Confessions of a Shopaholic (2009)

Ik heb het boek niet gelezen maar ging vooral om Isla Fisher te zien. En ik moet zeggen ze draagt de hele film en doet het uitstekend. Ze is grappig, vertederend en toch ook erg sexy. Hier deed ze me erg denken aan Reese Whiterspoon in Legally Blonde. Deze film is in feiten een soort kruising tussen Legally Blonde en Brigdet Jones waarbij ik deze toch een stuk aangenamer vind dan de laatste titel. Maar om een lang verhaal kort te maken. Erg leuke en onderhounde film met een geweldige Isla Fisher en verder erg leuke cast die het prima doet. In zijn genre zeker een aanrader.

Wetende dat je voor sommige films in een bepaalde bui moet zijn, viel mij op dat een geheel van slap acteerwerk, matige, soms irritante personages en extreme cliche's die ik in zo'n film als dit moeilijk kan behappen, toch erg vermakelijk kunnen zijn, ondanks het feit dat het 'typisch-voor-vrouwen-verhaal' mij in eerste instantie niet snel aantrekt.

Deze film deed me redelijk denken aan Devil Wears Prada, The (2006), ook al is Confessions of a Shopaholic te matig om er echt helemaal naast te kunnen zetten.

Het verhaal is gewoon leuk, maar een tweede keer kijken zit er voor mij helaas niet in omdat door bovengenoemde redenen de uitwerking in elkaar laten zakken als een gebouw zonder constructie. Zoiets gaat toch wel irriteren op sommige momenten...

Soms toch best moeilijk om zoiets te scheiden van vermakelijkheid, want de film is gewoon erg vermakelijk en bij vlagen lachwekkend. Vooral de rol van John Goodman heeft een aandeel in de grappigheid van deze film.

Matige film.

Het verhaal stond me niet aan, de opzet was standaard en er gebeurde te weinig om komisch te zijn. Vond er betrekkelijk weinig aan.

2.0

Pfff, wat een lange zit met zon voorspelbare, suffe en inspiratieloze film zeg.

Het is dat ik de film een dagje in bezit had want anders had ik hem waarschijnlijk nooit gezien. Toch maar geprobeerd ondanks dat ik wel wist wat er zon beetje zou komen.

De film deed me best erg aan The devil wears Prada denken op 1 of andere manier. Maar Prada was een stuk amusanter door de vette knipoog naar het modewereldje. Shopaholic heeft dit niet en kauwt eigenlijk alles na wat we al kennen van dit soort films. Het bekende verhaal van een meisje die een baan krijgt die haar niet ligt maar waarin ze toevallig toch succesvol is, een knappe kerel ontmoet, alles verkloot en uiteindelijk hem toch wint. Gaap, Gaaperdegaap.

Tel daarbij ook nog eens een verzameling talentloze acteurs en actrices en je wordt niet vrolijk. Wel vrolijk werd ik van Isla Fishers uiterlijk. Ze speelde de hoofdrol en dus was ze genoeg in beeld. Prachtige vrouw, erg charmant en aantrekkelijk. Dat is dan ook het enige pluspuntje aan de film. Het had de film goed gedaan als er een grappig personage in had gezeten voor wat afwisseling. Maar de film heeft een chronich gebrek aan humor. Dit soort films zou je helemaal niet serieus moeten nemen.

Alleen kijken als je dit soort films echt ligt. Sowieso is het meer een vrouwenfilm.

1*

Na aandringen van mijn vriendinnen, toch maar eens deze film gekeken. Omdat ik al niet van de boeken houdt, had ik ook niet veel verwacht van de film.

Bloomwood moet lijken op een zelfstandige vrouw die door haar koopverslaving in de problemen komt, ik vond haar echter vanaf de eerste minuut al irritant. Vond haar voorkomen veel te 'over the top' waardoor het voor mij moeilijk werd om ook maar één seconde met haar mee te voelen of me verbonden met haar te voelen. Ook miste ik de chemie tussen de hoofdrolspelers. Het leken meer broer en zus dan geliefden. Waar was de vonk? Ik heb hem niet gezien.

