Marley & Me (2008)

Erg leuke film om naar te kijken. Vooral als je zelf een hondeneigenaar bent. Heerlijk herkenbaar. Wij herkenden zoveel van onze eigen hond in Marley. Dat was heel grappig om te zien. Onze hond is namelijk ook af en toe zo'n ongeleid projectiel. Niet zo erg als Marley natuurlijk.

Ik vond het ook heel mooi weergegeven hoe een hond op kan groeien in een gezin en ook een gezinslid word. Heel erg veel gelachen heb ik niet om deze film maar toch vond ik het erg leuk om naar deze film te kijken. Ik ben nooit zo onder de indruk van de acteerprestaties van zowel Wilson als Aniston maar ik moet zeggen dat ze hun karakters echt goed hebben neergezet. Ik kan niet anders zeggen.

Een lekker sentimentele film waar je wel voor in de stemming moet zijn, denk ik.

Het type film wat ik genadeloos neer zou willen sabelen maar waarbij ik dan mijn gevoel tekort zou doen. Het was traantjes uit de ogen wrijven toen de eindcredits over het scherm rolden. De film weet de rol van een hond in een gezin mooi vorm te geven. Sentimenteel in negatieve zin, maar toch weet het te raken. Ach, de filmliefhebber is uiteindelijk ook maar een mens. Zielige beestjes....weeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeh!

Aardig.

De komedie zit vooral in het begin, langzamerhand vervalt het steeds meer in (luchtig) drama (niet op een storende manier). Natuurlijk wel erg makkelijk sentiment zo met een lief hondje erbij dat het loodje legt en ook nog meerdere kinderen, maar als het maar werkt. En dat doet het genoeg.

Verder valt het acteerwerk ook mee. Owen Wilson doet het nog best goed in z'n semi-serieuze rol en Jennifer Aniston stoort me weleens in films, maar doet het hier niet slecht.

3,5*

Normaal hou ik niet van dierenfilms. Deze was wel mooi en prachtig (vooral 't einde).

Qua komedie viel het wel mee, het is niet zo'n film die alleen maar op de grappen is gefocused. Maar waar drama er meer in zit.

Het is ook leuk om de Grogan-stel tot een gezin te zien opgroeien en ook Marley, de rampzalige hond, van jong tot oud te zien worden.

Ik ben benieuwd hoe Hachi uit zal pakken.

Eigenlijk verwachte ik, zoals al velen lees ik, een flauwe typische Owen Wilson komedie. Wegens het verhaal dat me wel aansprak heb ik hem toch maar gezien.

In het begin leek het nog allemaal op wat ik verwachte dat het ging worden. Echter toen Marley in de film verscheen, kwamen er een aantal leuke en grappige scenes. Jeniffer Aniston en vooral Owen Wilson (!) deden het erg leuk acteren, maar ook de rest van de cast is goed bezig, ook de kinderen.

Het einde is echt, in mijn ogen, emotioneel. Ik had dus niet gezien dat dit een drama-komedie was en wist dus niet dat er ook iets erg zou gaan gebeuren. Ik heb nog nooit gehuild bij een film, maar het water stond toch een beetje in mijn ogen. Erg mooi, maar vooral zielig in beeld gebracht hoe iedereen afscheid neemt van Marley. Erg pijnlijk vond ik het om te zien toen Jeniffer de koffer van de auto dicht deed, wetende dat ze haar ''uitverkoops-puppy'' nooit zou weerzien. Maar ook John die nog even vertelt tegen zijn hond hoe geweldig hij was, ook al brak hij soms de tent af. Hele mooie scenes waren dat.

De film was dus wel leuk qua grappen, maar het was bij mij voornamelijk het drama-stuk dat ontzettend veel indruk op me heeft gemaakt. Ik kan niet anders zeggen: Erg mooie, goede, ontroerende film!

4*

Van mij krijgt deze film gewoon een dikke 5*

De hele film is zowat een herbeleving van mijn eigen "kind" zijn. Het opgroeien met een hond, het hele er om heen. De liefde die je voelt als je de deur open doet, het gekwispel met de staart, het geblaf en het gespring tegen je been. Iedere dag steeds weer!

Je geeft ze op hun fl****r en een half uur later likken ze weerin je gezicht.

Zojuist gekeken lekker alleen met de hondjes erbij. Ik ben een volwassen kerel van 30 jaar, maar ik moet eerlijk bekennen dat de tranen over mijn wangen rolden. Ik weet niet of het kwam door de film of de gedachte aan 19 jaar geleden toen "onze basco" niet meer thuis was toen ik van school kwam, of misschien dan wel de gedachte dat er nu weer 2 viervoeters van 10 en 8 langzaam naar het einde kwispelen.

