Das Cabinet des Dr. Caligari (1920)

Mooie, zei het af en toe ietwat trage stille horrorfilm met een goede sfeerschepping en dito acteerwerk.
De expressionistische sets zien er mooi uit, maar het komt voor mij soms iets te theaterachtig over. Zoals djelle al aanhaalde zat er ook wat te weinig variatie in de decors.
Het verhaal viel af en toe wat stil, maar dit werd goedgemaakt door de twist aan het einde van de film.
Voor mij ongeveer op hetzelfde niveau als “Der Golem, wie er in die Welt kam”.
Mijn versie had een geslaagde muzikale score van Timothy Brock.
****/*****

Inderdaad in alles een bijzondere film om te zien, van de decors tot de twist aan het eind. Erg interessant om te kijken, als kunstobject uit een andere tijd, maar toch bovenal als een baanbrekende film.

3,5*.

De oudste en eerste stomme film die ik ooit heb gezien. Onverwachts leuke film. Het blijft toch wel apart; ik dacht dat ik er na 5, hooguit 10 minuten zat van was, maar ik bleef kijken en het kon me ook nog boeien! Mooie decors in de film, maar het was vervelend om nou goed te zien wie wie was, want het was niet heel duidelijk beeld. Toch een onverwachts leuk vermaak.

3.5 *

Aaargh...

Vernieuwend voor zijn tijd. Het zal wel. Ik kan hier anno 2008 niets meer mee. De film gelijk stellen aan andere (veelal modernere) 2*-films zou niet fair zijn dus meer dan 1,5* kan ik er niet van maken. Die verdient de film dan nog door de grappige decors (grappig ja, claustrofobisch wordt het nergens) en het geschmier van de acteur die Caligari speelde.

Want verder vond ik het maar een saaie boel met suf geluid (de percussie onder de scènes op het 'politiebureau', komop), lelijke fades, tekstblokken (die nooit uitgevonden hadden mogen worden) en stupide verhaal.

Mooi dat mensen hier destijds plezier of schrik aan hebben beleefd, maar daar heb ik persoonlijk niks aan.

1,5*

Dan waren de korte avant-garde films (opussen van Ruttmann, Ballet Méchanique van Léger) die er nog voor werden vertoond een stuk interessanter.

Geweldige film. Adembenemende decors, in combinatie met de waanzinnige vertelstructuur en geweldige personages zorgen ervoor dat deze film met recht een van de beste films ooit genoemd mag worden. De kritiek van Phoenix hierboven is m.i. ook volkomen stupide. 4,5 sterren voor een meesterwerk.

Een hele belevenis om eens een film van bijna 90 jaar oud te zien. Ik snap dat de film voor zijn tijd heel baanbrekend was, maar tegenwoordig zijn we wel wat gewend. Het verhaal in de film zit goed in elkaar, alleen is het door het donkere verhaal niet altijd even goed te volgen. De film ziet er inderdaad erg expressionistisch uit met mooi gemaakte decors die in de verte ook wel een beetje aan Tim Burton doen denken. Dr. Caligari kwam soms behoorlijk eng over, vooral als je hem door het raam in zijn stoel ziet zitten. Best geinig allemaal, maar in mijn ogen niet echt bijzonder. 70 minuten is trouwens de perfecte tijd voor een film als deze.

3,0*

Gave stijl in één van de eerste horrorfilms

Had deze film zo'n 10 jaar geleden op video opgenomen van de WDR en Vandaag maar weer eens herzien. Vind het nog steeds een van de beste stille films ooit gemaakt. Deze hele film oogde als een expressionistisch kunstwerk, waarbij de decors zeer abstract overkwamen. De score, zeer experimentele jazz muziek - van welke componist weet ik helaas niet - paste er in ieder geval ontzettend goed bij. Dat het niet de originele score is bij die film, daar kunnen wij rustig van uit gaan, maar bij heel veel stille films die opnieuw gerestaureerd worden uitgebracht, wordt vaak een nieuw score toegevoegd.

Voor de rest valt door mij alleen nog te zeggen dat deze film zijn tijd ver vooruit was en daarom krijgt hij van mij ook de hoogste waardering.

5,0*

Een klassieker die me erg goed bevallen is, en vooral ook erg verrast heeft.

