Hunger (2008)

Een film die je keihard een klap in het gezicht geeft.

De regisseur/beeldend kunstenaar vertelt zijn verhaal vooral d.m.v. de beelden en plaats hier middenin een magnifieke dialoog om duidelijk te maken waar het volgens Bobby Sands nu eigenlijk om gaat.

In de scene komt alles ter sprake (politiek, religie, ethiek) en gaat het om een man die er alles voor over heeft om trouw te zijn aan zijn principes.

Wat daarop volgt is een treurige ( ga je als kijker nu meelij krijgen met een terrorist?) aftakeling van geest en lichaam.

Visueel is de film prachtig met een aantal prachtig geschoten scenes die de gruwelijkheid alleen maar meer van het scherm doen spatten. Aan het einde doet hij dit weer als het lichaam bijna

op is in combinatie met de wegvliegende vleugels.

De originaliteit en het experimentele pakken geweldig uit. Voor sommigen te controversieel maar voor mij een prachtig staaltje cinema om niet te missen.

Heel fascinerende cinema die Steve McQueen hier aflevert, maar ik werd nooit écht meegesleept. Daarom vind ik Hunger ook zo moeilijk om te beoordelen want verrassend is dit debuut zonder enige twijfel. Zoals alle ambitieuze regisseurs weet McQueen met iets op de proppen te komen waar je nooit vat lijkt op te krijgen, maar waardoor je wel mateloos geboeid blijft.

De fecaliënschildering, de ruim een kwartier durende conversatie tussen Bobby en de priester (niet één cut!!), de wonderlijk trage scène waarin de gang wordt "gedweild": momenten waarop je duidelijk het filmtalent ziet dat deze artiest in huis heeft.

Jammer genoeg heeft hij dat talent naar mijn gevoel niet optimaal benut om ook voor een magische filmbeleving te zorgen. Maar sowieso scoort deze prent op originaliteit bijzonder hoog!

En toch ben ik uitermate content met de keuzes die debutant McQueen maakt. Een prachtige mix van arty-farty en klassieke cinema. Voor ieder wat wils zou je kunnen zeggen, alhoewel tegen- dan wel voorstanders het daar niet mee eens zullen zijn. Of het een of het ander: een ongeschreven regel die de film "Hunger" naar mijn mening met alle gemak eens een keer van tafel schuift.

Tussen alle pis en poep en geweld die in alle geuren en kleuren getoond wordt, is er toch een zekere sereniteit en humaniteit (van alle partijen) te vinden. En dat is toch hetgeen wat mij raakte.

Hunger is niet alleen een "mooi" plaatjesboek, de inhoud is er ook. De al veelbesproken 1-cut dialoog-scene is essentieel: daar gaat het om de inhoud. En meer hoeft er ook niet gezegd te worden.

Het is uitermate jammer dat McQueen zich laat verleiden tot een te gemakkelijk eind. Zodoende met pijn net geen 5*, alhoewel ik hongerig genoeg was die met alle eer te geven.

Fascinerende cinema.

Ik vond het maar een rare poster, maar nu is me duidelijk wat het moet voorstellen.

Vond de film wel goed, vooral erg intens en hard ('makes In the Name of the Father look like Sesame Street' had als tagline gekund), maar niet helemaal geweldig.

Daarvoor is het me allemaal iets teveel hak-op-de-tak, personages die worden geïntroduceerd en verder helemaal aan de kant worden geschoven, dat soort dingen.

Dat art-film gedoe wat ik hier lees vond ik allemaal wel meevallen eerlijk gezegd, was toch een redelijk rechtlijnige film zonder echt veel poëtische intentie.

Wat is Hunger een ongelooflijk indrukwekkende film. Vanaf de eerste minuut geboeid naar het filmdoek gekeken zonder enig moment van concentratieverlies. Elk shot is perfect en origineel. Het acteerwerk is natuurlijk en overtuigend, en de gebeurtenissen zijn aanstootgevend maar wel op een zeer boeiende manier.

