menu

Das Cabinet des Dr. Caligari (1920)

Alternatieve titels: The Cabinet of Dr. Caligari | Das Kabinett des Doktor Caligari

mijn stem
3,61 (418)
418 stemmen

Duitsland
Drama / Horror
71 minuten

geregisseerd door Robert Wiene
met Werner Krauss, Conrad Veidt en Friedrich Feher

Alan en zijn verloofde Jane komen op de kermis dr. Caligari en zijn waarzegger Cesare tegen, die de toekomst zou kunnen voorspellen. Alan vraagt hoe lang hij nog te leven heeft, waarop Cesare tot zijn verbazing antwoordt dat hij niet langer dan tot zonsondergang heeft. Als Alan diezelfde avond nog vermoord wordt, is Cesare hoofdverdachte. De politie begint een onderzoek, maar Cesare ontvoert Jane en dr. Caligari slaat op de vlucht.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=gkPdvRontMc

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
narva77 schreef:
(quote)

Dat staat waarschijnlijk in álle TV-gidsen. Omdat de inhoud van het programma "Virus" van te voren nooit bekend wordt gemaakt, staat in de gidsen eigenlijk altijd standaard dat het programma tot 00.40 uur of 00.45 uur duurt. Maar dat is natuurlijk sterk afhankelijk van wat ze uitzenden (een film, een docu of zoals laatst een preview van een nieuwe serie)!!

En je mag er van uit gaan, dat als ze een film of docu uitzenden in "Virus", dat zie die echt wel in zijn geheel zullen vertonen.


Daarom dat ik op de Canvas site had gekeken. Zou je denken dat het daar up-to-date was... Ik zal het volgende keer beter nakijken.

Terug naar de film nu. Dit jaar viert de film zijn 90ste verjaardag. Weet iemand of er een nieuwe DVD van uitkomt, of zou ik toch maar voor de huidige R1 (Kino On Video) versie gaan?

avatar van Mug
4,5
Mug
Mwah, vorige week zond Virus toch ook een geknipte tv-versie ipv theatrical release uit van een documentaire.

Verder staat op de dag van uitzending op de site van Virus (vanaf 10.00 uur) wat er wordt uitgezonden en ook nog eens de speelduur, zodat je je recorder kunt instellen.

avatar van narva77
4,0
Mug schreef:
Mwah, vorige week zond Virus toch ook een geknipte tv-versie ipv theatrical release uit van een documentaire.

Je bedoelt "Freetime Machos"?
Ik dacht dat die in zijn geheel werd uitgezonden?
Was daar in geknipt?

Wat heb ik dan gezien??

avatar van narva77
4,0
debbes schreef:
Terug naar de film nu. Dit jaar viert de film zijn 90ste verjaardag. Weet iemand of er een nieuwe DVD van uitkomt, of zou ik toch maar voor de huidige R1 (Kino On Video) versie gaan?

Er is gewoon een Nederlandse release van deze film hoor! Een redelijk aardige release vind ik zelf. Echter zonder veel extra's, maar daar geef ik toch niks om. Alleen een trailer vind ik altijd wel interessant, die zou eigenlijk op elke DVD moeten zitten vind ik.

Hij is voor € 9,99 te krijgen bij de FRS!

FRS

VanLeest

avatar van niethie
3,5
Wat een mooie (nieuwe) poster trouwens!

Een van de beste en invloedrijkste films ever,ongetwijfeld.Ja jongetjes en meisjes,90 jaar voor Shutter island deden ze al aan twist endings in gekkenhuizen.Wat het gepraat over de zgn.theatraliteit,vreemde decors,extreme gebaren enz. betreft:dat noemt men ook wel kunst.Anders kon de mensheid zich wel beperken tot het schieten van home videós,is het niet?
Overigens:Cracauer heeft het idee geintroduceerd dat de scenaristen Mayer en Janowitz een geheel ander einde voor de film op het oog hadden en dat deze film eigenlijk een aanklacht ware tegen militarisme en een waarschuwing vooraf tegen het nazisme,maar enig bewijs is er voor die stelling nooit geleverd.

avatar van Dogie_Hogan
Film staat op Youtube trouwens.

avatar van AGE-411
Dogie_Hogan schreef:
Film staat op Youtube trouwens.


