An Education (2009)

Klassieke, zelfs wat ouderwetse cinema (in vorm en in boodschap) maar wel heel erg mooi gemaakt. Er wordt ook erg goed geacteerd. Carey Mulligan is zelfs fantastisch als de mooie, intelligente tiener die zich laat verleiden en de wereld wil ontdekken.

De film is geschreven door Nick Hornby, dat zag ik nauwelijks terug. Van hem had ik iets frissers verwacht.

Mulligan is blijkbaar erg in trek inmiddels, want zo had ik haar nog nooit gezien, zo zag ik haar dezelfde dag nog in een bijrol in Brothers. En ze speelt momenteel in Oliver Stones Wall Street 2.

Mooie film die uitstekend de sfeer in Engeland van de beginjaren zestig weergaf. Film begon als een soort komedie maar werd naar het einde toe meer dramatisch hoewel ik het woord drama wel ietsje te veel vond voor deze film die ik toch meer zag als een feel-good movie. Dit "drama" verschilde in ieder geval zeer sterk van de Britse drama's zoals ik die ken van Ken Loach en Andrea Arnold. Niet de Britse achterstandswijken kregen wij hier te zien maar wijken van welgestelde families waarvan de zoons en dochters maar een wens hadden en dat is te mogen studeren, liefst in Cambridge of Oxford. Hoewel het verhaal in deze film toch niet zo veel voorstelde, was het voor mij het acteren van de zeer aantrekkelijk ogende Carrey Muligan die deze film voor mij boven het gemiddelde uit deed komen.

3,5*

Met wibro eens, al vond ik naast Mulligan de bijrolacteurs ook prima acteren en was het vooral een opvallend mooie sfeervol gefilmde setting.

Fijn filmpje dit. Ik ging niet echt met specifieke verwachtingen naar de bios, het was meer zo'n Oscar-verplichtertje die ik anders waarschijnlijk nooit gezien had. Maar gelukkig bleek het toch allemaal wel heel aardig te zijn. Echt veel doet zoiets als dit me niet (ondanks een zekere herkenbaarheid ergens) en sommige dingen werden wat te gemakkelijk afgehandelt, zoals Davids overreding van de ouders van Jenny.

Dat weerhoudt de acteurs er echter neit van om zeer goed werk te leveren. Deze film kijk je wat mij betrefd voor de dialogen en de manier waarop de acteurs deze brengen. Carey Mulligan is de hype 100% waard. Ik wou dat de screwball-comedy nog in leven was. Dat was echt iets voor Mulligan geweest. De bijrollen zijn ook allemaal sterk, met name Alfred Molina, die toch altijd wat onderschat blijft worden.

Ik verwacht niet dat ik An Education over 5 jaar nog goed in mijn herinnering heb zitten, maar zoals het is blijkt het gewoon een prima avondje film te zijn. ik heb er wel plezier aan beleefd.

3,5*

Niet mijn soort film.

Dat zegt eigenlijk al genoeg, heb ik wel vaker en soms heb ik dan nog steeds wel zin om te bitchen. Ben nu toch masochistisch bezig met de nieuwe Eastwood en heb stiekem wel zin om die nu al vreselijke film eens lekker onder handen te nemen. Hier heb ik minder zin in bitchen, vond het meisje nogal wijs en vervelend en de setting boeide me totaal niet. Karakters leken iets te karikaturaal om ze ook maar een beetje als echte mensen te zien. Daar lag voor mij het probleem voornamelijk en dat het visueel voor mij totaal oninteressant is maakt het allemaal niet erg boeiend kijkvoer.

Sarsgaard was de enige die me boeide, en met het nodige het is allemaal zeker niet extreem slecht krijgt de film,

2 sterren.

Een mooie levensles.

'An Education' is een mooie film over een jong meisje dat wordt gecharmeerd door een oudere man.

