La Morte Cammina con i Tacchi Alti (1971)

Beter dan de andere gelijkaardige giallo, Death Walks at Midnight.

Ercoli speelt hier effectief met het gezichtspunt, versterkt door de constante focus op de ogen en ik heb hem niet op 'valsspelen' weten te betrappen.

Fantastisch en sexy tegelijk (op conto van Susan Scott), houdt High Heels het moordaantal wel laag. Het formulatieve (wat giallo verwant met bv. de slasher) is hier niet aanwezig. Gezien de prominente rol van de twee rechercheurs, zou je bijna kunnen spreken van een gele krimi.

Maar genoeg Susan Scott-segmenten die je daar overheen zetten.

Thriller/Horror vind ik toch wel een wat straffe bestempeling van deze giallo van Ercoli. Mede door de vele soft erotische scenes met Scott en het vele politiewerk van het guitige politieduo blijft het accent niet genoeg op de spanning liggen. Dat terwijl er hier en daar nog best effectieve scenes zijn waarbij Ercoli goed gebruik maakt van close-ups en een onbekende killer met een vervormde stem.
De deathcount blijft helaas wat laag, maar de laatste moord word wel op bijzonder gruwelijke wijze in beeld gebracht. Een keel snijding voor in de boekjes.
De ontknoping is dan weer bijzonder vernuftig gedaan en is er een die velen niet zullen zien aankomen.
Voor mij de eerste film van Ercoli en het smaakt wel naar meer. Binnenkort ook maar eens zijn 'Death Walks at Midnight' proberen.

Compleet geschift plot, met zo'n beetje de hele cast als verdachte, gluurder, killer met scheermes en leren handschoenen, minimaal één travestiet, veel nudy scenes van de dames en homoseksuelen die de hele dag aan bloemetjes ruiken? En we scoren weer voluit op de giallo-score. Weinig Italië overigens , want na een begin in Parijs verhuizen we als snel naar de UK en mogen twee Scotland Yard inspecteurs de hele boel ontwarren.
Hele fijne giallo overigens, ondanks slechts één echt bloederige moordscene, maar voor de liefhebbers van close-ups van oogoperaties valt er waarschijnlijk nog wel wat te genieten, maar dan kijk ik altijd even de andere kant op.

Matige thriller (ongeveer zoals een doorsnee aflevering uit de Derrick krimi-reeks) maar wel heel erg stijlvol in beeld gebracht met mooie fotografie en elegante acteurs. Horror vond ik dit beslist niet.

Bizar verhaal vol met typische giallo momenten zoals voyeurisme, killer met scheermes en leren handschoenen, erotisch getinte scènes, ...maar op gebied van kills blijf je wat op je honger zitten. Er zit slechts één echte bloederige moord in de film. Deze wordt wel brutaal uitgevoerd.
De film moet het vooral hebben van de whodunit en de sfeerschepping dan de kills. Het verhaal en weg naar de ontknoping zit wel vernuftig in elkaar, maar er zitten toch een paar rare scènes in zoals het ijs dat rond een lijk gebonden wordt en de ongeloofwaardige uitvoering waarbij de moordenaar in de gang verschijnt na het vermoorden van de vrouw van de dokter. De soft erotische scènes met Scott, de vele nare personages en de twee politie inspecteurs zorgen voor de nodige luchtigheid waardoor het verhaal wel wat vertraagt en de spanning doet verminderen. Het gegeven van de moordenaar met de helblauwe ogen bevorderde de giallo sfeer, al had hier meer uitgehaald kunnen worden. 6/10

Hm heb zo mijn twijfels over deze Italiaans-Spaanse coproductie. Het heeft een paar handelsmerken van het giallo-genre maar mist een goed tempo en regie-flair. In de eerste helft van de film, waarin een intrigerende verhaallijn wordt opgebouwd over een internationale juwelendief die wordt vermoord in een trein en toevallig ook de vader van Nicole was, een stripper in een Parijse nachtclub, was zeker sfeer-en-stijlvol. Om haar verdriet en gedachten ​​af te leiden voert ze algauw niet één maar twee erotische cabaret-dansjes op. Wanneer ze dan een telefoontje van iemand die een voice-box gebruikt om zijn stem te verhullen (roept herinneringen op aan de kwakende moordenaar in Lucio Fulci's latere The New York Ripper(1982) Ja toen dacht ik dit gaat wat worden...

Maar nee, ze vertrekt naar Engeland, met een bewonderaar Dr. Robert Matthews in de hoop dat de afstand tot de gehandschoende moordenaar groot genoeg is. Helaas blijf de film daardoor lang doelloos rondhangen. En is het nooit echt zeker of het nu een thriller is of dat regisseur Luciano Ercoli een uitgebreide liefdesverklaring aan zijn vrouw was aan het filmen. Er zijn een paar verrassingen in het verhaal maar het aanvankelijke diamantplot leek zoekgeraakt en het aantal doden is ondergeschikt aan de intriges. Jammer maar door de kluchtige vuistgevecht scènes en meanderend tempo was dit lang niet genoeg om iets van verrukking te brengen

Met een scenario van Ernesto Gastaldi en een score van Stelvio Cipriani zijn er alvast 2 sleutelfiguren uit het giallo genre betrokken. Verder is dit een goed stilistisch ding. Een echte whodunit met een streepje gore, enkele streepjes bloot, een vleugje humor, een vleugje meligheid, internationale setting … en een Italiaanse actrice die credits krijgt onder een Engelse alias. Kortom alles wat je van een echte seventies giallo mag en wil verhopen. Hoofdrol Susan Scott alias Nieves Navarro was de echtgenote van regisseur Luciano Ercoli. Hij was blijkbaar in zijn nopjes met haar want ze krijgt heel wat screentijd in blote eigendom. En geef hem maar eens ongelijk.