Marley & Me (2008)

Regisseur Frankel wist mij enkele jaren geleden te overtuigen met Miami Rhapsody, zowel een kloon van als een ode aan Woody Allen. Hierna ben ik de beste man enigszins uit het oog verloren en ik was ook niet op de hoogte dat hij verantwoordelijk was voor The Devil Wears Prada. Anyway, ik kom er nu ook pas achter dat Frankel de man is achter Miami... en de regisseur van Marley & Me.

Natuurlijk is Marley & Me veel meer gemaakt volgens een formule dan bovengenoemde film, maar toch kende de film een stel bijzondere verrassingen. Op het oog lijkt de film een weinig noemenswaardige rom-com film te worden, tot het punt dat het drama er langzaam in begint te sluipen. Het échte drama wordt gemeden -maar daar is het de film niet voor- maar het is mooi dat het op veel plekken wel echt voelbaar is.

De dromen, de wensen en de verlangens van de hoofdpersonen -en dan vooral van Anniston- gaan overal heen, behalve waar ze dachten dat het heen zou gaan. En dat allemaal verteld rondom het leven van een hond. Kan het nog eenvoudiger? Nee, waarschijnlijk niet. Maar het is juist deze eenvoudigheid die de film enorm siert, waardoor de film naarmate het einde nadert ook echt weet te ontroeren. Een bijzondere verrassing dus...

3,5*

Oerdegelijk, warm en zo nu en dan zelfs ontroerend (liefdes)verhaal, waarin het geluk duidelijk in de kleine dingen zit; in de essentie van het leven. Hoewel de film zich in eerste instantie lijkt te ontwikkelen als een (bovengemiddelde) romantische komedie en op een gegeven moment tijdelijk ietwat inzakt, worden naarmate de plot vordert subtiel en doeltreffend allerlei universele verlangens, dromen en de meeste wezenlijke (bij)zaken uit het leven verweven met de relatie tussen de twee hoofdpersonages. Juist die eenvoudige, kleine en herkenbare dingen uit het dagelijkse leven die de film liefdevol en eerlijk behandeld, maken van Marley and Me een film die de kijker raakt.

Mijn lieve trouwe Golden retriever Bram...

Daar moest ik constant aan denken, omdat hij veel dingen van Marley weghad. Het 'humpen' tegen andermans benen, het tien keer een rondje draaien voor hij ging liggen en het urenlang op een bot kauwen tot we terug thuis kwamen. Net als het einde van deze film heb ik mijn hond na 14 jaar in moeten laten slapen. Deze scene bezorgde me de zwaarste brok in mijn keel die ik ooit bij een film heb gehad en bij het verlaten van de zaal had ik moeite mijn tranen te bedwingen

Leuke film verder, en Wilson is geknipt voor deze rol. Ik vond toch al dat Wilson en Marley deze film met zijn tweeen droegen. Aniston vond ik af en toe zelfs naar het irritante dreigen. Ze speelde een beetje een kleurloos en saai personage.Een aantal aardige grapjes en een kleine dosis drama maken deze film leuk en interessant om te zien.

4*

Aardige film.

De aanduiding "komedie" is nogal misleidend aangezien de film toch meer op licht drama en feel-good mikt. Uiteraard zitten er komische momenten in, maar ze overheersen allerminst.

Een rol die op het lijf van Wilson lijkt geschreven maar dat heb ik volgens mij al zoveel gedacht dat het mij logischer lijkt dat Wilson gewoon erg sterk is om personages naar z'n hand te zetten. Hij is in ieder geval perfect voor een film als deze. Gelukkig maar want Aniston is een pak minder interessant, daartegenover staat dan weer het schattige hondje.

Het drama en het geruzie zit wel ergens in de film verstopt, maar Wilson's opgewekte karakter en humor blazen er goed overheen waardoor de film nooit echt zwaar wordt. De film doet eigenlijk wel zo'n beetje alles wat hij moet doen, behalve dan mij echt engageren.

