Le Premier Jour du Reste de Ta Vie (2008)

Vermakelijke film waarvan het uitgangspunt nogal ambitieus lijkt, maar de film zelf is vrij aards. En erg licht van toon, vaak komisch, soms op het platte af, maar stiekem zorgt de toon er wel voor dat je de hele wirwar aan gezinproblematiek en gebeurtenissen makkelijker accepteert dan als de film zwaarder was aangezet en dat heeft de regisseur duidelijk door. Kijkt erg soepel weg. Films die terugblikken op de jaren '90 met dochter die Kurt Cobain-fan is enzo heb je nog niet veel. Dat was ook weleens leuk,maar had voor mijn gevoel iets nadrukkelijker gekund.

Helaas wel een kwartiertje te lang en als geheel geen film die me echt stevig bij zal blijven. De lichtvoetige toon en een beetje gebrek aan een eigen smoel en stijl zorgen daar voor. Ook zijn, onvermijdelijk haast bij dit soort films, de acteurs in het begin aan oude kant en tegen het einde van de film weer wat jong voor hun rollen. Maar een lekker tussendoortje is dit zeker.

Kleine 3.5* of een dikke 3.0*, voorlopig even het tweede.

Heerlijk filmpje dat wel erg veel weg heeft van C.R.A.Z.Y. en niet enkel omdat ook hier Marc-André Grondin z'n opwachting maakt. Le Premier Jour Du Reste De Ta Vie is eveneens een nostalgisch familieportret, dat zich evenwel een deceniumpje later afspeelt.

Ook hier heb je een charmant gezin dat botst om weer dichter naar elkaar toe te groeien, een soundtrack boordevol muziek uit de tijd van toen en een fleurig kleurenpalet.

Beter of slechter dan C.R.A.Z.Y. zou ik Le Premier Jour dan ook niet durven noemen, maar het lijkt er wel serieus naar gemodelleerd.

Voor mij geen probleem want Rémi Bezançon sleurt je echt mee in het wel en wee van de Duvals en elke acteur lijkt spot-on gecast.

Veel mooie momenten ook, met als absolute favoriet de scène waarin Marie-Jeanne het luchtkussentje van haar man vlak na z'n dood leegduwt om nog één keer zijn adem op haar huid te voelen: erg aandoenlijk.

Geen geniaal meesterwerk maar wel een supercharmante prent waar ik met volle teugen van heb genoten!

Het is opmerkelijk hoe erg je mee begint te leven met de personages. Tijdens de film hechten ze zich echt aan je.

Niet elke scene is geslaagd, maar veruit het meeste wel en vooral als geheel weet de film goed te overtuigen. Vooral vader en moeder zijn heel goed gespeeld. Iemand een idee hoe het openingsnummer van de film heet? Sowieso een leuke soundtrack.

Fijne film, doorspekt met vele dagelijkse herkenmomenten, luchtigheid en fijne dialogen die treffend aanstippen dat het in de omgang niet zo vlot tussen bv. Robert en zijn vader, zoals wanneer laatstgenoemde een rapport citeert: heeft de bodem bereikt, maar graaft verder!

Grootste pluspunt aan deze film is dat hij nooit te zwaar wordt en alles met gemak weet te relativeren. Voorbeeld is bv. als Marie-Jeanne expres een hond heeft aangereden, waarna het baasje te kennen geeft dat ze al 70 is, wat erop kan duidden dat het hondje het enige was wat ze nog had. Waarna Marie-Jeanne zegt dat ze nog zo jong oogt waarna er wat grappige ontboezemingen volgen.

Hartverwarmend ook, om te zien hoe een auto ongeluk het hele stel uiteindelijk weer nader tot elkaar weet te brengen, al zal de zieke Robert ongetwijfeld ook mee gespeeld hebben. Het moment dat Fleur oog in oog komt te staan met de ouders van haar eerste vriendje, was echt te grappig of toen de jongens research gingen doen omtrent het schaamhaar incident.