Bij de meeste stomme films heb ik vaak moeite om mijn hoofd erbij te houden, omdat ze vaak wat langdradig zijn en er weinig gebeurt. Niets hiervan bij Das Cabinet des Dr. Caligari. Klassieke horrorverhalen weten me altijd wel te boeien en het wordt in deze film allemaal lekker vlot en spannend verteld. Daarnaast is er ook nog een leuke plottwist aan het eind. Zoals bij vee stomme films is het acteerwerk erg theatraal. Normaal heb ik hier wat moeite mee, maar vond hier goed passen. Dat komt denk ik vanwege de abstracte decors. Had vaak het gevoel dat ik naar een avant-garde toneelstuk zat te kijken. Of dit nu wel de bedoeling is van film als medium mag een ieder voor zichzelf beslissen.

Op visueel gebied is deze film met zijn expressionistische decors echt speciaal te noemen. Heb zelf nog nooit een film als deze gezien en vraag me af of er ook wel vergelijkbaar materiaal is. Zo ja, dan hoor ik het graag! De schots en scheve huisjes en straatjes met opgeschilderde ramen deden me aan een soort middeleeuwse Alice in Wonderland sprookjeswereld denken. Ook is duidelijk te zien dat Tim Burton deze film zeker als voorbeeldmateriaal gebruikt heeft bij het maken van films als Nightmare Before Christmas en Corpse Bride. De score, met veel zenuwachtige strijkinstrumenten, past goed bij de vreemde wereld waarin het verhaal zich afspeelt.

Een film die zo oud is en toch nog zo uniek en speciaal kan zijn, krijgt van mij niet meer dan lof.

4,5*

Prachtige decors!

Maar veel meer kan ik hier niet uithalen. Het aardige verhaal wordt nogal de nek omgedraaid door de knullige uitwerking en het theatrale acteerwerk. Muziek vond ik wel weer sfeervol, maar niet altijd even goed bij de beelden passen, en net iets te vaak werd het me iets te bombastisch in de context. Verder dus erg toffe decors, maar dan houdt het helaas wel op.

2*

Een absoluut meesterwerkje van Robert Wiene dat vooral gekenmerkt wordt door sinistere, expressionistische decors. De decors zien er trouwens zeer toneelachtig uit, normaal verdient dat een afstraffing in mijn score was het niet dat dat juist bijdroeg aan de schitterende lugubere sfeer, zo staat alles in de decors nogal scheef (ramen, huizen, trappen, ...) en vervormd. Ik had ook niet zoveel van deze film verwacht aangezien Nosferatu me slecht bevallen was, mede daardoor was ik verrast van het verhaal dat zeer boeiend was, ik durf zelfs stellen dat deze film qua verhaal niet hoeft onder te doen voor de huidige generatie horrors. Het verhaal werd ondersteund door rustige jazz-muziek dat opvallend goed paste bij het verhaal, maar ik was al blij dat dit niet weer de zoveelste 'silent' film was met een klassieke soundtrack. Het gaf me in elk geval het gevoel naar een origineel geheel te kijken, maar Jazz leek dan ook goed te passen bij de expressionistische, artistieke decors. Aanrader..

4.5 sterren

Ik dacht dat Phantom of the Opera de beste horror film was van de jaren 20. Maar dat was het dus niet. De decors zagen er erg toneel achtig uit maar toch zag het er leuk uit. Wat mij betreft is dit de beste horror film van de jaren 20. Met de echte jaren 20 sfeer. 5,0.

Deze film bevestigt maar weer eens mijn voorliefde voor stomme films. Als ik weer eens niet kan slapen, kan ik beter gewoon een stomme film opzetten. Hoef ik me ook niet meer tegen de opkomende slaap te verzetten.

De muziek, al zal die er origineel niet onder hebben gezeten, was op zich niet heel slecht. De decors hadden ook nog wel wat, maar daar hield het ook mee op. Zelfs al duurt de film slechts een ruim uur, heb ik hem toch in twee delen bekeken, met ruim twee uur 'pauze'.

Dat hele narratieve gebeuren met lappen tekst op je scherm is gewoon echt niks voor mij. Ook niet 'soms' (als in 1x per jaar). Gewoon niet. Vond het acteerwerk ook niet echt goed, al valt acteren zonder geluid ook niet mee natuurlijk.

Kleine 1,5*.

Gisteren op het witte doek herzien, met in een schaduwrijk hoekje van de zaal een ijverige pianist die het geheel van muziek voorzag. Een heel andere belevenis dan de vorige keer, toen ik deze film zag met experimentele jazz uit de jaren '70. Hoewel beide stijlen mooi aansluiten op de beelden en op hun manier erg passend zijn, vallen ze qua sfeer nauwelijks te vergelijken. Dat films uit de jaren '20 nog "leven" bleek trouwens uit het talrijk aanwezige publiek dat bovendien voornamelijk uit twintigers bestond.