Wat ik persoonlijk reken tot de sterkste punten is een vorm van onvoorspelbaarheid in de film. Ik was dan ook maar weinig bekend met het verhaal van de film en heb mogelijke informatie gemeden. Hierdoor kent de film voor mij een groot aantal verrassende momenten, die gelukkig wel overtuigend blijven. Nergens kreeg ik het gevoel dat bepaalde aspecten werden overdreven, en wellicht is dat de grootste kracht van de film. Eén van de hoogtepunten was uiteraard het gesprek in het midden van de film, zeer knap hoe de spanning in het gesprek kan worden gehouden gedurende die lange tijd. Andere hoogtepunten zijn in feite teveel om op te noemen en kunnen alleen maar zelf ervaren worden door de kijker.

In feite weerhoudt alleen het laatste deel mij van het geven van de volle 5* waardering. Hoe indrukwekkend het einde ook is ten opzichte van vele anders films, is het in het geval van Hunger iets minder ten opzichte van de eerste 2 delen. Niettemin is het kijken van Hunger een unieke ervaring geweest en zal het voor mij persoonlijk een nieuwe maatstaf zijn bij de beoordeling van films.

Vorige week tijdens een gesprek met een kennis kwam de film aanbod. Hij was nogal lyrisch hierover. Ik had echter persoonlijk nooit eerder van gehoord - daaraanvolgend toen ik het plot hierboven las werd het me duidelijk waarom. Ben nooit geïnteresseerd geweest in het IRA en het gehele gebeuren rondom. Echter toch maar bekeken gezien de filmische aspecten die hoog worden geprezen.

Niet kwaad achteraf. Want visueel is het een staaltje tour de force. Prachtig gekadreerd, intens geschoten, en zeer relevante long shots die een essentie vormen. Voor mij was dat het dan ook alweer. Inhoudelijk: onbetekenend. Hoe fantastisch ook wordt geacteerd, hoe heftig en tot op het bot indringend de scènes wel niet zijn, hoe considerabel de gesprekken wel niet zijn - het laat mij gewoon koud. Jammer.

2,5*

Helaas inderdaad..

Nou zijn gevangenis films al niet echt mijn ding en geheel saai was het verder niet, maar zo'n gesprek in het midden van de film waar de gezichten van de sprekers in schaduw gehuld zijn en vanuit één camerashot 10 minuten lang voortkabbelend naar gekeken moet worden is me net een beetje te gek. Het deed me niet zoveel allemaal, ben het ook in elk opzicht met rokkenjager eens.

Debuteren met dergelijke zin voor lef en eigenheid, het is weinig cineasten gegeven. Steve McQueen is het schijnbaar wel en hij levert met 'Hunger' alvast een ongezien staaltje compromisloze cinéma af. De fysieke aftakeling van het lichaam was zelden, zoniet nooit zo voelbaar. En wanneer het lichaam zich bovendien manifesteert als vorm van protest, als een fysisch pamflet, krijgt de aftakeling eveneens een ambigue, doch duidelijk omlijnde betekenis. Niet langer het woord, maar wel het lichaam reflecteert de ideologische overtuigingen en persoonlijke geloofskwesties.

De grenzen van dat geloof en die overtuigingen worden in 'Hunger' stelselmatig en vaak zeer symbolisch afgetast. Terwijl de kille stem van Margaret Thatcher op de achtergrond redevoert, voeren de gevangenen zelf een intense strijd uit met hun eigen gedachtegoed en lichaam. En dat is tekenend voor de vicieuze cirkel waarin de politieke impasse zich bevindt. Gedurfd en simpelweg magistraal is hoe McQueen vervolgens al deze elementen laat culmineren in een ellenlange one-shot scène. Wanneer deze scène zijn einde nadert, komt de ware aard van de prent naar boven. De breedbeeldcomposities zijn glorieus, maar bovenal uiterst confronterend in hun abstracte uitstraling en haast fetisjistische karakter.

Ten slotte zie ik in het simplistische slotakkoord geen euvel, integendeel, het is onvermijdelijk en eerbiedig. Wel zie ik een euvel in de enigszins abrupte overgang van het inleidende hoofdstuk naar de eigenlijke hoofdbrok. Hoe dan ook wordt deze minieme ontsiering moeiteloos overschaduwd door wat volgt: intense gevoelscinéma van de puurste soort.

