande scènes

ok, er was wel een rode draad in de film, maar niet zo sterk aanwezig, bestond naar mijn mening eerder uit de dingen die gebeurden aan boord van het schip, en zo alles bij elkaar vond ik het een mooi geheel

Hele leuke film, die helaas te weinig aandacht heeft gehad, want hij slaat wel aan volgens mij. Het verhaal is erg leuk en origineel, misschien wat voorspelbaar maar dat maakt het hem niet minder leuk op. De humor is echt heel goed, en dat komt vooral door de leuke personages. Ook de muziek is natuurlijk erg belangrijk in de film, en die muziek is goed! Af en toe kakte de film wel in, maar het is een echte feelgood movie.

De cast is echt uitstekend. Philip Seymour Hoffman is natuurlijk geweldig. En Bill Nighy is echt 1 van de leukste Britse acteurs, wat een leuke gast. En zo is de rest van de cast ook erg goed en hilarisch.

4*

Ik ben best een liefhebber van Love Actually, maar deze film sloeg bij mij de plank mis.

Een ietwat zielloze combinatie van clichématig drama en flauwe humor overschaduwde de eerste helft van de film. Daarna werd het wat meer een coherent geheel waarin je werd mee getrokken, maar het fundament bleek toch te mager om er echt iets van te maken.

Jammer. En zo'n soundtrack is wel leuk, maar....hoe moeilijk is het om een dozijn goeie '60-hits bij elkaar te zetten ?

The Boat That Rocked was een leuke feel-good movie. Ik heb erg genoten onder het zien van deze film, en er hangt ook een leuke sfeer op de boot. De soundtrack is erg sterk en het acteerwerk was echt geweldig, maar dat viel te verwachten met een sterrencast waaronder : Bill Nighy, Phillip Seymour Hoffman, Rhys Ifans en eigenlijk de hele rest van de cast. De film heeft me nou niet zo zeer aan het lachen gezet en dat is toch wel weer een minpuntje want dat had ik wel verwacht, maar desondanks heb ik me toch geweldig vermaakt hiermee. Mijn complimenten voor Richard Curtis die me ook telkens weer laat genieten met Love Actually.

4,0*

Heerlijke feelgoodfilm dit, die toch zeker tot de zeldzame groep hangoutfilms behoort. Op een bepaalde manier ga je je toch een onderdeel van de bemanning voelen.

Het wordt allemaal zeer licht gebracht, zeer zéér licht. Maar het werkt. De humor zit er goed in, de muziek is pakkend, de dialogen zijn fijn en de acteurs zijn goed op elkaar ingespeeld, wat belangrijk is voor een hangoutfilm. Geen enkel personage wordt echt naar de voorgrond getrokken en de meesten krijgen wel een aantal sterke momenten. Philip Seymour Hoffman wordt naar voren gehaald als de held, maar heeft eigenlijk niet heel veel te doen. Schijnbaar wou hij het rustig aan doen na veel zware films, waaronder Synecdoche New York, waarna hij gewoon rustig achteroverleunend kon toekijken hoe die gekke Britten hier te keer gingen. Zijn kalme, maar komische personage vormt een mooi ankerpunt voor de film. En hij heeft het enige dramatische moment van enige waarde (zijn blik op de jaren '60), voor zover je al van een dramatisch moment kan spreken. De Britten doen echter het meeste werk hier en alle DJ's zijn perfect gecast. Nick Frost komt hier minstens zo goed terecht als in zijn samenwerkingen met Wright en Pegg, in een toch iets andere rol. Ik vraag me af hoeveel er hier geïmproviseerd is. Het voelt meestal wel zo aan.

Eigenlijk is er maar een serieuze zwakte en dat is het absurd slecht uitgewerkte romantische plotje tussen de jongen en dat nichtje van Nighy. Je ziet vaak in films dat actrices alleen in films zitten als love interest, maar dat is zelden opzichtiger gedaan dan hier, waarbij Marianne geen eigen karakter mag krijgen, terwijl ze constant van persoonlijkheid wisselt naar gelang het 't script goed uitkomt. Bizar slecht voor een romkomveteraan als Curtis. Gelukkig is het maar één van de vele verhaallijnen en hoeven we er niet te veel aandacht aan te besteden.

Richard Curtis zal nooit een held van mij worden, maar hij weet altijd wel te entertainen in genres die vaak niet boeiend zijn. Dit vond ik duidelijk zijn beste werk. Ik geef 3,5*, maar ik beig naar vier sterren. Het is alleen de vraag hoelang zo'n licht filmpje als The Boat That Rocked blijft hangen. Afwachten. Voor de rest raad ik iedereen aan dit een kans te geven, al is het maar voor de bijzonder grappige en creatieve manier waarop Cat Stevens' Father and Son gebruikt wordt.

