Das Cabinet des Dr. Caligari (1920)

Een van de betere Duitse films uit het tijdperk van de stomme film. De Duitsers waren destijds meesters in het maken van expressionistische films. Bij het beoordelen van deze film dient men er rekening mee te houden dat deze film gemaakt werd in 1919, in de begintijd van de cinema. De middelen die men toe had waren zeer beperkt. Geen special effects zoals men die nu gebruikt in de huidige films. Dus Phoenix en Timburton, niet te snel zijn met het geven van een negatief oordeel.

Wat een Bull Shit. Weet niet of dit op mij moet slaan, maar ik vind dit vermaak van de bovenste plank. Een donkere voorloper van the Wizard of Oz. Minder glad dan de klassieke horrorfilms van Universal, maar wel (of; en dus) veel sfeervoller. Een vleugje expressionisme in een tijd dat er geweldige Duitse filmmakers aan zaten te komen. De film is een beleving zoals je die niet vaak tegenkomt. Tim Burton mag hopen dat ie ooit zo'n mooie fantasie wereld neer mag zetten.

Zulke beschuldigen hou ik niet van. Als mensen hun eigen onvermogen om (echt) oude films op prijs te stellen botvieren met domme uitspraken, zegt dat meer over de eigen frustatie kwaliteit niet te herkennen. Ik houd juist van een combinatie van genres en filmperiodes uit verschillende landen van herkomst. Moet er niet aan denken het alleen te moeten doen met het aanbod van de laatste jaren.

Burton heeft de mooiste werelden gecreëerd, maar heeft het inderdaad nog nooit zo uitbundig neergezet als Das Cabinet. Deze film staat ook regelmatig aan de basis van menig Tim Burton-werk.

Een vleugje? Veel expressionistischer dan dit is nauwelijks mogelijk. Deze film startte dan ook de Duitse expressionistische filmstroming die in de jaren '20 erg populair was (zelfs bij het grote publiek, Caligari was een grote hit). Ik wil zeker meer van deze stroming zien, maar ik heb begrepen dat Caligari de meest uitbundige van allemaal is.

Verder ben ik het zeker met je eens. Deze film is gewoon topvermaak en ook buiten de historische context prima te genieten!

Weet ik allemaal wel, maar vind dat nu niet direct het interessante aspect aan de film. Vind juist de andere aspecten die ik noemde veel interessanter (hoewel het wat lastig los van elkaar te zien is). Drukte me misschien niet duidelijk uit, bedoelde meer dat ook dat een interessant onderdeel van de film is.

Maar praktisch alle elementen uit deze film hebben hun wortels in het expressionisme. De decors, het verhaal, het acteerwerk: alles is expressionistisch tot aan de tussentitels toe. Het wordt dan wat lastig te zeggen dat de niet-expressionistische elementen goed zijn, want dan blijft er nauwelijks tot niets over.

Vandaag aangeschaft en direct gekeken, en het was een genot om naar te kijken! De prachtige decors in expressionistische stijl de acteurs, de verschrikelijk enge Dr. Caligari. Brrr Het verhaal. Allemaal zeer mooi, maar de decors waren wel het hoogtepunt, in de stijl van de kunstenaars uit die tijd als Ernst Ludwig Kirchner en Max Beckmann. Niks is recht en alles is hoog ( bijv. de stoelen), ook de viool klanken waren zeer mooi en werkte doeltreffend mee aan de spanning en de vervreemding van het decor.

Een dik verdiende ruime 4,0*

Ik ben zeer benieuwd, deze film staat hoog op mijn lijstje om bekeken te worden.

Zeker een keer kijken, hij is prachtig!

De originele versie is 71 minuten, maar de video versie (die ook in z'n geheel op YouTube staat) duurt maar 51 minuten.

dan toch liever die van 71 min. die ik in m'n bezit heb.

Begrijp me nou niet verkeerd. Deze film behoort tot mijn favourite. Maar ik ken er genoeg bij mij in het Filmhuis die enkel voor hun imago deze film geweldig vinden. ik vind het in ieder geval eerlijk om als cultuurgeaccepteerde filmkenner deze film bullshit te vinden. Hoewel ik daar nooit mijn mening in terug zou kunnen vinden.

Een hele belevenis om eens een film van bijna 90 jaar oud te zien. Ik snap dat de film voor zijn tijd heel baanbrekend was, maar tegenwoordig zijn we wel wat gewend. Het verhaal in de film zit goed in elkaar, alleen is het door het donkere verhaal niet altijd even goed te volgen. De film ziet er inderdaad erg expressionistisch uit met mooi gemaakte decors die in de verte ook wel een beetje aan Tim Burton doen denken. Dr. Caligari kwam soms behoorlijk eng over, vooral als je hem door het raam in zijn stoel ziet zitten. Best geinig allemaal, maar in mijn ogen niet echt bijzonder. 70 minuten is trouwens de perfecte tijd voor een film als deze.

3,0*

net even gekeken op internet, ik sluit bij helemaal aan bij spetie

Inderdaad, dit maakt "Das Kabinett des Doktor Caligari " tot een van de mooiste horrorfilms op visueel vlak, zoniet de mooiste. De cartooneske decors zorgen voor een dromerig, bijna surrealistisch uiterlijk, hetgeen de sfeer van de film alleen maar ten goede komt. En plus levert het enkele beangstigende scènes op. Ook het feit dat er nu en dan een frame wegvalt waardoor de shots verspringen zorgt voor een vreemd, maar leuk effect.