Ook het constante 'gepraat' van de paspoppen werd irritant. Dit is gewoonweg niet mijn soort humor. Ondanks dat, heb ik de film wel uitgekeken. Mijn volledige aandacht had ie sinds het begin al niet meer, maar toch was hij niet slecht genoeg om af te zetten. Wat een dubbel gevoel geeft deze film je!

Een hele hoop stommiteiten en gestuntel, en uiteindelijk blijf je toch achter met een onbevredigd gevoel. Jammer!

Slecht, maar gelukkig toch redelijk vermakelijk. Grootste pluspunt is Isla Fisher. Mooie vrouw, met een prachtige uitstraling. Heb misschien een paar keer een kleine glimlach gehad tijdens het kijken, maar meer dan ook echt niet.

Vaak totaal ongrappig, veel tenenkrommend slechte momenten, een kledingkast vol cliché's en voorspelbaarder dan dit kan bijna niet. De film kent gelukkig een lekker tempo, bevat een vrolijk sfeertje en kijkt makkelijk weg, maar dat is veel te weinig om een voldoende te geven, omdat de minpunten érg overheersen. Toch twee sterren, vooral dankzij Isla Fisher zelf.

Wel geinig...opzich..

Typische vrouwen-only film, hoop problemen stapelen zich op, komen tot een uitbarsting maar natuurlijk eindigt het allemaal weer goed.

Totaal niet iets wat ik normaal kijk of ooit dacht te zou gaan kijken, maar het was best te doen nog.

Af en toe iets waar ik wel om kon lachen, vaak waren het te veel flauwe stomiteiten, maar het geheel was best nog wel leuk.

2.5*, nu maar weer een horror film

Lang zo slecht niet als gevreesd.

Het vrouwtje verslindt de boeken dus in al mijn goedheid wilde ik best meekijken, ondanks dat dit typische neuzelonderwerp (The Devil Wears Prada, Sex & the City) normaliter m'n nekharen recht overeind laat staan.

Maar ziedaar; Fisher is best een vlotte madam (beetje kruising tussen Lindsay Lohan en Amy Adams) en zowaar gaat het niet (alleen maar) om het vereren van weer eens een onnozel stukje stof, maar om romantiek, vriendschap en selfcontrol. Oke, nog steeds behoorlijk suf, maar begrijp dat ik het ergste van het ergste had verwacht.

Mode blijft natuurlijk iets volstreks irrelevants, en 'Confessions' volgt de formules van een romcom wel erg braafjes op, maar echt vervelend werd het nergens. En nu weer over naar zaken die er wel toe doen.

2*.

Dat de film leuk zou zijn verwachte ik wel met Jerry Bruckheimer als producer (van de Pirates of the Carribean reeks en de CSI-series op tv).

De film is bekijkenswaardig, of je nou van mode houd, of dat mode niet echt bij je 'interests' behoort, zoals bijv. bij mij. In tegenstelling tot de andere soortgelijke films (confessions of a hollywood starlet, confessions of a sociopathic) heeft deze film mij meerdere malen op erg leuke wijze verrast (weliswaar met kleine dingen, maarja). De film heeft ook wat meer humor erin en ook zeker originele momenten.

het acteerwerk van Isla Fisher (Rebecca Bloomwood) is uitstekend, en maakt de film nog leuker. Hugh Dancy (Luke Brandon) had er naar mijn mening op sommige momenten wat meer gevoel in mogen leggen, maar voor de rest heb ik niet veel op de cast aan te merken.

Voor mensen die van romantische komedies houden, een must-see.

Nope.

Het is erg lastig mee te voelen met het hoofdpersonage. Ze gaat immers liegend en schuldenmakend door het leven. En wil je dan de kijker boven de 15 alsnog meekrijgen, moet je wel met goede grappen komen.

Verder dan 3 keer grinniken zat er helaas niet in. Wat Goodman en Lithgow in deze drol te zoeken hebben is mij een raadsel. Zelfs naar romcom-begrippen is dit beneden alle peil.

Geen leuke characters, geforceerde grappen en een uiterst zwak verhaaltje.

Slecht.

Dikke meevaller!

