Hunger (2008)

Mjah.

Ik heb bewust Hunger een beetje vermeden ten tijde van z'n hype. De korte impressies die ik van deze film kreeg konden me toen niet echt omverblazen. Voor een zogenaamd visueel kunstenaar vond ik dat geen al te best teken.

En zeker het eerste uur van deze film vond ik erg slecht door te komen. Het is niet eens zo geweldig vervelend of slecht, maar wel érg doorsnee arthouse. Het duurt echt tot de befaamde dialoogscene dat er wat boeiends op het scherm verschijnt. Al is die scene zelf nu ook niet zo wereldschokkend, vooral het "verhaaltje" aan het einde was toch echt te melig voor een film als deze.

Wanneer de fysieke aftakeling begint wordt het allemaal een stuk boeiender. Visueel vind ik het nog steeds tegenvallen. Even de vloerboenscenes buiten beschouwing gelaten, vond ik het verre van groezelig en grauw genoeg, hetzelfde geldt voor de muziek, waardoor ook de impact van het laatste uur een stuk heftiger had kunnen zijn.

Maar het laatste deel van deze film is in ieder geval wel een stuk beter te verteren en loopt ook wat vlotter. Veel had ik uiteindelijk niet met de personages en hun drijfveren, emotionele binding of post-film impact bleven dan ook duidelijk uit, maar tijdens het kijken vormt er zich toch een penibel, drukkend sfeertje.

Mjah, vind het eigenlijk maar een redelijk doorsnee arthouse werkje, dat iets visueler en gruwelijker is tijdens het laatste akkoord, maar als ik verder dweilende mensen wil zien zet ik wel gewoon weer een Tsai op.

2.5*

Dubbelklasse droomdebuut.

Hunger is een keiharde film over de laatste weken van IRA-kopstuk Bobby Sands. Fassbender doet method-acting een absurde impuls geven, zelfs na films als Raging Bull en The Machinist. Expliciet en breed uitgemeten geweld wordt prettig gepauzeerd door een zeer scherpe dialoog. Een van de hoogtepunten. Een en ander wordt op indringende wijze in beeld gebracht tijdens dit droomdebuut van regisseur McQueen, waarbij hij de kijker een langzaam buiten zichzelf tredende Sands klinisch laat waarnemen.

En zo krijgt het publiek een pijnlijke geschiedenis voorgeschoteld. Met dank aan lange shots die menig mens ongemerkt naar binnen zuigen. Ze ondersteunen het ongemakkelijke gevoel dat je vanzelf begint te bekruipen tijdens de heftige geweldsscènes. Deze arthouse aanpak van dit gevangenisdrama werkt wonderwel. Ondanks dat de gemiddelde kijker enig empathisch vermogen ontbeert vanwege het ontbreken van de voorgeschiedenis. Dubbelklasse dus.

Met dank aan Homescreen voor het recensie-exemplaar.

Geweldig.

Taai.

Hard is het allemaal wel, maar echt meeleven is toch moeilijk. De hele IRA-geschiedenis ken ik niet, maar een gevangenisdrama is een gevangenisdrama.

Vooral het eerste uur is erg taai. Pas met de intrede van Bobby Sands (hoewel de lange dialoog best saai is) komt er wat vuur in de pan.

De aftakeling gebeurt vrij snel en kent wat sentiment hier en daar, maar is best boeiend en aangrijpend.

Michael Fassbender is sterk, maar verdient vooral lof voor z'n fysieke transformatie. Toch blijf ik een beetje met een dubbel gevoel achter, aangezien hij relatief weinig screentime krijgt.

Als debuutfilm kan dit tellen. Aan alles is te zien dat Steve McQueen verstand heeft van filmmaken. Op de lange dialoog na laat hij vooral beelden spreken, en daar hou ik van.

3

Film die rauw op je dak valt maar die niet altijd even boeit. Zeker die lange take halverwege is knap en bijzonder, maar inhoudelijk niet altijd even interessant en begint op den duur zelfs te vervelen. Ook de keuze om eerst die bewaker te volgen vind ik niet helemaal overtuigen. De sfeer wordt goed neergezet en de angst, maar dan verdwijnt hij ineens uit beeld om nog eenmaal terug te komen om vermoord te worden. Wat had dat verder voor nut behalve dat je nog minder sympathie krijgt voor de IRA.