Vond het een vermakelijk filmpje met het hart op de juiste plaats, geen last gehad van vals sentiment, maar veel meer dan dat heb ik er ook niet mee. Aangenaam om een keertje te zien en zonder bittere nasmaak weer de bioscoop uit.

2.5*

Erg sterk en soms zeer ontroerende feel good dramafilm die me echt heeft verrast. Tot dat de film eigenlijk uit kwam heb ik er nauwelijks iets van gelezen en ik ging er eigenlijk vanuit dat dit een romantische komedie zou worden met als middelpunt een hond. Ik zat fout.

De 1e 3 kwartier van de film lijken er ook nog wel wat op. De romantiek is nog genoeg aanwezig en de hond liet me een paar keer wel wat lachen. Wat een schattig beest zeg! Ik heb al gauw een zwak voor een film als deze waarin een onschuldig lief dier de hoofdrol speelt. Maar na die pakweg 3 kwartier ging de film eigenlijk verder in het drama genre en dat bleek niet eens zo slecht te zijn. Het werd gelukkig niet al te zwaar omdat de scene's met de hond me gewoon regelmatig een glimlach gaven. En daarbij was het opgewekte en soms grappige personage van Owen Wilson te aanwezig. Hij speelde echt een overtuigende rol. Ik ken hem eigenlijk van komedies maar hij heeft me in deze rol ook verrast. Ook Jennifer Aniston, mooi als altijd, zette een uitstekende rol neer. Maar van haar wist ik dat ze zon rol wel aan kon omdat ze dit vaker heeft laten zien, of iets wat er op lijkt. Maar ook een erg overtuigende rol van haar.

Het huwelijk en vader/moeder zijn heeft zijn pieken en dalen en de film geeft ze goed weer. Ik werd er zelfs even wat depressief van, net of je het beter niet kan doen. Maar gelukkig veranderde dat weer snel in de film. Een mooi moment was toen John zijn oude vriend weer tegen kwam en het gesprek moeizaam verliep. Waar John nog wel eens vond dat hij niet zijn dromen heeft gevolgd en wat jaloers was op zijn vriend die wel de baan had die hij wilde, daar zag hij dat die vriend nog altijd dezelfde was en nog als single vrouwen zat te versieren en eigenlijk maar in zijn leventje was blijven hangen, daar waar John meer bereikt had. Mooie scene.
De film is op zich wel wat te voorspellen, want vanaf het moment dat ze drama erin gingen verwerken verwachtte/vreesde ik al dat de hond dood zou gaan. Dat zat er aan te komen zoals ik dat ook al in Turner & Hooch zag waar een opstandige hond ook de hoofdrol speelde. Maar ondanks dat je het aan zag komen vond ik het heel erg aangrijpend en triest. Dit is dan ook de 1e film volgens mij waarin ik met tranen in de ogen het einde bekeek. Gewoon erg zielig omdat de hond een schat van een beest was ondanks zijn drukke karakter.Hoe lastig hij ook was, zijn hele gezin gaf enorm om hem en dat werd goed uitgebeeld. Ondanks dat ik het aan zag komen was het op zich wel een geslaagd einde voor een (zij het niet al te zware) dramafilm als deze.

Kortom; een film die me vermaakte en zeker ook raakte. Verwacht geen komedie, dat is ie zeker niet. Verwacht wel een mooie, ontroerende film met tussendoor wat humor.

4*

Vreemde film, ik vind het eigenlijk vleesch noch visch.

Waarom? De film begint als een soort "Beethoven" maar ontpopt zich daarna als een soort coming of age film die maar niet lijkt te kunnen kiezen tussen drama en komedie: voor een drama is het allemaal veel te lichtvoeting, en voor een komedie niet grappig genoeg. Daarnaast worden Wilson en Aniston totaal niet ouder in de film, ze houden zelfs contstant dezelfde kapsels.