4*

Een staande ovatie op Cannes, lovende recensenten in België en een verhaal dat een doorleefd drama doet vermoeden, dat alles maakt een mens ontzettend nieuwsgierig naar een films als ‘Hunger’. Wie een half uur ver in de film echter moet vaststellen dat Steve McQueens debuut wel hele droge kost is, kan slechts op de tanden bijten en de rest van het pijnlijk nauwgezette uur uitzitten.

Zoals de titel al doet vermoeden (maar daar sta ik pas achteraf bij stil), vertelt McQueen niet zozeer over de politieke gevangenen of over Bobby Sands in het bijzonder. ‘Hunger’ is universeler van karakter, en vertelt over onrecht, stelt onderweg nog enkele ethische vragen (via de figuur van Bobby Sands), om uiteindelijk bij één van de verschrikkelijkste manieren van sterven terecht te komen: de hongerdood.

Op zich zou een dergelijke vingeroefening (zowel visueel als intellectueel) wel interessant kunnen zijn, maar McQueen houdt zijn film met opzet heel steriel. Dat zou een beklemmende sfeer met zich moeten meebrengen die de kijker mee verstikt, maar dat zijn grote woorden voor wat ik maar heel minuscuul voelde broeden. Want een grote figuur als Sands behoeft nu eenmaal een grotere film, al was het maar van een gladde soundtrack of iets meer dialoog – kwestie van de kijker met meer aplomb bij de feiten te betrekken.

Is McQueen dan toch niet de nieuwste ster aan de hemel, daar over het kanaal? Wellicht wel, want als ‘Hunger’ van één iets getuigt, dan is het wel een consequente visie op cinema. Laat deze debutant straks met een spannender gegeven aan de slag gaan, waarvan de uitslag bij voorbaat nog niet vaststaat, en we krijgen misschien alsnog een beklijvende film die ons op het puntje van onze stoel gekluisterd houdt. Zolang er maar niet in wordt schoongemaakt.

2,75*

Bij vlagen indrukwekkende film, rauw en visueel zeer geslaagd. Lange rustige shots zonder veel dialoog, afgezien van een lange ononderbroken scene in het midden van de film. Deze sleutelscene, tussen hoofdpersoon Bobby Sands en een priester, is zeer knap gespeeld en bestaat dan juist weer uitsluitend uit dialoog. Hier en daar is de film (onvermijdelijk) wat aan de politieke kant, maar gelukkig wordt er niet overduidelijk partij gekozen. Ik was niet erg begaan met de personages en de gebeurtenissen, maar door de sterke beeldtaal en de overtuigend naargeestige sfeer toch een dikke voldoende.

Beetje gemengde gevoelens bij deze film. Een paar sterke scénes en uitstekend acteerwerk, maar dan zijn er jammergenoeg een paar dingen die de film eigenlijk wat de das om doen voor mij. Nee, ik had hier toch wat meer van verwacht.

Opzich heb ik geen probleem met lange shots, maar hier waren zaten er wel een paar bij die gewoon té veel van het goede waren. De scéne dat de vloer gedweild werd bijvoorbeeld, duurt veel te lang allemaal. Daarnaast vond ik de conversatie tussen Bobby Sands en de priester ook veel te lang duren. Opzich goed gedaan, maar wel errug saai op een gegeven moment.

Gelukkig staan daar ook een paar sterke, indrukwekkende scénes tegenover die de film toch nog wat weten te redden. Visueel is de film redelijk in orde wat mij betreft en een paar scénes zijn ook prachtig geschoten, maar de film wist me niet volledig mee te slepen. Aardige film, maar er is helaas niet aan mijn verwachtingen voldaan.

Meteen vanaf de eerste scene was het al raak bij mij. Een gevangenisbewaarder die zich klaar maakt voor een dag naar het werk en de doodsangsten die dat met zich meebrengt. Nog eens extra indrukwekkend door de vrouw die dit schouwspel vanachter de raam vermoedelijk dagelijks volgt

Ook daarna blijft de film enorm sterk. De stront aan de muren, de pis die over de grond loopt en de knip en onderzoeksbeurten die de gevangen moeten ondergaan.

Dan precies op het juiste moment een van de beste scenes van heel 2008 met de weergaloze dialoog tussen priester en Sands en dan nog het gelukkig niet nodeloos uitgerekte onvermijdelijke einde. Hunger is een ijzersterke film die me nog lang zal bijblijven.

