An Education (2009)

Het verhaal klinkt niet zo erg enthousiast.

Daarmee bedoel ik te zeggen: niet een verhaal waarbij ik denk: Yes die ga ik kijken! Even de trailer afwachten dan maar.

Trailer ziet er veelbelovend uit, wil deze film zeker een keer gaan bekijken.

Klassieke, zelfs wat ouderwetse cinema (in vorm en in boodschap) maar wel heel erg mooi gemaakt. Er wordt ook erg goed geacteerd. Carey Mulligan is zelfs fantastisch als de mooie, intelligente tiener die zich laat verleiden en de wereld wil ontdekken.

De film is geschreven door Nick Hornby, dat zag ik nauwelijks terug. Van hem had ik iets frissers verwacht.

Mulligan is blijkbaar erg in trek inmiddels, want zo had ik haar nog nooit gezien, zo zag ik haar dezelfde dag nog in een bijrol in Brothers. En ze speelt momenteel in Oliver Stones Wall Street 2.

Ben benieuwd!

Mooie film die uitstekend de sfeer in Engeland van de beginjaren zestig weergaf. Film begon als een soort komedie maar werd naar het einde toe meer dramatisch hoewel ik het woord drama wel ietsje te veel vond voor deze film die ik toch meer zag als een feel-good movie. Dit "drama" verschilde in ieder geval zeer sterk van de Britse drama's zoals ik die ken van Ken Loach en Andrea Arnold. Niet de Britse achterstandswijken kregen wij hier te zien maar wijken van welgestelde families waarvan de zoons en dochters maar een wens hadden en dat is te mogen studeren, liefst in Cambridge of Oxford. Hoewel het verhaal in deze film toch niet zo veel voorstelde, was het voor mij het acteren van de zeer aantrekkelijk ogende Carrey Muligan die deze film voor mij boven het gemiddelde uit deed komen.

3,5*

Met wibro eens, al vond ik naast Mulligan de bijrolacteurs ook prima acteren en was het vooral een opvallend mooie sfeervol gefilmde setting.

Wel aardig, maar het einde vind ik jammer.
Wat heeft de film nou nog voor boodschap? Hoe dom je ook bent, alles komt uiteindelijk wel op z'n pootjes terecht? De film lijkt te zeggen dat een opleiding belangrijk is, maar ik vond dat niet erg overtuigend. De reden waarom Jenny uiteindelijk terug moet naar school is niet omdat ze beseft dat dat beter is, maar omdat ze is bedrogen. Wat als ze nou wel een goede man had gevonden (zoals die beetje sukkelige jongen?) Wat was dan de meerwaarde van een opleiding geweest?

Hoe kom je er bij dat er een 'boodschap' in zou moeten zitten?

Het hoofdpersonage gaat de fout in en beseft dat een opleiding toch wel relevant is. Dat lijkt de boodschap te zijn. Maar ze trekt die conclusie vanwege een gebeurtenis die lang niet iedereen overkomt. De film werd interessant toen er werd gesteld dat een opleiding voor een vrouw nergens goed voor is. Voor die tijd best een begrijpelijke gedachtegang, omdat heel weinig tot geen vrouwen met een gezin werkten. Ze gaat terug naar school, maar wat komt er uiteindelijk van haar terecht? Waarschijnlijk gewoon een huisvrouwtje in die tijd.

Toch denk ik dat, hoewel dat punt over een opleiding voor de vrouw op een gegeven moment zeker voorkomt in de film, dit niet als een algemene boodschap of iets dergelijks gezien moet worden. Lijkt me toch wel iets specifieke iets voor dit personage. Zoals je al zegt, het is niet bepaald iets doodnormaals wat haar allemaal gebeurt.

Nee, dat vind ik dus ook

De film begin heel fris met die leuke openingscredits en leuke muziek erbij, en fris is denk ik ook wel een aardige beschrijving van de eerste helft van de film, en zeker ook van hoofdpersoon Jenny, die echt fantastisch wordt gespeeld door Carey Mulligan. Zo overtuigend op elk moment, zo’n leuke en frisse uitstraling en zo naturel. Je ziet zelden iemand zo goed spelen, laat staan wat jongere actrices. Al was Mulligan toen ze in deze film speelde de minderjarige leeftijd allang gepasseerd.

Zoals in de omschrijving van het plot al staat aangegeven krijgt Jenny in de film dus een relatie met een oudere man van in zijn dertiger jaren, David. Ik vond Peter Sarsgaard deze rol zeer overtuigend spelen. In eigenlijk elke film die ik van hem heb gezien is hij niet veel meer dan een degelijke en prima bijrol, maar nu zie ik hem echt op de voorgrond optreden, en dat doet hij overtuigend. Hij speelt een wat mysterieuze en charmante man die Jenny eigenlijk in aanraking brengt met het soort leven waar ze zo naar verlangt. Ze zit thuis en op school nogal in een keurslijf en wordt flink gepushed om toch vooral goed te presteren op school, zodat ze aan de prestigieuze universiteit van Oxford kan studeren. Het aanzien wat je hiermee geniet is voor Jenny’s conservatieve vader vooral erg belangrijk.