Toch is het een aardige film die nèt voldoende vaart heeft om het niet te laten inzakken. Met name het stukje waarbij de film met supersnelle montage enkele jaren in het verhaal skipt, is heel geestig en goed gevonden. Daarnaast zijn veel dingen herkenbaar, eindelijk eens een romkom die zich afspeelt NA het huwelijk, waar de gemiddelde romkom juist mee eindigt. Wat komt er van ze terecht? Wat willen ze bereiken, en lukt dat? Hoe ziet "happily ever after" er eigenlijk uit?

Dit verhaaltje wordt verteld met als thema de hond Marley. Men laat zien hoe fijn het is een hond te hebben, maar de hond is dit keer gewoon een hond en geen pratende hond, superhond, kunstjeshond, etcetera. Gewoon een irritante labrador. Wat dat betreft blijft de leuke kant van Marley onderbelicht, en zien we hem eigenlijk alleen maar kussens kapotvreten, waardoor de boodschap waarmee de film eindigt, nèt even minder sterk overkomt. Wel een mooie einde, trouwens.

3 sterren. Geen bijzondere film, maar lief genoeg voor een voldoende.

P.S. de scene dat er een neergeslagen vrouw voor het huis ligt, slaat eigenlijk helemaal nergens op, zelfs Marley had er eigenlijk niets mee te maken (volgens mij hadden ze het al gehoord voordat Marley begon te blaffen, toch?)

Om toch nog even terug te komen op mijn voorgaande bericht.. ik moet mn mening wat bijstellen. Ik merk vandaag dat de film toch indruk op me heeft gemaakt, omdat hij vandaag nog steeds in mijn hoofd zit. Ook heb ik gister wel een traantje moeten wegpinken, dus ik vond het absoluut geen 'redelijk' filmpje want een film die me tranen in mn ogen bezorgd is wél een topper. En zeker voor een komedie, een genre waar ik persoonlijk al niet zo'n fan van ben.

Stem verhoogt naar 4 *

Wat zal ik zeggen, het is een mooie film maar helaas niet de topper die het zou kunnen zijn, doordat het vaak gewoon te makkelijk emotioneel wordt en sentimenteel. En dan ben ik al makkelijk te pakken met sentimentele dingen en al helemaal met dieren. Het zij verhaal van hen als journalisten vond ik niet echt interessant en licht overbodig of te weinig gebruikt. Het is maar net hoe je het bekijkt. De subtiele humor is redelijk geslaagd, het geeft je vaak meer een gniffel gevoel. Maar de film heeft natuurlijk een lieve labrador dus dat scoort weer makkelijker.

Ik vond Owen Wilson erg goed, vind dat wel een sympathieke gast. En ook deze rol doet hij goed. Aniston doet het goed, maar niet meer dan dat.

De film kwam voor mij pas echt op het einde tot leven en toen pas wist het me echt goed te grijpen. En daarin werd pas echt de warme band tussen huisdier en baasje getoond. Best een kippenvel eind, wel voorspelbaar natuurlijk. Alleen die speeches voor zijn graf vond ik weer iets te makkelijk sentiment.

3.5*

Ik moet bekennen dat ik het grootste gedeelte van de film maar saai vond. Na dik een uur vroeg ik me nog steeds af waar ik nou naar aan het kijken was. Er gebeurt zo weinig? Wat is er nou zo interessant aan het kijken naar een man en vrouw die een hond kopen en een gezin opbouwen?

En dat werd me het laatste half uur wel duidelijk. Dat is nou juist het punt! Het is juist de bedoeling om te kijken naar de jeugd van de kinderen en de band die het gezin opbouwt met de hond. Ik denk dat ze hier een groot publiek mee bereiken. Veel mensen zullen zich kunnen identificeren met dit verhaal. Hoeveel mensen hebben wel niet een hond of hebben een hond gehad? Al die mensen hebben al de vervelende problemen met de opvoeding gehad, maar zijn ondanks alles toch blij met de dieren. Het laatste half uur werd het me allemaal duidelijk. Daar gaat deze film over. Over de band van een mens met een hond. En wat werd dit prachtig neergezet het laatste half uur! De gevoelige noot werd met bezieling uitgebeeld op het scherm. Zo mooi, dat het mij zelf ook geraakt heeft en deed denken aan mijn eigen jeugd en hond. Missie geslaagd dus!

