Das Cabinet des Dr. Caligari (1920)

Daarom dat ik op de Canvas site had gekeken. Zou je denken dat het daar up-to-date was... Ik zal het volgende keer beter nakijken.

Terug naar de film nu. Dit jaar viert de film zijn 90ste verjaardag. Weet iemand of er een nieuwe DVD van uitkomt, of zou ik toch maar voor de huidige R1 (Kino On Video) versie gaan?

Mwah, vorige week zond Virus toch ook een geknipte tv-versie ipv theatrical release uit van een documentaire.

Verder staat op de dag van uitzending op de site van Virus (vanaf 10.00 uur) wat er wordt uitgezonden en ook nog eens de speelduur, zodat je je recorder kunt instellen.

Je bedoelt "Freetime Machos"?

Ik dacht dat die in zijn geheel werd uitgezonden?

Was daar in geknipt?

Wat heb ik dan gezien??

Er is gewoon een Nederlandse release van deze film hoor! Een redelijk aardige release vind ik zelf. Echter zonder veel extra's, maar daar geef ik toch niks om. Alleen een trailer vind ik altijd wel interessant, die zou eigenlijk op elke DVD moeten zitten vind ik.

Hij is voor € 9,99 te krijgen bij de FRS!

FRS

VanLeest

Wat een mooie (nieuwe) poster trouwens!

Een van de beste en invloedrijkste films ever,ongetwijfeld.Ja jongetjes en meisjes,90 jaar voor Shutter island deden ze al aan twist endings in gekkenhuizen.Wat het gepraat over de zgn.theatraliteit,vreemde decors,extreme gebaren enz. betreft:dat noemt men ook wel kunst.Anders kon de mensheid zich wel beperken tot het schieten van home videós,is het niet?
Overigens:Cracauer heeft het idee geintroduceerd dat de scenaristen Mayer en Janowitz een geheel ander einde voor de film op het oog hadden en dat deze film eigenlijk een aanklacht ware tegen militarisme en een waarschuwing vooraf tegen het nazisme,maar enig bewijs is er voor die stelling nooit geleverd.

Film staat op Youtube trouwens.

Net zoals de meeste films uit deze generatie.

Eindelijk dan eens gezien. Als horrorfan voelt het zowat aan als een verplichting om deze te bekijken. Hij heeft immers veel invloed gehad.

Uiteraard zijn we zulke films niet meer gewoon (en gelukkig maar !), doch had deze prent ook zijn charmes. Ik moest even wennen aan die narratieve vertellingen, maar uiteindelijk viel de film beter mee dan verwacht. .

De kracht van de film zit vooral in de spannende muziek en natuurlijk de expressies van de acteurs. Dr. Caligari ziet er bovendien creepy uit. De decors hadden wel iets dromerigs, maar zagen er ook goedkoop uit. De film eindigt met een twist die ik niet zag aankomen en die bovendien erg goed bedacht is.

Deze film bevestigt maar weer eens mijn voorliefde voor stomme films. Als ik weer eens niet kan slapen, kan ik beter gewoon een stomme film opzetten. Hoef ik me ook niet meer tegen de opkomende slaap te verzetten.

De muziek, al zal die er origineel niet onder hebben gezeten, was op zich niet heel slecht. De decors hadden ook nog wel wat, maar daar hield het ook mee op. Zelfs al duurt de film slechts een ruim uur, heb ik hem toch in twee delen bekeken, met ruim twee uur 'pauze'.

Dat hele narratieve gebeuren met lappen tekst op je scherm is gewoon echt niks voor mij. Ook niet 'soms' (als in 1x per jaar). Gewoon niet. Vond het acteerwerk ook niet echt goed, al valt acteren zonder geluid ook niet mee natuurlijk.

Kleine 1,5*.

1920? Interessant .

In tegenstelling tot dit commentaar.

Gisteren op het witte doek herzien, met in een schaduwrijk hoekje van de zaal een ijverige pianist die het geheel van muziek voorzag. Een heel andere belevenis dan de vorige keer, toen ik deze film zag met experimentele jazz uit de jaren '70. Hoewel beide stijlen mooi aansluiten op de beelden en op hun manier erg passend zijn, vallen ze qua sfeer nauwelijks te vergelijken. Dat films uit de jaren '20 nog "leven" bleek trouwens uit het talrijk aanwezige publiek dat bovendien voornamelijk uit twintigers bestond.

Eén ding dat de herziening alvast bevestigd heeft, is dat Das Cabinet des Dr. Caligari zijn tijd ver vooruit was. Zelfs ondanks de overdreven expressieve, soms zelfs pathetische vertolkingen die hun wortels hebben in het toneel. Zijn vernieuwende uiterlijk heeft deze film grotendeels te danken aan de geschilderde decors die haarfijn geïntegreerd zijn in het beeld. Soms oogt het alsof je naar een theatervoorstelling zit te kijken, zij het op zo'n manier dat door de combinatie van filmische elementen en toneeldecors een surrealistisch effect nagestreefd wordt. Let bijvoorbeeld op de achtervolging van de slaapwandelaar die zich van puntige daken langs dreigende huizen naar hoekige steegjes verplaatst: een abstract lijnenspel dat doet denken aan het kubisme.