In die tijd hadden vrouwen een nog vrij ondergeschikte rol en eigenlijk was die opleiding dus in zekere zin in de praktijk vrij nutteloos, en de film speelt aardig met dat gegeven. Al vond ik het einde niet bepaald subtiel. Uiteindelijk blijkt David getrouwd te zijn en zelfs een kind te hebben, en heel Jenny’s leven dreigt in te storten. Ze is dan immers al, met goedkeuring van haar ouders, gestopt met school om zich met David te verloven. Nadat ze achter zijn geheim komt gaat dat niet meer door en op haar oude school wordt ze niet meer geaccepteerd. Gelukkig komt de redding er in de vorm van haar lerares, die een zwak voor haar heeft en dankzij haar eigen opleiding kan ze uiteindelijk hier iets heel nuttigs mee doen door haar oude leerling te helpen op Oxford te komen. Of dat lijkt tenminste een beetje wat de film wil zeggen. Ik vond het maar wat vaag eigenlijk, weinig subtiel.

Bepaalde andere dingen aan de film waren ook niet al te genuanceerd uitgewerkt. David pakt wel heel makkelijk iedereen in, en bij Jenny’s ouders vond ik dat niet helemaal geloofwaardig uitgewerkt, hoe David vaak op de meest ongeloofwaardige manieren vooral Jenny’s vader weet te overreden en hoe haar ouders op een gegeven moment dol zijn op de veel oudere David. Dit in tegenstelling tot de tegenpool van David, Graham, die een correct maar onhandig en wat sullig type is, en echt nog een jongen, van Jenny’s leeftijd. Die blonde vriendin van David’s vriend en collega Danny was ook echt het toppunt van een dom blondje. Al die dingen zullen wel expres gedaan zijn, maar ik vond het storend. Vooral die verjaardagsscène waarin de tegenstellingen tussen Graham en David even duidelijk worden aangestipt ging wel erg ver. Graham gedraagd zich beleefd maar erg nerveus, en echt aardig wordt er niet tegen hem gedaan. Haar vader laat duidelijk merken dat hij niet zo gecharmeerd is van Graham en Jenny pakt zijn cadeautje niet eens uit. Maar dan verschijnt David, die heel hartelijk en enthousiast door de ouders wordt ontvangen en letterlijk een berg aan cadeautjes in zijn armen draagt.

Waar de eerste helft van de film nog vrij fris is met wat leuke en goed geschreven dialogen komt het accent in de tweede meer op het (lichte) drama te liggen. De slaapkamerscènes tussen David en Jenny vond ik erg ongemakkelijk om naar te kijken moet ik zeggen.
Na de onthulling van Davids geheim blijkt Jenny’s leven na hard werken toch niet in te storten, maar wel een cheap shot hoe eerst nog even de indruk wordt gewekt dat de brief van Oxford aan de ontbijttafel slecht nieuws bevatte, maar dat kun je Mulligan niet verwijten, die speelde gewoon heel de film indrukwekkend. Ook alle bijrollen waren goed en speelden zonder enige fout. Tel daarbij op een heel aardige soundtrack, fraaie cinematografie volledig in dienst van het verhaal en een geheel dat erg vlot wegkijkt en je kunt wat mij betreft gerust spreken van een goed en vakkundig gemaakte film. Wel een met een beetje rare kantjes, maar over het totaalplaatje kan ik niets anders dan positief zijn. 3.5*

Mooie film, sterk geacteerd, goede setting. Ik vond het jammer dat de film kort duurt. Het leek haast het eerste deel uit een miniserie. Wat dat betreft vind ik de film wat gemakkelijk afgerond. Uiteindelijk stelt het verhaal geen donder voor, maar door de mooie beelden en het goede acteerwerk wordt er wel iets goeds opgebouwd en verteld.

3 Oscarnominaties

- Beste Film

- Beste Actrice (Carey Mulligan)

- Beste Bewerkte Scenario

Prachtige film, zo'n flinterdun verhaal en toch op het puntje van je stoel zitten. Zo goed spelen kunnen alleen Engelsen, Carey Mulligan is echt geweldig, haar mimiek alleen al.

Prima filmpje met een vrij simpel verhaal.

Deze film moet het vooral hebben van de mooie plaatjes en de prima akteerprestaties.