Net zoals de meeste films uit deze generatie.

avatar van Friday the 13 th
3,5
Eindelijk dan eens gezien. Als horrorfan voelt het zowat aan als een verplichting om deze te bekijken. Hij heeft immers veel invloed gehad.

Uiteraard zijn we zulke films niet meer gewoon (en gelukkig maar !), doch had deze prent ook zijn charmes. Ik moest even wennen aan die narratieve vertellingen, maar uiteindelijk viel de film beter mee dan verwacht. .

De kracht van de film zit vooral in de spannende muziek en natuurlijk de expressies van de acteurs. Dr. Caligari ziet er bovendien creepy uit. De decors hadden wel iets dromerigs, maar zagen er ook goedkoop uit. De film eindigt met een twist die ik niet zag aankomen en die bovendien erg goed bedacht is.

avatar van Goldenskull
1,5
Deze film bevestigt maar weer eens mijn voorliefde voor stomme films. Als ik weer eens niet kan slapen, kan ik beter gewoon een stomme film opzetten. Hoef ik me ook niet meer tegen de opkomende slaap te verzetten.

De muziek, al zal die er origineel niet onder hebben gezeten, was op zich niet heel slecht. De decors hadden ook nog wel wat, maar daar hield het ook mee op. Zelfs al duurt de film slechts een ruim uur, heb ik hem toch in twee delen bekeken, met ruim twee uur 'pauze'.

Dat hele narratieve gebeuren met lappen tekst op je scherm is gewoon echt niks voor mij. Ook niet 'soms' (als in 1x per jaar). Gewoon niet. Vond het acteerwerk ook niet echt goed, al valt acteren zonder geluid ook niet mee natuurlijk.

Kleine 1,5*.

avatar van fappie
1920? Interessant .

4,5
In tegenstelling tot dit commentaar.

avatar van Halcyon
Gisteren op het witte doek herzien, met in een schaduwrijk hoekje van de zaal een ijverige pianist die het geheel van muziek voorzag. Een heel andere belevenis dan de vorige keer, toen ik deze film zag met experimentele jazz uit de jaren '70. Hoewel beide stijlen mooi aansluiten op de beelden en op hun manier erg passend zijn, vallen ze qua sfeer nauwelijks te vergelijken. Dat films uit de jaren '20 nog "leven" bleek trouwens uit het talrijk aanwezige publiek dat bovendien voornamelijk uit twintigers bestond.

Eén ding dat de herziening alvast bevestigd heeft, is dat Das Cabinet des Dr. Caligari zijn tijd ver vooruit was. Zelfs ondanks de overdreven expressieve, soms zelfs pathetische vertolkingen die hun wortels hebben in het toneel. Zijn vernieuwende uiterlijk heeft deze film grotendeels te danken aan de geschilderde decors die haarfijn geïntegreerd zijn in het beeld. Soms oogt het alsof je naar een theatervoorstelling zit te kijken, zij het op zo'n manier dat door de combinatie van filmische elementen en toneeldecors een surrealistisch effect nagestreefd wordt. Let bijvoorbeeld op de achtervolging van de slaapwandelaar die zich van puntige daken langs dreigende huizen naar hoekige steegjes verplaatst: een abstract lijnenspel dat doet denken aan het kubisme.

Maar ook plottechnisch is Caligari gedurfder dan vele tijdsgenoten. Het verhaal wordt verteld door middel van één grote flashback en een wensdroom, waarbij die laatste de paranoia van een psychiatrische patiënt uitbeeldt. Of toch niet? Want die slotscène blijft wat mij betreft voor interpretatie vatbaar, hetgeen de film een beangstigend kantje bezorgt. Daarnaast toont het knap verzonnen verhaal nog geen enkel scheurtje en zou het zelfs niet misstaan als basis voor een moderne psychologische horrorfilm, iets wat voor een film uit die tijd een hele prestatie is.

avatar van RuudC
4,5
Het grote toeval wil dat ik deze film en Shutter Island onlangs op dezelfde avond gekeken heb. Toen had ik nog geen flauw benul van de overeenkomsten, maar later eigenlijk ook niet (ik was te moe om deze film te kunnen volgen). Later las ik daar wel over en omdat ik eigenlijk toch een groot fan van (Duitse) expressionistische cinema ben, heb ik deze dus nogmaals gekeken.