Beetje genoodzaakt mee moeten kijken met mijn vriendin en moeder, maar het viel reuze mee. Het eerste kwartier speelde ik liever een spelletje op mijn iPod, maar daarna werd ik toch wel geïnteresseerd. Het verhaal gaat natuurlijk helemaal nerges over, maar ik kon er nog aardig om lachen. Ik heb het boek niet gelezen dus ik kan niet echt oordelen over hoe Rebecca Bloomwood hier eigenlijk zou moeten worden gepresenteerd, maar Isla Fisher is in mijn ogen een hele goede shopaholic. Verder zo voorspelbaar als het maar zijn kan. De oplossing die op het laatste wordt gebruikt had op het begin natuurlijk al gebruikt kunnen worden. Tenslotte was de click tussen Rebecca en Luke duidelijk aanwezig.

2,5*

Het verhaal van deze film is dertien in een dozijn en heel voorspelbaar. Het gebruikelijke standaard romcomverhaaltje nu in een modesausje. Toch vond ik dat er wel 1 goede boodschap in zat nl hoe mensen tegenwoordig met krediet omgaan en alleen maar kopen, kopen, kopen. Hierdoor kreeg de film toch iet wat diepgang .... klein beetje ....

Maarrrr ... aangezien we met een nieuwjaarskater op de bank zaten was dit eigenlijk wel een perfect filmpje voor ons op dat moment. Als je een makkelijke wegkijker wil zien dan zit je met deze film goed. En het verhaal is gewoon leuk om naar te kijken.

2 punten voor de bloodmooie Isla Fisher en een halfje voor de film. Het verhaal (inderdaad dertien in een dozijn) en de film kon me min of meer gestolen worden, ik keek alleen voor haar naar deze film. Behalve dat ze bloodmooi is vind ik haar ook nog een leuke actrice. Ze is me eigenlijk voor het eerst echt opgevallen in de film "Definitely, Maybe" die ook nog eens leuk is.

Mijn nichtje had gevraagd of ik mee ging naar deze film, en wat blijkt nou hij is gewoon heel leuk en zelfs mannen zullen vaak om deze film kunnen lachen.

Het gaat over een vrouw Fisher die verslaafd is aan shoppen en dat is toch knap lastig als je ontslagen wordt en flink in de schulden zit. Ze soliciteerd bij een financieel magazine en wordt nog aangenomen ook.

De rest moet je zelf maar bekijken want hij is echt heel erg leuk. Fisher ziet er heel goed uit en kan echt goed acteren en dat komt nu eindelijk een keer tot uiting in deze film

Een echte chickflick,

M'n vriendin wilde deze graag zien (ik weet het ik zit er een beetje onder)... maar in ieder geval, eigenlijk had ik wel zin in een simpele cliché film.

Ik vond het eigenlijk raar dat ze met alles wat ze verkeerd deed alsnog geprezen werd, terwijl er echt niet zoveel bijzonders gebeurde. Bijvoorbeeld bij die Finse man die ze gewoon in zijn gezicht sloeg.
Ik vond het wel jammer dat John Lithgow en John Goodman een te kleine rol hadden en niet al te vaak aan het woord waren.

2*

Echt een film waar ik op voorbaat al kon zeggen dat het niks zou worden maar soms moet je wat voor de Mrs. over hebben.

Vervelend filmpje. Fisher is een onaangename verschijning, vooral erg lege ogen (Michael Myers anyone?) en als dat de film moet dragen, dan zit het al niet mee natuurlijk. Qua verhaal ook erg vervelend. Vervelende kortzichtige vrouwen met de inhoud van een Zeeuwse garnaal die ons doen geloven dat die vrouwen vooral de wereld bevolken. Behoorlijk romcom formulewerk, volledig by the numbers en heeft eigenlijk geen charme.

De film pretendeert snedigheid maar ook dat is totaal niet terug te vinden. De delivery van Fiher is genant, de grappen zijn slecht geschreven, ook erg weinig leuks gedaan (en het Kinsella universum leent zich hier toch prima voor). Niet erg veel leuks aan, al schijnt deze film bij veel huisvrouwen wel in de kast te staan, vlak naast Ja Zuster, Nee Zuster. Dat zegt genoeg lijkt mij.

