Hunger (2008)

Erg sterke film over de hongerstaking. Hard en realistisch en ook heel mooi opgebouwt in fragmenten en stilte waardoor het net echt lijkt. Toen ik deze film voor het eerst ondekte 2 jaar terug dacht ik: hey, is Steve McQueen uit zijn graf opgestaan? Maar nee het is een andere McQueen.

De film verteld op een hele realistische en secure wijze het verhaal over Bobby Sands die in de gevangenis komt en het ook uit moet zien te houden bij zijn medegevangene tussen muren vol stront. En zo krijg je een tal van ijzersterke momenten, ook bv bij die politieagent die: wel zon sadist is maar als ie van zijn werk is is ie schijnheilig. Wat ook hele ijzersterke scenes waren waren onderandere die scene met dat die ME spelletjes ging spelen met de hongerstakers door ze te martelen en tegelijkertijd staat er een ME lid achter het muurtje te huilen omdat ie het verschrikkelijk vind dat de gevangenen zo monsterlijk behandeld worden, ook die scene met die pastoor was aangrijpend en natuurlijk de langzame pijnlijke tergende scenes dat Bobby uit mergerd van de honger in zijn ziekenbed in de cel, maar ook dan gewoon nog blijft weigeren met eten. Schokkend en zeer aangrijpend.

Hunger is toch wel weer een van de realistische films die ik heb gezien. Alles gaat zo slowly dat het gewoon een kwelling word die je als kijker kan voelen. Nee dit is absoluut niet slecht.

4,0*

Ik kwam maar moeilijk in de film, er werd weinig gepraat en de achtergronden van de personen werden bijna niet verteld. Daardoor leken de 1e 40 minuten behoorlijk lang. Gelukkig zag het er allemaal wel prima uit en waren enkele scenes gewoon ranzig. prima in beeld gebracht hoe de mensen er eigenlijk fysiek en mentaal werden gemarteld.

Dan volgt na 50 minuten een ellenlang dialoog tussen de voor de rest sterk acterende Fassbender en de priester. Het gesprek duurt maar liefst 20 minuten, ondanks dat ik het knap acteren vond is het ook lastig voor mij om mn concentratie bij zo'n lang dialoog erbij te houden. Vooral het begin van het gesprek ging echt nergens over, gelukkig werd het steeds beter en kwamen ze ook "to the point".

Wat volgt is een hongerstaking die ik weer wat te snel vond gaan, in een keer is Fassbender mager en ligt ie uit te hongeren. Dat proces had ik wel wat gedetailleerder willen zien eigenlijk.

Al met al geen slechte film, vooral de cinematografie is mooi. Alleen mis ik zelf echt het meeleven en de sympathie voor de hoofdpersonages.

3*

Kan me goed vinden in de recensie van rep_robert.

Film is me te fragmentarisch. Mooie beelden, knap geschoten en zo, maar je krijgt een momentopname in het leven van iemand zonder dat er weinig achtergrond informatie gegeven wordt, waardoor het inderdaad moeilijk wordt om betrokken te raken.

Zoals gezegd is het camerawerk erg mooi en subtiel, de lange dialoog tussen de dominee en Fassbender is prachtig, vond ik persoonlijk het hoogtepunt van de film. Verder zitten er een aantal erg rauwe en ranzige scènes in.

Ik las dat de informatie die aan het begin en op het einde van de film gegeven wordt sommige mensen stoort, bij mij was het andersom, ik was blij eindelijk wat meer informatie te krijgen.

Overall, lang niet slecht, maar niet zo beklijvend als ik verwachtte.

Gisteren herzien en ik moet zeggen dat ik de film weer als zéér naar heb ervaren, ik heb een paar keer flink lopen snotteren.
Wat ik wel weer grappig vind is dat ik het ontzettend met de gevangenen te doen heb terwijl ze misschien ook wel weer onschuldige mensen hebben vermoord.
Ik heb altijd wel zo'n grote mond over wat ze met verkrachters en Joran van der Sjes moeten doen maar als ik het dan zie en het ze van harte gun bekruipt me toch een medelijdend gevoel.
Maar dit waren natuurlijk politieke gevangenen dus is dat toch weer anders.
Ik blijf erbij, prachtige nare film!!!
Scenes met die vlieg, bewaker met bezweet shirt en kapotte knokkels die buiten een sigaret rookt en de triestheid van de masterbatie scene hebben erg veel indruk op me gemaakt.
De bewaker met zijn totaal lege saaie leven die zijn frustraties op die jongens botviert maakte me bijna misselijk.
Het zilverfolie van zijn 12 uurtje die hij opvouwt voor hergebruik, allemaal subtiele dingetjes die voor mij wel gelijk duidelijk maakten wat voor iemand hij was, erg goed gedaan.
Ik doe er een halfje bij!!