Het is echter niet alleen maar lof. De film was namelijk, zoals ik al zei, het eerste uur vrij saai. Jennifer Anniston raakt me absoluut niet.(in geen enkele film overigens) Owen Wilson is eigenlijk ook niet zo'n bijzondere acteur voor me. Mooi gefilmd is de film eigenlijk ook niet. Het is tenminste zeker geen hoogvlieger. Dus wat maakt de film nou zo speciaal.....? De film IS gewoon speciaal!

Leuk filmpje, maar ik had toch nét iets meer verwacht na de reacties hier. Misschien kwam het vooral omdat ik op een gegeven moment zo'n hekel aan die hond had, dat ''de rest'' me niet veel meer deed. Tranentrekkers kan ik veelal wel waarderen en honden vind ik ook leuk, maar hier botst het eigenlijk net te veel met elkaar, waardoor de film niet boven de middelmaat uitsteekt voor mij.

Voor de rest een leuk filmpje hoor, met mooie en grappige momenten. Toch wordt de film soms wel wat ongeloofwaardig voor mij. Ik bedoel, je hebt een baby in huis en de gekste hond van Amerika, maar laat ze lekker bijelkaar? Hmm, dit en daarnaast de grote ravages die Marley hiervoor en hierna heeft aangericht zorgden nou niet voor een sprankeltje medeleven eigenlijk. Daarnaast vind ik Aniston en Wilson niet geloofwaardig in hun ''ouderrol'', vooral Wilson. Leuk acteur vind ik het altijd, maar deze rol vond ik niet echt bij hem passen.

Erg jammer dat ik me op een gegeven moment zo zat te ergeren dat ik die hond het liefst even goed zou willen aanpakken, want dat verdiende ie' gewoon. Zo'n beest laat je nooit bij een baby, wat een ouder ben je dan. Lijkt me sterk dat je zo'n hond überhaupt in huis laat, als je weet wat ie' allemaal aanricht. Mjah, oké. Tussen de ''mindere'' dingen door kijkt de film wel lekker weg en is Wilson gewoon leuk als ie' uit zijn ouderrol weg is. Die vriend van hem is ook wel grappig en naar het einde toe werd het allemaal nog wat beter. Echt sentimenteel vond ik het niet, maar ik heb toch altijd een zwak voor dit soort momenten. Daarom kom ik toch nog makkelijk op een voldoende uit.

ongelofelijk dat er 4 á 5 sterren gegeven wordt voor deze uiterst teleurstellende film!!!. Dit is per definitie niet wat een komedie hoort te zijn en never niet zoveel sterren waard!

Het acteer werk is van een dramatisch slecht en monotoom nivieau.

voor de dierenvrienden onder ons heb ik hier maar een
spoiler cq censuur toegepast. dus vooral ook niet stiekem kijken.

laten we eerlijk zijn die irritante hond , vraagt echt om een spuitje

Laat deze film vooral links liggen als je een komedie verwacht, want je wordt goed genept met het voorstukje/previeuw. Owen wilson komt niet goed uit de verf met zijn humor, de hond is tergelijk en jennifer heeft er ook al niet zoveel zin in.

bah wat een dragonder, zonde voor je tijd.

Vond het wel een vermakelijk feelgood filmpje. Voor iemand die weinig met honden heeft zoals ik, is het wel erg vreemd dat je zo'n dier wat je halve huis sloopt niet de deur uit doet, maar goed.

Owen en vooral Aniston vind ik bepaald niet de beste acteurs, maar hier stoorden ze gelukkig niet teveel en leken ze redelijk op hun plek (Wilson althans). Arkin altijd goed en de film keek gewoon lekker weg.

Leuk drama met een aantal komische momenten.