Het knappe aan de personages, aan de film, is dat niets zwart of wit is. De kijker ziet hulpeloos aan hoe het hoofdpersonage zich laat verleiden tot een leven dat zich los rukt van het saaie bestaan dat haar te wachten staat. We zien hoe ze zelf op de man in speelt, hoe de man iedereen om zijn vinger bind, maar niet zonder de toestemming van de anderen.

Het is een goed drama, belicht van alle kanten, met sterke personages die zichzelf onderbouwen net zo lang tot de kijker overtuigt is van zijn of haar standpunt.

En daarmee is 'An Education' ook precies dat; een les. Een film met een boodschap, op intrigerende en duidelijke manier gebracht, zodat je als kijker niet alles hoeft te beleven om dezelfde conclusie te trekken.

4,0

Sterke film, die aardig wat kans maakt op de Oscar voor beste film als je het mij vraagt,al heb ik wel betere gezien onder de genomineerden, maar ik zou er niet raar van opkijken. Het is een zeer integrerende film. Boeiend van begin tot eind, ondanks dat er eigenlijk niet super veel gebeurd. Het is zoet en lief maar ook aangrijpend. Het is vaak redelijk grappig. De muziek is prima in orde, en de sfeer is erg goed.

Ik denk dat als er een Oscar gaat naar deze film, wat niet onterecht zou zijn, het die voor beste actrice zal zijn. Ben erg onder de indruk van talentvolle Carey Mulligan. Al vind ik dat Peter Sarsgaard niet vergeten mag worden, want hij speelde ook ijzersterk. Wellicht een Oscar voor Best Adapted Screenplay. Overige cast is ook dik in orde. Ze hebben toch een aantal toppers weten op te trommelen.

De afsluiting was iets minder, vooral de voice-over achtige slot vond ik totaal niet passen in de film

4*

Aangename, onderhoudende 'coming of age' film met een indrukwekkende hoofdrol van nieuwkomer Mulligan. De film zelf is qua plot niet heel erg bijzonder, maar het leuke tijdsbeeld en de voorbeeldige akteerprestaties van de hele cast maken het toch de moeite waard. Vooral de rol van Alfred Molina als Mulligan's vader is fantastisch. Uiteindelijk is de film iets te lichtgewicht en vrijblijvend om echt indruk te maken.

Geen opzienbarende cinema, maar een filmpje dat eigenlijk niets fout doet voor mij. An Education is nochtans wel zo'n prent die in allerlei valkuilen had kunnen stappen.

De luchtige sfeer in Jenny's school, het ambigue personage van Sarsgaard, het ontbreken van grootse Dramatische Momenten en een slot dat niet eindeloos wordt gerokken: Lone Scherfig scoort punten.

Op visueel vlak doet ze dat eveneens. Hoewel An Education redelijk sober in beeld is gebracht, ademt de film elegantie. Ook van de muziek heb ik genoten. Voelt allemaal fris aan.

Dan is er nog de bejubelde Carey Mulligan, die hier ook in mijn ogen een uitstekende prestatie neerzet. Ontwapenend levenslustig. Ook Peter Sarsgaard doet het aardig.

Had er niet zo heel veel van verwacht, maar een dikke meevaller. 3,5*

Zonder enige verwachtingen deze film in de bios gezien net, en ik moet eerlijk zeggen dat de film mij niet tegen viel!
Ok, sommige dingen zoals het meisje in de hoofdrol die eerst frontaal tegen roken is, en daarna de 1 naar de andere sigaret opsteekt, yeah right? zo snel verslaafd?
Daar bij komt dat ze inderdaad wel wat te volwassen overkwam voor een 17 jarige, maar ok ik mag hier over niet te veel zeuren want hij komt zonder twijfel boven de middelmaat uit! en het is een film geworden die zeker gezien mag worden.

Het einde vond ik zelf wel iets minder, de film had moeten eindigen toen ze in de bus zat en er achter kwam dat ze alles had vergooid, maar nee in plaats hier van werd er nog een geforceerd happy end aan gegeven, past totaal niet bij de rest van de film!