En tja, een film van 90 jaar oud zien is vast en zeker een hele belevenis. Ik was een beetje sceptisch moet ik zeggen, want ik had vooraf de vrees dat deze klassieker misschien net iets té klassiek ging zijn, waardoor ie moeilijk te verteren viel. Maar dat viel dankzij bovengenoemde visuele flair dus uitstekend mee, al is ook het kernidee rond de geflipte Dr. Caligari perfect horrormateriaal. Dat het een silent movie betreft is zelfs niet storend. Uiteraard is het even wennen, maar de mooi vormgegeven tekst-intermezzo's bieden genoeg context om het verhaal te begrijpen. Probleem is een beetje dat, omdat er geen letter gesproken wordt, er overdadig met muziek gestrooid wordt. De experimentele, soms jazzy deuntjes klinken nochtans erg mooi en sluiten naadloos aan bij de getoonde beelden, maar 75 minuten van dit soort muziek is voor mij toch iets teveel van het goede.

Dit enige minpuntje kan evenwel niet beletten dat "Das Kabinett des Doktor Caligari " bijna 90 jaar na datum nog steeds staat als een huis. Je zou bijna zeggen dat de film zo oud is, dat ie weer fris gaat ogen.

En nou nog gaan stemmen, Halcyon!

Halcyon stemt niet. En laat de grote 'waarom niet?''-vraag gewoon even voor wat hij is svp.

Maar dit lijkt me natuurlijk niet de oorspronkelijke muziek van de film, maar gewoon een deuntje die erachter gezet is voor de dvd-uitgave of de download die je gezien hebt. Zelf zag ik hem met live pianobegeleiding, die trouwens erg suf was en zich niets aantrok van wat er op het beeld te zien was.

Ik heb de DVD van Kino Video met twee audiosporen. Die met de pianomuziek waar jij over spreekt staat er ook op, maar als ik het zo hoor heb ik er goed aan gedaan de film met het andere spoor te bekijken, want zoals ik eerder opmerkte sluiten beeld en klank naadloos bij elkaar aan. Vond het gewoon iets té op den duur.

Je hebt zeker weten niet dezelfde pianomuziek op de dvd staan als ik bij de film gezien heb. Ik had namelijk live pianobegeleiding. Ik zag de film in het Filmmuseum in Amsterdam, waar een pianist de film begeleidde. Daarna werd The Man With the Movie Camera ook uitgezonden en de pianist ging helaas op precies dezelfde toon verder.

Ah, nu lees ik het iets beter. LIVE .

Nee, dan zal het inderdaad niet om dezelfde muziek gaan.

Dan vraag ik me wel af welke muziek dat ander spoor bevat... Een goede reden voor een herziening met andere woorden.

Leuke film om te zien en de decors zaten inderdaad leuk in elkaar. Het verhaal vond ik op zich iets minder maar voor een van de eerste horrorfilms zeker niet verkeerd, de twist op het eind is ook leuk gedaan.

Wat ik ook leuk gedaan vond is dat op het eind eindelijk duidelijk wordt waarom de "vriendin" van Francis in het begin zo

zweverig voorbijliep.

Het personage Dr. Caligari vond ik overigens enger overkomen dan Cesare. Maar kan zijn dat dat ook juist de bedoeling was. Al met al vond ik het zeker de moeite waard om te bekijken.

Ja, inderdaad sorry. Ben er ondertussen achter gekomen dat hij niet stemt. Ik blijf dit overigens een meesterwerk vinden.

wooooow wat een oude film en toch nog een hoge waardering

Oude films kunnen ook best leuk zijn hoor...

je moet er wel zin in hebben denk ik

Ik ga 'm zelfs verhogen denk ik...

Enkele weken geleden speelden ze in het MuHKA te Antwerpen het erg leuke "Dracula - Prince of Darkness" uit 1965. Leuk, niet enkel omdat de film ons beviel, maar ook omdat het een oude, beschadigde print betrof die het naar het einde toe het zelfs even liet afweten, dat tot erg groot plezier van zowel mij als vooral Tiny die uitschoot in een slappe lach. Als je dacht dat Tarantino en Rodriguez ver gingen met de vrijwillige beschadiging van hun Grindhouse-films ("Death Proof" en "Planet Terror"), dan had je hier de echte beschadiging van de pelicule eens moeten zien. Fantastisch gewoon!

Maar bon... Waar het hier echter over gaat, is "Das Cabinet des Dr Caligari" dat we eergisteren zijn gaan zien, ook in het MuHKA.

"Dr Caligari" is een Duitse stille film uit 1920 die van zeer grote invloed is geweest. Wil je er meer van weten, kijk dan gerust even op Wikipedia => http://nl.wikipedia.org/wiki/Das_Cabinet_des_Dr._Caligari

De muzikale begeleiding bij de film werd gedaan door Elko Blyweert, Aarich Jespers en Tom Pintens. De eerste is bekend van oa Dead Man Ray, de andere twee vooral van Zita Swoon.
Wat ze brachten was van zeer hoog niveau. Geregeld vroeg ik me af of ik nu aan het kijken was naar een film met muzikale begeleiding of naar een groep muziekanten die een film lieten zien. Vooral het stuk wanneer Cesare Jane ontvoert, was indrukwekkend. Eigenlijk was het allemaal indrukwekkend: zowel de film met z'n intrigerende en spitsvondige verhaal (weliswaar met Duitse tussenteksten, maar het merendeel was verstaanbaar, gezien het verhaal ons gekend was) als de bijhorende live-muziek.

Moest er iemand nog eens willen gaan, op 20 oktober om 19u spelen ze hem nog eens in het MuHKA en dat is gelegen op de Waalsekaai, dit is aan het plein waar de Sinksenfoor staat.