Wat ook niet meehielp was dat ik voor de terroristen sowieso weinig sympathie kreeg. ik denk, accepteer dat je in de gevangenis zit en doe niet moeilijk. Dus ik kon nooit echt begrijpen waarom ze zo star bleven doen ondanks de stank en troep en pijn. Maar in de derde akte heb je dus ook weinig met Fassbender en ondanks zijn fysiek knappe prestatie voelde ik nooit echt zijn lijden, op sommige momenten na.

Visueel is het aardig, zeker met de weinige muziek die perfect werkt wordt wel een sfeer opgeroepen. Af en toe een mooi shot, zoals de bewaker tegen die verder lege muur of de dweilscène in de lange gang.

Al met al was zeker de eerste akte zeer sterk en daarna was het niet heel slecht, maar de film was te verknipt om echt mee te leven, dus 3,5*.

Oncomfortabel, hard, ranzig... punten die in deze context positief of negatief uit kunnen vallen. In dit geval is het resultaat zeker niet positief. Onkijkbaar bijna zelfs.

Steve McQueen begint wel een beetje een grote naam aan het worden in het arthouse circuit en maakt in zijn films graag gebruik van de diensten van Michael Fassbinder. Zo ook in zijn debuutfilm Hunger.

Hunger is zeker niet slecht. Het intense acteerwerk van Fassbinder is erg sterk en een prestatie op zich te noemen. McQueen weet een erg rauwe en harde sfeer te creëren, waarbij alles gewoon volop in beeld wordt gebracht. Fijn camerawerk en het ziet er allemaal erg zorgvuldig en goed afgewerkt uit. Toch blijft Hunger voor mij op een kleine drie sterren steken.

Ik had vooral moeite om in het verhaal te komen. Ondanks het sterke acteerwerk, is het moeilijk om met Fassbinder mee te leven, omdat je weinig over zijn leven te weten komt. De dialoog met de priester is bijzonder lang, maar kent wel een boeiende ontknoping. Het laatste gedeelte loopt het allemaal wat gemakkelijker en kijkt het ook plezieriger, al komt de afloop wat sneller dan gehoopt. Ik had Fassbinder liever iets minder hard zien aftakelen, met wat meer aandacht voor de persoon zelf.

McQueen heeft zeker talent, dat zie je vooral aan de manier van filmen, maar bij mij komt het er nog niet helemaal uit.

3,0*

Hmm, niet van tevoren verwacht dat dit zo'n harde film is. In het eerste gedeelte van Hunger krijg je als kijker mee hoe hard het Britse gevangenisregime is. De veroordeelden willen als politiek gevangenen gezien willen worden omdat ze gelieerd zijn aan de IRA en vanuit die organisatie misdaden begaan. Ik had nooit gedacht dat Abu Graib-toestanden zich ook daar voordeden.

Halverwege volgt dan de beruchte ellenlange scene waar Bobby Sands een priester uitlegt dat ie in hongerstaking gaat. Uiteraard is het knap gedaan zo'n onaggebroken shot van 17 minuten, maar indrukwekkender vond ik toch het gedeelte wat daarna komt, namelijk de fysieke aftakeling van Bobby Sands. Al met al dus een erg indrukwekkende film, die erg rauw en intens is. Ook is het typisch zo'n film die eventjes blijft hangen.

In verband met het winnen van de Oscar voor 12 Years a Slave McQueen’s debuut herzien. Het is een rauwe film met schokkende beelden, zoals die in het 8 uur journaal altijd voorafgegaan worden door een waarschuwing van de nieuwslezer. Vooral de opnamen van een uitgemergelde Michael Fassbender, die voor het laatste deel van zijn rol wekenlang een streng dieet volgde, beklijven.

De film kent nauwelijks dialoog met uitzondering van het middengedeelte, waarin gevangene Bobby Sands en pater Dominic met elkaar een discussie hebben over het nut van een hongerstaking en de consequenties daarvan. Een kwartier lang of zo voelt het aan alsof je zit te kijken naar een verbale tenniswedstrijd. Fascinerend.

Een krachtig, gedurfd debuut van Amsterdammer McQueen, die de belofte van deze eerste film tot nu toe helemaal heeft waargemaakt met zijn twee andere films over onconventionele onderwerpen: seksverslaving (Shame) en slavernij (12 Years a Slave).
Uitkijken dus naar zijn volgende film.