Kortom: Sowieso een aanrader zonder meer, maar laat hier en daar wat steekjes vallen..

3,5 sterren.

Mooie film. Heb toch wel een kleine zwak voor dit soort klassiek-ogende films. Het is vooral de sfeer in dit soort films die mij weet te grijpen. Prima scenario ook, alhoewel de uiteindelijke ontknoping een lichte teleurstelling bleek. Verder een fijne Britse cast met Rosamund Pike in een vrij geestige rol:

I always think i'm going to my own funeral when I listen to classical music.

Someone told me that in about 50 years, no one will speak Latin, probably. Not even Latin people.

Mooi en ingetogen coming of age film over een 16/17 jarig meisje dat een nieuwe liefde in haar leven vindt, een 30 jaar oude man. Beide rollen worden met verve ingevuld door Mulligan en Sarsgaard. Al moet ik wel zeggen dat Mulligan de show steelt in deze film. Wat volgt is een leuk leventje voor Jenny, vooral na dat ze een saai leven heeft geleid met strenge ouders. Rollen die prima worden vertolkt door Molina en Seymour.

Het verhaal zelf kent na verloop van tijd geen verrassingen meer en tegen het einde zakt het net een klein beetje in.

Desalniettemin een prima drama!

3,5*

Niet onaardig, leuke actrice, maar wel enigszins truttig en voorspelbaar.

Uitstekende film.
Inderdaad niks nieuws onder de zon en niks wereldschokkends.
Wel goed in elkaar gezet, overtuigende karakters. Sterke punt vond ik, dat er geen enkele hint of knipoog werd gegeven dat David door de mand gaat vallen. Natuurlijk onvermijdelijk, maar ik zat me echt af te vragen halverwege de film, of ze hem nou echt niet door gingen krijgen.

Carey Mulligan is fantastisch als jonge tiener die de saaiheid van haar studies en het gezin waarin ze is groot gebracht wil ruilen voor een levendiger, passioneler en avontuurlijker bestaan.

Het eerste gedeelte van de film is dan ook veruit het beste met de ontleding van de verschillende karakters.

Naar het einde toe, met de ontknoping, zeg maar, zakt de film m.i. wat in maar in zijn geheel is het een best aardige en goed bedoelde film.

Prettig om nog eens onverwacht Juliette Gréco te horen zingen en zag ik daar niet even "Happy-go-Lucky" Sally Hawkins, nu met een heel ernstig gezicht ?

Snel een korte review typen, voordat ik de film helemaal vergeten ben. Vond er niet veel aan, de stompzinnige gebeurtenissen stapelden zich filmtechnisch op en kon de film maar met veel moeite uitzitten. Verhaal in principe ok, daarvoor had ik de film ook bekeken. Maar zo slecht uitgewerkt ben ik ze nog niet tegengekomen dit jaar.

De vader van het meisje speelt geweldig, maar zo onrealistisch....zo zou echt geen enkele vader zich opstellen. Ook de moeder overigens....en het meisje tja, ik vond dat ze nou niet bijster goed acteerde. Misschien voor het theater dat ze een goede rol kan neerzetten, maar voor zo'n film - nee niet echt.

Ook hoe die vrienden dat meisje zo snel en makkelijk accepteerde, terwijl ze volslagen kinds en achterlijk uit school komt. Nee dat gaat er bij mij niet in. Misschien als boek was het allemaal nog wel aardig geweest, maar zo gemaakt op film kwam het niet helemaal lekker over op mij. En alsof die gast geen betere chicks kan krijgen dan zo'n 17-jarig studentikoos type zonder enige ervaring in wat dan ook.

Heb zelden een ongeloofwaardigere relatie in een film gezien. Een onvoldoende is wat mij betreft op z'n plaats.

