Hunger (2008)

Openingsfilm van het Cannes-nevenprogramma Un Certain Regard, waar de film veelal (zeer) lovend is ontvangen. Ik lees veel bijvoeglijk naamwoorden als gewaagd, heftig, impressionistisch en indringend.

Regisseur / beeldend kunstenaar Steve McQueen (nee, niet die) schijnt overigens al jaren in Amsterdam te wonen. Dit is zijn speelfilmdebuut.

Ik citeer Belinde van de Graaf in Trouw:

Hunger begint met dezelfde soort razernij die ook Irréversible van Frans enfant terrible Gaspar Noé tekende. De gevangenen worden door de bewakers tot bloedens toe tegen de muur geslagen en vernederd, ook seksueel.

Dit vind ik zeer interessant klinken, benieuwd.

In Cannes bekroond met Camera d'Or (beste debuut) en Fipresci (prijs van int. filmkritiek) binnen Un Certain Regard.

De eerste reacties in de Belgische pers waren niets dan lovend...

Ik heb deze film vorige week op het Sarajevo Film Festival gezien. Ik vond hem indrukwekkend.

De film heeft voor het grootste gedeelte geen/weinig dialoog. De kijker moet het vooral van de beelden hebben en die zijn zeer doordringend. We zien heel veel van wat daar blijkbaar is gebeurd en de regisseur neemt meerdere malen ruim de tijd om dit allemaal in beeld te brengen, wat het geheel alleen nog maar bizarder maakt.

In het midden is er een dialoog op hoogstaand niveau van zo'n 15minuten wat bijna geheel in een shot is gefilmd. Ik vond dit erg knap van de acteurs... Echter, door het zeer vervelende Iers/Britse accent was dit vanwege het ontbreken van ondertiteling voor mij niet goed te volgen. De beelden zijn echter zo klaar als een klontje en enorm realistisch. De gehele zaal liep na de voorstelling geruisloos weg. Je kon een spelt horen vallen...

Eindelijk eens weer een film waar ik écht voor wil gaan zitten. - Waar dit jaar eigenlijk alleen nog Tropa de Elite en in mindere maten The Dark Knight in aanmerking kwamen.

Gelukkig draait Hunger bij mij in de buurt, dus binnenkort zal ik 'm zeker gaan bekijken.

in 1 woord geweldig!!! 4.5 Dik....

Verder ga ik er niets over zeggen, gewoon kijken.

Niet helemaal geslaagd wat mij betreft. De niet obligate keuzes van een beeldend kunstenaar vs. mainstream regisseur zijn duidelijk aanwezig (maar goed er zijn ook genoeg regisseurs die wel eens buiten de mainstream kijken en durven te filmen) in gebruik van kleur, maar met name compositie en standpunt.

Wat me wél stoorde was dat met van die regeltjes aan begin en eind alles een "waar gebeurd" lading moest kruijgen, terwijl de regisseur in interviews juist aangeeft aan te willen geven dat dit universeel is. Dan kan je best dit waargebeurde verhaal nemen, maar hoef je dat niet met feiten van '6 dagen later...' of '9 andere mensen...'.

Ik vond dat het evenwicht flink verstoord werd door een redelijk uitgebeend (en dus fijne) film via een soort narratieve knieval een soort meerwaarde te willen geven.