Zat lang op 3,5* maar dankzij de prachtige muziek, de frisse uitstraling van de film, het hart op de juiste plek en het ontroerende einde krijgt hij net wat meer. En ja, deze film is inderdaad equivalent aan C.R.A.Z.Y. Wat niet deert, aangezien ik toejuich dat er nog meer films worden gemaakt waar het gezin daadwerkelijk de hoeksteen van de samenleving betreft. Vooral genoten van die kleine geluksmomenten waar vader en dochter thuiskomen en mams zien dansen en elkaar wat gekscherend en gelukkig aankijken. Zo herkenbaar! 4*

Schitterende film. Vooral toen Lou Reed op het einde werd ingezet zoals hij ingezet moet worden kon deze film niets meer fout doen. De sfeer het acteerwerk en ook het scenario zat heel knap in elkaar. Zelden zoeen herkenbare film gezien zoals deze. Hoogtepunt vond ik het personage Fleur, en de dialoog tussen de grootvader en zijn kleinkind. Heel subtiel en mooi. Soms zijn er van die films die je gewoon raken en dit is er zoeen. Hulde.

Net wat te oppervlakkig, maar wel een erg fijne film met leuke humor. Het grote manko vond ik de ideaal-clichés, de jeugd sentimenten die iets te voorspelbaar waren. Eigenlijk vormden deze de kern van de film, waardoor deze een feest van herkenning kon worden ten aanzien van familierelaties en de genoemde jeugdsentimenten, maar tegelijk weinig diepgang bood. Wel erg goeie muziekkeuze trouwens!

Als ik naar een film kijk, dan ben ik in mijn hoofd al sterren aan een film aan het geven. Toen ik begon met kijken kreeg de film 2,5 ster, na een half uur werd dat 3 en nu heb ik de film uiteindelijk 4 sterren gegeven.

Dit is een film die heerlijk wegkijkt. Ik vind er een perfecte combinatie van komedie en drama inzitten. Erg grappig vond ik de "spermascene" met Fleur als ze die ouders in de gang tegenkomt, en het gesprek met opa aan tafel als Fleur jarig blijkt te zijn, vond ik erg vermakelijk.

De verbroken relatie tussen vader en zoon en de moeizame relatie tussen Fleur en haar moeder vond ik hele mooie verhaallijnen om naar te kijken. De eindscene met het lied "A Perfect Day" vond ik echt zo ongelooflijk mooi !!!

En toch, met al die drama, is het een hele verfrissende en vlotte film om naar te kijken. Ik moet wel zeggen dat het even duurt voor het verhaal op gang komt. In het begin kwam het een beetje saai op me over. Maar na een half uur zat ik er helemaal in.

Boeiend, aangrijpend en vol humor. Geen moment verveeld. Heel herkenbare momenten. Aanrader !!

Prachtige film die mij recht in het hart raakte. Tijdsgeest linken aan muziek van die jaren en interessante ontwikkelingen omtrent hoofdpersonages hebben mij altijd al overhaald. Bij deze is het niet anders.

Voor de rest verwijs ik naar commentaren van de meerderheid hieronder die de film goed vindt.

Dikverdiende 5*

De film begint ietwat stroef, maar de eerste brede lach verscheen al toen de grootvader een stukje uit zijn zoons rapport citeerde van lang geleden: "hij heeft de bodem al bereikt, maar hij blijft graven."

Ik had meer feelgood verwacht. Dat was het over het algemeen ook wel aan de orde, maar het einde zorgt ervoor dat je met een zwaar gevoel uit de film stapt.

Jacques Gamblin zet een sterke rol neer, een personage dat simpel is, waardoor je veel sympathie krijgt, waardoor je erg met hem meeleeft, zeker als hij het slechte nieuws te verwerken krijgt.

Erg mooi: als het gezin compleet is en gaat dineren in de tuin met de nodige wijn, dat Robert, met het slechte nieuws in gedachte, zijn gevoel uitspreekt en zegt: "jullie te zien opgroeien is het mooiste wat ik heb meegemaakt." Zijn aankomstige dood maakt die zin behoorlijk beladen. .

Een film die wat op gang moet komen, maar heel veel in zich heeft. Er gebeurt niet eens bijster veel, maar doordat de scenes over 12 jaar zijn verspreidt, maakt dat je voldoende meeleeft met het gezin.

4*

Geweldig toen de dokter op het einde vroeg of hij dezelfde naam had als de acteur Robert Duvall (ik heb 1 "L" minder zei Jacques Gamblin droogjes ). Daarna gaat de dokter de hele legendarische scene van Robert Duvall als Lieutenant Colonel Bill Kilgore in Apocalypse Now nadoen

Mooie drama trouwens.

Leuke film, legt goed de problemen van hedendaagse gezinnen bloot. Maar blijft natuurlijk een film. Jammer dat het af en toe iets te kunstzinnig werd (met dat bloed onder de deur en dat stukje dat die moeder in dat dagboek ging lezen bijvoorbeeld). Het had van mij wel wat rauwer en dramatischer gemogen ipv licht komisch.