En verhip, inderdaad [edit Madecineman; spoiler voor Shutter Island verwijderd]. Daarbij wil ik maar direct mijn hoge waardering voor Das Cabinet Des Dr Caligari uitspreken. De film zette vijftien maanden na de eerste wereldoorlog de standaard voor de Duitse cinema. Voor het expressionisme dat hoogtij vierde was 'Caligari' een groot succes. Het kunstzinnige spat van het scherm af, want je ziet het in alles: het decor, het acteerwerk en de effecten. Op basis daarvan zouden kunstliefhebbers niet om deze film heen kunnen.

Ik moet vermelden dat ik de uitgave van Eureka! heb. Doorgaans leveren zij uitstekende kwaliteit af met hun gerestaureerde versies. De (viool)muziek dateert van 1996, maar komt authentiek over, maar ik ben eigenlijk ook erg benieuwd hoe de film over zou komen wanneer er pianostukken onder zouden zitten of jazz. In ieder geval volgen deze vioolpartijen uitstekend de spanningsopbouw.

De film zelf dan. Ik val helemaal in katzwijm wanneer ik de prachtig geschilderde decors zie. Ik zou bijna willen zeggen dat een goed verhaal in de film slechts nog een bonus is. alle kenmerken van het expressionisme komen goed naar voren. De overdreven vormen van gebouwen, bomen en landschappen zijn onrealistisch op een heerlijke en fantasierijke wijze. Het acteerwerk is eigenlijk nog behoorlijk goed. De gebaren en gezichtsuitdrukkingen zijn sterk overdreven, maar men moet niet vergeten dat het een stomme film is en anders natuurlijk de boodschap niet overkomt. Het heeft daarbij ook een heel duidelijke knipoog naar theater. je ziet het ook in de make-up. Vooral Caligari is op fantastische wijze opgemaakt en komt echt over als een doorgedraaide, maniakale professor.

Das Cabinet Des Dr Caligari heeft enkele fantastische scenes, zoals de ontvoering van Jane en de 'ontmaskering' van Caligari op het einde. Ik mis nog wel een beetje schaduwspel. Voor de moderne kijker zal 'Caligari' kinderspel zijn, maar mensen met interesse in kunst een lust voor het oog. Deze film maakt exact waar wat expressionisten in de jaren '20 bedoelden met 'angewandte kunst' en 'totale kunst'. Jammer genoeg was dat ook de ondergang van expressionistische cinema, doordat men de stijl te elitair vond. Gelukkig zijn er nog pareltjes als deze film overgebleven. Niet als tussendoortje bedoeld, maar ga er echt voor zitten. Desnoods met een goede bak koffie

avatar van VanRippestein
4,5
pippo il buffone schreef:
Overigens:Cracauer heeft het idee geintroduceerd dat de scenaristen Mayer en Janowitz een geheel ander einde voor de film op het oog hadden en dat deze film eigenlijk een aanklacht ware tegen militarisme en een waarschuwing vooraf tegen het nazisme,maar enig bewijs is er voor die stelling nooit geleverd.


Hij niet nee, maar het originele script is wel opgedoken geraakt. De beruchte raamvertellingaan het begin en einde van de film zijn weliswaar later toegevoegd, maar het origineel had er ook al 1 en volgens Jung en Schatzberg, die het originele script hebben geanalyseerd. Kracauers stelling is nooit bewezen, en daar moet aan toegevoegd worden dat hij sprak over de tedens van Weimar films, meer dan Caligari specifiek. Vandaag de dag wordt zijn stelling door nagenoeg geen enkele filmtheorist of filmhistoricus gedeeld o.a. omdat zijn stelling een zeeeeer select aantal films noemt die zijn stelling bewijzen dat de films de verlangens van het Duitse volk uitdragen, maar 99% van de films uit die tijd die dat niet deden, niet meeneemt. Meer dan een mooi verhaal lijkt het niet te zijn. Maar een mooi verhaal is het zeker.