Vijf sterren in Volkskrant en laaiende recensie in NRC. Laat me dat nou echt te gortig zijn, Hunger is een goede film over de laatste maanden van Bobby Sands, een Ierse activist in een Britse gevangenis. Met mede-IRA-leden vecht hij voor het verkrijgen van de status van politiek gevangene, en dat wil onder Thatcher niet vlotten. Zodat een hongerstaking als middel overblijft. Het eerste deel is erg sterk en filmt de stilte voor de storm. Cipier die in alle rust zijn bebloede knokkels in warm water onderdompelt, naar zijn werk gaat, buiten een sigaretje rookt, nadruk op zijn ademhaling. Het eerste half uur verloopt vreedzaam (voor zover daar nog sprake van kan zijn), maar broeit als de neten. Erg goed gedaan. Je weet wat er te wachten staat, maar het komt bikkelhard op je giechel. In het tweede deel krijgen we de fysieke aftakeling in alle details: Wat betekent het om jezelf uit te hongeren? Welnu, dat is zowaar geen pretje. Dit deel zet de rechtlijnigheid van het eerste deel voort, maar afgezien van een mooie lange dialoog tussen Sands en een priester, blijven verrassingen uit en vervalt McQueen uiteindelijk toch in de gebruikelijke clichés. We zien nog net geen licht aan het einde van de tunnel, of een openstaande deur. Zo blijft er uiteindelijk een groot verschil tussen deze film en bijvoorbeeld hét sociale drama van vorig jaar, 4 months, three weeks, two days. Hoe naar het ook allemaal is, de klamme handen en Begeisterung blijven uit.

tja, zo kun je natuurlijk elke film kapot schrijven! ben het daarom ook niet eens met jou. je hebt het over een rechtlijnige film... tja, de gedachtegang van de hoofdpersoon is ook vrij rechtlijnig ondanks zijn prachtige uileg in de 18 minuten durende dialoog met de priester. en als je je had verdiept in de film voordat je hem gaat bekijken, of nog gewoon weet wat er toen gaande was... wist je hoe het af zou lopen. en hoe het afliep is prachtig in beeld gebracht!

in mijn ogen is dit een realistische film die prachtig en pijnlijk in beeld is gebracht!! de rust die heerste na een uur kwelling en narigheid was perfect. en het einde was mooi!

maargoed, zeuren kunnen we altijd om een film!!! toch?

Ik vond het toch een bijzonder krachtige en aangrijpende film. De ongewone vertelstructuur (tot twee maal toe word je op het verkeerde been gezet ivm het hoofdpersonage ---> om wie draait de film nu?) maakt het eerste uur bijzonder boeiend met een al bijzonder gruwelijke scène als climax (de knuppelscène). Vervolgens zie ik de dialoog met de priester als zalvend tussenstuk: beide visies op de bedoelingen van Bobby Sands worden verdedigd. Als (bijna woordenloos) slot de aftakeling van de in hongerstaking gaande Sands is wellicht één van de knapste (hoe contradictorisch) verfilmingen van de teloorgang van het menselijke lichaam.

De poster heeft voor mij nu ook heel wat meer betekenis.

Een film die je keihard een klap in het gezicht geeft.

De regisseur/beeldend kunstenaar vertelt zijn verhaal vooral d.m.v. de beelden en plaats hier middenin een magnifieke dialoog om duidelijk te maken waar het volgens Bobby Sands nu eigenlijk om gaat.

In de scene komt alles ter sprake (politiek, religie, ethiek) en gaat het om een man die er alles voor over heeft om trouw te zijn aan zijn principes.

Wat daarop volgt is een treurige ( ga je als kijker nu meelij krijgen met een terrorist?) aftakeling van geest en lichaam.

Visueel is de film prachtig met een aantal prachtig geschoten scenes die de gruwelijkheid alleen maar meer van het scherm doen spatten. Aan het einde doet hij dit weer als het lichaam bijna

op is in combinatie met de wegvliegende vleugels.

De originaliteit en het experimentele pakken geweldig uit. Voor sommigen te controversieel maar voor mij een prachtig staaltje cinema om niet te missen.

Heel fascinerende cinema die Steve McQueen hier aflevert, maar ik werd nooit écht meegesleept. Daarom vind ik Hunger ook zo moeilijk om te beoordelen want verrassend is dit debuut zonder enige twijfel. Zoals alle ambitieuze regisseurs weet McQueen met iets op de proppen te komen waar je nooit vat lijkt op te krijgen, maar waardoor je wel mateloos geboeid blijft.

De fecaliënschildering, de ruim een kwartier durende conversatie tussen Bobby en de priester (niet één cut!!), de wonderlijk trage scène waarin de gang wordt "gedweild": momenten waarop je duidelijk het filmtalent ziet dat deze artiest in huis heeft.