Wel een film om 2 keer te bekijken, lopen nogal wat zaken door elkaar heen, maar wordt nergens rommelig of onduidelijk. Had van mij wel iets langer mogen duren.

Een 3,5 verdiend deze film zeker.

Heerlijk filmpje dit. Ik moest er even inkomen en vooral ook even wennen aan de personages, maar daarna is het op momenten best genieten geblazen.

De film is ontzettend herkenbaar qua dagelijkse situaties, maar weet daarnaast toch fris en origineel over te komen. De film snijdt soms best zware onderwerpen aan, maar weet er telkens weer een luchtige sfeer aan mee te geven, waardoor alles nooit te zwaar aanvoelt. De dialogen zijn soms lekker scherp en ook heeft de film soms leuke humor. Vooral het moment dat de dokter op het einde de scène van Robert Duval in Apocalypse Now nadeed is ontzettend grappig.

Leuke en minder leuke momenten worden op een goede manier aangesneden, waarbij vooral de mooie originele muziek een groot pluspunt is. Daarnaast heeft de film een mooie cinematografie en zoals reeds gezegd vaak ook een goede combinatie tussen muziek en plaatjes. Het moment waarbij Lou Reed met zijn bekende nummer voorbij komt is indrukwekkend en zorgde ervoor dat de film mij ook een klein brok in de keel weet te geven.

Grappig, ontroerend, fris en herkenbaar, zo zou ik de film in vier woorden kunnen omschrijven.

4,0*

Plezierige film waarin we een intieme kijk krijgen in een gezinnetje aan de hand van vijf verschillende dagen verspreid over een periode van 15 jaar waarbij de regisseur zich wel wat vrijheden permitteert d.m.v. een aantal flashbacks. Grappig en ontroerend, en ook mooi weergegeven hoe vreugde en verdriet vaak bijna samen hand in hand gaan. Een groep fijne acteurs en de veroudering van de personages is geloofwaardig gedaan. Verder een onderhoudende en vlotte montage.

''Heb je niks van ABBA of Bananarama?''.

Schitterende film. Had eerlijk gezegd een ''zwaarder'' drama verwacht dan dat deze film eigenlijk is. Regisseur Bezançon weet vanaf het begin tot het einde een prima balans te vinden én te houden tussen drama en komedie. Uitermate goed geregisseerd en deze cast is echt ijzersterk.

We zullen ongetwijfeld nog veel horen van Marc-André Grondin. Ik zag 'm eerder in 'C.R.A.Z.Y.' en ook in deze film zet-ie (weer) een geweldige rol neer. Charismatische gast ook. Die gaat er absoluut wel komen, dat kan niet anders. Maar in deze film is iedereen goed; vader, moeder, oudste zoon en dochter. Erg meeslepend samenspel, in alles wat het leven voor het gezin met zich mee brengt.

Een sterk scenario, goede soundtrack, visueel netjes en een film die barst van de hoogtepunten, zowel op komisch als sentimenteel vlak; de 'Apocalypse Now' scéne is briljant, het (laatste) diner aan tafel érg mooi en het einde ook mooi, al is het ietwat cliché. En het eindshot (dochterlief die in de camera kijkt) deed me natuurlijk direct aan P.T. Anderson's 'Magnolia' denken. Dat zal bij de regisseur ook wel het geval geweest zijn. Mooi is het wel, prima afsluiter. De scéne met 'Perfect Day' van Lou Reed is hét kippenvelmoment v/d film.

Prachtg. Sowieso is de opbouw naar het einde bijzonder meeslepend gemaakt, omdat je als kijker met alle personages meevoelt. Ja, ik heb genoten van deze film. Deze zie ik graag nog een keer.

Gelaten.

Da's de emotie die overheerste tijdens het kijken. In het begin leek het nog wel wat te worden. De lichtvoetige sfeer in de film kwam een beetje onverwacht, en was een aangename verrassing. Ik was vooraf toch wat bang voor een Franse praatfilm.

Maar de aparte segmentjes kennen weinig samenhang en zijn ook verre van sterk genoeg om op zichzelf te staan. Daarbij zijn de familiemomenten wat geforceerd. Buiten de vader en de jongste zoon vond ik het acteerwerk ook niet bijster, met als dieptepunt de immer memmende moeder.

De film draaft dan ook nog iets te lang door, en het einde zal best pakkend geweest zijn voor mensen die ondertussen een band met de personages opgebouwd hadden, maar mij deed het allemaal erg weinig. Misschien ook omdat het er in de laatste scenes best dik op lag.