Ik heb een uur van de film gezien en Wim en ik vroegen ons af in de hele lange

scène waarin Fassbender met de priester in gesprek is in hoeverre dit volgens het script is en in hoeverre het improvisatie is. Dat alles in 1 shot.

Ik beide gevallen ben ik er erg over te spreken in elk geval.

Zeer sterke film! Vooral de indringendheid van de lange scènes hebben veel indruk op mij gemaakt! Het niet goed uitleggen van de context aan het begin van de film zorgt ervoor dat het geen 5 sterren zijn geworden... Zeker een aanrader! niet om even gezellig weg te kijken met je nieuwe vriendje of vriendinnetje..

Een van de meestgeprezen debuten van de laatste jaren (qua lange speelfilm dan, Mcqueen komt niet uit het niets) en wat mij betreft volkomen terecht. Hunger is erg sterk. Enige minieme puntje van kritiek dat l eerder genoemd is waar ik het mee eens ben is dat het kleine beetje context dat de film gegeven is als een compromis voelde. De scenes buiten de gevangenis (met uitzondering van de loopscene op het eind) en de tekstjes konden er wat mij betreft ook nog uit.

Maar verder was ik behoorlijk onder de indruk. Dynamische film vaak, niet in de betekenis van druk camerawerk en veel gebeurtenissen, maar meer dat de film het ene moment in de huid van Booby wil kruipen en het andere moment bijna zuiver gaat waarnemen. Zich soms richtend op details. Of op de grond, de patronen op de muur of een blik in de ogen.Een film met soms ook korte rake momenten, zoals de paar seconden dt Bobby naar zijn lichaam kijkt, haast gefascineerd. En een fysieke film ook, lichamen, ranzigheid, klappen die echt pijndoen, verval.

En dan ineens op tweederde een dialoogscene tussen de priester en Bobby, die dan weer zo sober en zo geweldig geschreven is dat ik haast verbaasd was dat de film dat ook nog kon. Dat dit de enige dialoogscene was versterkt 'm nog eens extra.

4.0*

Aparte film. Met een ongebruikelijk verloop.

Toch vond ik het meer een verzameling goed gefilmde scenes, dan een film die je meesleept. Je wordt gelijk in het diepe gegooid, zonder dat je de protagonisten al kent, waardoor je moeilijk met ze mee kunt leven. En waardoor, hoe weerzinwekkend ook, het geweld en de mensonterende omstandigheden, op een afstand blijven.

Bepaald geen popcorn-film

Het is niet wat ik ervan had verwacht.
Na de tal van goede berichten hier over de film was ik toch wel benieuwd.
Tja, de film bevat inderdaad wel wat schokkende beelden van de gevangenis.
Toch wist het geheel mij totaal niet te boeien. Voor mij gevoel ging alles van de hak op de tak en ook de lange stiltes waren soms dodelijk. Toen het gesprek kwam met de priester was dat een ware spraakwaterval waar ik echt aan moet wennen!!!
Wat mijn voorgangers ook al aangaven is dat het verhaal inderdaad heel erg langzaam verloopt en de shots waar een schoonmaker, stront van de muur aan het spuiten is of een cipier die zijn handen wastveel te lang duren.
Nee, ik vond (ondanks de ernst) het verhaal niet boeiend en niet intresant.

2* van mij

Een levensverhaal.

De film vraagt om uitzonderlijk veel geduld, dan is het een mooi verhaal.

Het mooie is natuurlijk dat het overkomt alsof alleen Bobby Sands en de rest van zijn IRA vrienden dit hebben moeten verduren.

In dat opzicht zou je het verkeerd hebben, het komt vaker voor. Dit is dan wel één mooi voorbeeld.

Uit de film heb ik afgeleid dat je er alleen naar kunt kijken wanneer je ervoor in de stemming bent, volledige geduld bewaren.

Hij is mooi gefilmd met hele lange, minimalistische scenes, maar (inderdaad) niet zo aangrijpend als hij is bedoeld.

Aardige film.. Vond hem soms nogal langdradig (vooral de dweilscene) De film behandeld een heftig onderwerp en weet daar goed mee om te gaan. Verder vond ik dat er een duidelijke hoofdpersoon ontbrak, hierdoor kon ik me minder goed inleven in de film.

Zeer indrukwekkende film die ik me nog lang zal blijven herinneren. Meest geniale scene: de dialoog tussen de priester en Bobby, in één shot genomen scene van ongeveer 20 minuten. Topper!

zoals 'nachtschade' zei: de scene tussen de priester en bobby --> Eén woord: Ge-ni-aal

4*

Een film die met weinig woorden wel een heel mooi en indrukwekkend beeld achter laat....