Heb zojuist ook alle 2 even bij me genomen en ff lekker geknuffeld.

Dit is gewoon echt een film voor honden liefhebbers! Ik denk niet dat je hetzelfde gevoel bij een film kunt krijgen als je zelf nooit met een hond (of kat) bent opgegroeid.

Mooie recensie kalehein!
Ik denk dat je zeker gelijk hebt over het opgroeien met honden. Dat zorgt er wel voor dat deze film goed te pruimen is en dat de tranen moeilijk te bedwingen zijn.

Over de film zelf:
Het verhaaltje is vrij zwak, maar door de fratsen die Marley uithaalt blijft de film je wel boeien.
Marley & Me gaat over een jong stelletje. Jennifer wil graag kinderen, maar John zit hier niet op te wachten en haalt een hond in huis! De schattige puppy blijkt een echte rouwdouwer te zijn en zorgt al snel voor een hoop problemen. Er ontstaat een ware haat-liefde verhouding tussen eigenaars en hond die uitdraait op het onvermijdelijke.

De acteerprestaties van Owen Wilson waren zwaar onder de maat, zelfs voor zijn doen. Jennifer Aniston doet wat ze altijd doet en doet dat ook goed. Verrassend was het rolletje van Kathleen Turner als hondentrainer. Het is duidelijk te zien dat ze de ballen verstand heeft van het trainen van honden.

Je ziet duidelijk dat de volwassen Marley door verschillende honden gespeeld wordt (groter, kleiner, spitse kop, brede kop enz.). Dit is erg jammer. Het moet toch niet zo moeilijk zijn om blonde labradors te vinden die meer op elkaar lijken?
Een ander punt is dat Marley twee maagtorsies krijgt. Dit is vrijwel onmogelijk omdat de maag aan de buikwand wordt vastgezet als een hond geopereerd wordt aan een maagtorsie. Dit om te voorkomen dat het nog een keer gebeurt.
Aangezien dit een belangrijk gedeelte van de film vormt vond ik het nogal storend.

Conclusie:
Aardig filmpje, vooral voor hondenliefhebbers.
2,5*

Ik vond een leuke grappige film over hond.
Het is te drukke hond.. maakt die alles kapot, puinhoop. Zonder bankstel!!
Niet slecht!

Give him your heart, and he'll give you his.

Was te verwachten, een film waar ik slecht tegen kan. Dé reden waarom ik deze eigenlijk over wou slaan en hetzelfde geldt voor Hachi. Marley & Me roept namelijk (zoals verwacht) herinneringen bij me op om niet vrolijk van te worden, vooral omdat het om een Labrador gaat.

Dit doet me aan een oud familielid denken, een voor een groot deel dove en blinde Labrador waar ik lange tijd kapot van ben geweest, het beeld van de dierenarts en m'n hond op de tafel is één van de weinige uit die periode die ik me glashelder kan herinneren. Dat is met name aan het einde nogal lastig kijken, met name als je twee zwarte worstjes op poten naast je hebt liggen op de bank; ik wil er niet eens over nadenken..

Wat deze mierzoete drama/komedie duidelijk en mooi brengt is het feit dat een hond geen huisdier is maar een volwaardig familielid. Het maakt me dan ook woedend als ik mensen hoor zeggen van 'het is maar een hond'. Marley & Me schept met de eerste helft een prima vrolijk beeld, de plezier en de problemen van je harige kind. Dat is onmisbaar, bewijst het tweede deel.

De humor wordt overboord gegooid en 't drama zet een stap naar voren. Het volgt 't verwachte pad der clichés maar verliest daarin absoluut geen kracht. Het is akelig om te zien hoe Marley, vrij laat in de film, sterft. Een krachtig neergezet beeld van de laatste blik. Veel van de kracht komt voort uit de geweldige prestatie van Wilson die een oprechte band weet over te brengen en dus blijkbaar ook met een serieus thema prima uit de voeten kan. Medespeelster Aniston is zoals altijd schitterend .

Wat vooral opvallend goed is, is hoe snel het uiteindelijk gaat. Het gebeurt allemaal in het laatste gedeelte van de film en daarmee toont het eigenlijk aan dat het plezier en de moeite die het oplevert en kost, zo voorbij is. Op het ene moment ren je vrolijk rond, op het andere moment is dat nooit meer mogelijk..