4.5*

Door Hunger bekeken te hebben is voor mij duidelijk geworden dat dit geen film is voor mensen die van spanning houden. Het is weliswaar drama, omdat er veel emoties in zitten. Maar omdat elke scene zo uitgerekt is lijkt het meer op een documentatie dan een film. Geen aanrader dus voor een leuk avondje.

Op sommige momenten is Hunger erg indrukwekkend, maar tegelijkertijd waren er ook scènes te bespeuren die minder goed uit de verf kwamen.

Er wordt erg rustig de tijd genomen om het verhaal uit de doeken te doen. Soms iets te rustig naar mijn mening. De acteerprestaties zijn gelukkig wel van hoog niveau, waardoor ook ogenschijnlijk nietszeggende scènes toch nog enige indruk achter weten te laten.

Ik was verder weinig bekend met de hongerstaking van Bobby Sands, dus over het waarheidsgehalte van de film kan ik weinig zeggen. Wél is het zo dat de film erg realistisch en ruw overkomt op de kijker; de beelden worden enorm confronterend op de kijker afgevuurd.

Al met al overheerst een positief gevoel over Hunger, ondanks enkele scènes die weinig wisten te boeien (waarvan HJS een perfect voorbeeld gaf). 3,5 ster.

Indrukwekkende en boeiende film. Vooral erg sterk gemaakt; de smerige, grauwe sfeer die wordt neergezet zorgt ervoor dat je als kijker de pijn en de vernedering bijna zelf voelt. Erg nieuw of echt bijzonder is het allemaal niet, maar de rust, de lange shots, het minimum aan dialogen en een paar geweldig sterke scènes maken van Hunger een interessante productie. Het einde voelde ietwat onbevredigend, maar als geheel was dit een alleraardigst, aangrijpende en bovenal goed gemaakte film.

3,5 flinke sterren.

Met Hunger bereikt Steve McQueen met een minimale aanpak een maximaal resultaat. Door de hongerstaking van Bobby Sands te tonen met nauwelijks dialogen ontstaat enerzijds een hypnotiserende film over de schrijnende situatie in Britse gevangenissen, anderzijds kan beargumenteerd worden dat de politieke doelen waar Bobby voor streed onderbelicht blijven. Toch raakt de film wezenlijke punten aan (via de discussies over radio en tv die slim door de film verwerkt worden, maar ook het 22 minuten durende interview, bijzonder indrukwekkend geacteerd door met name Fassbender).

In de eerste plaats is Hunger echter vooral een menselijk portret, over de extremen waartoe men in staat is om maar een stem te hebben in een verdorven maatschappij en de rechtvaardiging daarvan: hoe ver mag je gaan om te zorgen dat er naar je geluisterd wordt, of moet je op een gegeven moment berusten? De feiten worden getoond, maar conclusies worden niet getrokken.

Door dit gegeven nauwelijks in een context te plaatsen, benadrukt McQueen het feit dat dit niet de enige hongerstaking is; Bobby is geen uniek geval, het gaat om het principe. Dat is een risico, gezien niet iedere kijker gemotiveerd zal zijn dit alles achter de film te zoeken. Hunger geeft niettemin aan het begrip 'hongerstaking' weer een gewicht. 4*

Strakke film.

Had totaal iets anders verwacht met véél meer verhaal, gaan ze het verkloten door aan het begin en einde met wijsvingers te strooien, past totaal in deze artistieke gevangenis film. Want ja, er zaten geweldige lange scene's in met hele aparte kleuren, heel indringend allemaal.

Voor mij weer eens een gevangenis drama waarin je voelt hoe levenloos het er daar aan toe kan gaan. Geweldige sfeer setting dit, alleen de hongerstaking zorgt voor een behoorlijke aftrek, want weg was de sfeer.

Schipperen met mijn cijfer, 3.7 dan maar, en ben alweer veel vergeten door de leegte. Verrassend en continue geboeid gekeken.

In een maand waarin ik al zoveel prachtige films heb gezien kan een titel als Hunger er ook nog wel bij. Er zijn weinig films die volstrekte ranzigheid zo weten om te zetten in esthetische schoonheid als Steve McQueen dat met deze poëtische film doet. Met als absolute hoogtepunt het moment dat het hoofdpersonage voor onze ogen wegkwijnt tijdens zijn hongerstaking en zijn lichaam geteisterd wordt met zweren en doorligwonden. Over de macht en onmacht van zowel gevangene als gevangenbewaarder.