Eén ding dat de herziening alvast bevestigd heeft, is dat Das Cabinet des Dr. Caligari zijn tijd ver vooruit was. Zelfs ondanks de overdreven expressieve, soms zelfs pathetische vertolkingen die hun wortels hebben in het toneel. Zijn vernieuwende uiterlijk heeft deze film grotendeels te danken aan de geschilderde decors die haarfijn geïntegreerd zijn in het beeld. Soms oogt het alsof je naar een theatervoorstelling zit te kijken, zij het op zo'n manier dat door de combinatie van filmische elementen en toneeldecors een surrealistisch effect nagestreefd wordt. Let bijvoorbeeld op de achtervolging van de slaapwandelaar die zich van puntige daken langs dreigende huizen naar hoekige steegjes verplaatst: een abstract lijnenspel dat doet denken aan het kubisme.

Maar ook plottechnisch is Caligari gedurfder dan vele tijdsgenoten. Het verhaal wordt verteld door middel van één grote flashback en een wensdroom, waarbij die laatste de paranoia van een psychiatrische patiënt uitbeeldt. Of toch niet? Want die slotscène blijft wat mij betreft voor interpretatie vatbaar, hetgeen de film een beangstigend kantje bezorgt. Daarnaast toont het knap verzonnen verhaal nog geen enkel scheurtje en zou het zelfs niet misstaan als basis voor een moderne psychologische horrorfilm, iets wat voor een film uit die tijd een hele prestatie is.

Och,

uit historisch oogpunt leuk om eens gezien te hebben, maar toch écht wel een beetje verouderd. Het verhaal wist mij niet te boeien en en de "expressionistische decors" leken eerder uit armoede voortgekomen te zijn.

Das Cabinet Des Dr. Caligari...
In de les kunstgeschiedenis leerde mijn broer over deze film. Hij bekeek deze film met school, maar nam hem totaal niet serieus. Hij zei dat het een oersaaie film is met erge over-acting. Wel, hij snapt de kunst ervan niet. Ik las onlangs op een site dat Tim Burton zich grotendeels heeft laten inspireren door deze films qua décor en kostuum. Toen ik dit las, voelde het bijna als een verplichting om deze film te zien omdat Burton mijn favoriete regisseur is. Dus toen ik zaterdag in de Saturn rondliep en de film voor een spotprijsje zag liggen, kon ik ook niet anders dan hem aanschaffen.
Deze film is inmiddels 92 jaar oud en daardoor had ik ook wel lage verwachtingen van het verhaal en zo, en het eerste kwartier is echt oersaai. Maar dan komt de voorstelling van Dr. Caligari en Cesare. En die slaapwandelaar joeg me echt de stuipen op het lijf. Zijn mimiek en manier van doen maakten het extra spannend. Je wist al van het begin dat Cesare achter de moorden zit, maar toch wordt de spanning erin gehouden door enkele geniale plot-twists. Ik wist niet dat men in de jaren '20 al zo'n machtige dingen konden bedenken. Want als ik aan een stomme film dacht, dacht ik meteen aan saaiheid, tekstbordjes en slechte verhalen, wel deze film bewijst het tegendeel.
Waar ik mij wel aan stoorde is het kleurgebruik. Ik zag het begin op YouTube en daar was de film in sepia. Deze kleuren vind ik een betere sfeer uit te drukken. Maar op de dvd bleek de film ingekleurd te zijn. Dit vond ik nogal erg wand in het begin waren de mensen groen en zo. Maar naarmate de film vorderde, werd het mij duidelijk dat die kleuren dag en nacht moesten voorstellen.
Dit is de allereerste stomme film die ik ooit heb gezien, en ik ben erg blij dat ik de film heb staan in mijn dvd-kast. DIt is meteen ook de oudste film die ik in mijn bezit heb. Hoewel deze film mij vermaakt heeft, ben ik niet direct happig om nog een paar stille films te bekijken en/of kopen.
Een erg mooie 3,5*.

Onlangs heb ik Der Golem, Wie Er in die Welt Kam uit het Duits Expressionisme gezien. Die film beviel mij iets beter, maar ik denk dat het er ook iets mee te maken heeft dat ik van Dr Caligari nu een ander soort versie heb gezien. Er schijnt een verschil te zitten tussen de gerestaureerde zwart-wit versies die oneffenheden gladstrijken (en daarmee ook blootleggen dat het er nogal kartonnen uitziet!) en de meer oorspronkelijke versie die eer doet aan het oorspronkelijke materiaal. Ik ga hem dus zeker nog eens herkijken in een andere versie dan die ik nu gezien heb.