avatar van wihu61
1,5
Och,
uit historisch oogpunt leuk om eens gezien te hebben, maar toch écht wel een beetje verouderd. Het verhaal wist mij niet te boeien en en de "expressionistische decors" leken eerder uit armoede voortgekomen te zijn.

avatar van ibendb
3,5
Das Cabinet Des Dr. Caligari...
In de les kunstgeschiedenis leerde mijn broer over deze film. Hij bekeek deze film met school, maar nam hem totaal niet serieus. Hij zei dat het een oersaaie film is met erge over-acting. Wel, hij snapt de kunst ervan niet. Ik las onlangs op een site dat Tim Burton zich grotendeels heeft laten inspireren door deze films qua décor en kostuum. Toen ik dit las, voelde het bijna als een verplichting om deze film te zien omdat Burton mijn favoriete regisseur is. Dus toen ik zaterdag in de Saturn rondliep en de film voor een spotprijsje zag liggen, kon ik ook niet anders dan hem aanschaffen.
Deze film is inmiddels 92 jaar oud en daardoor had ik ook wel lage verwachtingen van het verhaal en zo, en het eerste kwartier is echt oersaai. Maar dan komt de voorstelling van Dr. Caligari en Cesare. En die slaapwandelaar joeg me echt de stuipen op het lijf. Zijn mimiek en manier van doen maakten het extra spannend. Je wist al van het begin dat Cesare achter de moorden zit, maar toch wordt de spanning erin gehouden door enkele geniale plot-twists. Ik wist niet dat men in de jaren '20 al zo'n machtige dingen konden bedenken. Want als ik aan een stomme film dacht, dacht ik meteen aan saaiheid, tekstbordjes en slechte verhalen, wel deze film bewijst het tegendeel.
Waar ik mij wel aan stoorde is het kleurgebruik. Ik zag het begin op YouTube en daar was de film in sepia. Deze kleuren vind ik een betere sfeer uit te drukken. Maar op de dvd bleek de film ingekleurd te zijn. Dit vond ik nogal erg wand in het begin waren de mensen groen en zo. Maar naarmate de film vorderde, werd het mij duidelijk dat die kleuren dag en nacht moesten voorstellen.
Dit is de allereerste stomme film die ik ooit heb gezien, en ik ben erg blij dat ik de film heb staan in mijn dvd-kast. DIt is meteen ook de oudste film die ik in mijn bezit heb. Hoewel deze film mij vermaakt heeft, ben ik niet direct happig om nog een paar stille films te bekijken en/of kopen.
Een erg mooie 3,5*.


3,0
Ik vind het moeilijk om een stem op dit soort films te plakken. Vanuit kunsthistorisch perspectief verdient deze expressionistische film een hoog cijfer vanwege de gigantische invloed die het gehad heeft. Binnen die stijl is het stilistisch ook echt een goed werk, maar het heeft de tand des tijds niet doorstaan (dat is natuurlijk niet gek). Ik vind het tamelijk lastig om deze helemaal uit te zitten. Dat heb ik ook met een film als: Berlin: Die Sinfonie der Großstadt (1927)

Bijvoorbeeld Le voyage dans la lune duurt maar een paar minuten en ik vind dit soort films eigenlijk vooral interessant uit kunsthistorisch perspectief interessant, waarbij je na een paar minuten (en wat skippen door de film) wel een indruk krijgt van hoe het in elkaar zit.

Ik denk er nog even over na. Puur om er naar te kijken zou ik iets van 1,5* geven, vanuit het andere perspectief 4,5*.

avatar van Donkerwoud
3,5
Onlangs heb ik Der Golem, Wie Er in die Welt Kam uit het Duits Expressionisme gezien. Die film beviel mij iets beter, maar ik denk dat het er ook iets mee te maken heeft dat ik van Dr Caligari nu een ander soort versie heb gezien. Er schijnt een verschil te zitten tussen de gerestaureerde zwart-wit versies die oneffenheden gladstrijken (en daarmee ook blootleggen dat het er nogal kartonnen uitziet!) en de meer oorspronkelijke versie die eer doet aan het oorspronkelijke materiaal. Ik ga hem dus zeker nog eens herkijken in een andere versie dan die ik nu gezien heb.

