Fellini - Satyricon (1969)

Zie ook : Roma.

Ook deze film weer een lust voor het oog, mooie jongens, mooie meiden, kinderen en oude hoeren... bizarre scènes en veel decadentie. Maar een verhaal ? Volgens mij is die satire van Petronius ook maar een aanleiding.

Ik hou toch veel meer van Amarcord (volgens mij z'n meesterwerk, maar ik ben geen deskundige) en films als Dolce Vita en Otto e Mezze (8 1/2).

Een IMDb-reviewer onder de naam symmachos schrijft: "The film is based on a 2,000-year-old Roman novel by Petronius. Fellini, a Roman himself, is extremely faithful to his source, reproducing it episode by episode. But because the novel survives only in disconnected fragments, with neither a beginning nor an end, the film is designed in the same way." Andere bronnen vermelden (ongeveer) hetzelfde, dat is de reden dat ik die bronvermelding in de plot summary heb opgenomen.

Dank voor de info. Verbaast me.

Maar ik blijf toch een beetje sceptisch, als je het goed vindt. Ik ben geen Petroniuskenner, maar ik begrijp dat er alleen maar brokken over zijn van een waarschijnlijk 20 boeken omvattend geschrift. Waarom zou een man als Fellini zich nauwkeurig houden aan die restanten ? Wat is de lol ? Een roman is het nog niet eens (de roman bestond nog niet)... dus aan een eventueel te reconstrueren plotlijn heb je ook niet veel.

Vreemd, toch ?

Aardige, zeker interessante film van Fellini.

Dit Satyricon is werkelijk een kaleidoscopische, overweldigende beeldenstroom van surrealistische, bizarre scènes en episodes die grotendeels los van elkaar staan. Satyricon staat bol van circus-achtige, seksuele, kunstige verhalen, personen en beelden. Sensueel, grotesk en zeer fantasierijk.

Satyricon is een vrije adaptatie van het boek Satyricon van Gaius Petronius Arbiter, de “Arbiter of Elegance” van het hof van Nero. Van dit boek hebben slechts een aantal fragmenten het overleefd. Deze fragmenten, of episodes, staan los van elkaar, zodat Satyricon een nogal gefragmenteerd geheel is. Aangezien deze film een soort adaptatie van dat boek is, is ook de film een bijzonder gefragmenteerd geheel. De film eindigt zelfs midden in een zin.

De kijker kan zich beter niet (al te veel) richten op het verhaal. De film kijkt als een puzzel, waarvan vele stukken ontbreken, en waarvan de stukken ook nog eens afkomstig lijken te zijn van verschillende puzzels. Een verhaal, of plot, is dan ook nauwelijks te ontdekken.

Beter richt je je op de soms prachtige beeldenstroom, op de vele bizarre scènes en op de werkelijk uitbundige, decadente settings, kostumering, decors en bizarre karakters. Velen roemen naast genoemde zaken vooral de uitmuntende cinematografie, en dat is niet geheel onterecht.

Enkele kijkers reppen zelfs over een schilderachtige film. Zo zijn er de mensen, die vinden dat het kijken naar elk frame, elk shot is als het kijken naar een bizar schilderij.

Een iemand zegt zelfs: ”Every frame is as detailed as a Bosch painting.”

Dat klopt wel. Kijkend naar deze film, lijkt het zeer regelmatig alsof een middeleeuws schilderij tot leven komt. Vol uiterst bizarre personages (de Minotaurus of de hermafrodiet, b.v.), royale settings en vol symboliek.

Er zijn ook wel mindere kanten aan deze film. Naast het stuurloze, verhaalloze, kan vooral het totale gebrek aan karakterisering bij de twee hoofdpersonages opbreken. Aan de andere kant schept dat ook weer ruimte voor een eigen inbreng aan fantasie, droom en rariteit. Leef je maar eens uit, zou ik zeggen. De flamboyante, extravagante regie van Fellini weet zo en zo wel veel minpunten te verbloemen.

Al is de film plotloos, betekenisloos is Satyricon zeker niet. Zoals Fellini zelf eens zei: ”There is no end, no beginning. There is only the infinite passion of life.“ Dat lijkt hier goed tot uiting te komen.

Maar Satyricon is toch vooral een koortsige, droomachtige film over Fellini’s dromen en obsessies. Alle grote obsessies van de man komen naar voren: sex, sekse, sociale klasse, ouderdom en de kunst. Freud zou tevreden zijn met hem als patiënt en Jung zou niet weten welke droom als eerste te duiden. Woody Allen kan alleen maar jaloers zijn op zoveel obsessief vertoon van fantasie.

