Confessions of a Shopaholic (2009)

Dat zullen vrouwen zeggen bij het zien van een film als "The Expendables". Enige verschil is dat hier een mooie vrouw in meespeelt terwijl in "The Expendables" hoofdzakelijk overrijpe lelijke mannen in meespelen (m.u.v. Stathem).

Kzie wel es graag dit genre

Heeft iemand zoiets als een enigszins samenhangende verhaallijn of leuke grappen kunnen ontdekken in deze film?

Isla Fisher ziet er natuurlijk goed uit. Mijn 2* zijn dan ook voor haar. Fisher kan af en toe ook best aardig acteren, zoals in het leuke Definitely, Maybe (2008), maar deze film is hopeloos door een waardeloos scenario. Daar kunnen zelfs haar good looks niet aan meehelpen.

En wat Kristin Scott Thomas met een overdreven Frans accent in deze film te zoeken heeft, is mij helemaal een raadsel.

Tja, er is me echt weinig van de film bijgebleven.. Terwijl het best een grappige film was.

Maar gewoon echt niet speciaal en ik zou hem ook nooit voor een 2e keer gaan kijken.

2 sterren van mij ! Sorry

Ik dacht dat de film leuk vermaak zou zijn, maar hij is als comedy gewoon niet hilarisch genoeg - mijn partner heeft tenslotte een aantal van die boeken gelezen, en dan moet er toch iets van humor in te vinden zijn - maar volgens haar zitten de leukeste stuken uit het boek (de smoezen en uitvluchten om van de bank af te te komen) nu juist niet in de film...

Liefhebbers van deze film MOETEN de DVD natuurlijk kopen - nu!

Ik heb alle 6 boeken gelezen voor ik deze film bekeek. Ik was onmiddellijk teleurgesteld. Voldeed niet aan de verwachtingen. Boeken zijn zoals gewoonlijk zoveel beter. MAAR ik heb me wel vermaakt, een leuke 'verstand op 0' komedie. Misschien beter deze film bekijken zonder de boeken te hebben gelezen.

Oef! Wat een langdradige film vol clichés.

Isla Fisher speelt hier wel best goed en de rest van de cast is ook ok, maar waar ik mij het meest aan stoorde was hoeveel clichés er wel niet langskomen in deze prent. En de humor was ook ver te zoeken. Een kleine 2,5*

Keer op keer lig ik weer dubbel bij het kijken van deze film. Blijf leuk.

Leuke standaard voorspelbare romantische komedie love it

Wanneer je als regisseur met inspiratie flirt dan moet je niet aankomen met een lummelig, oppervlakkig, clichématig en sprookjesachtig zoet script, vol met onaannemelijkheden dat bovendien iedere samenhang mist. In deze vrouwenfilm (denk ik) is Isla Fisher daarentegen leuk en verfrissend; hetzelfde geld tvoor de aanstekelijke soundtrack.

Flutfilm. Totaal niet aan mij besteed. Eigenlijk ook wel logisch, want het is een vrouwenfilm (ik heb hem dan ook niet vrijwillig gezien). Toch zijn er genoeg (voornamelijk Britse) romcoms die ik goed kan waarderen. Confessions of a Shopaholic niet. Het verhaal verloopt braaf volgens de standaard formule die al tig keer eerder en beter is uitgevoerd. Het acteerwerk is van het merendeel van de cast middelmatig en de personages deden me verder ook niks. De film probeert (bijv. met die 'levende' etalagepoppen) een beetje originaliteit te creëren, maar het sloeg niet echt aan. Er zitten enkele leuke vondsten in en waarschijnlijk is het voor een bepaalde doelgroep bestemd, dus dat neem ik mee in mijn beoordeling. Op sommige vlakken redelijk, op andere vlakken slecht.

2*

Ik had het boek eerst gelezen en daarna deze film gezien.

Ik heb me wel gemaakt. Lekker met de meiden herkenning vinden in deze film.

Heb hem nogmaals gezien en het blijft aanmodderen met het wat onzinnige verhaal en de overacting. Maar Isla Fisher trekt de film toch net over de streep, grappige actrice.

De eindscene's met die paspoppen vond ik erg leuk gedaan.

Net voldoende.

Vond het een ver-schrik-kelijke film, tenenkrommend. De humor (die er voor mij niet was) en het verhaal is zo ontzettend ongeloofwaardig, dat het gewoon genant word. Ik heb ook alle boeken van hiervan gelezen, kon toen nog wel redelijk overtuigd zeggen dat ik 't "wel grappig" vond maar om dit te verfilmen is toch een misser geworden. Misschien ook omdat ik Isla niet heel geweldig vind acteren, krijgt de film 0,5 ster voor de moeite voor het verfilmen van het boek.