Rauw geweld, tergend lange shots en een opzienbarend lang One take dialoog. Prachtig spel van Fassbender, die zijn lichaam op Christian Bale achtige wijze heeft toegetakeld. Helaas wist de film mijn niet altijd even goed in zijn greep te houden, vaak door het lage tempo.

Hmm, redelijk.

Heb me wel, tegen heug en meug in, door de eerste 50 minuten heen moeten ploeteren. Vond het verre van interessant wat zich zoal voordeed in de nor. Je krijgt gratuit allerlei ongure zaakjes voor je kiezen die eigenlijk alle perken te buiten gaan, maar het kweekte nou niet bepaald emotie bij me los. Met poep besmeurde kamertjes, anale visitaties, rigoureuze afranselingen.. Tjah, als het zo droog en afstandelijk geregistreerd wordt doet het me denk ik gewoon vrij weinig. De meeste bajesklanten zijn dan ook nogal een stel schotelvodjes, die m'n aandacht niet echt wisten te pakken. Derhalve was er van empathie grotendeels weinig sprake.

Maar gelukkig gooit McQueen het roer enigszins om, zo na de ietwat geflatteerde dialoog-scene. Fassbender is indrukwekkend, voornamelijk zijn gestalte dan, en de fysieke aftakeling die hij ondergaat gaat je toch echt niet in de koude kleren zitten. Erg knap werk, en daardoor kan ik er nog net een kleine 3,0* uit persen.

Toch jammer wel, de aanpak die McQueen aanvankelijk hanteerde. Beetje teveel doorsnee gevangenis poeha. De wrangere tweede helft van de film had een waardiger geheel verdiend. Nu blijft ik dus slechts op een krappe 3,0* steken, en dan ben ik nog vrij coulant.

Indringende en beklemmende dramafilm gebaseerd op de ware gebeurtenissen betreft de paramilitaire Ierse republikeinen die gevangen zaten in de Maze-gevangenis in Mazetown, Noord-Ierland. Cinematografie: alles binnen de muren van een grauwe, kille gevangenis. Muziek: amper, alleen bij einde film, verder louter praten en geluiden gemaakt door mensen of slaan van deuren. Mensonterend, beestachtig, vernederend, afgrijselijk wreed en absoluut ontoelaatbaar waren de leefomstandigheden van de Ierse gevangenen. Ze protesteerden hiertegen met allereerst een 'dekenprotest' door kleding te weigeren. Later gevolgd door een 'vuilprotest' middels weigering tot wassen, uitwerpselen en eten op de muren smeren en urine op de gang laten lopen. Toen dat geen effect had op de Britse regering, gingen ze over op hongerstaking. Het heeft uiteindelijk aan tien gevangenen het leven gekost waarvan Bobby Sandd, gespeeld door Michael Fassbender, het eerste slachtoffer was......

Fassbender heeft hier natuurlijk een acteerprestatie van wereldformaat geleverd door zijn immense afvallen.... De filmbeelden zijn schokkend, expliciet, rauw en confronterend! En dan te bedenken dat er nog genoeg gevangenissen in de wereld bestaan, waar de leefomstandigheden nog steeds mensonterend zijn......

Er schoot mij nogmaals door het hoofd: de mate van beschaving meet je af aan hoe beschaafde mensen met minder beschaafde mensen omgaan. De 'gevangenen' hadden meestal wel iets op hun kerfstok, maar dat geeft je nog geen vrijbrief om ze als honden te behandelen!

Velen zullen dit wellicht een saaie film vinden, gewoonweg omdat er geen actie is, en ook weinig dialogen op hat tafelgesprek na.

Maar het maakt de film des te indrukwekkend. Ik blijf erbij dat Michael Fassbender hier fenomenaal is in de rol van Sands. Wat je al niet moet doen om een rol overtuigend te brengen.

Kijken maar... maar zorg dat je een sterke maag hebt !!

Een film waarbij ik relatief hoge verwachtingen had. Deze zijn wel grotendeels ingelost. Alleen had ik me het plotverloop wat anders voorgesteld. Het personage Bobby Sands treedt maar later in de film op de voorgrond en zijn actie op in hongerstaking te gaan beslaat maar de laatste 20 minuten van de film.

Wat we daar te zien krijgen is wel erg confronterend en indringend. Het zijn toch beelden die je toch dagen op het netvlies gebrand staan. Glansrol van Fassbender. De beelden spreken voor zich en zijn lijdensweg is bij momenten diep intriest.