Wat mij aanspreekt aan deze film is dat de complexe raamvertelling ruimte openhoudt voor meerdere interpretaties. Het is uiteindelijk maar de vraag wat er hiervan echt is en wat er zich in het hoofd van het hoofdpersonage afspeelt. Een andere reden om hem eens te gaan herkijken zou dan ook zijn om daar achter te gaan komen. Ik vind het ook bevredigend als een oude film zijn bestaanswaarde aantoont door iets te laten zien dat in een veel later stadium als vernieuwend en ongekend werd ervaren. Zo was de twist echt het sleutelwoord in films uit midden jaren '90 (met name door The Sixth Sense), maar die schokkende wendingen zijn dus al veel eerder terug te vinden in de geschiedenis van de cinema.

avatar van booyo
Ik weet niet of iemand de (geweldige) DJ's Henrik Schwarz, Ame en Dixon kent? Voor wie het leuk vinden: zij hebben een nieuwe score voor deze film gemaakt. Ik ben in ieder geval erg benieuwd.

avatar van Onderhond
2,5
Geinig.

Al vind ik het wel erg vervelend dat jij bij dit soort films altijd Holmes-gewijs moet proberen achterhalen met welke versie je opgescheept zit. Mijne was de Kino versie, blijkt het originele kleurenpalet (?) te zijn en voorzien van twee scores.

Qua score is het sowieso altijd lastig. De jolige pianomuziek vond ik niet meteen passend, maar die wat experimentele jazz werkt ook niet goed bij deze film. Klinkt sowieso te modern, waardoor het effect wat verloren gaat. Op dat gebied van ik m'n kijkbeurt van Jeanne d'Arc eigenlijk nog het fijnst: gewoon stil.

Verder een paar aparte keuzes, vooral die om na een hoop leuk aangeklede tekstblokjes het hele plot uit de doeken te doen aan de hand van een boek in één of ander semi-onleesbaar font Ook het dagboek was bijna onleesbaar, nergens voor nodig.

Einde duurde ook wat lang. Eens Caligari "ontmaskerd" werd met z'n pop duurt het allemaal vooraleer we bij het laatste twistje aangekomen zijn. Die scenes in het gekkenhuis doen verder ook wat af aan de sfeer van de film. Had van mij best 10 minuutjes kunnen missen.

Maar wel genoten van de knotsgekke decors en de visuele aankleding. In kleur dus, vooral een geswitch tussen sepia en blauwtinten. Geen idee hoe acuraat en historisch correct het allemaal was, maar het oogde wel verzorgd. Verder lekker groezelige beelden die wat deden denken aan Begotten.

Eerste uur is ook nog wel vlotjes. Leuke tekstintermezzos, een redelijk vermakelijk verhaaltje en een coole setting. Jammer dat het links en rechts toch nog wat sputtert en van films als deze zoveel verneukte versies bestaan. Hou niet zoveel van die pogingen tot opsmuk, zeker de soundtrack heeft er hier serieus onder te lijden.

2.5*

4,5
Verschillende keren heb ik deze film gezien en herzien. Hoewel er stukken in zitten die niet verwonderlijk wat ouderwets aandoen; wat een verhaal en decorstijl. Naar mijn oordeel een van de meesterwerken van de filmkunst; en verplichte kost voor de filmliefhebber. Met een grijns zeg ik hier dat IEDEREEN deze film tenminste een vier zou moeten geven, anders ben je een barbaar.

Reinbo
Als 5000e stem moest ik natuurlijk wel iets bijzonders zien. Het werd deze. Ouder dan alle films die ik gezien heb, een horror, mijn favoriete genre en een tip uit de MM top 1000.