Tja, wat kan je over deze film zeggen. Hollywood, voorspelbaar en bomvol clichés is dan het eerste dat me te binnen schiet. Nergens stijgt het boven andere films in dit genre uit. Ik had verwacht dat het wat verrassender uit de hoek kon komen.

Het is verder niet heel slecht, gewoon erg standaard. Dancy is weliswaar absoluut niet vervelend om naar te kijken, maar de acteerprestaties zijn vrij matig. Bij iedereen overigens, ook hier weet de film er op geen enkel vlak tussenuit te springen. Fisher laat wel zien dat ze wat kan, maar in deze film is het allemaal vreselijk over-de-top.

Het is absoluut mijn genre, samen met familiefilms toch wel het meest bekeken genre bij mij. Gezien de hoeveelheid films die ik hierin al heb gezien, verwacht ik de voorspelbaarheid en clichés ook wel en erger ik mij daar over het algemeen wel wat minder aan. Toch zijn er vaak nog films die er op een enkel ogenblik tussenuit springen en deze weet zich op geen enkel vlak te profileren. Jammer, want het verhaal op zich biedt genoeg mogelijkheden.

Doordat het er nergens tussenuit springt, kom ik ook op een krappe onvoldoende uit.

Ik begrijp niet zo goed waarom deze film redelijk laag beoordeeld is. Ik vond het echt een geweldige film! Zeker als je ook de boeken hebt gelezen. Tijdens het lezen hield ik ook steeds Isla Fisher in mijn achterhoofd.. Ik kan deze film nog wel 10x zien. Zat eigenlijk te hopen op een deel 2 maar gezien de reacties hier ben ik waarschijnlijk een van de weinige..

“You speak Prada?”

Gelukkig heeft Confessions of a Shopaholic met Isla Fisher een sprankelend middelpunt, want voor de rest is het allemaal erg matig en voorspelbaar. De film heeft humor (de groepsgesprekken voor koopverslaafden zijn geweldig) en maakt van haar hoofdrolspeelster gelukkig geen heilige Maria. Maar het verhaal als geheel heeft vrij weinig om het lijf, en sommige subplotjes werken ook niet echt. Shopaholic heeft zijn aardige momenten en een ijzersterke Fisher, maar het wil allemaal niet echt beklijven.

Als satire op het consumentisme is dit geslaagd. Via mooi ingerichte etalages en promoties wordt een kunstmatige behoefte geschapen aan holle en blinkende voorwerpen. Het verwerven geeft telkens een kortstondig gevoel van geluk, maar daarna is er steeds behoefte aan meer. Het idee van een zelfhulpgroep voor oniomanen is zo gek nog niet, want een koopverslaving kan mensen in financiële problemen brengen.

Passend bij het onderwerp is er volop gebruik gemaakt van felle, meisjesachtige kleuren: rood haar, een groene sjaal, veel roze. De mannequins die Rebecca lokken als sirenen, zijn een uitstapje uit de realiteit. Energieke scènes zijn het gevecht voor de laarzen en het lijf gaan van het ijsblok met de ingevroren kredietkaart.

Het tempo ligt hoog in deze komedie vol misverstanden, bedrog en gevatte dialogen. De Australische Isla Fischer, die met een Amerikaans accent spreekt, was de juiste keuze voor dit impulsieve personage. Bij de nevenrollen springt Krysten Ritter eruit als de vertrouwelinge. Een paar kleinere nevenpersonages zijn wel wat stereotiep. Destijds ben ik al zappend bij deze komedie blijven hangen en ook bij het volledig herbekijken blijft ze grappig.

Soms best grappig, redelijk voorspelbaar en soms langdradig

Middelmaatwerk.

Vooral gekeken omdat Isla Fisher eraan meedeed. Een actrice die altijd wel degelijke rollen speelt, alleen het ratio nogal beperkt voor de films die ze uitkiest. Zo zit ze eigenlijk altijd wel een beetje in hetzelfde soort film, en daardoor heb ik nog geen film kunnen zien waar ze echt prijzen mee gaat winnen.

De humor is redelijk standaard en buiten het nogal merkwaardige gegeven van de film is de lijn al snel uit te tekenen. Ik betwijfel of deze film echt verrassingen kent ondanks de vooral verrassende keuzes van Fisher zelf, het verloop is namelijk best duidelijk. De standaardelementen keren keer op keer terug waardoor zowel het middenstuk evenals het einde van mijlenver aan dendert. Je hebt er geen vergrootglas voor nodig.

Het is dat de film voortdurend een best frisse toon aan kan houden om ons als kijkers altijd vlot door het verloop te leiden. Echt tot een lach is het niet gekomen, maar de ogen bleven netjes op het scherm. Uiteindelijk hoeven dit soort films niet veel meer te doen dan vermaken, het is alleen wel jammer dat de regie daarom een nogal luie instelling hanteert en niet veel doet om het verloop met iets extra's te brengen.