Maar ook plottechnisch is Caligari gedurfder dan vele tijdsgenoten. Het verhaal wordt verteld door middel van één grote flashback en een wensdroom, waarbij die laatste de paranoia van een psychiatrische patiënt uitbeeldt. Of toch niet? Want die slotscène blijft wat mij betreft voor interpretatie vatbaar, hetgeen de film een beangstigend kantje bezorgt. Daarnaast toont het knap verzonnen verhaal nog geen enkel scheurtje en zou het zelfs niet misstaan als basis voor een moderne psychologische horrorfilm, iets wat voor een film uit die tijd een hele prestatie is.

Het grote toeval wil dat ik deze film en Shutter Island onlangs op dezelfde avond gekeken heb. Toen had ik nog geen flauw benul van de overeenkomsten, maar later eigenlijk ook niet (ik was te moe om deze film te kunnen volgen). Later las ik daar wel over en omdat ik eigenlijk toch een groot fan van (Duitse) expressionistische cinema ben, heb ik deze dus nogmaals gekeken.

En verhip, inderdaad [edit Madecineman; spoiler voor Shutter Island verwijderd]. Daarbij wil ik maar direct mijn hoge waardering voor Das Cabinet Des Dr Caligari uitspreken. De film zette vijftien maanden na de eerste wereldoorlog de standaard voor de Duitse cinema. Voor het expressionisme dat hoogtij vierde was 'Caligari' een groot succes. Het kunstzinnige spat van het scherm af, want je ziet het in alles: het decor, het acteerwerk en de effecten. Op basis daarvan zouden kunstliefhebbers niet om deze film heen kunnen.

Ik moet vermelden dat ik de uitgave van Eureka! heb. Doorgaans leveren zij uitstekende kwaliteit af met hun gerestaureerde versies. De (viool)muziek dateert van 1996, maar komt authentiek over, maar ik ben eigenlijk ook erg benieuwd hoe de film over zou komen wanneer er pianostukken onder zouden zitten of jazz. In ieder geval volgen deze vioolpartijen uitstekend de spanningsopbouw.

De film zelf dan. Ik val helemaal in katzwijm wanneer ik de prachtig geschilderde decors zie. Ik zou bijna willen zeggen dat een goed verhaal in de film slechts nog een bonus is. alle kenmerken van het expressionisme komen goed naar voren. De overdreven vormen van gebouwen, bomen en landschappen zijn onrealistisch op een heerlijke en fantasierijke wijze. Het acteerwerk is eigenlijk nog behoorlijk goed. De gebaren en gezichtsuitdrukkingen zijn sterk overdreven, maar men moet niet vergeten dat het een stomme film is en anders natuurlijk de boodschap niet overkomt. Het heeft daarbij ook een heel duidelijke knipoog naar theater. je ziet het ook in de make-up. Vooral Caligari is op fantastische wijze opgemaakt en komt echt over als een doorgedraaide, maniakale professor.

Das Cabinet Des Dr Caligari heeft enkele fantastische scenes, zoals de ontvoering van Jane en de 'ontmaskering' van Caligari op het einde. Ik mis nog wel een beetje schaduwspel. Voor de moderne kijker zal 'Caligari' kinderspel zijn, maar mensen met interesse in kunst een lust voor het oog. Deze film maakt exact waar wat expressionisten in de jaren '20 bedoelden met 'angewandte kunst' en 'totale kunst'. Jammer genoeg was dat ook de ondergang van expressionistische cinema, doordat men de stijl te elitair vond. Gelukkig zijn er nog pareltjes als deze film overgebleven. Niet als tussendoortje bedoeld, maar ga er echt voor zitten. Desnoods met een goede bak koffie

Hij niet nee, maar het originele script is wel opgedoken geraakt. De beruchte raamvertellingaan het begin en einde van de film zijn weliswaar later toegevoegd, maar het origineel had er ook al 1 en volgens Jung en Schatzberg, die het originele script hebben geanalyseerd. Kracauers stelling is nooit bewezen, en daar moet aan toegevoegd worden dat hij sprak over de tedens van Weimar films, meer dan Caligari specifiek. Vandaag de dag wordt zijn stelling door nagenoeg geen enkele filmtheorist of filmhistoricus gedeeld o.a. omdat zijn stelling een zeeeeer select aantal films noemt die zijn stelling bewijzen dat de films de verlangens van het Duitse volk uitdragen, maar 99% van de films uit die tijd die dat niet deden, niet meeneemt. Meer dan een mooi verhaal lijkt het niet te zijn. Maar een mooi verhaal is het zeker.