Oei dit was toch een flinke tegenvaller, helaas

Ik heb namelijk alle boeken gelezen van de Shopaholic serie, en toen ik in de gaten kreeg dat deze film daarop gebaseerd was, was ik gelijk erg enthousiast. Wat kan er tenslotte mis gaan? Nou van alles dus.

Ten eerste vond ik Fisher niet goed gecast als Becky, ze doet een aardige poging maar komt lang niet in de buurt bij het vrolijke, hype, spontane en lieve karakter van Becky, die je leert kennen in de boeken. Natuurlijk is dat als actrice ook moeilijk om daar dicht bij in de buurt te komen, maar toch had ik liever een andere vrouw die rol zien spelen. Ook Hugh Dancy als Luke was gewoon vreselijk, hadden ze daar nou echt geen andere acteur voor kunnen kiezen?! Kan niet zeggen dat ik die man in andere films heb zien spelen, maar daar ben ik nu ook wel blij om want het was niet best. Hij zette een saaie, koude Luke neer, wat hij overigens in de boeken ook wel soms was, maar toch kreeg je in de boeken wel sympathie voor hem, omdat hij ook een hele lieve kant had, die je in de film dus totaal niet ziet terugkomen. Gemiste kans dus, en dan heb ik het nog niet eens over de rollen van Suze en Tarquin.

Ondanks de vervelende cast vond ik het wel leuk om bepaalde situaties uit het boek terug te zien komen, dat hebben ze wel redelijk gedaan, het boek aanhouden. Helaas word dat door de acteurs slecht uitgewerkt en de film mist de spontaniteit die in de boeken zo goed voelbaar is.

Ben hier dus echt wel teleurgesteld, en tegen de vrouwen die deze film ook weinig aan vonden wil ik graag de boeken aanraden want die zijn zo ontzettend leuk, en zo anders dat de film laat zien. Dus gewoon de boeken lezen en de film laten liggen.

Kleine 2* (en dan ben ik nog erg mild deze keer)

Heeft iemand zoiets als een enigszins samenhangende verhaallijn of leuke grappen kunnen ontdekken in deze film?

Isla Fisher ziet er natuurlijk goed uit. Mijn 2* zijn dan ook voor haar. Fisher kan af en toe ook best aardig acteren, zoals in het leuke Definitely, Maybe (2008), maar deze film is hopeloos door een waardeloos scenario. Daar kunnen zelfs haar good looks niet aan meehelpen.

En wat Kristin Scott Thomas met een overdreven Frans accent in deze film te zoeken heeft, is mij helemaal een raadsel.

Oef! Wat een langdradige film vol clichés.

Isla Fisher speelt hier wel best goed en de rest van de cast is ook ok, maar waar ik mij het meest aan stoorde was hoeveel clichés er wel niet langskomen in deze prent. En de humor was ook ver te zoeken. Een kleine 2,5*

Flutfilm. Totaal niet aan mij besteed. Eigenlijk ook wel logisch, want het is een vrouwenfilm (ik heb hem dan ook niet vrijwillig gezien). Toch zijn er genoeg (voornamelijk Britse) romcoms die ik goed kan waarderen. Confessions of a Shopaholic niet. Het verhaal verloopt braaf volgens de standaard formule die al tig keer eerder en beter is uitgevoerd. Het acteerwerk is van het merendeel van de cast middelmatig en de personages deden me verder ook niks. De film probeert (bijv. met die 'levende' etalagepoppen) een beetje originaliteit te creëren, maar het sloeg niet echt aan. Er zitten enkele leuke vondsten in en waarschijnlijk is het voor een bepaalde doelgroep bestemd, dus dat neem ik mee in mijn beoordeling. Op sommige vlakken redelijk, op andere vlakken slecht.

2*

Ik had het boek eerst gelezen en daarna deze film gezien.

Ik heb me wel gemaakt. Lekker met de meiden herkenning vinden in deze film.

Tja, wat kan je over deze film zeggen. Hollywood, voorspelbaar en bomvol clichés is dan het eerste dat me te binnen schiet. Nergens stijgt het boven andere films in dit genre uit. Ik had verwacht dat het wat verrassender uit de hoek kon komen.