Er zitten een paar zeer sterke scene's in ,maar ook scene's die wat korter hadden kunnen zijn, voor mij de persoonlijk was de scene dat de oproer politie in een rij staat en de gevangenen blijven slaan met hun knuppels en ook schoppen en stompen zeer indrukwekkend.

Het acteerwerk was ook in orde, en natuurlijk is de scene tussen Bobby en de priester ook zeker de moeite waard....

helaas niet helemaal af kunnen kijken

zeer ongemakkelijke film maar ik was enorm geboeid

toen die scene met die priester bezig was had ik na 5 minuten zo iets van hmm zijn ze nu eigenlijk al van camerastandpunt verwisseld? nee dus en toen kwam er nog een kwartier lang meer van dat, knap hoor! lang geleden dat ik zo onder de indruk was van een film

helaas heb ik hem nog niet af kunnen kijken maar hij blijft zeker in mijn hoofd spoken, op zijn minst zolang totdat ik hem af kan kijken.

@ Pierke : Afkijken hoor!

Overigens ook zeer subtiel in beeld gebracht: De bewaker met de UDA (protestantse tegenhanger van de IRA) tattoo!

Voor die, die in het leven negatief zijn ingesteld raad ik aan deze film links te laten liggen, niet omdat de film het niet waard is te worden bekeken maar omdat over heel de lijn deze prent tonnen negatieviteit uitstraald. Een historisch drama hebben zelden een happy-end zo ook deze. Voor de relativisten is dit een klein meesterwerkje en móet je gezien hebben.

geen filmpje om zo maar een avond op de bank van te genieten.

Maar wel echt een film die enorm intensief op de kijker inwerkt.

Ook al kan het verhaal misschien voor een enkeling warrig zijn. Toch heeft elke scene een blijvende inpakt op de kijker.

Ik herinner me het verhaal van Sands nog heel goed en verstond toentertijd helemaal niet dat de Iron Lady niet wou buigen. Begrijp dit trouwens nog altijd niet.

En ver weg thuis was ik toen een supporter van Bobby Sands. De film is dan ook volgens mij een eerbetoon aan hem als mens.

Wel had ik liever meer info gehad over de strijd van het IRA, en over wat Bobby Sands voor iemand was. Buiten de politiek.

Prachtig was de beeldspraak als hij op een bepaald moment tijden het lopen in het bos achterom kijkt en ziet dat niemand meer hem volgt.

Een dergelijke film over gevangenschap dient wat meer politieke en maatschappelijke context te bieden. We zien Bobby Sands in de cel, af en toe een pak rammel krijgen, in diepe shit vertoeven. Onrecht wordt hem aangedaan. De celgenoten zijn vrijheidsstrijders en de cipiers zijn sadisten. Iets te eendimensionaal portret. Die isolatie uit de context begon te storen.

2,5*

Film van hoge kwaliteit. Stilistisch prachtig in beeld gebracht. Niet voor de Hollywoodliefhebber echter. Heerlijk hoe kalm de film aanvoelt, met hier en daar een uitspatting. Er wordt nauwelijks in gesproken, maar des te meer in de longtake van (ik heb hem geklokt) 16 minuten en 18 seconden! Prachtig de statische beelden, de cinematografie met net te lange shots waardoor de normale kijker afhaakt, maar de meer mediageletterde juist aan het denken wordt gezet. Beeldmetaforen ook ruim aanwezig. Een knap staaltje regie, dat laat zien hoe een film inpact kan hebben zonder explosies of melodramtische scènes. Ik ben het ermee eens dat er meer context bij het verhaal hoorde, maar ik kon de film zien als losstaand product, puur esthetisch en filmisch. Bravo, ben benieuwd naar andere films van deze regisseur (ben deze film gaan kijken omdat ik een trailer van Shame tegen kwam, daar kijk ik nu al naar uit).

De eerste tien minuten had 'k wel eerst iets van oei, maar dan begon het verhaal meer vorm te krijgen. Het is vooral een harde film geworden (bv die opstand in de gevangenis met de hele tijd dat slaan op die schilden) en natuurlijk de hoofdrolspeler die extreem mager wordt. Er zit wel één scène in die misschien wat korter mocht, nl die wanneer die bewaker de vloer schoonmaakte. Erg veel voegde het toch niet toe aan de film en ze duurt toch een aantal minuten.

Niet echt een happy film, maar vond hem eens het bekijken waard.

Schokkend, funsig, soms waren de beelden amper om aan te gluren, zo smerig. Wat mij alleen irriteerde was het NIET voorstellen van de diverse personages. Geen achtergrond informatie, en eigenlijk zien we Sands, om wie het uiteindelijk draait, alleen de tweede helft van de film. En dat dan pas na een dood saaie dialoog van +/- 20 minuten.

Het einde is natuurlijk gruwelijk en bijzonder in beeld gebracht, maar ik miste teveel informatie om deze film met ruim voldoende te kunnen beoordelen.