Wat mij aanspreekt aan deze film is dat de complexe raamvertelling ruimte openhoudt voor meerdere interpretaties. Het is uiteindelijk maar de vraag wat er hiervan echt is en wat er zich in het hoofd van het hoofdpersonage afspeelt. Een andere reden om hem eens te gaan herkijken zou dan ook zijn om daar achter te gaan komen. Ik vind het ook bevredigend als een oude film zijn bestaanswaarde aantoont door iets te laten zien dat in een veel later stadium als vernieuwend en ongekend werd ervaren. Zo was de twist echt het sleutelwoord in films uit midden jaren '90 (met name door The Sixth Sense), maar die schokkende wendingen zijn dus al veel eerder terug te vinden in de geschiedenis van de cinema.

Geinig.

Al vind ik het wel erg vervelend dat jij bij dit soort films altijd Holmes-gewijs moet proberen achterhalen met welke versie je opgescheept zit. Mijne was de Kino versie, blijkt het originele kleurenpalet (?) te zijn en voorzien van twee scores.

Qua score is het sowieso altijd lastig. De jolige pianomuziek vond ik niet meteen passend, maar die wat experimentele jazz werkt ook niet goed bij deze film. Klinkt sowieso te modern, waardoor het effect wat verloren gaat. Op dat gebied van ik m'n kijkbeurt van Jeanne d'Arc eigenlijk nog het fijnst: gewoon stil.

Verder een paar aparte keuzes, vooral die om na een hoop leuk aangeklede tekstblokjes het hele plot uit de doeken te doen aan de hand van een boek in één of ander semi-onleesbaar font Ook het dagboek was bijna onleesbaar, nergens voor nodig.

Einde duurde ook wat lang. Eens Caligari "ontmaskerd" werd met z'n pop duurt het allemaal vooraleer we bij het laatste twistje aangekomen zijn. Die scenes in het gekkenhuis doen verder ook wat af aan de sfeer van de film. Had van mij best 10 minuutjes kunnen missen.

Maar wel genoten van de knotsgekke decors en de visuele aankleding. In kleur dus, vooral een geswitch tussen sepia en blauwtinten. Geen idee hoe acuraat en historisch correct het allemaal was, maar het oogde wel verzorgd. Verder lekker groezelige beelden die wat deden denken aan Begotten.

Eerste uur is ook nog wel vlotjes. Leuke tekstintermezzos, een redelijk vermakelijk verhaaltje en een coole setting. Jammer dat het links en rechts toch nog wat sputtert en van films als deze zoveel verneukte versies bestaan. Hou niet zoveel van die pogingen tot opsmuk, zeker de soundtrack heeft er hier serieus onder te lijden.

2.5*

Verschillende keren heb ik deze film gezien en herzien. Hoewel er stukken in zitten die niet verwonderlijk wat ouderwets aandoen; wat een verhaal en decorstijl. Naar mijn oordeel een van de meesterwerken van de filmkunst; en verplichte kost voor de filmliefhebber. Met een grijns zeg ik hier dat IEDEREEN deze film tenminste een vier zou moeten geven, anders ben je een barbaar.

Aansluitend bij de berichten van Halcyon (20 oktober 2010) en Donkerwoud (1 juli 2012), waarin zij de multi-interpretabele slotscène aanstippen : ooit las ik een artikel dat stelde dat de vervorming van alle architectuur (om het zo maar even te noemen) in feite "verklaard" kan worden doordat alle gebeurtenissen van de film zich in Franzis' gestoorde geest afspelen. Maar waarom ligt hij dan aan het einde van de film (wanneer hij zijn verhaal beëindigd heeft en weer in de werkelijkheid is teruggekeerd) in een nog steeds "vervormde" verpleegkamer? Mogelijke antwoorden:

a. omdat dat gewoon de stijl van de film is, zowel in Franzis' fantasieën als tijdens de werkelijkheid (met andere woorden de vervorming weerspiegelt helemaal niet per se Franzis' gestoorde geest, en de schrijver van het artikel is abuis);

b. omdat dat nou eenmaal de manier is waarop Franzis alles (zowel in zijn fantasieën als tijdens de werkelijkheid) waarneemt;

c. omdat Franzis' nachtmerrie nog niet voorbij is: ook in werkelijkheid is de directeur van de inrichting een gewetenloze Caligari-imitator die nu misschien wel Franzis tot zijn werktuig wil maken (een twist ín een twist, met andere woorden).