Ik heb zelf nog nooit een hond gehad. Vroeger toen ik een jaar oud was wel, maar die hadden m'n ouders weggedaan omdat hij me altijd aanviel. Ik heb echter wel andere huisdieren gehad dus binding met dieren heb ik wel.

Wilson en Aniston acteren goed samen. Vooral Aniston vond ik leuk spelen. Het verhaaltje begint zoet, maar later blijkt de hond Marley een extreme lastpak te zijn. Toch blijven zijn baasjes, en jij als kijker, van hem houden. Ondanks alle, soms komische, ellende die hij veroorzaakt is hij een deel van het gezin geworden.

Ik las uit de reacties al dat het tegen het einde een zielige film werd, dus dan weet je natuurlijk wat je kan verwachten. Ik verwachtte echter een tragische dood, maar de oorzaak was gelukkig ouderdom. Toch was het best ontroerend en zat ik wel even met een brok in m'n keel. Goede, onderhoudende film.

@medansavamhel; heb je zelf een hond? Zo niet zou dat je houding tegenover de film verklaren.

Zelf als hondenliefhebber en met mijn eigen hond die nu ook al 1.5 jaar dood is, is deze film een feest van herkenning en zijn de acties van Marley heerlijk vermakelijk en herkenbaar. Dat samen met het down to earth gezinsleven met Wilson & Aniston combineert tot een gevoelige familiefilm met een mooi einde.

3.5

Ik moet eerlijk zeggen dat ik Marley niet zo'n hele leuke hond vond tijdens het kijken van de film. Uiteraard is hij als puppy geweldig! Maar naarmate hij ouder wordt begon ik me steeds meer aan hem te ergeren.. Zoals medansavamhel hierboven aangeeft, vond ook ik de hoeveelheid stress die hij veroorzaakt erg irritant. Toch is het een vermakelijke film, en blijft Owen Wilson een fijne acteur.

3*

Mooi en ontroerende film!!

Leuke en sympathieke film over het leven van John en Jenny Grogan, die de hond Marley in huis nemen.
Wat volgt zijn in 1e instantie hilarische situaties. Echt heel herkenbaar als je zelf ook honden hebt gehad.
Natuurlijk volgen de sentimentele momenten(het is immers ook een drama) en alle andere situaties in het dagelijkse leven van een gezin.
Zo simpel maar o zo leuk om naar te kijken.

Owen Wilson komt heel erg sympathiek over, met zijn charisme zorgt hij er ook voor dat de film lekker luchtig blijft. Jennifer Aniston doet het verder ook prima en de kids zijn ook verre van slecht.

Ik ben aan de ene kant wel blij dat ik de film niet in de bios heb gezien, anders had ik me kapot gejankt in het bijzijn van anderen haha.
Het einde is perfect! Precies hoe hij zou moeten eindigen, want aan alle goede dingen komt een eind. Dus ook aan Marley, helaas.

Mensen die vinden dat er geen verhaal in zit, leg me dat is uit? Je ziet toch duidelijk een lijn in het verhaal.
Een jong, getrouwd koppeltje neemt een hond. Zitten dus met bepaalde beperkingen opgezadeld. Na een redelijke carriere willen ze meer. Dus nemen ze kids, die groeien uiteindelijk ook op met de hond, waarmee ze dus ook een band krijgen. Uiteindelijk gaat de hond dood en wordt er afscheid van de hond genomen.
Je kan wel vinden dat er geen verhaal in zit, maar dan is het leven van bijna iedereen verhaalloos.
Aangezien dit zo het leven van meerdere mensen van rond de 40 met een gezin en hond(en) had kunnen zijn! Vraag me af wat voor spannende levens mensen hier leiden als ze dit een film zonder verhaal vinden. Surprise me...!

Ik vind het juist mooi en prachtig dat zo'n simpel gegeven zo goed kan worden uitgewerkt. Dit keer met een hond die centraal staat, wat ook nog is origineel, sympathiek, grappig en ontroerend tegelijk is!