De jongste zoon was veruit het meest interessante personage, maar kreeg een van de meest povere fragmenten, zonder echte focus.

Visueel redelijk, maar ook redelijk inwisselbaar. De soundtrack kon mij weinig boeien (opgepast, debiele discoscenemuziek alert!), de tijdsimpressies vond ik ook niet bijster overtuigend.

Echt slecht was het niet, start redelijk vlotjes, maar verwaterd daarna in een wat ongeïnspireerde collage van gebeurtenisjes.

2.0*

"La famille est une machine à faire brûler les sentiments", zegt een hoofdacteur. Gelukkig citeert een ander later "La famille, un beau spectacle..."

Zowat de synthese van de film die al in de arena gooit wat een gezin zo allemaal kan ervaren in de loop van de jaren en hoe bepaalde gebeurtenissen radicaal mogen blijken, maar zelden definitief.

Goed en afwisselend gebracht, interesse opwekkend en steunend op toch enkele knappe acteurs.

Enkele mooie scènes zoals bijvoorbeeld de dialogen met opa, ook de flashbacks, de muziek in het leven van het gezin en de knappe close-up van Zabou Breitman op het einde.

Geen meesterwerk, maar zekerlijk genietbaar.

Op het einde van de film zag ik in een hoekje van het beeld "à suivre" !?

Doet in het begin een beetje denken aan een veredelde soap. Want dat is het eigenlijk ook.
Vooral het eerste verhaal (met de hond, en het verhuizen) is maar niets, en je vraagt je af of dat de hele film zo gaat zijn.
Het is eigenlijk verschrikkelijk voorspelbaar (de dood van de opa, dat de vader ging sterven, dat ze ontmaagd ging worden en direct verlaten ging worden … was altijd al een half uur op voorhand zichtbaar), en zelf de kleine momentjes zitten tjokvol clichés. Bovendien heeft deze film op gebied van dialogen of beelden niets speciaal te bieden.

Een sterk verhaal moet je hier niet verwachten. En dat wordt naarmate de film vordert niet beter.

Wat wel betert is dat je toch gaat meeleven met de personages. Het is vooral de vader die intrigerend is, terwijl de dochter me eigenlijk gestolen kon worden. (Overigens: in 1988 lijkt ze 8 jaar, en 5 jaar later is ze 16). Tegen het einde van de film lijken de meeste personages echt familie van je te zijn.

Een ander groot pluspunt is de gebruikte muziek. Er worden verschillende genre’s gebruikt, en de gebruikte muziek weet steeds een emotioneel hoogtepunt uit te vergroten.
Het hoogste van de hoogtepunten is natuurlijk ‘Perfect Day’. Van mijn part mocht de film daar dan ook stoppen, terwijl wat jeugdherinneringen door het beeld flashen.


PS: lol @ de gedubte versie van ‘The Magnificent Seven’ die even voorbij komt

3,0*. (Dat terwijl ik in de helft van de film nog naar 2 neigde)

Altijd leuk zo'n film die wat willekeurige mensen volgt en hun dageijkse strubbelingen in het leven.

Heerlijke film over een dag uit het leven van een willekeurig iemand die toch wel een wat moeizaam begin kent. De film bevat veel humor wat de film veel goeds doet. Niet alles is even interessant, maar door de luchtige aanpak is alles aan de film genietbaar. Goede muziek ook.

Poeh wat een hoge score hier zeg, voor een niemandalletje.

Best aardig filmpje, maar eentje die je snel weer vergeet. Er gebeurt namelijk niks wat een blijvende indruk achterlaat, oké mischien de luchtgitaar sequentie dan. Een typisch Frans voortkabbelend werkje, redelijk onderhoudend maar snel weer vergeten.

It's a perfect day van Lou Reed gebruiken is niet bepaald origineel, eerder goedkoop. Daar krijg je van mij geen punten voor.