Allemaal te vergezocht, met andere woorden toch gewoon antwoord a ?

Das Cabinet des Dr. Caligari is één van de belangrijkste films uit het Duitse Expressionisme en heeft een behoorlijke invloed gehad. Ik vond het daarom ook erg leuk om de film een keer te zien. Een film die de hele tijd wordt onderbroken door tekst vind ik alleen gewoon niet zo fijn kijken. Daarbij vond ik de film net iets te lang duren omdat het einde een beetje te lang is. De stijl van het Duitse Expressionisme, de vormgeving met name, is wel echt heel tof om te zien. Erg lastig om er een cijfer op te plakken, omdat het al van zo lang geleden is. Ik doe het dan ook aan de hand van mijn kijkervaring. Leuk om gezien te hebben, bepaalde aspecten blijven je wel bij maar ik ervoer de film niet als een all-time klassieker. 3*

Wist niet wat ik hierbij moest verwachten. Het verhaal, en dan vooral het slome tempo ervan, is me tegengevallen, de tekstschermen die veel te lang in beeld blijven helpen niet echt.

Het decor weet dat wel deels te compenseren, dat is duidelijk wat deze film interessant maakt. Ik meende in de stijl de hand van Tim Burton te hebben herkend, het is dat hij toen niet was geboren, maar nu weet ik dus waar hij zijn inspiratie vandaan heeft gehaald.

Qua genre is horror tegenwoordig een groot woord voor deze film, begrijpelijk aangezien het al bijna 100 jaar oud is. De vertelstijl deed me meer denken aan die enge verhalen die rond een kampvuur worden verteld.

Voor een film van slechts 71 minuten voelt het helaas erg langdradig aan. Het verhaal en het tempo wordt richting het einde stukken beter en ontknoping mag er wezen. Jammer alleen dat door het trage tempo mijn interesse gaandeweg afnam.

3* voor de decors en voor de laatste act.

"Geister umgeben uns von allen Seiten ... sie haben mich von Heim und Herd angetrieben. von Frau und Kind."

Er stond een restauratie van Das Cabinet des Dr. Caligari op de Amerikaanse Netflix en die heb ik uit nieuwsgierigheid even gekeken.

Het verhaal vond ik bijzonder aardig, ik denk zelfs dat we hier te maken hebben met s'werelds eerste slasher. De acteurs deden het erg leuk, dat expressionisme heeft toch wel wat, al vond ik de acteurs in Metropolis dat nog stukken beter doen.

De theater-achtige decors waren soms een beetje knullig maar ik vond dat ze de film wel een erg mooi karakter meegaven. Met name de aparte vormen die je haast aan kubisme (diepte is erg overdreven) doen denken.

Op een gegeven moment vond ik de film toch een beetje saai worden, sowieso zijn de meeste 'stomme' films moeilijk uit te zitten.

Moeilijk om hem te behoordelen, maar geef hem toch een voldoende. Aanrader voor iemand die expressionisme wil zien.

Deze film bewijst maar weer eens hoe vernieuwend de eerste paar film-decennia zijn geweest. Met zo weinig middelen zo een verbluffend hypermodern horrorverhaal vertellen getuigt van enorme klasse! En dan heb ik me nog niet eens verdiept in de verschillende theorieën die er bestaan over de interpretatie, meerdere lagen etc.

De legendarische expressionistische decors maken deze film een ware must-see voor kunstliefhebbers.

Qua horror is het wat mij betreft niet verontrustend genoeg, maar wel origineel vanwege het verhaal en de uiteindelijke twist.

De poster is trouwens ook prachtig.

Das Cabinet des Dr. Caligari is een bijzondere film, die door de tweedimensionale decors wel wat wegheeft van een kijkdoos, oneerbiedig gezegd. Die decors zijn evenwel schitterend, ze zullen de Tweede Wereldoorlog wel niet hebben overleefd anders had ik ze graag eens in het echt gezien. Verder ook een leuke film. Een horror is het naar huidige maatstaven niet echt meer, eerder een mysterie, met een aardige twist nog.

Overigens klopt de omschrijving niet helemaal want Alan bezoekt de kermis niet met Jane maar met Francis.

En Conrad Veidt- ik dacht al dat ik die naam ergens van kende, en Cesare is dus Major Strasser uit Casablanca. Ik had hem niet herkend.