4*

Deze film heb ik afgelopen maandag gezien in het vliegtuig, hoe de film zal aflopen is redelijke voorspelbaar want je ziet de hond steeds ouder worden en dan is zo'n einde wel te verwachten. Het was best een mooie film met ontroerende en ook grappige momenten. Ook al zie je het einde aankomen het blijft toch ontroerend. Ik zag de mensen om me heen allemaal een trantje wegpinken (ik zelf ook trouwens )

Weinig op te zeggen alleen dat ik hetzelfde meegemaakt had met mijn hond en kreeg vooral een brok in de keel

Mijne was ook een labrador,ik mis hem...

Als mensen hem na 20 min afzeten neem ik hu niet serieus.

Anyway, 4/5

'A dog has no use for fancy cars or big homes or designer clothes. Status symbol means nothing to him. A waterlogged stick will do just fine. A dog judges others not by their color or creed or class but by who they are inside. A dog doesn't care if you are rich or poor, educated or illiterate, clever or dull. Give him your heart and he will give you his'.

Marley & Me heeft me heel diep geraakt, en dat had ik niet echt verwacht. Ik had al wel een vermoeden dat deze film echt wat voor mij zou zijn vanwege het feit dat mijn favoriete actrice erin speelt en natuurlijk een leuke, vrolijke, 'lieve' en vooral ook aandoenlijke hond Marley.

De film bevat zowel een flinke dosis humor als een dosis drama, en dat word goed op elkaar afgestemd. Ook de erg herkenbare situaties met Marley hebben mij meerdere keren flink aan het lachen gekregen. Jennifer en Owen zaten goed in hun rol en ik moet zeggen dat ik altijd met veel plezier naar Jennifer kijk, maar samen met Owen vond ik haar meer stralen dan anders. Wat een chemistry hebben die twee bij deze film. Het laatste deel van de film heeft mij diep geraakt en ik kon ook niet anders dan me volledig laten gaan bij de eindscene. Gelukkig was mijn vriend aanwezig die mij daarbij kon steunen!

Ik kan de reacties hierboven ook wel begrijpen het is misschien niet het meest hoogstaande filmpje ooit gemaakt, maar toch heeft het een bepaald gevoel bij mij losgemaakt en ik denk dat je daar vooral ook een dierenliefhebber voor moet zijn. Als je niks met honden hebt dan zal je bij deze film ook niet snel geraakt worden omdat je gewoon niet kan begrijpen hoe de relatie tussen een mens en hond kan zijn. Je maakt samen zoveel dingen mee, en ik geloof dat de band tussen hond en baas zoveel sterker is dan dat de meeste mensen met elkaar hebben.

Marley & Me heeft mij echt ontroerd en het eerste wat ik na de film deed was mijn hondje een dikke knuffel geven

Een in mijn ogen verdiende 5*

Zeer herkenbare film , en ja ook ik ben 40 +

Ook ik hield het op het eind niet droog , en dat terwijl ik normaliter niet zo sentimenteel ben aangelegd. Dit tot grote hilariteit van mijn vrouw ....zij is normaal de senitmentele van ons 2

Hoe dan ook , deze film verdient de 5 sterren wat mij betreft,

Inderdaad, 5 sterren. Geen briljant acteerwerk of regie, maar als een film zo kan raken, is dat uitstekend gedaan wat mij betreft.

Ben net in de 30, maar het verhaal van 3 opgroeiende kinderen en de labrador (die van ons is overigens 5 en blijft hopelijk nog lang bij ons), is zeer herkenbaar. Tranentrekker, ben blij dat ik niet de enige man ben die dat overkomt

Woensdag 16/9 ligt de dvd in de winkels, meteen halen dan maar

Een aangename verrassing die je niet vaak tegenkomt.