Jammer genoeg heeft hij dat talent naar mijn gevoel niet optimaal benut om ook voor een magische filmbeleving te zorgen. Maar sowieso scoort deze prent op originaliteit bijzonder hoog!

En toch ben ik uitermate content met de keuzes die debutant McQueen maakt. Een prachtige mix van arty-farty en klassieke cinema. Voor ieder wat wils zou je kunnen zeggen, alhoewel tegen- dan wel voorstanders het daar niet mee eens zullen zijn. Of het een of het ander: een ongeschreven regel die de film "Hunger" naar mijn mening met alle gemak eens een keer van tafel schuift.

Tussen alle pis en poep en geweld die in alle geuren en kleuren getoond wordt, is er toch een zekere sereniteit en humaniteit (van alle partijen) te vinden. En dat is toch hetgeen wat mij raakte.

Hunger is niet alleen een "mooi" plaatjesboek, de inhoud is er ook. De al veelbesproken 1-cut dialoog-scene is essentieel: daar gaat het om de inhoud. En meer hoeft er ook niet gezegd te worden.

Het is uitermate jammer dat McQueen zich laat verleiden tot een te gemakkelijk eind. Zodoende met pijn net geen 5*, alhoewel ik hongerig genoeg was die met alle eer te geven.

Fascinerende cinema.

Film had een sterke eerste helft, maar vanaf de conversatie tussen Bobby en de priester zakte de film toch behoorlijk in en deed de film mij eigenlijk weinig meer. De fotografie was erg mooi, dat wel. De scene waarin de gang gedweild werd vond ik schitterend. Ook het acteren was dik in orde.
Erg spannend waren de scenes met een van de hoofdcipieren. In het begin zag je dat hij onder de auto keek of er geen bom onder lag. En later zag je dat hij tijdens een bezoek aan zijn moeder voor haar ogen door een para-militair van de IRA werd doodgeschoten. Dat hij zou worden geliquideerd dat voelde je vanaf de eerste scene in de film al aankomen.
Al met al is "Hunger" toch wel een redelijk debuut van Steve McQueen. Ik denk dat wij van deze regisseur in de toekomst nog wel vaker zullen horen. Aan talent ontbreekt het hem zeker niet.

3,0*

Ik vond het maar een rare poster, maar nu is me duidelijk wat het moet voorstellen.

Vond de film wel goed, vooral erg intens en hard ('makes In the Name of the Father look like Sesame Street' had als tagline gekund), maar niet helemaal geweldig.

Daarvoor is het me allemaal iets teveel hak-op-de-tak, personages die worden geïntroduceerd en verder helemaal aan de kant worden geschoven, dat soort dingen.

Dat art-film gedoe wat ik hier lees vond ik allemaal wel meevallen eerlijk gezegd, was toch een redelijk rechtlijnige film zonder echt veel poëtische intentie.

mooie film, maar ik snap de poster nog steeds niet... iemand die hem kan uitleggen???

'muurschildering'?

Wat is Hunger een ongelooflijk indrukwekkende film. Vanaf de eerste minuut geboeid naar het filmdoek gekeken zonder enig moment van concentratieverlies. Elk shot is perfect en origineel. Het acteerwerk is natuurlijk en overtuigend, en de gebeurtenissen zijn aanstootgevend maar wel op een zeer boeiende manier.

Wat ik persoonlijk reken tot de sterkste punten is een vorm van onvoorspelbaarheid in de film. Ik was dan ook maar weinig bekend met het verhaal van de film en heb mogelijke informatie gemeden. Hierdoor kent de film voor mij een groot aantal verrassende momenten, die gelukkig wel overtuigend blijven. Nergens kreeg ik het gevoel dat bepaalde aspecten werden overdreven, en wellicht is dat de grootste kracht van de film. Eén van de hoogtepunten was uiteraard het gesprek in het midden van de film, zeer knap hoe de spanning in het gesprek kan worden gehouden gedurende die lange tijd. Andere hoogtepunten zijn in feite teveel om op te noemen en kunnen alleen maar zelf ervaren worden door de kijker.