Mijn derde en misschien wel belangrijkste film uit de Duitse Expressionisme. En wat was de voortreffelijk mooi. De decors zijn echt een lust voor het oog. Die overdreven vormen van gebouwen, bomen en landschappen zijn echt heerlijk en fantasierijk. De acteerstijl is natuurlijk totaal anders dan dat we nu gewend zijn. Maar dat hoort nu eenmaal bij een stomme film. En dan het verhaal met zijn plottwisten, wat geniaal dat ze toen al dat konden verzinnen. Verder viel mij op dat Cesare erg op het monster van Frankenstein leek. Waarschijnlijk heeft deze film dus als voorbeeld gefungeerd.

Een oude film die het aanzien wel waard is. Met name de bijzondere vormgeving van de decors springt in het oog, alsmede het kleurgebruik. Het plot is net interessant genoeg om niet af te haken, maar heel erg boeien doet het niet. Het tempo ligt ook wat aan de lage kant. Op zich nog wel een aardige twist op het einde. Het acteerwerk is niet al te bijzonder, alleen de vertolking van dr. Caligari springt er enigszins bovenuit.

Das Cabinet des Dr. Caligari

Het Duitse expressionisme in de filmwereld kan me steeds meer bekoren. Ik blijf het fascinerend vinden hoe regisseurs iets concreets als beeld naar een abstractere ervaring kunnen omzetten. Ik hoopte dat Robert Wiene mij eenzelfde positieve ervaring kon geven.

Dat is ten dele zeker gelukt. Met Das Cabinet des Dr. Caligari laat Wiene zien dat hij zijn eigen stempel op de filmwereld heeft kunnen drukken. Door een mengelmoes van horror en romance weet hij een fijne mix te creëren. In combinatie met de korte speelduur kijkt de film heel soepel weg. Het fijne vond ik om de twijfel in de film te zien of het nu voor een volledige horror of meer een romantische thriller moest zijn. Daarmee schemert ook de tijdsgeest uit de filmwereld van de jaren '20 door in dit werk. Het einde heeft een verrassende wending, dat na wat nader onderzoek een logische verklaring bleek te hebben: de productiemaatschappij wilde een minder macaber einde. Toch heeft de film de tand des tijds niet geheel ongeschonden doorstaan. Als horror is de film naar huidige maatstaven zeer matig en ook het romantische deel van het verhaal is tegenwoordig gedateerd.

Werner Krauss is een opvallend personage als Doktor Caligari. Hij heeft een natuurlijke, verrückte uitstraling die bijzonder goed bij zijn karakter past. Daardoor is hij ook een beetje vermakelijk om te aanschouwen. In combinatie met zijn expressieve gezichtsuitdrukkingen en acteerstijl die bij silents hoort heeft het iets komisch. Hopelijk werd zijn personage in 1920 niet zo geïnterpreteerd.
Conrad Veidt speelt tevens een zeer interessant personage. Hierboven is het ook al genoemd: zijn karakter en speelstijl hebben heel wat weg van Boris Karloffs vertolking van het monster van Frankenstein. Een inspiratiebron?

Das Cabinet des Dr. Caligari staat vooral bekend om de schitterende decors. Die zijn dan ook hoogstaand en uniek. Het is prachtig hoe Wiene met het tweedimensionale perspectief weet te werken en te spelen. Ook zijn licht-donkercontrast en filtergebruik zijn zeer uitgekiend en op hoog niveau. Wiene is zich volledig bewust van wat hij doet en past verschillende trucjes zeer goed toe.

Zoals ik al eerder zei is de film in zijn genre wat gedateerd, maar vanuit filmhistorisch oogpunt is het een zeer vakkundig werk dat zeker het aanschouwen waard is. Met het simpele, vermakelijke verhaal en een prachtige cinematografie moet je deze film wel gezien hebben.

3.5*

Met dank aan dezen die de film in de Moviemeter Top 1000 hielpen...
Meer nog dan het verhaal in flashback dat uiteindelijk op fantasie berust is deze film heel bijzonder omwille van zijn onrealistische, grillig vervormde, bijna futuristische decors.
Heel expressief acteerwerk in een film die heden ten dage inzake horror niets voorstelt maar dan toch wellicht, precies omwille van de decors, lichteffecten en sfeerschepping als inspiratiebron voor latere films nuttig was.
Ge moet ze niet elke dag zien, maar af en toe zo'n pionier is wel interessant en leerrijk.