Ook de gebeurtenissen in de Maze-gevangenis waren mensonterend. Die rij met Playmobil waardoor de naakte gevangenen zich moesten mutsen. Er zijn haast geen woorden voor. De cellen zelf waren alles behalve hygiënisch te noemen. Toch wel een grote smet op het GB van die tijd, een tijd die nog niet zo ver terug gaat...

Ik vond er weinig aan. Confronterend en hard, dat misschien wel, maar ook gemakkelijk en inhoudelijk pover. Een derde van de film bestaat uit een lange dialoog tussen Bobby Sands (Fassbender) en een priester die hem op andere gedachten wil brengen dan een hongerstaking. Niet alleen is deze statische scène ellendig lang, inhoudelijk stelt ze ook niet veel voor. Als je met zoveel woorden zo weinig te vertellen hebt, dan kan je makkelijk die scène met een kwartier inkorten. En dan drie minuten die cipier filmen die aan het schoonmaken is. Zuivere vulling. De twee mannen die samen in een cel zaten zien we plots ook niet meer terug. De brutaliteiten en mishandelingen tegen de Ierse politieke gevangenen worden nogal door de strot geramd. Nee, deze film wist me amper te boeien. Ben het zeker eens met degenen die zeggen dat het moeilijk is om mee te voelen met de hele situatie.

Niet heel speciaal.

Er zijn genoeg mensen die zichzelf prijzen tot "kunstenaar". Vaak neem ik zo'n titel absoluut niet serieus vanwege de ruime interpretatie van het woordje kunst. Je kan allerlei dingen doen en er zal altijd wel een haan naar kraaien. Een heel bord vol voorgekauwde kauwgompjes of stront tegen de muur gooien bijvoorbeeld zal al als kunst gewaardeerd kunnen worden.

Hunger voelt aan als een film die door zo'n zelf getitelde kunstenaar gemaakt is. Niet dat McQueen daarmee een slechte film aflevert of uit zijn nek kletst, maar ik ben na het zien van Hunger toch wel blij dat hij besloot een wat meer mainstream pad op te gaan met de regie. Zeker het eerste halfuur van de film is compleet verwaarloosbaar. Onbegrijpelijke keuze om in een film die over Bobby Sands gaat compleet willekeurige mensen naar voren te schuiven voordat hij zelf ten tonele verschijnt.

Als Fassbender dan eindelijk zijn intrede doet wordt de film niet meteen beter. Ik had nauwelijks door dat de film eigenlijk om hem moest gaan, maar dat wordt in het tweede deel (gelukkig) duidelijker. Dan heeft McQueen ook gelijk een betere film voor ogen. Rauw, kil en aardig indrukwekkend. Dat moment dat Fassbender zijn ouders nog een laatste keer aankijkt is best sterk. Jammer genoeg is de rest van de film dusdanig afstandelijk dat het moeilijk is om echt volledig mee te leven.

Daarnaast een hoop arrogante scenes, als ik het zo mag noemen. Minutenlang laten zien hoe de gang wordt geveegd is totaal oninteressant en irrelevant. Je kan er vanuit een kunstzinnig perspectief veel in zien, je kan er ook zoals ik helemaal niets in zien. De befaamde dialoogsequentie is natuurlijk erg knap geacteerd, maar kon me ook niet bekoren. Dan rest er nog een hoop statische regie, iets waar ik een ontzettende aversie tegen heb. Als een scene als een schilderij kijkt kan ik het nog wel begrijpen, maar in deze film draagt het absoluut niets bij. Een schilderijgevoel had ik nergens.

Ik kan het moeilijk een slechte film noemen. Erg knap geacteerd en de sfeer in de tweede helft is precies goed. Jammer genoeg krijgt Fassbender weinig introductie en "verschijnt" hij opeens na 25 minuten. In plaats daarvan krijgen we eerst twee volstrekt oninteressante leden in het begin van de film, gecombineerd met een film die lang te statisch is om te boeien. Om niet te vergeten dat diezelfde twee leden uiteindelijk gewoon verdwijnen. Waarom dan alsnog die moeite? Alle kracht wordt opgedaan vanuit de tweede helft van de film. Nogmaals, ik kan de keuze van McQueen om zijn volgende films wat toegankelijker op te zetten alleen maar waarderen.