Geen eigenzinnige film natuurlijk, ook geen denderende cast maar toch stijgt de film naar ongekende hoogte, exceptioneel dekt de lading wel. Vooral de thematiek wordt goed behandeld, nooit is een mens-hond connectie zo goed tot uiting gebracht in een film. Marley fungeert als Katalysator in de relatie en de levensfases van de characters van Wilson en Aniston. Hoe hij voor geluk zorgt, erin deelt, voor troost zorgt in moeilijke tijden maar ook dat hij bij wijlen de oorzaak is van al het tumult. Wilson's band met zijn trouwe viervoeter is zeer aandoenlijk, hij wijkt geen enkel moment van zijn zijde. Komische segmenten worden perfect afgewiseld met de drama segmenten.

De relatie van Wilson en Aniston wordt gelukkig niet al te Hollywoodiaans neergezet. Ze kennen vooral hun ups & downs en vooral tijdens de hectiek van parenthood lijkt alles nogal te wankelen. Maar ook dan is hij een stabiliteitsfactor en een juist beeld hoe belangrijk een hond in een gezin is. Zoals ik al eerder aangaf is de film allesbehalve eigenzinnig maar doet de film wat zo'n film hoort te doen, let me rephrase; de film doet veel meer.

Naarmate de film verstrijkt wordt het als kijker steeds ongemakkelijker omdat je weet dat de aftakeling van Marley dichterbij komt. Wat de film ook zo goed maak is dat alles zo herkenbaar is en ik me prima in deze situatie kan verplaatsen omdat ik ook een trotse bezitter ben van een geweldige hond. Allemaal erg herkenbaar.

Wat ook erg mooi is om tegen het eind toe die recap te zien van precious Marley moments waar zijn destruction moments eigenlijk helemaal niet meer zo'n big deal lijken omdat zijn onvoorwaardelijke liefde die laat verhullen. Tegen het eind aan bij het inslapen wordt het allemaal erg dramatisch en de film weet de juiste snaar te raken. Nergens overdone en erg fijn gespeeld van Wilson. Ik hoop zelfs dit moment nog lang niet mee te maken maar als die tijd er is, dan zal ik het niet anders doen dan Wilson's personage.

Die eindmonoloog van Wilson is slaat de spijker op zijn kop en laat zien hoe waardevol en bijzonder dit wezen eigenlijk is. Gewoon een hele mooie film, tel daarbij op dat ik mijn persoonlijke erin kan leggen en je hebt een onvervalste bullseye.

Prachtige film!! Mooi verhaal!! Goede cast!!! Mooi geacteerd!!!

Vermakende film, mooi gedaan hoe je de hond ouder ziet worden en leert kennen, vind er persoonlijk veel humor in zitten!!

Uiteindelijk emotioneel;) Traantje weggepinkt maar leuke film om te kijken met de hele familie!!!

Greets

Verrassend sterke film!

Waar ik vooraf vooral een echte komedie verwachtte, blijkt het tot mijn verrassing een film met diepgang te zijn, die vooral heel herkenbaar oogt, aangezien ik zelf ook een hond heb gehad.

Wilson en Aniston spelen ingetogen en hun relatie wordt op een erg sterke en goede manier uitgediept, waarbij Marley natuurlijk iedere keer uiteindelijk weer de spil is waar alles om draait. Er onstaat een band tussen mens en hond, in goede, maar zeker ook slechte tijden. Alles wordt op een natuurlijke manier gepresenteerd en nergens had ik het idee dat het te geforceerd komisch of dramatisch aanvoeld.

De uiteindelijke dood van Marley zal voor de meesten niet onverwacht komen, maar zelfs dan gaat alles op de meest logische en natuurlijke manier en wordt het nooit te dramatisch. Wat mij betreft een aanrader voor het hele gezin, al moet je zeker geen pure komedie verwachten. Hondeneigenaren zullen er hoogstwaarschijnlijk veel in herkennen. Een rebelse hond met het hart op de goede plaats!

