De Ofrivilliga (2008)

Vond ik wel. De film is regelmatig grappig. Soms dramatisch maar de toon is nooit topzwaar. Vind het ook wel een origineel idee. Uit de vijf verhalen zien we ook bijna alleen de scenes waar de groepsprocessen een duidelijke rol spelen, zeker als je het wat breder interpreteert. Vaak sterke dialogen waar een switch van standpunt in zit door het gesprek wat gevoerd wordt. Vond de stilstaande camera waardoor er soms iemand gewoon het beeld uit wandelt ook leuk.

Ja, fijne film.

Kleine 4.0*

Ik had ook wel wat problemen met de amusementswaarde. Hoewel de situatie zich er regelmatig voor leent, heeft Östlund besloten niet voor de komische kant te kiezen. Enerzijds een moedig besluit omdat dat veel makkelijker zou zijn, maar anderzijds ook wel jammer omdat dat soort films mij vaak wat beter liggen. Toch is dit absoluut een interessante observatie van groepsprocessen, die op een erg natuurlijke en geloofwaardige manier wordt gegevangen. Zeker de moeite waard.

Eerste IFFR ervaring voor mij.

Zeer geslaagd! Genoten in een propvolle zaal. Wanneer de camera stilstond kwam de film rustig over, intelligent, maar met ruimte voor een beetje droge humor hier en daar. De openings- en eindscene met de camera door de straten werkt daarentegen juist hypnotiserend, wat een regelrechtige verademing was na een half uur rondgeschuifeld te hebben in een op elkaar gedrukte groep mensen.

De scenes met de twee meiden en van de buschauffeur waren de meest interessante, grappig was het experimentje van de lerares met de lijntjes.

Ik houd het op 3*.

Had gedurende de film eigenlijk bijna constant het idee van een regisseur die eigenlijk heel graag een serieuze en diepgaande film wil maken maar niet weet hoe dit te doen. Grote probleem voor mij met Involuntary is dan ook dat camerawerk, tempo en de zware sfeer die over de film hangt totaal niet overeen komt met de bij vlagen banale en eigenlijk altijd simplistische manier om de boodschap over te brengen.

Het lag er allemaal zo dik bovenop wat hij wilde overbrengen dat ik de vorm niet helemaal begreep. Uiteindelijk werkte de verhalen waarin hij ook qua tempo en dialoog voor de makkelijkere weg kiest voor mij dan ook het beste. De twee meisjes die de wereld van drank en seks verkennen en de schooldocente vond ik daarom ook het interessantste.

De buschauffeur en het mannenuitje vond ik bijzonder zwak uitgewerkte verhalen die ik qua thema nog wel kon plaatsen in de film. Wat het vuurpijl verhaal in de film deed is me echter nog steeds een raadsel. Oninteressant, niets toevoegend en het thema er aan de haren bijgesleept.

Kortom ik was geen fan van Involuntary.

2,5*

Die Zweden, 't zijn me toch kapoenen.

Ook in De Ofrivilliga vinden we dat weerspannige sfeertje waar ze in het Noorden een patent op hebben. Niet echt mijn soort cinema maar Östlunds tweede worp mag er best wezen.

Treffend toont hij hoe mensen in een groep reageren bij conflictsituaties. Iets van zeggen of toch maar de confrontatie uit de weg gaan? Deed me wat denken aan het werk van Ulrich Seidl. Eveneens zo'n figuur die genânte scènes tergend lang kan laten doorgaan.

De Ofrivilliga slaagt er in mijn ogen wel niet echt in om uit die situaties ook poëzie te puren. En hoewel sommigen er best de humor van inzien, vond ik het geheel nogal wrang.

Op visueel vlak valt er weinig schoonheid te ontdekken, maar de keuzes van Östlund passen hier wel. Vanop een afstand registreert hij, zonder te veroordelen. Ook de zwarte schermen tussendoor werken.

Kleine 3*

Fijn Zweeds mozaik filmpje die indrukwekkende verhalen volgt van verschillende mensen. Daar hebben we nu ook al zoveel films van maar ook kon het er met Involuntary het er ook zeker wel mee door. Het transformeerd zo op zijn tijd van een sympatiek filmpje tot een psychologisch drama. We krijgen te maken met 2 geile Zweedse arrogante blondies die hun grenzen gaan opzoeken en dus wel een beetje erg ver gaan. Een depresieve buschaufeur samen met zijn assistente (wat ik toch ook het indrukwekkenste vond van de film) en dat groepje funzige vrienden die op trektocht zijn en die lerares die getuige is van een congierge die een ongehoorzaam kind gaat slaan. Kennelijk gewoon allemaal observatie verhalen en misverstanden die in de volle zomer tijdens elk lolletje of situatie voor kunnen komen. Wat wel zo is is dat sommigen ook keiharde gevolgen hebben en sommige ook met een sisser af lopen. Involuntary heeft een beetje een "thats life" fase heb ik het idee. En de normen en waarden ervan. Het einde met dat jongetje dat bekend over een vernieling vond ik ook erg ontroerend.