Al met al kan de zeikerige muziek en de clichématige ontwikkeling niks veranderen aan het feit dat Marley & Me ontzettend sterk is en vooral voor (ex)hondenbezitters, erg pijnlijk.

Heerlijke feel-good-movie over de rol van een hond binnen een gezinnetje. Het verhaal beslaat een aantal jaren (een hondenleven om precies te zijn), en wordt met genoeg vaart en humor in beeld gebracht. Jennifer Aniston en Owen Wilson doen het leuk en zorgen voor een aangename kijkervaring. Het einde is behoorlijk sentimenteel, maar hoort er nu eenmaal bij (en zou ook niet anders willen zien).

Hond-roerend

Goed maar vrij lang. Een hond maakt deel uit van belangrijke mijlpalen in een mensenleven, en dat is waar het om draait. Spilfiguur in levens. Het eerste uur was het beste, met heel wat komische stukjes. Kathleen Turner als hondentemster was on-her-ken-baar. Zeggen dat dit zo'n knappe vrouw was. Daarna voelde het bij mij lang aan. De verschillende jobveranderingen van Grogan en de bijna banale gebeurtenissen volgden elkaar om en ook de grappen bleven stilaan uit het vizier. Het einde is buitengewoon emo . Als hondenfilm vond ik Hachi beter, hier is het hondenverhaaltje naar mijn gevoel teveel ingebed in een soort sitcom.

Zo'n mooie film!

Het begin was vooral heel grappig, het middenstuk was iets minder (begon na een tijd wat te vervelen), maar het einde was echt zooo ontroerend!

Op bepaalde momenten heb ik echt hardop gelachen, wat ik normaal niet zoveel doe.

Op het einde heb ik echt 'een traantje moeten wegpinken', wat ik normaal óók niet snel doe!

Ik heb zelf gelijkaardige ervaringen gehad zoals hier op het einde, met onze vorige hond. Mede daarom dat ik er zo door aangedaan was natuurlijk. Maar ik denk dat er voor veel andere mensen ook wel veel herkenbare situaties inzitten.

Zoals ik dus zei, had het middenstuk wel een beetje levendiger mogen zijn, met iets meer afwisseling, een beetje meer humor.

Maar over het algemeen wel een goede film, een echte familiefilm eigenlijk! Als je op zoek bent naar de grappigste komedie ooit, kan je hem eigenlijk maar tot halfweg zien. Ik vind dit overwegend onder het genre drama vallen, maar dan wel onder de positief ontroerende films.

Oerdegelijke tragikomedie die, ondanks mijn allergie voor honden, geen gesnotter teweegbracht. Het sentiment oogt en voelt weliswaar allesbehalve goedkoop aan en weet af en toe zeer oprecht een gevoelig snaartje te bespelen. Beetje jammer van momenten zoals rond het onvermijdelijke graf, die helaas op dit vlak deels de mist ingaan. Het dramatische aspect wordt verrassend genoeg stevig ondersteunt door een fragiele vertolking van Wilson. Op deze manier heb ik hem nog niet zien spelen, maar het smaakt alleszins naar meer. Aniston op haar beurt komt ietwat twijfelachtig voor de dag. Ze komt vlakaf ongeloofwaardig over als moeder van drie kinderen. Gelukkig mag ze zich doorheen het verhaal een aantal geslaagde ogenblikken toe-eigenen. Waar de film in feite in uitblinkt is het aannemen van een zeer aangename vertelstijl, gekenmerkt door grote sprongen in tijd en ruimte. Het geheel wordt voortdurend verfrist en blijft zodoende simpelweg boeien. Ook heel leuk zijn de subtiele, onderhuidse gevoelens, die niettemin glashelder zijn. De laatste ontmoeting tussen Grogan en zijn kameraad gaat clichés en flauwe paden bijvoorbeeld knap uit de weg.

Goed.

3,00 (3,25)

Herzien afgelopen week en een halfje verhoging is absoluut verdiend!

Dit is een prachtige film die heel goed en realistisch het gezinsleven laat zien met een hond daarbij.

De film kent een goede opbouw en als kijker maak je alles ook van begin tot eind mee.Dat zorgt evoor dat je een goede band krijgt met zowel het net getrouwde stelletje en hun jonge hondje Marley.

Het daarop volgende gedeelte is behoorlijk cliché te noemen, maar toch ook wel schattig en vermakelijk.

Zo zie je de streken die Marley uithaalt en herken je een heleboel als je zelf ook een hond hebt gehad.