Dit is hoe dan ook een interessante film, en volgens velen een van de meest bizarre films ooit (klasse buitencategorie, met b.v. Naked Lunch of Erasurehead). Ikzelf vindt het moeilijk het cijfer te bepalen. Mijn cijfer licht tussen de drie en 3,5 (afgerond naar boven). Gelukkig komt hij ook nog eens op tv, dus zal ik hem opnemen, opdat ik nog eens vaker een vleug fantasie voorbij kan zien stromen. Wel raad ik aan om, net als ik, deze film toch voor het eerst te kijken met normale (Ned. of Engelse) ondertiteling.

Volgens mij is Satyricon een van die weinige films die je, zelfs als je van tevoren al weet dat het niets is voor jou, toch gezien moet hebben en waarvan je, als je hem gezien hebt en niet weet wat je er mee moet aanvangen, of hem zelfs gewoon matig vindt, toch blij kunt zijn dat je hem gezien hebt. Zo bizar is deze film.

Niet de beste Fellini die ik gezien heb, maar toch zeker een bijzonder interessante film.

Ik heb weinig toe te voegen aan de uiterts volledige post van gimli f.

Een bonte verzameling van absurde figuren met decadente uitspattingen.......plotloos, maar met een imponerende visuele kracht. Ik zat met mijn ogen aan het scherm gelijmd! Ik geef 3,5 sterren

Ja. Al had ik soms het gevoel dat Fellini zich deze keer, i.t.t. Giulietta, ietwat te veel had verwend met de kleur die hij tot zijn beschikking had; toch is dat 'vastgelijmd zijn aan het scherm' ook op mij van toepassing.

Wat me trouwens op een gegeven moment erg verbaasde, was dat ik opeens Turks hoorde praten. Tijdens de opvoering van Homerus, wordt een gedichtje van Ilhan Mimaroglu opgezegd. Voor de belangstellenden heb ik het (vrij) vertaald:

We hebben zeeën

in het licht

We hebben bomen

in bladeren

Van 's morgens vroeg to 's avonds laat

reizen we tussen

onze zeeën

en onze bomen

In armoede

(Denizlerimiz var, isik içinde. Agaçlarimiz var, yaprak içinde. Sabah - aksam gider geliriz, Denizlerimizle agaçlarimiz arasinda. Yokluk içinde.)

Aparte naam, zou deze film net zo briljant zijn als de band ? :D

Denk het niet, met zo'n stem gemiddelde...

Wat ik me trouwens afvroeg (en wat ik vergeten ben hier aan te stippen): wat is dat precies met die hermafrodiete orakels? Ook in Giulietta Degli Spiriti kwam dat voor.

De eerste Fellini-film die ik heb gezien. Heeft me behoorlijk afgeschrikt. Gimli F noemt een paar goede argumenten waarom de film wél goed is, en ik respecteer dan ook alle mensen die het een goede film vinden, ik vond er gewoon niets aan. Een film moet voor mij toch iets van een verhaal hebben, en dat zat er in deze film níet in. Misschien ben ik gewoon niet zo'n Fellini-fan: vond 8 1/2 ook een beetje vaag gedoe, maar Amarcord was dan wel aardig. Hoewel ik het latere Cinema Paradiso stukken leuker vind.

Ik ben toch wel zeer nieuwsgierig naar deze film, net als zijn vervolg Roma.

Ik kon dit werkelijk niet helemaal uitzien. En aanzien.

Vreselijk gedrocht van een film. Smerige kleuren, muziek met een enorm hoog keukengerei-trommel gehalte, eindeloos doormekkerende personages, lawaai, lelijke en nog lelijkere mensen (die door moeten gaan als mooi blijkbaar) ...

Visueel vond ik dit echt niks. Zat voortdurend met het gevoel dat ik naar een toneelstuk zat te kijken, uitbundig zwalpend in de meest goedkope decors en kitscherige kleuren. De muziek werkt enkel enerverend, net als de eindeloze stromen nutteloze conversatie. Personages vertellen vaak wat er gebeurd, zwijg dan liever. Dat een verhaal ontbreekt stoort mij niet eens, maar zorg dan wel dat er iets is wat mij verder kan boeiend.

Ik geef royaal toe dat ik de film niet uitgekeken heb, maar stem toch. Na 1 uur irritatie en nog even snel skippen is een 0.5* meer dan gerechtvaardigd. Wat een onding.

Ik had een heel ander gevoel. Ik heb de film vorige week in de bioscoop gezien en ik vond het een hele mooie film en een ware beleving. Dat er weinig verhaal inzat stoorde me niet zo, omdat de bizarre figuren en de overweldigende beelden en scenes zeer mooi waren.