Deze film zullen wel alle ouders aan hun studerende dochters laten zien die een relatie hebben met een oudere man

De film is niet slecht maar barst wel van de standaard clichés inclusief einde. De wending in de film zag je vrijwel al meteen. De cast deed het best aardig met name dan Peter Sarsgaard. De Engelse sfeer van de jaren 60 in Londen werden overigens zeer mooi weergegeven. Wie er ook zeer mooi uit zag was Rosamund Pike.

Een redelijk dramafilm...
Niet zo echt mooi romantisch...
Redelijk acteerwerk...
Wel een beetje raar dat relatie voor de oudere man en de 16e jarige leeftijd.
Het is zonder van haar diploma, gelukkig is de laatste stukje opgelost...
Getrouwde man, gelogen tegen zijn vriendin, tjonge....
Wel leuk komt uit Engeland gefilmd.., huis met ronde raam...

Redelijk drama met een uitstekende rol van Mulligan en ook Molina. Helaas heeft de film verder niet veel te bieden. Het scenario is Nick Hornsby onwaardig en het personage van Sarsgaard boeit te weinig. Wat overblijft is een doornsee drama.

Redelijk.

Beetje zouteloos, maar wel mooi gefilmd hoor. Op het acteerwerk is ook niet veel aan te merken. Alleen vond ik de relaties op de onmogelijke relatie een beetje mak. Na een tijdje laat het verloop van de film zich gemakkelijk raden en blijft er weinig over.

Een behoorlijke film die je blijft boeien. Wat ik een heel sterk punt in deze film vond was de sterke chemie tussen Jenny en David. David's manier van leven is niet alleen fascinerend voor Jenny maar ook ik vond het heel boeiend om te zien hoe hij een dubbelleven leidt door zich te wentelen in weelde, kunst en het snelle jetsetleven van die tijd en zich eigenlijk zo verschuilt voor zijn echte leven. Het geeft in ieder geval allerlei prachtige beelden en een hele aparte sfeer.

Het acteerwerk van beide hoofdrolspelers is heel sterk. Ze doen niet voor elkaar onder. Jammer dat ze David daarna nooit meer heeft gezien. Ik had zijn reactie wel eens willen zien als hij haar weer zag. Ik had ook eigenlijk wel zijn kant van het verhaal willen weten nadat zijn bedrog uit kwam. Maar goed, het is een autobiografisch verhaal van de vrouw zelf dus logisch dat je alleen haar kant van het verhaal ziet.

Dit is zeker een mooie film om naar te kijken.

Afgezaagd en over sentimenteel drama met een voorspelbaar en geromantiseerd verhaal over een volwassen man die een relatie met een meisje krijgt.

Er wordt aardig geacteerd en zeker Sarsgaard speelt zoals meestal een goede rol. Mulliganis ook zeker niet verkeerd maar deed te veel haar best waardoor het over de top op mij overkwam. Daarentegen zijn de bijrollen van oa. Jenny's vader en haar lerares een stuk overtuigender.

Waar ik het meeste problemen mee had zijn de (liefdes)scenes tussen David en Jenny, waar ik eerder met een bepaalde walging (misschien wat overdreven) naar keek. De onmogelijke liefde wordt wel leuk geromantiseerd in beeld gebracht, maar ik zag alleen maar een volwassen man met een meisje in bed liggen. Het is in verschillende scenes overduidelijk te zien dat ze nog maar een meisje is en dat benadrukte nog meer mijn mening over de relatie. Ook het feit dat er weinig mensen in de film, vooral de ouders, er echt een problemen van maakten verbaasde me. Of ben ik nu de enige die zo over hun relatie denkt?

Hoe dan ook, ik vind het een film die me een onprettig gevoel gaf terwijl dit waarschijnlijk niet de bedoeling was. Het verhaal is verder niets nieuws en de rollen goed gespeeld.

2,5*

Veel te veel op safe gespeeld. Aardige weergave van de 60's, maar nergens kreeg de sfeer of het verhaal of de acteurs, of wat dan ook, vleugels.