En na zoveel jaar eens een herkijk van deze Hunger in een week die ik omgedoopt heb tot herkijkweek met meer titels van die categorie. En met reeds vier titels achter de kiezen brengt dat tot nu toe weinig nieuws, maar deze Hunger maakt het toch zeker wel meer indruk. En dat terwijl er niet zoveel veranderd is omdat de goede en de slechte punten nog eigenlijk altijd wel hetzelfde zijn. Andermaal het harde beeld rond het protest van de bewoners van de 'maze' prison waar even weinig nuance als narratief aan te pas komt met als enige minpunt toch eigenlijk het ontbreken van die naratief en leidraad waar het eerste gedeelte van de film eigenlijk een aaneenschakeling van losse momenten is zonder lijn. Pas wanneer Sands in beeld komt en zijn actie aan de priester uitlegt komt er lijn in de film, en dit gemis, deze formule was de reden waarom ik de eerste keer een beetje moeite had met de film.

Maar daar heb ik nu geen last meer van waar ik de 'less is more' formule beter aanvoel en de beelden voor zich spreken. Beelden overigens vol van wraak en wederwraak, nietsontziend haat en geweld, actie/reactie, waar geen plek heilig is zelfs het rusthuis niet, en waar het kookpunt snel bereikt is door genadeloze ophitsing, groepsdruk, stress en spanning. Het is een onvoorspelbare en tegelijkertijd fascinerende plek waar een normale man, getuige het ontbijtje, verwordt tot een soort monster waarvan ik me afvraag hoe gelukkig, tevreden en veilig iemand zich nog kan voelen. Temidden van dat alles zouden we bijna Bobby Sands en zijn lijdensweg vergeten, uiteraard een glansrol van Fassbender die zijn woorden zorgvuldig kiest. De aftakeling wordt even walgelijk als sterk gebracht met het uitgemergelde lichaam vol doorlig plekken zwevend op de grens tussen leven en dood waarmee deze fascinerende en soms schokkende film wordt afgesloten die daarnaast ook nog eens lekker compact genoemd kan worden qua speeltijd. Ja, dit beviel al een stuk beter, daarom een halve ster erbij.

Hunger gaat over de laatste zes weken uit het leven van de Ierse hongerstaker Bobby Sands. Het verhaal vertelt de gebeurtenissen aan het eind van The Troubles in 1981, toen 500 Ierse republikeinen in Noord-Ierse gevangenissen in hongerstaking gingen om erkenning als politieke gevangenen af te dwingen, waarbij tien van hen de hongerdood stierven. Sands zat in 1981 in de beruchte H-blokken van de Maze-gevangenis in Noord-Ierland. De politieke gevangenen kwamen hiermee eveneens in opstand tegen de barre omstandigheden in de gevangenis.

Hunger ligt vanaf het zien van Shame in 2011 al op de kijkstapel, maar terwijl ook Steve McQueens volgende films 12 years a Slave (2013) en Widows (2018) direct bekeken werden, bleef deze een beetje liggen on onduidelijke redenen. Hetzelfde gebeurde vervolgens met het bejubelde Small Axe (2020) en wat lauwer ontvangen Blitz (2024). Wellicht mijn favoriete element van dit soort challenges is dat ze me uitnodigen om bij iedere categorie even kritisch te kijken naar wat ik nu ècht het liefste (of hoognodig!) wil zien dat daar goed bij past. In het geval van de BAFTAs was die keuze heel snel gemaakt toen ik Hunger tegenkwam in de lijst met BAFTA nominaties. En anders had ik hem wellicht voor de categorie Cannes gekeken, waar McQueen een Gouden Camera in ontvangst mocht nemen voor dit fenomenale debuut.

Maar wat een vreselijke film. Naar. En vies Dirty protest; - Wikipedia - en.wikipedia.org mensen met een zwakke maag kunnen Hunger wellicht beter mijden… Toch ben ik blij dat ik dit indrukwekkende staaltje cinema eindelijk gezien heb. McQueen toont zich een meester in de montage en de kracht van beeld, en Fassbender speelt de pannen van het dak. De long take met de door Liam Cunningham gespeelde priester die hoopt Bobby Sands op andere gedachten te brengen, kan niet anders dan respect afdwingen. De film als geheel, hoewel niet persé aangenaam om te zien, doet dat zondermeer ook.

4,1*