Och gut. Het rood was weer net niet rood genoeg? Smerig rood en zo..? Wat bedoel je..? Ja, Fellini wil zich nogal eens uitleven in kitscherige decors en drukke taferelen. Daar kun je van houden of niet. Mee eens. Maar dat je dit visueel gezien een gedrocht vindt, daar snap ik echt de ballen niet van. Lelijke mensen, kleuren die 'smerig' zijn, muziek die niet in je straatje past, toneeldecors (bedoeld door Fellini natuurlijk).... maar je houdt daar niet van. Patsboem, 0,5*. Sorry, ik vind je nog steeds erg kortzichtig qua cinemabeoordeling. Niet omdat je dit niet leuk vindt overigens maar gewoon omdat je argumenten wat mij betreft een te hoog 'Jury bij Veronica's lekkerste' gehalte hebben. Vooral het feit dat je 'lelijke mensen' in een negatieve opsomming mbt de film plaatst vind ik te zot voor woorden.

Ik kan me er wel iets bij voorstellen hoor. In Fellini docu's die ik zag vond ik de beelden die van deze film getoond werden ook vreselijk, echt een afschuwelijke kitsch. Meteen ook de reden dat ik deze film nooit gezien heb.

Hebben we ook een middelvingersmiley hier op MM? Ik was gewoon oprecht verbaasd over die loze argumenten van je. Zo'n 'toedeloe' smiley is dan weer een makkelijke weg uit een eventuele discussie. Ik beschouw mezelf als een serieus filmliefhebber (misschien ten onrechte) en als men 'lelijke mensen", "Pamela's tepels zijn te groot naar mijn smaak", "Italiaans ligt niet lekker in mijn gehoor", en zelfs "klassieke muziek vind ik stuitend" (en andere 'argumenten in die trant) gaat gebruiken om films de grond in te boren dan reduceer je cinema wat mij betreft tot een Mental Theo- aangelegenheid. Ik besef goed dat alles 'mag' en 'kan' hoor (vrije meningsuiting bla bla), maar een serieuze discussie zit er dan niet in. Bovendien schrijf je immer op een provocerende toon (deed ik vooral in mijn begindagen op MM ook) dus moet je niet miauwen als je een geirriteerde reactie krijgt.

Bovendien: ben jij schilder of zo? Kleurenkenner? Als jij van mening bent dat de kleuren in Satyricon 'smerig' zijn dan verwacht ik van je dat je dat onderbouwt ipv dat je blijft steken op dit vage bijvoegelijke naamwoord.

Nee, ben jij cinematograaf of zo, dat je spreekt van een "imponerende visuele kracht" ?

Sorry, maar ik wens verder niet te reageren op dit geneuzel. Niet meer dan het gespartel van een vis op het droge dit.

Enkele berichten verwijderd, Ramon mag nog eens op een normale manier reageren. OH heeft uitgelegd waarom hij het niets vond en als je meer uitleg wil kun je daar ook normaal om vragen.

Jullie doen maar. Ik blijf bij mijn verwijderd bericht. Ik vind die censuur hier niks. Aan de ene kant begrijp ik het (ruzies voorkomen etc) maar ik irriteer me zo aan de man dat ik het niet anders meer kan brengen. My bad misschien, maar ik was zo eerlijk mogelijk en typte wat ik voelde op dat moment. Doe ermee wat je wilt.

Jullie hebben een wat extreme manier van elkaars mening veroordelen vrees ik.

Doe het maar af als geneuzel. Lekker makkelijk weer.

Misschien ooit nog eens herzien, maar toen ik m zag had ik geen flauw idee wat ik hiermee aanmoest. 2,5*

Zag hier vantevoren nogal tegenop. Enkele trailers beloofden nou niet gelijk een veelvoud aan boeiende beelden. Maar ja, Fellini is nou eenmaal een van mijn favoriete regisseurs dus moest ik mij maar eens onderwerpen aan deze film.

De film bevat op de 2 hoofdpersonen na, die zich bijna constant gezamenlijk in steeds een andere situatie begeven, nauwelijks een rode draad. Op zich niet erg, maar hier bekroop mij soms ook het gevoel van: wat moet ik hiermee? Lelijke kleuren soms. Vooral rood was niet om aan te zien en de zonnestralen waren te kunstmatig. Het leek wel alsof Fellini een grote bouwlamp zijn decors liet belichten. Soms echter als de aandacht dreigde te verslappen toch wel weer boeiend. Het spel van liefde tussen de hoofdpersonen was allerminst romantisch, maar boeide wel. Al was het maar omdat er soms een triootje uit kwam rollen en een lid daarvan daarna prompt geslachtofferd werd. Misschien een of andere link naar de slavernij? Waar linkte de film eigenlijk niet naar? Meerdere tijdsaspecten kwamen aan bod, zonder deze volgens een duidelijke structuur uit te werken. Wat ik er uit af kon leiden was dat ze telkens op de vlucht waren, ontberingen moesten ondergaan en soms letterlijk moesten kruipen en smeken voor hun leven. Een les in nederigheid of zo.