4,0*

Na het -Marley- duivels slechte 'Prada' vergast Frankel zijn -Marley No- nietsvermoedende kijkers ditmaal op 2 uur gezeur -Marley Why- over een hond. Een werkelijk -Marley- achterlijke duur voor dit -Marley Come On- complete non-verhaaltje. In de tweede helft -Marley Don't- lijkt de film soms te switchen -Marley!- naar een aardig -Bad Marley- verhaaltje over het -He Marley- gezinsleven van Wilson en Aniston maar -Marley- in no time doet dat rotbeest weer -Marley Stop That- iets wat blijkbaar niet mag. Wat -Marley- een -Marley- zeldzaam -Marley- irritant -Marley- vehikel, -Marley- bah.

Honden... 1*.

Ik heb genoten van de film,.. hij is leuk en herkenbaar. Zeker natuurlijk voor beginnende gezinnen en voor mensen die beesten hebben. En natuurlijk bij het inslapen wel even een traantje gelaten

En ja bij het lezen van sommige reacties denk ik ook even,.. 'zeker geen beesten (/gehad)'

Nee, hier kon ik niet zo veel mee. Ik ben niet een van de eerste die het woord saai zal gebruiken, bij een film. Kan heel wat hebben. Maar hier kom ik er toch echt niet onderuit.

Ik snap wel wat de makers wilde met deze film (een film over gewone mensen met hun alledaagse problemen), maar dit pamflet voor de (inter)nationale huisdierenbond, is net niets. Als komedie niet grappig genoeg (eigenlijk nooit grappig, hooguit wat glimlach momenten). Als drama is het helemaal mislukt. Film mist dan ook een spanningsboog. Doet me denken aan een collega van me die graag verhalen vertelt, maar eigenlijk nooit iets mee maakt. Het duurt erg lang, je wacht tot er iets van een climax komt, een punt dat ze wil maken of dat er een bedoeling achter zit. Maar er komt niets. Het is klaar op het moment dat je denk, 'waar zit ik in godsnaam naar te luisteren'. Ik verdenk haar ervan dat ze het script voor deze film heeft geschreven.

Wanneer er een verhaal verteld wordt, moet dat ergens toe leiden. Deze film kabbelt voort met voorspelbare momenten met een hond, cliche gezinssituatie, onbevredigend werk, wat frustatie en ruzie dat verder nooit echt escaleert. Goh. Alleen maar lieve mensen in deze lieve film. Mijn leven is een stuk boeiender al zeg ik het zelf en ik ben bepaald geen Indiana Jones. Ik denk ook eigenlijk dat er in het gemiddelde bejaardenhuis gelokaliseerd in een Vinex-wijk in Almere, meer gebeurt op een maandagochtend.

Minder cliche dan de meeste soortgenoten, nergens echt irritant, maar het overstijgt echt niet het niveau van een heel matige disneyfilm. 2 kleine sterren.

Hoogstwaarschijnlijk een hartverscheurende film voor één ieder die ooit een hond heeft gehad (of heeft), maar ik heb een hekel aan de beesten.

Toch liet het me niet allemaal koud. Frankel regisseert best vrij strak en weet de balans tussen gezeur over het leven, over het werk en over de hond vrij goed in evenwicht te houden.

Sterk acteerspel van Wilson. Anniston blijft een schatje. Wat een vrouw! En ja, ook de hond bleef leuk om naar te zien. Al een geluk spreekt het beest niet.

Film is wel best aan de lange kant, maar verveelt eigenlijk nooit echt. Soms is het verhaaltje wel heel voorspelbaar.

2.5*

Flutfilm met Owen Wilson die met zijn lome manier van praten en nonchalante houding maar eens de automatische piloot heeft aangezet. De charmante Ms Aniston is niet meer dan dat, charmant.

Dat gedoe met Marley, de hond is saai en oninteressant. Puntje voor de inspanning van bovengenoemd koppel.

Hele herkenbare en mooie film. Het is natuurlijk allemaal erg sentimenteel maar als je daar gevoelig voor bent dan is dit een prachtige film. Ook mogen de prima acteerprestaties niet onvermeld blijven.

Goed en ontroerend.