Peter Sarsgaard en Carey Mulligan deden het naar behoren, maar konden dit niemandsdalletje niet naar boven trekken (zonder vleugels gaat dat lastig).

Het drama komt ook nergens sterk naar voren, waardoor er weinig scènes zullen zijn die ik over een jaar nog zal herinneren.

Deze kan met peinzen bestempeld worden met "oké" en gaat op de aardig-tussendoortje-lijst.

3*

Mooie film waarin het leven van een schoolmeisje een stuk boeiender wordt, als ze een innemende man ontmoet. Ondanks het leeftijdsverschil blijkt deze man blijkt haast te mooi om waar te zijn. Een mooi verhaal waarin het intelligente meisje voor de keuze komt te staan van een studie volgen op school, of een studie van het leven zelf. Goed geschreven personages en de jaren '60 in Engeland zijn mooi gerecreëerd. Een erg fijne cast met flink wat bekende namen en een ontwapenende rol van Carey Mulligan. Dik verdiende 3.5 sterren.

Een 24-jarige Carey Mulligan die een meisje van 16 speelt. Nee, totaal niet overtuigend.

En 38-jarige Peter Sarsgaard die 30 moet voorstellen, dat kan ook maar net, vind ik, hoewel mensen er toen eerder ouder uitzagen (maar de kinderen weer net niet).

Matthew Beard (toen 20) kon nog wel doorgaan voor een tiener.

Het gaat weer nergens over met zo'n casting. Niet dat ze van zichzelf niet goed acteren, maar het verhaal met perikelen op school van het meisje is niet geloofwaardig, gezien haar hier neergezette uiterlijk (close-ups gezicht/mimiek) en gedrag (stem/intonaties/houding).

Het verhaal sprak mij ook niet aan, ik vond het nogal saai.

Ook qua muziek, was vrijwel niet aanwezig trouwens.

Degelijk gedaan inderdaad, maar nergens echt verrassend (script, fotografie) en vooral het einde: daar had natuurlijk veel meer in gezeten. De muziekkeuze viel mij tegen: soms zelfs antachronistisch. En is het je opgevallen hoe vaak dezelfde lichtblauwe auto toevallig in de straat geparkeerd staat of voorbij rijdt. Dáár had nog een hele extra film in kunnen zitten...

Conclusie: standaard verhaal, standaard verfilmd, nergens echt bijzonder. Een lichte tegenvaller.

Een degelijk drama dat volgens mij alleen door de Britten gemaakt kan worden. Het verbaast mij eigenlijk dat de film hier vrij weinig - en dan ook meest negatieve - reacties krijgt. De acteurs zijn zonder uitzondering goed bezig en ik vind het verhaal heel realistisch overkomen. Ook waan ik me zo in de jaren zestig, dankzij de kostuums en de muziek. Wat mij persoonlijk aantrekt in deze film is de aandacht voor de positie van vrouwen in die tijd - zij hoeven alleen maar naar Oxford om daar een rijke man aan de haak te slaan - en hoe Jenny daartegen in opstand komt. Jammer dat de film vrij vroeg eindigt, nu weten we nog niet wat Jenny is gaan doen ná Oxford. Is ze een rijke man getrouwd om de rest van haar leven als huisvrouw te slijten, of legt ze zich neer bij een leven als onderwijzeres, of vindt ze nog een andere manier? Dat had ik wel willen weten.
Vier sterren.

Ietwat vervelend.

An Education probeert het stroperige thema wat luchtiger te maken door een paar domme personages (papa is mister Naïvo en Aunt Helen is gewoon dom), maar uiteindelijk is het vooral vechten tegen clichés, voorspelbaarheid en een dik aangezette moralistische toon.
De hele relatie komt mij ziekelijk (een dertiger die het doet met een tiener en haar ook nog eens koosnaampjes zoals Minnie geeft is simpelweg vuil en pedofiel) en ongeloofwaardig over. Enig teken van chemie ontbreekt, zeker gezien het om een liefdesrelatie gaat.
Jenny tot slot is een arrogante en blinde puber en ik had dan ook graag gezien dat ze niet toegelaten werd tot Oxford. Helaas.