De zomerse kiekjes van Zweden zien er ook aangenaam uit en laat toch zien dat Zweden ook een ideaal vakantieplaatsje is.

Maar verder zeker wel te doen. Schitterend geacteerd van alle kanten en de dramatische dingen zijn dan wel weer in een mooi zonnig sfeertje neergezet

4,0*

Toch wel een bijzondere film.

De camera lijkt steeds achteloos op een plek te zijn geplaatst, maar wel op een strategische plek.

Het lijkt net een verborgen camera en dat je getuige bent van levensechte situaties, het komt heel realistisch over.

Sociale situaties en groepsdynamiek wordt heel goed invoelbaar en herkenbaar in beeld gebracht.

Ik ben benieuwd naar meer werk van deze regisseur.

Een paar jongens die achterin een bus zitten te klieren, een buschauffeur die met een onbekende jonge vrouw zit te filosoferen over de betekenis van de laatste zin in de afscheidsbrief van zijn vrouw, twee oversekste tieners die een man lastig vallen, enzovoorts, enzovoorts. Levensecht allicht, zoals @Kappeuter hierboven schrijft, maar boeiend? Voor geen meter.

Na een uur heb ik het voor gezien gehouden en daarom ook niet gestemd. Mijn waarderingspeil stond toen op 0,5*. Wel een uur dat nooit meer terugkomt. Zonde.

Uitstekende film met een aantal losstaande verhaaltjes waarin de groepsdruk iedere keer naar voren komt. Het statische camerawerk en het ontbreken van muziek verhoogt het realisme waardoor de impact van de ongemakkelijke situaties die hier geschetst worden ook echt ongemakkelijk voelen. Wellicht valt het wat in herhaling en is het wat langdradig, maar toch met gemak 3.5 sterren.

Twee staafjes, het ene overduidelijk langer dan het andere. Dat ziet zelfs een meisje van een jaar of acht nog. Locatie: een basisschoolklas. Wat volgt: de juf van dienst die vraagt of de rest van de klas het eens is. Dat blijkt niet het geval. Een herhaling van zetten; nieuwe staafjes, opnieuw die vraag. Het meisje houdt zich aan haar eerdere antwoord. Tegenwicht komt wederom vanuit de klas. Het collectief tegen het individu. Poging drie. Het meisje wijst nu het korte staafje aan. Nee, wat ís, is niet. Wat het merendeel zegt dat is, dát is.

Zo werkt Ostlund in deze fragmentarische film: hij tracht zonder opsmuk te vertonen hoe mensen denken, handelen, functioneren. Door veelvuldig gebruik van zijn geliefde (dat bleek ook vandaag weer bij The Square) long takes schept de Zweedse cineast een filmkader waaraan geen ontsnappen mogelijk is. Natuurlijk en statisch in de weergave, maar soms ook weer wat gekunsteld en abrupt in de montage tussen de verschillende verhalen.

Deze film eens geprobeerd en het was niet mis. Een aantal verschillende verhalen in één film. Er wordt vaak geswitcht tussen de verschillende verhalen, maar zijn toch nog goed te volgen. Niet alle verhalen zijn even boeiend, maar toch een mooie mix.

De cast kwam naturel over. Niet slecht.

Dit werkje viel me vies tegen ! Nochtans heeft de synopsis me een tijd geleden de film doen kopen, maar helaas een teleurstelling. Happy Zweden...tja echt vrolijk word je er niet van. De film biedt 5 satirische verhalen die allemaal draaien rond groepsdruk. Het wordt gebracht in mozaïekstukjes waarbij sommige verhalen wel weten te boeien, maar uiteindelijk ook falen in een zwakke uitwerking naar het einde toe. Ook de boodschap wordt iets te duidelijk gemaakt. Ik denk dan aan de verhalen van de buschauffeur, de lerares en de twee pubermeisjes. De twee andere verhalen rond het verjaardagsfeestje en de nare homospelletjes van Leffe zijn gewoon slecht. 4/10

Östlund vind ik wel een boeiende regisseur, zijn films hebben altijd wel iets onbehaaglijks zoals ook bij bv Seidl en Haneke, al schrijf ik de laatste wel een stuk hoger aan. Östlund's stijl kan ik ook wel hebben, zo terloops als het gebracht wordt, het is soms echt een beetje alsof je ongewild toeschouwer bent. Personages zijn over het algemeen ook niet bepaald sympathiek- die lerares die morele verontwaardiging uit elke porie wasemt, zulke mensen bestaan ook echt. Verder vond ik die gênante scene in de treincoupé erg goed getroffen, die meisjes speelden een geloofwaardig stel bezopen tieners. Niet elke verhaallijn is even geloofwaardig, met name die buschauffeur was wel een grensgeval. Ik weet dat Zweden, mits nuchter, veel gezagsgetrouwer zijn dan Nederlanders -als een stoplicht daar op rood staat stoppen mensen ook echt- maar dat ze zo'n rare actie zonder al te veel weerwoord over zich heen laten komen is wel echt moeilijk voorstelbaar.