Het gezinnetje groeit met 3 kinderen en ze krijgen alledrie een fijne band met Marley.

Het einde van de film is goed. Gewoon realiteit en de makers konden er niet omheen en deden dat gelukkig ook niet.

Een goede mix tussen drama en komedie zorgt voor een halfje verhoging zodat de score op

3,5 ster komt te staan!

Mooi gemaakte film met heel veel gevoel erin zoals het in het echt ook is.

In deze film is het net als of je naar een echt gezin aan het kijken bent.

De hond was ook fantastisch en ja heel emotioneel was het naar het einde toe.

Ook sterk geacteerd door de rest van de cast.

3,5 ster

Dat hele dierenverhaaltje spreekt me niet echt aan.

Deze film weet me daarom ook niet te raken.

Zowel op komisch vlak als drama is het allebei 'net niet'.

Vooral door het grappigere (en sterkere) begin van de film

zal ik deze film toch nog een beetje ontzien met mijn beoordeling.

2*

(Meer kan ik er echt niet van maken..)

Een zeer ontroerende film over een onhandelbare hond.
Marley And Me sleept je vanaf de eerste minuut mee met het verhaal van John, Jenn en natuurlijk Marley. De film gaat niet enkel over de hond, maar grotendeels om het leven van zijn baasjes. Daar zit ook het drama. Gelukkig wordt het drama goed afgewisseld met komedie.

Owen Wilson en Jenifer Aniston zijn zeer leuk samen hier. Maar ook de kinderen zijn goed bezig. Doordat je ziet wat men allemaal meemakt mert Marley en hoe ze ermee omgaan, En daardoor komt de dood van Marley extra hard aan. En natuurlijk kan je niets anders dan een traantje laten. Wat ik wel jammer vond, was dat de film een beetje te lang duurde. Ook waren de fratsen van Marley niet leuk meer, maar de reacties er op waren dat dan weer wel. Dit is nu eens een goede film! 3.5*

'k vond het ook een aanrader. Het is een mooie mix geworden van komedie, romantiek en drama. De film durft ook gevoelige thema's als het verliezen van een kind te verwerken in het verhaal. Het is dus wel een film/komedie met dat ietsje meer.
De cast deed het ook uitstekend en de muziekkeuze was ook wel goed.
'k ben echt aangenaam verrast door deze film en kan hem dus echt wel aanraden. Zelf ben 'k meer een kattenpersoon, maar dit deerde me echt niet bij de film.
Topper.

Amaai. Lang geleden dat ik nog tranen met tuiten heb gehuild. Emmers vol.

Eigenlijk is het een perfecte familiefilm en vooral een ode aan de hond/huisdier. Leuk koppeltje, enkele grappige scènes. Het eerste uur kan misschien wat saai overkomen maar is onmisbaar voor de aanloop naar het dramatische einde. Natuurlijk zijn er een paar situaties die nogal vreemd overkomen baas die blij is met zijn werknemer omdat die een column schrijft over diens hond en bovendien hem opslag geeft ook Bij mij zou het gene waar zijn de verschillende huizen die het koppel zomaar kan betalen Oh well, the suspension of disbelief heet dat dan. Ik zal er niet moeilijk over doen.

Het wordt pas echt mooi als de aftakeling van Marley begint en zijn eindelijke dood. Het verdriet van het gezin en vooral Wilson is hartverscheurend mooi in beeld gebracht en niet fake (iets wat nog niet zo vanzelfsprekend is in Amerikaanse flms). Ikzelf heb geen hond maar een kat en herkende de vele situaties van ergernis maar ook liefde die een huisdier je schenkt. Ik weet dat als mijn kat ooit sterft dat heel ons gezin ondersteboven gaat zijn, en ik hoop dat we zo'n mooi afscheid aan ons kat geven als Wilson en Aniston aan Marley.

4*

Eigenlijk was ik nu pas toe om deze film te kijken. Mijn boxer, mijn maatje voor 10 jaar is dit jaar helaas ook overleden. Altijd vrolijk, altijd een glimlach op je gezicht toverend. Tuurlijk kun je je soms ook heel erg irriteren wanneer ze iets kapot maakte of je net gewassen broek na 1 klodder slijm weer de wasmachine in kon. Toch is een hond gewoon een volwaardig familielid. Deze film laat de reis met je ondeugende metgezel prima zien. De hond staat centraal en alles eromheen is eigenlijk pure opvulling. Ik had het echt even moeilijk op het eind. Wel heel herkenbaar en het deed me goed dat Marley zo'n mooi leven heeft gehad. Alle mensen die een huisdier hebben zullen veel herkenbare situaties zien in deze film. Een grote glimlach en een pijnlijke traan verpakt in een fijn verhaallijntje.