Bij tijd en wijle indrukwekkende scènes van de smerig- en ranzigheid van het gevang, maar de beste scène uit de film is juist de scene tussen Bobby en de father an wie Bobby duidelijk maakt wat zijn overwegingen zijn dit te doen. Fantastisch geschreven en geweldig geregisseerd.

3,5*

vond dit ook een heel sterke film, mede door dat er niet veel in gesproken word! En het gesprek tussen de priester en Bobby is een moment in de film dat alles sterker maakt, een scène van meer dan 10 minuten in 1 take, geen camerabeweging, sterk! Je moet het maar durven. En geen schrik hebben dat zoiets je film doet stil vallen!Hier in tegendeel!Een dikke 4

Goed verhaal en eigenlijk ook gewoon een goede film. Toch heb ik hem niet als zodanig ervaren.. Ik denk vooral omdat ik Hunger als ontzettend traag ervaarde, normaal gesproken vind ik dat helemaal geen minpunt maar hier wel. Jammer, want hier had voor mij persoonlijk veel meer in kunnen zitten!

3*

Deze film was heel indrukwekkend en ook ijzingwekkend. Het is niet echt een filmpje waar je lekker even tussendoor voor gaat zitten. Het heeft wel indruk op me gemaakt. Knap ook dat er in het begin zo weinig in gesproken werd. Dat maakte echter wel dat ik er misschien toch wat minder binging met het verhaal had.

Ik ben blij dat ik de film gezien heb maar ik vond het wel moeilijk om naar te kijken omdat het zo traag verliep en bij tijd en wijle behoorlijk ranzig was. Maar het werd zeker wel indrukwekkend verfilmd.

Sterke film.

Had hem graag vorig jaar al in de bioscoop willen zien, maar toen kwam het er niet van. Gelukkig kunnen lenen van een collega.

Weliswaar ietwat langerekt, maar daarom niet minder intens. Je krijgt goed hoogte van de smerigheid en de vernedering in dit cellenblok. Na de dialoog aan het tafeltje wat zeker een kwartier duurde (sterke scene), kenmerkt het laatste stuk zich door de staking van Sands waar je echt meevoelt met zijn pijn. Vind Fassbender sowieso een uitstekende acteur, en ook hier stelt hij niet teleur. Vond hem in deze rol akelig veel op Christian Bale lijken.

Had qua afwerking misschien wat beter gekund, maar voldoet verder wel aan mijn verwachtingen. 3.5*

Erg sterke film over de hongerstaking. Hard en realistisch en ook heel mooi opgebouwt in fragmenten en stilte waardoor het net echt lijkt. Toen ik deze film voor het eerst ondekte 2 jaar terug dacht ik: hey, is Steve McQueen uit zijn graf opgestaan? Maar nee het is een andere McQueen.

De film verteld op een hele realistische en secure wijze het verhaal over Bobby Sands die in de gevangenis komt en het ook uit moet zien te houden bij zijn medegevangene tussen muren vol stront. En zo krijg je een tal van ijzersterke momenten, ook bv bij die politieagent die: wel zon sadist is maar als ie van zijn werk is is ie schijnheilig. Wat ook hele ijzersterke scenes waren waren onderandere die scene met dat die ME spelletjes ging spelen met de hongerstakers door ze te martelen en tegelijkertijd staat er een ME lid achter het muurtje te huilen omdat ie het verschrikkelijk vind dat de gevangenen zo monsterlijk behandeld worden, ook die scene met die pastoor was aangrijpend en natuurlijk de langzame pijnlijke tergende scenes dat Bobby uit mergerd van de honger in zijn ziekenbed in de cel, maar ook dan gewoon nog blijft weigeren met eten. Schokkend en zeer aangrijpend.

Hunger is toch wel weer een van de realistische films die ik heb gezien. Alles gaat zo slowly dat het gewoon een kwelling word die je als kijker kan voelen. Nee dit is absoluut niet slecht.