Het begon sterk met bizarre indrukwekkende groteske shots en dito effecten en editing. Ook de expressionistische decors sprongen in het oog en het verhaal ontvouwde zich in een redelijk tempo. Maar halverwege raakte ik toch de aandacht wat kwijt en zijn de plotontwikkelingen anno 2013 niet echt verrassend meer.

Maar al met al blij dat ik deze klassieker gezien hebt, want het was zeker een aardige en unieke kijkervaring. Dvd had twee soundtracks. Een moderne en klassieke. De moderne werkt beter en is lekker unheimisch, maar het toch de klassieke aangezet, omdat dat dat me authentieker leek.

3,5

avatar van Roger Thornhill
5,0
Aansluitend bij de berichten van Halcyon (20 oktober 2010) en Donkerwoud (1 juli 2012), waarin zij de multi-interpretabele slotscène aanstippen : ooit las ik een artikel dat stelde dat de vervorming van alle architectuur (om het zo maar even te noemen) in feite "verklaard" kan worden doordat alle gebeurtenissen van de film zich in Franzis' gestoorde geest afspelen. Maar waarom ligt hij dan aan het einde van de film (wanneer hij zijn verhaal beëindigd heeft en weer in de werkelijkheid is teruggekeerd) in een nog steeds "vervormde" verpleegkamer? Mogelijke antwoorden:

a. omdat dat gewoon de stijl van de film is, zowel in Franzis' fantasieën als tijdens de werkelijkheid (met andere woorden de vervorming weerspiegelt helemaal niet per se Franzis' gestoorde geest, en de schrijver van het artikel is abuis);

b. omdat dat nou eenmaal de manier is waarop Franzis alles (zowel in zijn fantasieën als tijdens de werkelijkheid) waarneemt;

c. omdat Franzis' nachtmerrie nog niet voorbij is: ook in werkelijkheid is de directeur van de inrichting een gewetenloze Caligari-imitator die nu misschien wel Franzis tot zijn werktuig wil maken (een twist ín een twist, met andere woorden).

Allemaal te vergezocht, met andere woorden toch gewoon antwoord a
?

3,0
Das Cabinet des Dr. Caligari is één van de belangrijkste films uit het Duitse Expressionisme en heeft een behoorlijke invloed gehad. Ik vond het daarom ook erg leuk om de film een keer te zien. Een film die de hele tijd wordt onderbroken door tekst vind ik alleen gewoon niet zo fijn kijken. Daarbij vond ik de film net iets te lang duren omdat het einde een beetje te lang is. De stijl van het Duitse Expressionisme, de vormgeving met name, is wel echt heel tof om te zien. Erg lastig om er een cijfer op te plakken, omdat het al van zo lang geleden is. Ik doe het dan ook aan de hand van mijn kijkervaring. Leuk om gezien te hebben, bepaalde aspecten blijven je wel bij maar ik ervoer de film niet als een all-time klassieker. 3*

avatar van arno74
3,0
Wist niet wat ik hierbij moest verwachten. Het verhaal, en dan vooral het slome tempo ervan, is me tegengevallen, de tekstschermen die veel te lang in beeld blijven helpen niet echt.

Het decor weet dat wel deels te compenseren, dat is duidelijk wat deze film interessant maakt. Ik meende in de stijl de hand van Tim Burton te hebben herkend, het is dat hij toen niet was geboren, maar nu weet ik dus waar hij zijn inspiratie vandaan heeft gehaald.

Qua genre is horror tegenwoordig een groot woord voor deze film, begrijpelijk aangezien het al bijna 100 jaar oud is. De vertelstijl deed me meer denken aan die enge verhalen die rond een kampvuur worden verteld.

Voor een film van slechts 71 minuten voelt het helaas erg langdradig aan. Het verhaal en het tempo wordt richting het einde stukken beter en ontknoping mag er wezen. Jammer alleen dat door het trage tempo mijn interesse gaandeweg afnam.