Flauwe film, die heel erg mikt op het sentiment van de jaren '60, maar hier verder eigenlijk niks aan toevoegt. Aan de acteurs ligt het niet, bijv. Hoffmann en Nick Frost doen het erg goed, maar het verhaal en de personages zijn gewoon erg slecht geschreven. Neem nou bijvoorbeeld zo'n scène waar ze na een aanval van de overheid uit de lucht moeten en ze vervolgens langzaam een voor een allemaal zeggen dat ze blijven. Hoe cliche kan je het hebben? Het bloed was ver onder mijn nagels vandaan gepeuterd En de film is eigenlijk doorspekt van dit soort dingen. Eigenlijk heeft deze film dus niks te bieden voor iemand die al een verzamel-cd van de jaren '60 heeft.

Een enorm fijne film. Een erg dynamisch begin, heerlijke, nostalgische taferelen, Britse humor, uitstekende acteurs en natuurlijk de muziek. The Stones, The Kinks, The Who, Dusty Springfield, Jimi Hendrix, Procal Harum, ... Zelfs David Bowie op het einde! Enkel de Beatles ontbraken nog.
Maar deze heerlijke film heeft ook enkele minpunten. Niet alle grappen werken en hij duurt gewoon te lang. Had gerust een stuk korter gemogen, vooral op het einde, met het zinkende schip.
Al bij al een enorm plezante film vol goeie muziek, alleen wat té lang.

Zalige feelgoodfilm waarin het natuurlijk draait om mijn favoriete onderwerp: Britpop. En dit keer gelukkig weer totaal non amerikaans met oerflauwe humor en overbodig flauwe sexscenes. Vanaf het begin tot eind is het gewoon genieten geblazen van de typische Britse sarcastische humor, lekkere acteerwerk en natuurlijk prachtige muziek. Echt zowat alles vrolijkt de film helemaal op. En zo kom je ook wat te weten over de werkelijke piratenzenders van vroeger op de Noordzee, maar dan op een ludieke wijze. Ook die scenes in Londen waren om hartelijk om te lachen, met dat de hele crew op kroegen, clubs en hoerenjacht gaan. Er zit ook best een Monty Phyton gehalte in om eerlijk te zijn.

En het einde is inderdaad wel erg spannend en je voelt het al aankomen dat de hele crew aan verdrinkingsdood sterft omdat die boot zinkt. Maar gelukkig is de regiseur zo ver nog niet gegaan. De einde was een hele opluchting. en de aftiteling was ook lekker swingend.

Schitterende film om vrolijk van te worden.

4,5*

Prima komedie. De muziekkeuze is erg lekker en er wordt een vermakelijke jaren '60-sfeer gecreeerd. Echt volledig los gaan, dolkomisch worden of filmisch interessant is The Boat that Rocked nergens maar we mogen hem toch minstens vermakelijk noemen. Overigens bizar hoe Phillip Seymour Hoffman met bepaalde dingen niet alleen weg komt maar ook nog eens glashard weet te overtuigen. Zeer degelijke film.

Viel me een beetje tegen. Wel heerlijk retro in waanzinnige kostuums en de absoluut fantastische muziek, maar tegelijkertijd is het erg langdradig. De goede grappen zijn te schaars in een geheel van flauwigheden.

Zeer verfrissende film over rock n roll. Heel fijne personages en leuke gebeurtenissen, alhoewel het laatste halfuur beetje overbodig en langdradig lijkt. Ook het uitwerken van de vader-zoon band kon veel beter. Daar lijkt de regisseur een beetje verdwaald. En ja de muziek is vanzelfsprekend uitmuntend.

Ik wou dat ik toen 18 jaar was.

4 verdiende sterren.

Wat een heerlijke film om naar te kijken. Een lekkere" boy's will be boy's" sfeer met geweldige jaren 60 muziek. Die muziek maakt de film ook wel een beetje. De tweede zogenoemde " feel good" movie van deze regisseur en ook deze vind ik, net als Love Actualy, zeer geslaagd !!! Ook al zijn ze wel anders, toch kan je wel merken dat deze film van dezelfde regisseur is als Love Actually.

De humor in de film is ook lekker droog en daar hou ik wel van. Van die kwajongens die in hun eigen wereldje leven en overal schijt aan hebben. Je kan op een zaterdagavond gerust voor deze film gaan zitten want je zal er geen buil aan vallen.