4,0*

Ik kwam maar moeilijk in de film, er werd weinig gepraat en de achtergronden van de personen werden bijna niet verteld. Daardoor leken de 1e 40 minuten behoorlijk lang. Gelukkig zag het er allemaal wel prima uit en waren enkele scenes gewoon ranzig. prima in beeld gebracht hoe de mensen er eigenlijk fysiek en mentaal werden gemarteld.

Dan volgt na 50 minuten een ellenlang dialoog tussen de voor de rest sterk acterende Fassbender en de priester. Het gesprek duurt maar liefst 20 minuten, ondanks dat ik het knap acteren vond is het ook lastig voor mij om mn concentratie bij zo'n lang dialoog erbij te houden. Vooral het begin van het gesprek ging echt nergens over, gelukkig werd het steeds beter en kwamen ze ook "to the point".

Wat volgt is een hongerstaking die ik weer wat te snel vond gaan, in een keer is Fassbender mager en ligt ie uit te hongeren. Dat proces had ik wel wat gedetailleerder willen zien eigenlijk.

Al met al geen slechte film, vooral de cinematografie is mooi. Alleen mis ik zelf echt het meeleven en de sympathie voor de hoofdpersonages.

3*

Kan me goed vinden in de recensie van rep_robert.

Film is me te fragmentarisch. Mooie beelden, knap geschoten en zo, maar je krijgt een momentopname in het leven van iemand zonder dat er weinig achtergrond informatie gegeven wordt, waardoor het inderdaad moeilijk wordt om betrokken te raken.

Zoals gezegd is het camerawerk erg mooi en subtiel, de lange dialoog tussen de dominee en Fassbender is prachtig, vond ik persoonlijk het hoogtepunt van de film. Verder zitten er een aantal erg rauwe en ranzige scènes in.

Ik las dat de informatie die aan het begin en op het einde van de film gegeven wordt sommige mensen stoort, bij mij was het andersom, ik was blij eindelijk wat meer informatie te krijgen.

Overall, lang niet slecht, maar niet zo beklijvend als ik verwachtte.

Een van de meestgeprezen debuten van de laatste jaren (qua lange speelfilm dan, Mcqueen komt niet uit het niets) en wat mij betreft volkomen terecht. Hunger is erg sterk. Enige minieme puntje van kritiek dat l eerder genoemd is waar ik het mee eens ben is dat het kleine beetje context dat de film gegeven is als een compromis voelde. De scenes buiten de gevangenis (met uitzondering van de loopscene op het eind) en de tekstjes konden er wat mij betreft ook nog uit.

Maar verder was ik behoorlijk onder de indruk. Dynamische film vaak, niet in de betekenis van druk camerawerk en veel gebeurtenissen, maar meer dat de film het ene moment in de huid van Booby wil kruipen en het andere moment bijna zuiver gaat waarnemen. Zich soms richtend op details. Of op de grond, de patronen op de muur of een blik in de ogen.Een film met soms ook korte rake momenten, zoals de paar seconden dt Bobby naar zijn lichaam kijkt, haast gefascineerd. En een fysieke film ook, lichamen, ranzigheid, klappen die echt pijndoen, verval.

En dan ineens op tweederde een dialoogscene tussen de priester en Bobby, die dan weer zo sober en zo geweldig geschreven is dat ik haast verbaasd was dat de film dat ook nog kon. Dat dit de enige dialoogscene was versterkt 'm nog eens extra.

4.0*

Aparte film. Met een ongebruikelijk verloop.

Toch vond ik het meer een verzameling goed gefilmde scenes, dan een film die je meesleept. Je wordt gelijk in het diepe gegooid, zonder dat je de protagonisten al kent, waardoor je moeilijk met ze mee kunt leven. En waardoor, hoe weerzinwekkend ook, het geweld en de mensonterende omstandigheden, op een afstand blijven.

Bepaald geen popcorn-film

De eerste tien minuten had 'k wel eerst iets van oei, maar dan begon het verhaal meer vorm te krijgen. Het is vooral een harde film geworden (bv die opstand in de gevangenis met de hele tijd dat slaan op die schilden) en natuurlijk de hoofdrolspeler die extreem mager wordt. Er zit wel één scène in die misschien wat korter mocht, nl die wanneer die bewaker de vloer schoonmaakte. Erg veel voegde het toch niet toe aan de film en ze duurt toch een aantal minuten.

Niet echt een happy film, maar vond hem eens het bekijken waard.