3* voor de decors en voor de laatste act.

avatar van alexspyforever
4,0
Ik ben het ermee eens met mijn voorganger dat het moeilijk is om een cijfer op deze film te plakken. Als horrorliefhebber en ook vooral oudere horror heb ik me voorgenomen om sfeervolle horror/mystery te kijken in zwart/wit. Het leek me wel gepast om daarom met deze te beginnen. Op Metropolis en stomme films van Chaplin en Laurel en Hardy heb ik geen ervaring met stomme film. Dat expressieve in gebaren en mimiek zou je nu wellicht als overdreven en overacting kunnen bestempelen maar aangezien er geen spraak in is en je niet voortdurend onderbrekingen wilt dmv tussentitels. Toch vond ik de manier waarop de drijfveer van Dr. Caligari uit de doeken werd gedaan wel knap gedaan al was dat bij momenten niet zo goed leesbaar. Dan is er het figuur van Cesare die met zijn donkere ogen wel iets heeft van het monster van Frankenstein. Ook Caligari zelf zag er creepy uit. De twist had ik op het einde niet zien komen en het stemde me ook wel blij dat ze zoiets in die tijd al konden bedenken. Het plaatst de genialiteit van hedendaagse films die dit ook toepassen wel in een ander daglicht. Het is niet eentje die ik vaak zal opzetten maar voor een pionier kan deze wel tellen.

avatar van baspls
3,5
"Geister umgeben uns von allen Seiten ... sie haben mich von Heim und Herd angetrieben. von Frau und Kind."

Er stond een restauratie van Das Cabinet des Dr. Caligari op de Amerikaanse Netflix en die heb ik uit nieuwsgierigheid even gekeken.

Het verhaal vond ik bijzonder aardig, ik denk zelfs dat we hier te maken hebben met s'werelds eerste slasher. De acteurs deden het erg leuk, dat expressionisme heeft toch wel wat, al vond ik de acteurs in Metropolis dat nog stukken beter doen.

De theater-achtige decors waren soms een beetje knullig maar ik vond dat ze de film wel een erg mooi karakter meegaven. Met name de aparte vormen die je haast aan kubisme (diepte is erg overdreven) doen denken.

Op een gegeven moment vond ik de film toch een beetje saai worden, sowieso zijn de meeste 'stomme' films moeilijk uit te zitten.

Moeilijk om hem te behoordelen, maar geef hem toch een voldoende. Aanrader voor iemand die expressionisme wil zien.

avatar van alexspyforever
4,0
baspls schreef:
"Geister umgeben uns von allen Seiten ... sie haben mich von Heim und Herd angetrieben. von Frau und Kind."

Er stond een restauratie van Das Cabinet des Dr. Caligari op de Amerikaanse Netflix en die heb ik uit nieuwsgierigheid even gekeken.

Het verhaal vond ik bijzonder aardig, ik denk zelfs dat we hier te maken hebben met s'werelds eerste slasher. De acteurs deden het erg leuk, dat expressionisme heeft toch wel wat, al vond ik de acteurs in Metropolis dat nog stukken beter doen.

De theater-achtige decors waren soms een beetje knullig maar ik vond dat ze de film wel een erg mooi karakter meegaven. Met name de aparte vormen die je haast aan kubisme (diepte is erg overdreven) doen denken.

Op een gegeven moment vond ik de film toch een beetje saai worden, sowieso zijn de meeste 'stomme' films moeilijk uit te zitten.

Moeilijk om hem te behoordelen, maar geef hem toch een voldoende. Aanrader voor iemand die expressionisme wil zien.


Als je het wat spannender en toch mooie setting en visuals wil dan zou ik je deze silents aanraden bas:

The Phantom of the Opera (1925) (ook prachtige muziek de ondergrondse kerkers zijn fenomenaal al setting)
The Cat and the Canary (1927) (vroeg dark house filmpje waarin je je zeker niet mee zal vervelen)
The Bat (1926) (idem dito en hier echt wel kopje bijhouden, niet zo eenvoudig als het lijkt maar zit erg goed in elkaar)
The Hunchback of Notre Dame (1923) (je waant je echt in Parijs)
The Man Who Laughs (1928) (stijl Hunchback en van dezelfde auteur Victor Hugo, nog sterker verhaal)
Faust (1926) (niet echt mijn ding maar grafisch heel goed)

Gast
geplaatst: vandaag om 01:45 uur

geplaatst: vandaag om 01:45 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.