In ieder geval soms wel degelijk boeiend. Bepaalde beelden blijven beklijven, zoals het collectief nemen van een bad, de voorloper van de schuimparty `s? Of het gevecht met de minotaures en het huwelijk op zee. Echter, Fellini blinkt hier soms uit in lelijkheid en meerdere malen kreeg ik het gevoel alsof hij niet veel te veel hooi op zijn vork genomen heeft. Wel leuk om gezien te hebben, toch op I Vitteloni na de minste Fellini tot dusver. 3*

Anatolia merkt hierboven op dat er op zeker moment Turks gesproken wordt. Mij was al opgevallen dat er ook iemand Duits sprak. En dat in een adaptatie van een klassieke tekst!

Veel bekende Fellini-elementen: massataferelen met veel personages, karakteristieke (vaak lelijke) koppen (F. had een voorliefde voor clowns, en ook in deze film komen weer wat clowneske figuren voor), een theatrale enscenering, droomachtige visioenen, veel aandacht voor seks.

Sommige scenes en anekdotes zijn zeker de moeite waard, maar als geheel toch nogal langdradig en saai. Misschien omdat de opeenvolgende gebeurtenissen maar weinig met elkaar te maken hebben, en de personages ons ook niet echt vertrouwd worden.

Elke Fellini-fan moet dit een keer gezien hebben, maar het is niet te vergelijken met de filmische magie van bijvoorbeeld Amarcord en 8 1/2.

Heb het geprobeerd, maar eigenlijk heb ik er weinig aan gehad.

Fellini voert bizarre figuren in een eigenaardig verhaal ten tonele, op de wijze zoals hij het graag doet en dit is op zijn minst gezegd schokerend.

Ik onthou een film die het heeft over een decadent Rome (of omgeving) waarbij allerlei menselijke praktijken en "ondeugden" worden geschetst.

Onthou ook dat ik van een paar andere films van Fellini een betere indruk heb overgehouden.

Interessant maar mislukt experiment om met het het medium film een puur esthetisch werk af te leveren. Let wel: Het experiment is interessant, maar het resultaat helaas niet.

De film is een aaneenschakeling van extravagante Tableaux Vivants, maar na een stief half uurtje had ik het eigenlijk wel gezien. Simpelweg omdat er na dat eerste half uur niks meer wordt toegevoegd. Eigenlijk na de eerste drie minuten al niet meer. Het is na die eerste minuten namelijk alleen maar meer, in de zin van 'meer van hetzelfde'.

Oftewel, het 'meer van hetzelfde' is zinloos, en daardoor krachteloos. Deze constatering maakt vervolgens de hele film krachteloos, en daarmee weer zinloos.

In essentie had deze film ook uit een twee uur durend shot van een schilderij van Bosch kunnen bestaan. Dat zou echter net zo weinig zin hebben gehad. Het voegt namelijk helemaal niets toe. Zinloos.

Iets wat zinloos is, heeft geen waarde. Ergo, een letterlijk 'waardeloze' film.

Ik snap de vergelijking niet.

Laat ik het zo zeggen dat Satyricon misschien meer kans van slagen had gehad als schilderij dan als film, vandaar de analogie met Jeroen Bosch.

Bewegend beeld vergelijken met stilstaand beeld? Ik vat het niet helemaal. Dat het verder plotloos en vrij inhoudsloos is is me wel duidelijk. Maar is het dan zinloos? En is een schilderij zinloos? Ik heb me wel vermaakt met dat rare bewegende schilderij van Fellini eigenlijk. Beetje een zelfde soort ervaring als ik met Fellini's Casanova had.

Ja, wat mij betreft is het zinloos omdat in mijn optiek het medium film hier niet geschikt voor is. De impact van zo'n aanpak of idee komt via een schilderij (of foto) veel beter over.

De eerste beelden van Satyricon maken al 'duidelijk' waar Fellini met deze film heengaat. Na die eerste beelden 'gebeurt' er feitelijk niets meer. Het is een aaneenschakeling van plaatjes die niets meer vormen dan eigenlijk een herhaling van die eerste beelden.

De kleuren zijn misschien wat anders, de decors net even anders, maar in essentie wordt het eerste beeld voortdurend herhaald.

De impact is er al, alle beelden daarna zijn overbodig, ergo Satyricon als twee uur durende film is overbodig en heeft dus geen waarde.