En die waren dan ook ruimschoots aanwezig.

Natuurlijk is het Carey Mulligan die de show steelt in deze film maar ook de rest van de cast deed het prima.

De norse naieve vader, het domme blondje en natuurlijk David die met zijn gladde praatjes iedereen voor zich weet te winnen.

En dan vergeet ik nog het wat sullige vriendje van Carey die met zijn aanwezigheid voor de nodige lachsalvo`s zorgt.

Kortom een prima film die erg prettig wegkijkt.

Fijn filmpje dit. Ik ging niet echt met specifieke verwachtingen naar de bios, het was meer zo'n Oscar-verplichtertje die ik anders waarschijnlijk nooit gezien had. Maar gelukkig bleek het toch allemaal wel heel aardig te zijn. Echt veel doet zoiets als dit me niet (ondanks een zekere herkenbaarheid ergens) en sommige dingen werden wat te gemakkelijk afgehandelt, zoals Davids overreding van de ouders van Jenny.

Dat weerhoudt de acteurs er echter neit van om zeer goed werk te leveren. Deze film kijk je wat mij betrefd voor de dialogen en de manier waarop de acteurs deze brengen. Carey Mulligan is de hype 100% waard. Ik wou dat de screwball-comedy nog in leven was. Dat was echt iets voor Mulligan geweest. De bijrollen zijn ook allemaal sterk, met name Alfred Molina, die toch altijd wat onderschat blijft worden.

Ik verwacht niet dat ik An Education over 5 jaar nog goed in mijn herinnering heb zitten, maar zoals het is blijkt het gewoon een prima avondje film te zijn. ik heb er wel plezier aan beleefd.

3,5*

eigenlijk een vrij conservatieve film, die de kijker een mening opdringt. zaken als vrijheid en zelfstandigheid van de vrouw worden hier als het enige goede voorgeschoteld. daarom ben ik niet helemaal tevreden met 'An Education'. het is ook het soort film dat voorspelbaar is vanaf het begin.

Ik vind dat allemaal nogal gezocht eerlijk gezegd. Op die manier kun je wel zeggen dat iedere vrouw in elke film wel ergens onderdrukt wordt. Dat die leerkracht zich moet conformeren aan Jenny is dan ook een vreemde gedachte, want het is Jenny die uiteindelijk de leerkracht gelijk moet geven. Dat die leerkracht haar vervolgens helpt heeft er niets mee te maken met dat Jenny macht over haar heeft, maar met pure goedhartigheid en vertrouwen. Deze leerkracht is in deze film ook duidelijk symbool voor het hoogtepunt van wat een vrije vrouw in de jaren '60 kan berijken. De tijden waren nog niet zo ver dat ze een gigantische carriére voor zichzelf konden maken (iets wat fel bekritiseerd wordt hier), maar deze lerares heeft toch zonder man een baan waar ze zich goed bij voelt en een meer dan redelijk apartement. Nogmaals: deze lerares is zeker het ideaal waar Jenny zich uiteindelijk aan moet spiegelen in de film en zij is min of meer het morele centrum van het verhaal.

Ik weet niet of jij de boodschap wel begrepen hebt. De boodschap komt neer op: "Vrouw, laat je niet teveel afleiden door mooie praatjes als je nog jong bent en wordt niet afhankelijk van mannen, maar zorg dat je je eigen toekomst in handen houdt (met een studie in Oxford liefst)." Ik vind het vreemd dat je lijkt te denken dat deze film conformisme predikt, terwijl het juist het tegenovergestelde doet en alle conformisten ongelukkig laat zijn in dit verhaal (behalve de mannen natuurlijk). In de vroege jaren '60 zou deze boodschap zelfs ongeloofelijk progressief zijn; hij loopt ietwat vooruit op de tweede feministische beweging.

Daarnaast is dit een naar het schijnt vrij accurate verfilming van memoirs van een vrouw die dit dus echt in haar jeugd overkomen is. Zij vond dat ze iets geleerd had van David (vandaar de titel), maar niet op de manier waar hij wellicht op hoopte.

Niet mijn soort film.

Dat zegt eigenlijk al genoeg, heb ik wel vaker en soms heb ik dan nog steeds wel zin om te bitchen. Ben nu toch masochistisch bezig met de nieuwe Eastwood en heb stiekem wel zin om die nu al vreselijke film eens lekker onder handen te nemen. Hier heb ik minder zin in bitchen, vond het meisje nogal wijs en vervelend en de setting boeide me totaal niet. Karakters leken iets te karikaturaal om ze ook maar een beetje als echte mensen te zien. Daar lag voor mij het probleem voornamelijk en dat het visueel voor mij totaal oninteressant is maakt het allemaal niet erg boeiend kijkvoer.