Die scène was inderdaad geniaal, meesterlijk!

Mjah.

Ik heb bewust Hunger een beetje vermeden ten tijde van z'n hype. De korte impressies die ik van deze film kreeg konden me toen niet echt omverblazen. Voor een zogenaamd visueel kunstenaar vond ik dat geen al te best teken.

En zeker het eerste uur van deze film vond ik erg slecht door te komen. Het is niet eens zo geweldig vervelend of slecht, maar wel érg doorsnee arthouse. Het duurt echt tot de befaamde dialoogscene dat er wat boeiends op het scherm verschijnt. Al is die scene zelf nu ook niet zo wereldschokkend, vooral het "verhaaltje" aan het einde was toch echt te melig voor een film als deze.

Wanneer de fysieke aftakeling begint wordt het allemaal een stuk boeiender. Visueel vind ik het nog steeds tegenvallen. Even de vloerboenscenes buiten beschouwing gelaten, vond ik het verre van groezelig en grauw genoeg, hetzelfde geldt voor de muziek, waardoor ook de impact van het laatste uur een stuk heftiger had kunnen zijn.

Maar het laatste deel van deze film is in ieder geval wel een stuk beter te verteren en loopt ook wat vlotter. Veel had ik uiteindelijk niet met de personages en hun drijfveren, emotionele binding of post-film impact bleven dan ook duidelijk uit, maar tijdens het kijken vormt er zich toch een penibel, drukkend sfeertje.

Mjah, vind het eigenlijk maar een redelijk doorsnee arthouse werkje, dat iets visueler en gruwelijker is tijdens het laatste akkoord, maar als ik verder dweilende mensen wil zien zet ik wel gewoon weer een Tsai op.

2.5*

Hunger is toch wel een film uit mijn film top 10. Ik schrijf zelf met politiek gevangenen waarvan er een aantal in 2010 een hongerstaking van 26 dagen hebben gedaan, en mede daarom was ik erg benieuwd hoe dat in deze film werd getoond. Een ijzingwekkend en reel beeld, dat nog een flinke tijd bleef namalen in mijn hoofd na het kijken van deze film. Ik heb zelf een diepgaande interesse in het onderwerp en was zeker niet teleurgesteld in de uitwerking van Mc Queen. 5 sterren wat mij betreft.

Dubbelklasse droomdebuut.

Hunger is een keiharde film over de laatste weken van IRA-kopstuk Bobby Sands. Fassbender doet method-acting een absurde impuls geven, zelfs na films als Raging Bull en The Machinist. Expliciet en breed uitgemeten geweld wordt prettig gepauzeerd door een zeer scherpe dialoog. Een van de hoogtepunten. Een en ander wordt op indringende wijze in beeld gebracht tijdens dit droomdebuut van regisseur McQueen, waarbij hij de kijker een langzaam buiten zichzelf tredende Sands klinisch laat waarnemen.

En zo krijgt het publiek een pijnlijke geschiedenis voorgeschoteld. Met dank aan lange shots die menig mens ongemerkt naar binnen zuigen. Ze ondersteunen het ongemakkelijke gevoel dat je vanzelf begint te bekruipen tijdens de heftige geweldsscènes. Deze arthouse aanpak van dit gevangenisdrama werkt wonderwel. Ondanks dat de gemiddelde kijker enig empathisch vermogen ontbeert vanwege het ontbreken van de voorgeschiedenis. Dubbelklasse dus.

Met dank aan Homescreen voor het recensie-exemplaar.

Geweldig.

Film over de Maze gevangenis waar de (politieke) IRA gevangenen zitten. De film lijkt nog wel enigszins boeiend te beginnen als het nog een psychologische film lijkt te zijn over het contrast tussen de gevangene en de bewaker. Maar halverwege wordt het toch meer en meer een cliché film over de eenzame strijd van een gevangene tegen het machtige systeem (Groot Brittannië).

Wel fascinerend om te zien dat de hongerstaker aan het eind echt heel mager is. Dat komt wel realistisch over.

Harde, fysieke film, meedogenloos ook. De kijker wordt niets gespaard. Dat mag en moet geprezen worden.

Wat de film echter nekt en net niet meeslepend maakt is de té nadrukkelijk aanwezige regie van McQueen die iets te opzichtig Kunst wil maken met vreemde kadreringen, montage en, met name aan het begin, het gekunsteld overhoop gooien van de chronologie.

Dit maakt het verhaal net iets te afstandelijk wat zeer jammerlijk is. Iets meer terughoudendheid in de vormgeving was op zijn plaats geweest. Acteur Michael Fassbender, die zichzelf mentaal en lichamelijk blootgeeft zoals dat zelden vertoond is, is namelijk al meer dan genoeg de harde kern van dit schrijnende drama.