In feite weerhoudt alleen het laatste deel mij van het geven van de volle 5* waardering. Hoe indrukwekkend het einde ook is ten opzichte van vele anders films, is het in het geval van Hunger iets minder ten opzichte van de eerste 2 delen. Niettemin is het kijken van Hunger een unieke ervaring geweest en zal het voor mij persoonlijk een nieuwe maatstaf zijn bij de beoordeling van films.

Dat vond ik juist heel storend en ook helemaal niet interessant. Dat gesprek duurde bovendien ook veel te lang. Voor mij was dit ook de reden de film niet meer dan een 3,0* te geven. Voor de rest vond ik de film best de moeite waard. De fotografie - ik heb het al eerder gezegd - vond ik schitterend.

Ik vond het juist wel sterk hoe de conversatie redelijk intiem bleef. Vaak zie je in films dat ze zo'n moment gebruiken als truc om de kijker informatie bezorgen. In dit geval bleef dat redelijk beperkt. De twee karakters kende elkaar, waardoor een aantal woorden bij voorbaat overbodig waren. Bobby Sands had in feite even een klankbord nodig ter bevestiging van zijn aankomende plannen. Voor de kijker is het gesprek als het ware ook een bevestiging van de beweegredenen van Bobby. Wellicht voor een deel overbodig, maar voor mij persoonlijk zeer boeiend.

Uiteraard kan een lange scène in het midden van de film als deze moeilijk door iedereen gewaardeerd worden. Ik kan alleen maar bewondering hebben voor de regisseur dat hij het aandurft het op deze manier te doen. Wat dat betreft valt deze scène ook niet uit de toon vergeleken met de rest van de film.

Heb het eerste gedeelte van het dialoog gemist omdat ik gebiologeerd naar de sigarettenrook zat te staren. Pas na een minuut of vijf schrok ik 'wakker', ik had blijkbaar echt even die rust nodig om al de voorgaande misère van me af te zetten. Voor zo'n moment van berusting, even alle shit van je af spoelen, ben ik de regisseur erg dankbaar. Daarna kon ik de harde afloop hebben.

Ik moest tijdens die lang, statische take ook vaak aan 4 maanden, 3 weken en 2 dagen denken, waarin een scene met dezelfde opzet zit, maar die precies het tegenovergestelde wil communiceren.

Welke scène bedoel je hier? Ik heb wel een vermoeden, maar ben er niet helemaal zeker van.

Die scene waar ze bij haar ouders(?) en hun kennissen tafel zit te dineren en het hele gesprek helemaal nergens over gaat (oa over paaseieren als ik het me goed herinner).

Waar de lange dialoog in hunger een moment van bezinning, reflectie en, zoals je al zei, bevestiging is, is de lange polyloog in 4m3w2d er een van onrust en onzekerheid. Vond het wel een mooi contrast.

Beetje off-topic maar vooruit.

Aparte film die je meerdere keren op het verkeerde been zet en je een beetje vertwijfeld achterlaat. Wie zijn nou eigenlijk de 'slechten' en wie de 'goeden' , als die er al zijn, de lijn daartussen is erg dun in deze film. Schokkende scene's waarin o.a. feces op de muur wordt gesmeerd worden afgewisseld met rustige serene scene's, dat contrast versterkt de impact van beide. Top debuut, hoop dat McQueen nog vele films gaat maken.

Btw: die poster !

Ik ben benieuwd je hebt me nieuwsgierig gemaakt..

Ja, waar is de originele poster? Doet wat mij betreft veel beter recht aan de film en zijn 'artistieke' inhoud.

Eens, beetje jammer om zo'n latere poster te plaatsen, waarschijnlijk nog van een Amerikaanse release ook.

Ik ben zwaar onder de indruk van deze film, hij zet mij aan het denken en als een film dat bereikt kan het alleen maar een zeer goede film zijn.