Geinig filmpje. De hond maakt het vooral erg leuk en zielig af en toe.

Verder is het zeker niets bijzonders.

Ik weet niet precies wat ik hier nu van moet vinden, want het is eigenlijk een hele slechte film, maar die ergens toch best weet te vermaken - wellicht juist daardoor.

De film stapelt cliché's, alles verloopt allemaal zo soepel dat je van enig drama niets hoeft te verwachten, de ruzies zijn alleen maar aanwezig om enig 'gewicht' te brengen, de film lijkt maar geen keuze te kunnen maken tussen hond doet vervelend (en die slapstick is erg flauw) en jong gezin groeit op, de acteurs zijn ervaren in dit soort films en lijken op de automatische piloot te spelen, et cetera et cetera.

Maar toch, de film heeft zijn momenten. Het is best aardig geschoten, Alan Arkin als baas van John is grappig (al kennen we deze rol al wel), Florida is een prima locatie en door die naïviteit en vrolijkheid is de film best af te kijken. Wel duurt de film zeker een goede 20 minuten te lang. 2,0*.

Aardig.

Wie kent het eigenlijk niet, een huisdier hebben. Niet dat iedereen een hond heeft, maar ik neem aan dat de meeste op z'n minst een goudvis hebben gehad. Marley & Me laat eigenlijk aan diegene die geen huisdier hebben zien hoe het is om een (luidruchtige) compagnon te hebben, met tussendoor wat familiedrama.

Wilson is ondertussen wel een komedieacteur die ik graag terugzie. Ben enorm nieuwsgierig naar hem geworden na het zien van No Escape, ook al heeft die film weinig met komedie te maken. In ieder geval kan zijn humor me best bekoren. In het begin is hij even wennen, maar zijn droge dialogen gaan uiteindelijk wel werken. Hij heeft gewoon iets aparts, en dat werkt erg in zijn voordeel.

Anniston doet het verder ook prima, maar acteert wat "professioneler" en haalt het wat mij betreft niet bij Wilson. Bijrollen zijn niet zo bijzonder. Ik kan de hond natuurlijk prijzen, maar die hond doet waar hij of zij goed in is. Lieve hond verder. Simpel trucje voor sentiment, maar het maakt de film wel leuker. Ben verder ook dol op honden, dus bij mij werkt dat automatisch in het voordeel.

Visueel een veilige film en voor Frankel is dit qua snelheid en tempo een stapje terug in vergelijking met The Devil Wears Prada. Marley & Me is een iets "normalere" film die zich minder op gekke typetjes focust en meer op humaan drama en luchtige komedie. De toon is dus anders, maar dit hoeft niet perse verkeerd te zijn. Frankel weet zich dan ook aardig te redden, maar het duurt wel eventjes voordat de film zelf begint te branden.

Vond het namelijk allemaal een beetje stroef starten. Zowel de personages als het verhaal zelf hebben even tijd nodig om op gang te komen. De film maakt een aantal redelijk onopvallende sprongetjes in de tijd, maar het voelt nooit aan alsof de personages ergens maar ouder worden. Dat is wel iets waar Frankel wat meer moeite voor mocht doen, maar verder niet al te veel te klagen hierover.

Slot vond ik verder mooi gedaan en de film kent genoeg gebeurtenissen om het boeiend te houden. Bij vlagen mierzoet en niet al te indrukwekkend geschreven, maar als feelgood is het een best degelijk resultaat. Die hond is dan ook een ideaal ingrediënt om je film te laten werken. Moment dat Marley ingeslapen wordt voel je dan ook wel. Mijn kat is ook via het spuitje gestorven, al was ik daar niet bij. Dat is gewoon niet de laatste herinnering die ik wil hebben van mijn huisdier. Vlotte film, vermakelijk, maar niet briljant. Een nette voldoende lijkt me wel op z'n plaats.

Een mooie familie film.

Met een lach en een traan, grappig en met ontroerende momenten.

En met een uitstekende cast, voor ook dit genre.

Een geslaagde film.

Marley & Me is een film die op diverse vlakken wel wat heeft te bieden. Velen zullen zichzelf erin wel herkennen. Omdat het zoveel te bieden heeft compenseert het dat je nog niet niet in slaap valt van het acteerwerk van Owen Wilson.