Sarsgaard was de enige die me boeide, en met het nodige het is allemaal zeker niet extreem slecht krijgt de film,

2 sterren.

dat is inderdaad ook een manier om het te bekijken, maar zoals je zelf opgemerkt hebt, ik bekijk het net andersom. maar het heeft geen zin wit met zwart te vergelijken, uiteindelijk hebben we allebei gelijk vanuit een verschillend standpunt bekeken.
want ook de titel zie ik compleet anders. volgens mij slaat 'an education' op het begin van de film, waarin de vader duidelijk maakt dat hij wilt dat zijn dochter naar Oxford gaat. hieruit loopt alles anders, want hij zegt haar ook dat ze niet moet zeggen dat ze cello speelt. hierop cut de film naar haar cello lessen volgen. wijst er dus impliciet op dat ze juist wel wilt verdergaan met haar cello lessen. het is dan ook na de les dat ze David leert kennen, enzovoort...
dat het gebaseerd is op feiten, wist ik niet, maar lijkt me best mogelijk.

De titel ´An Education´ refereert deels naar de studie die de hoofdpersoon wil gaan volgen, maar slaat mijn inziens vooral op het gehele plot dat als een wijze les gezien kan worden.

Leuke coming-of-age film zonder al teveel poeha, gewoon lekker weggekijken en je krijgt er nog een blij gevoel van ook! Niks meer, niks minder.

Niet goed, niet slecht. Vlees noch vis. Dat is wat me te binnen schiet na het zien van deze 'aardige' film. Het wordt nergens echt hoogstaand, helaas op geen enkel vlak.
Het acteerwerk verdient wel degelijk een pluim, maar voor de rest komt het nergens echt los, wordt het nergens echt boeiend. Het blijft hangen in vrij voorspelbare en clichématige coming of age-perikelen.
Ik denk dat voor mij het grootste probleem het script is: het is allemaal veilig en voor de hand liggend. De grappen zijn nooit echt grappig en net wanneer de echte problemen aan bod komen, wordt het allemaal nogal zoetsappig opgelost. Daar komt bij dat Scherfig niets aan de verbeelding over laat: alles wordt je voorgekauwd. En dan het einde...daar irriteerde ik me behoorlijk aan waarom ineens een voice over? Waarom die tot in detail uitgewerkte, zoetsappige, naive analyse van Jenny? .

Enfin, ik denk dat 3 sterren een mooie beoordeling is voor deze film.

Deze film wist me te boeien.

dit thema is de afgelopen jaren veel voorgekomen en de spanning tussen de twee hoofdpersonen is goed te voelen. Vooral Carey Mulligan is sterk in haar acteerwerk naar mijn idee. het einde van deze film was wat snel en rommelig en abrupt.

eindgoed algoed film waar een jong meisje levensles krijgt.

Een mooie levensles.

'An Education' is een mooie film over een jong meisje dat wordt gecharmeerd door een oudere man.

Het knappe aan de personages, aan de film, is dat niets zwart of wit is. De kijker ziet hulpeloos aan hoe het hoofdpersonage zich laat verleiden tot een leven dat zich los rukt van het saaie bestaan dat haar te wachten staat. We zien hoe ze zelf op de man in speelt, hoe de man iedereen om zijn vinger bind, maar niet zonder de toestemming van de anderen.

Het is een goed drama, belicht van alle kanten, met sterke personages die zichzelf onderbouwen net zo lang tot de kijker overtuigt is van zijn of haar standpunt.

En daarmee is 'An Education' ook precies dat; een les. Een film met een boodschap, op intrigerende en duidelijke manier gebracht, zodat je als kijker niet alles hoeft te beleven om dezelfde conclusie te trekken.

4,0

Sterke film, die aardig wat kans maakt op de Oscar voor beste film als je het mij vraagt,al heb ik wel betere gezien onder de genomineerden, maar ik zou er niet raar van opkijken. Het is een zeer integrerende film. Boeiend van begin tot eind, ondanks dat er eigenlijk niet super veel gebeurd. Het is zoet en lief maar ook aangrijpend. Het is vaak redelijk grappig. De muziek is prima in orde, en de sfeer is erg goed.

Ik denk dat als er een Oscar gaat naar deze film, wat niet onterecht zou zijn, het die voor beste actrice zal zijn. Ben erg onder de indruk van talentvolle Carey Mulligan. Al vind ik dat Peter Sarsgaard niet vergeten mag worden, want hij speelde ook ijzersterk. Wellicht een Oscar voor Best Adapted Screenplay. Overige cast is ook dik in orde. Ze hebben toch een aantal toppers weten op te trommelen.

De afsluiting was iets minder, vooral de voice-over achtige slot vond ik totaal niet passen in de film

4*