Carey Mulligan is degelijk, maar verre van indrukwekkend. Hetzelfde kan gezegd worden van Peter Sarsgaard - ik vind hem trouwens allesbehalve charismatisch; eerder vrouwelijk en erg gladjakkerig.
Alfred Molina slaat misschien het hardst de bal mis: ik vraag mij nog steeds af of het de bedoeling was dat hij voor de komische no(o)t(en) moest zorgen of niet. Ook Emma Thompson moet beter kunnen. Dominic Cooper, Rosamund Pike en vooral Olivia Williams kunnen wel wat van hun rol maken.

Waar de inhoud teleurstellend is, is de verpakking dat niet. An Education is degelijk gemaakt. Het Engeland van de jaren 60 is best sfeervol en zeker met af en toe een aangenaam muzikaal niemendalletje kabbelt het allemaal gezellig voort. Enkel de laatste 20 minuten slepen wat aan.

Nipte 2,5

Een slechte film.

Ik had er om een of andere reden best veel van verwacht, maar al in de eerste minuten blijken die verwachtingen niet te worden gehaald. Door een nogal onrealistisch gebruik van kleur en beeld heb je heel de film het gevoel dat mensen uit 2010 een rolletje in de jaren "60 nabootsen. Door die afstandelijkheid geraak je nooit echt geïnteresseerd in het verhaal.

Neem daarbij de oppverlakkige, te karikaturale personnages. Het doordeweekse verhaal dat zeer dunnetjes wordt uitgewerkt. En het gemiddelde acteerwerk. Dan heb je een slechte film. Vanaf een halfuurtje is het met de ogen rollen en wachten op de eindgeneriek. Een waanzinnig cliché-einde deed de 2* naar 1,5* zakken.

Lief meisje met slechte vriendjes.

In de sfeer van de jaren-60, de beatniks, de aanloop naar de seventies, de flower power. Daar komen we deze slechteriken tegen, en daar komt ons lieve hoofdpersoontje Carey Mulligan ze tegen. Niet helemaal overtuigend een meiske van 16, maar dat stoort niet echt - het verschil tussen de onschuld en de schuld is duidelijk genoeg.

Leuk dat alle kritiek die ik zie eigenlijk bewijst dat de acteurs werkelijk op de top van hun kunnen bezig zijn. Peter Sarsgaard verwijten dat hij gladjakkerig overkomt - hij speelt nota bene een gladjakker. Alfred Molina, die dolblij is dat hij van het blok aan zijn pensioen, pardon been, af is, verwijten dat hij een komische noot speelt. En Carey Mulligan dan - ja ze is misschien een jaartje of wat te oud, maar ze is niets van het ontwapenende tienerachtige kwijtgeraakt.

Oppervlakkig is het ook al nergens. Reken er even mee dat er in de jaren-60 ook al werd gezocht naar de filosofie - zoals Jenny dat doet - en dat de womens lib pas echt op gang kwam in de jaren-70. Dus, dat ze zich afvraagt waarom ze dan zonodig naar school moet is echt niet zo vreemd. En de rebellie die uit het stellen van die vraag spreekt was toen eigenlijk veel hipper dan in de jaren-70 toen iedereen daaraan meedeed. En daarbij dan het echt mooie camerawerk, mooi spel met licht en donker, perfect gebruik van de uitlopende jaren-30 glitter en glamour, de kleuren van de nacht.

Opgeteld zie ik een heel mooi coming-of-age verhaal, met een stevige vleug nostalgie, romantiek, en panache. Waarbij de charme van Jenny de hoofdrol krijgt, zodat de toch niet al te brave geschiedenis nauwelijks een smet achterlaat.

Mooi.