Ik had hoge verwachtingen voor deze film aangezien het vergeleken wordt met de Canadese film C.R.A.Z.Y., en deze film mag dan misschien niet zo sterk zijn als zijn Canadese tegenhanger, toch heb ik ervan genoten. Wat beide films in elk geval gemeen hebben met elkaar is dat het in beide gevallen gaat om een luchtig, Franstalig drama dat door middel van tijdsprongen verschillende gezinsproblemen aanhaalt. Ook hier ben je als kijker getuige van belangrijke momenten binnen een normaal gezin en de gevolgen ervan. Je krijgt afwisselend gelukkige en ongelukkige momenten te zien die als kijker dikwijls herkenbaar zijn, maar de film bevat dan ook vele thema's: coming-of-age, dood, romantiek, slechte vader-zoon relatie,... De manier waarop het allemaal gebracht word is heel luchtig. Geen zware dramatiek maar dramatische momenten aangevuld met komische, relativerende situaties. De uitvoering van het hele verhaal was ook in orde: prachtige shots die elkaar afwisselden aangevuld met een degelijke soundtrack.

4.0 sterren

Al een tijd geleden dat ik iets zag dat zo bij me hart ligt. Ongelofelijk aandoenlijke personages, stuk voor stuk. Prachtig spel, oprecht drama en hilarische momenten vormen verder en uiteindelijk de sleutel tot een fantastische film. 4,5*

Een film die weliswaar aardig begint, maar vervolgens voornamelijk leunt op cliches. Enkele soapachtige verwikkelingen en verhaallijnen die uiteindelijk nergens toe leiden. Naarmate de film vordert wordt het steeds minder interessant, al met al toch een matige film.

Leuke film, weinig op aan te merken. Hoewel, een film als deze leent zich perfect voor tijdsgeest-grapjes en verwijzingen, en die heb ik afgezien van de grunge nauwelijks gezien, dat is wel een beetje een gemiste kans.

Maar verder, de vertelstructuur is aangenaam, het is mooi 'rond', daar hou ik altijd wel van, alles komt leuk terug. Leuke personages en alles is ook wel creatief in beeld gebracht.

De gebeurtenissen op zich zijn misschien wat standaard en soms wat voorspelbaar, maar er zit genoeg vermakelijks bij. Ook de muziek beviel me goed.

Dit is wel een film die ik vaker wil zien en die misschien ooit nog 4,5 ster kan worden.

4*

Prachtige film.

Bezançon toont ons een redelijk doorsnee gezin met al hun geluk en ongeluk (al lijkt ongeluk vaak wel hetzelfde in films, niet echt conform Tolstoj) en hoe de individuen daarmee omgaan, ook als groep samen. Bezançon doet dit door vijf dagen in een tijdspanne van dertien jaar te tonen, elke dag is belangrijk voor een ander lid van het gezin. Door echter steeds de familie samen te laten komen krijg je heel goed een beeld van de levens apart en het leven samen. En daarmee krijgen we gelijk een blik op één gezin. We leren iedereen kennen, we zien allen veranderen (de chronologie komt hier goed van pas, een juiste keuze) en we zien een echte familie. Natuurlijk ook door het acteerwerk. Zeer naturel en toch allen zeer verschillend. Papa heeft de mooiste rol waarschijnlijk al speelt dochterlief ook prima. De beste scène is echter die van vader en zoon nummer twee waarin ze naar een luchtgitaarwedstrijd gaan. Je ziet vader meeleven en hier voel je duidelijk een band tussen die twee. Let alleen al op zijn mond en zijn ogen. Fantastisch. Zo sterk als dit moment wordt het verder nergens, maar het is wel de tendens in dat overige deel van de film.

Die keuze om slechts vijf dagen te tonen helpt verder wel. Want eerlijk is eerlijk, door enkel belangrijke dagen te nemen zit de film redelijk vol voorspelbaarheden (die laatste scènes bijvoorbeeld) en clichés. Maar je accepteert dit wel, doordat men heel eerlijk zegt: ja, we pakken de hoogtepunten en daarmee bouwen we ons verhaal op. Vaak genoeg tonen films ons alledaagse mensen met alledaagse gebeurtenissen en beweren dat ook, terwijl het meestal zeer bijzondere situaties zijn.

Wat ook helpt is de prima fotografie met sterke montage (in ritme en ideeën – denk aan die cut van een jong dansend meisje naar de disco) en de uitstekende muziekkeus. Vooral Lou Reed op het eind bracht de nodige emotie. Lang geleden voor mij dat ik zoiets voelde bij film.

Erg genoten met een heel lichte inzinking zo vlak voor het einde. Dat wel. Maar met gemak 4,5*.

Een film over het leven van een gezin dat gaandeweg te maken heeft met spanningen, levensvragen en ook de vraag hoe met elkaar om te gaan. Een film die op het eerste zicht een wat doorsnee prent wordt van een Frans gezin, maar net door die eenvoud en het beeld van 5 cruciale momenten in het leven van dat gezin, een zeer ontroerende prent wordt. Waar films als Magnolia echt mikken op het toeval dat de rest van je leven bepaald, zijn dat hier gewone dingen. Toch gewoon op het eerste zicht, maar gebeurtenissen die veel bepalen voor het verdere verloop van je leven.