Het is verder niet heel slecht, gewoon erg standaard. Dancy is weliswaar absoluut niet vervelend om naar te kijken, maar de acteerprestaties zijn vrij matig. Bij iedereen overigens, ook hier weet de film er op geen enkel vlak tussenuit te springen. Fisher laat wel zien dat ze wat kan, maar in deze film is het allemaal vreselijk over-de-top.

Het is absoluut mijn genre, samen met familiefilms toch wel het meest bekeken genre bij mij. Gezien de hoeveelheid films die ik hierin al heb gezien, verwacht ik de voorspelbaarheid en clichés ook wel en erger ik mij daar over het algemeen wel wat minder aan. Toch zijn er vaak nog films die er op een enkel ogenblik tussenuit springen en deze weet zich op geen enkel vlak te profileren. Jammer, want het verhaal op zich biedt genoeg mogelijkheden.

Doordat het er nergens tussenuit springt, kom ik ook op een krappe onvoldoende uit.

“You speak Prada?”

Gelukkig heeft Confessions of a Shopaholic met Isla Fisher een sprankelend middelpunt, want voor de rest is het allemaal erg matig en voorspelbaar. De film heeft humor (de groepsgesprekken voor koopverslaafden zijn geweldig) en maakt van haar hoofdrolspeelster gelukkig geen heilige Maria. Maar het verhaal als geheel heeft vrij weinig om het lijf, en sommige subplotjes werken ook niet echt. Shopaholic heeft zijn aardige momenten en een ijzersterke Fisher, maar het wil allemaal niet echt beklijven.

Als satire op het consumentisme is dit geslaagd. Via mooi ingerichte etalages en promoties wordt een kunstmatige behoefte geschapen aan holle en blinkende voorwerpen. Het verwerven geeft telkens een kortstondig gevoel van geluk, maar daarna is er steeds behoefte aan meer. Het idee van een zelfhulpgroep voor oniomanen is zo gek nog niet, want een koopverslaving kan mensen in financiële problemen brengen.

Passend bij het onderwerp is er volop gebruik gemaakt van felle, meisjesachtige kleuren: rood haar, een groene sjaal, veel roze. De mannequins die Rebecca lokken als sirenen, zijn een uitstapje uit de realiteit. Energieke scènes zijn het gevecht voor de laarzen en het lijf gaan van het ijsblok met de ingevroren kredietkaart.

Het tempo ligt hoog in deze komedie vol misverstanden, bedrog en gevatte dialogen. De Australische Isla Fischer, die met een Amerikaans accent spreekt, was de juiste keuze voor dit impulsieve personage. Bij de nevenrollen springt Krysten Ritter eruit als de vertrouwelinge. Een paar kleinere nevenpersonages zijn wel wat stereotiep. Destijds ben ik al zappend bij deze komedie blijven hangen en ook bij het volledig herbekijken blijft ze grappig.

Middelmaatwerk.

Vooral gekeken omdat Isla Fisher eraan meedeed. Een actrice die altijd wel degelijke rollen speelt, alleen het ratio nogal beperkt voor de films die ze uitkiest. Zo zit ze eigenlijk altijd wel een beetje in hetzelfde soort film, en daardoor heb ik nog geen film kunnen zien waar ze echt prijzen mee gaat winnen.

De humor is redelijk standaard en buiten het nogal merkwaardige gegeven van de film is de lijn al snel uit te tekenen. Ik betwijfel of deze film echt verrassingen kent ondanks de vooral verrassende keuzes van Fisher zelf, het verloop is namelijk best duidelijk. De standaardelementen keren keer op keer terug waardoor zowel het middenstuk evenals het einde van mijlenver aan dendert. Je hebt er geen vergrootglas voor nodig.

Het is dat de film voortdurend een best frisse toon aan kan houden om ons als kijkers altijd vlot door het verloop te leiden. Echt tot een lach is het niet gekomen, maar de ogen bleven netjes op het scherm. Uiteindelijk hoeven dit soort films niet veel meer te doen dan vermaken, het is alleen wel jammer dat de regie daarom een nogal luie instelling hanteert en niet veel doet om het verloop met iets extra's te brengen.