De film is enorm mooi en naturel met een cast dat een realistisch gezin voorstelt. Net het ontbreken van extravagante gebeurtenissen, maakt de film zo sterk. Veel dingen komen echt over en kan je je zeker in herkennen. Dat maakt de impact van die gebeurtenissen ook veel intenser.

In het begin zag ik een mooie film die rustig voort kabbelde, maar voor ik het wist zat ik helemaal in de film en was ik ontroerd door zeer kleine dingen. Dit is veel beter meegevallen dan verwacht. Dergelijke grootsheid door kleine dingen zie je zelden in films. Doe er nog een hoop sterke acteurs bij, een passende soundtrack en een vlotte montage en je hebt een pareltje.

Le Premier Jour is een eerbetoon aan 'de familie'.

Tevens een franse "Meglio Gioventú" alleen iets minder theatraal of megalomaan.

Wel even meeslepend en intens.

Wat mij betreft is het acteerwerk veelal op automatische piloot gedaan. Vaak komt het wat gemaakt over. Dus wat mij betreft is 3* meer dan genoeg.

Verrassende top 250 notering.

Normaal gesproken begrijp ik wel waarom een film een hoge score krijgt. Sommige mensen, zoals ik, prefereren een goed verhaal, terwijl andere meer voor de audiovisuele aspecten gaan. Le Premier Jour du Reste de Ta Vie biedt echter geen van beiden: het is een niemendalletje dat alle open deuren intrapt, terwijl de humor ver achterblijft. De soundtrack is niet indrukwekkender dan van een gemiddelde soap. Come on, "Such a Perfect Day" als afsluiter? Krijg een beetje de indruk dat de film vooral goed scoort doordat deze uit Frankrijk komt en niet uit Hollywood. Het is verder geen vreselijke film, maar echt niet beter dan een doorsnee drama/komedie van overzees.

2,5*

Na herziening mijn waardering verhoogd naar 4,5*. Ongekunstelde, mooie en bij vlagen ontroerende film over een doorsnee gezin, waarvan de leden bij toerbeurt in de verschillende episodes de hoofdrol vervullen. Een knap scenario en buitengewoon goed acteerwerk.

Een fijne film waarbij een aantal cruciale markeringspunten belicht worden in het leven van een traditionele familie. De film wisselt humor of met drama, maar komt nergens geforceerd of sentimenteel over. Een sterk scenario wordt afgewisseld met een vlot verhaal en goede acteerprestaties.

De cruciale momenten zijn te voorspellen, maar Bezancon blijft het boeiend houden. Hoewel de familie met elkaar weinig raakvlakken heeft, vaak botst, groeit men ook naar elkaar toe. De vader van de familie is daar een mooi voorbeeld van waarbij hij enerzijds weinig binding heeft met zijn kinderen (hetzelfde gevoel dat hij ervaart bij zijn eigen vader die hem maar al te vaak schoffeert in het bijzijn van de familie), maar tegelijk ook de intimiteit ervaart met zijn kinderen zoals de scène met dat festival van zijn zoon Ralph. De moeder is met haar midlife crisis in hetzelfde bedje ziek en de scene bij haar zoon die dokter is, was vrij grappig.

De sterkte van de film zit hem in kleine alledaagse dingen. De film raakte vaak de juiste snaar. Mooi staaltje cinema! Sterke montage en regie met als hoogtepunt de strandscène. Dikke 3,5*.

Aangename familiedrama dat eigenlijk nog best licht aanvoelt door de komische momenten, zoals de rijles scène van de moeder, maar ook wanneer Fleur het sperma wil gaan uitspuwen en dan oog in oog komt te staan met de ouders van haar vriendje, heb ik erg moeten lachen. De moeder is misschien wel het leukste personage in de film. Ze lijkt zich nergens om te schamen en dat levert enkele leuke momenten op zoals wanneer ze de praktijk van haar zoon binnenstapt en meteen haar kleren uittrekt met de vraag om haar te opereren.

Toch mis ik bij deze film een eigen identiteit, want het hele familiedrama waarbij het gezin uiteenvalt en uiteindelijk terug samenkomt, hebben we wel al vaker gezien. Toch heb ik me hier zeker mee vermaakt.
3.5*