One-Eyed Jacks (1961)

Sterke western met een aantal onconventionele ingrediënten voor het genre. Zo speelt het zich voornamelijk af aan de kust van Californië en spelen gedeeltes van de film zich af met de zee als achtergrond. Ook inhoudelijk wijkt de film wat af door goed en kwaad niet recht tegenover elkaar te zetten. De gespleten persoonlijkheid van Brando wekt soms afkeer op en de andere keer begrip. Het personage van Malden blijft wel hetzelfde, maar wordt gedurende de film steeds verder versterkt. Beide rollen worden erg goed vertolkt. De bijrollen zijn goed ingevuld en het verhaal blijft zeer onderhoudend, zelfs als de romantiek de overhand lijkt te gaan krijgen. Uiteindelijk komt de film toch uit op een bekend thema binnen de western: wraak en genoegdoening.

Het tempo ligt niet echt hoog en fans van pure actie-westerns zullen deze wellicht minder vinden. Daarentegen neemt de film wel mooi de tijd om de karakters van Brando en Malden te leren kennen.

4*

Na wat gelezen te hebben werden mijn vermoedens versterkt; de film zoals ie nu op dvd staat is een cut van Paramount en niet één van Brando zelf.

De ambivalentie van het personage dat Brando speelt schemert zo nu en dan door, maar komt eigenlijk nooit helemaal tot zijn recht. Ook is het nogal traag en truttig gedraaid; had uiteindelijk toch liever een western van Kubrick gezien; één van de weinige genre's die hij nooit gedraaid heeft...

2,5*

Verrassend sterke western vond ik. Marlon Brando doet het zeker niet slecht (of zeg maar dat hij het redelijk goed doet). Ook het verhaal was zeker niet mis: een sterk begin, maar zoals sommigen al zeiden zwakte het wel wat af na verloop van tijd, maar toch bleef het nog redelijk boeiend om volgen...

Een prima western. Inderdaad wat onevenwichtig en apart, vooral omdat je een groot gedeelte van de film de zee als achtergrond ziet. Maar ik heb me goed vermaakt. Zoals goongumpa als zegt zijn de eerste drie kwartier overduidelijk het beste. Daarna gaat het allemaal wat de een andere kant op. De film wordt trager, romantischer en sentimenteler, maar niet slechter. Het blijft allemaal erg vermakelijk en ik heb de film dan ook gemakkelijk uitgezeten. Marlon Brando is uiteraard weer geweldig in deze film. Blijft een absolute top acteur! Karl Malden was trouwens ook goed, maar zijn rol viel niet te vergelijken met die van Brando. Een verhoging in de toekomst zit er voor deze western denk ik wel in. Jammer dat Brando maar in een paar westerns heeft gespeeld trouwens. Deze was zeker prima, vooral dankzij de mooi plaatjes en het verhaal dat ondanks het wat lage tempo bleef boeien.

3 behoorlijk ruime sterretjes.

Goeie film waarin twee partners die banken overvallen tegenover elkaar komen te staan. Een onderhoudend verhaal waarbij de vete tussen deze twee mannen centraal staat. De romance is soms wat melodramatisch (maar stoort verder niet echt). Goed acteerwerk en vooral veel prachtige opnames in Mexico en van de Californische kust. Deze western is de enige regieklus van Marlon Brando.

Zelf ben ik een groot fan van Brando, 't is een gemanierde vorm van acteren en daarmee niet altijd

natuurlijk, maar vaak wel tot in de puntjes verzorgd, met daarbij nog een geweldig charisma. Al

was ik allesbehalve gecharmeerd van zijn comeback rol in The Godfather, over the top gespeeld

met de indruk alsof hij stiekem de boel in de maling neemt.

In deze uitstekende western speelt hij op zijn best, al gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen dat ik

Karl Malden nog beter vond, maar die kan bij mij sowieso zelden stuk. Het lange, trage tussendeel

dat allengs broeieriger wordt, is eigenlijk nogal gewaagd omdat misschien de verveling op de

loer kan komen liggen, maar daar was bij mij vooral bij een herkijk in ieder geval geen enkele sprake

van, en is eigenlijk een heel goede zet, een tergend rustpunt als voorbereiding op de uiteindelijke

climax, een geweldige finale. Met zeker ook goede rollen van Slim Pickens en vooral Ben Johnson,

in westerns altijd als een vis in het water en in het genre de ideale bijrol acteur want qua uitstraling

en acteerwerk eigenlijk veel meer een cowboy dan kopstukken als Wayne, Stewart en Glenn Ford.

Ik weet niet of deze western inmiddels als een klassieker wordt beschouwd, maar wat mij betreft

mag het. Ik vind hem in ieder geval vrij uniek.

You may be a one eyed jack around here, but I've seen the other side of your face

One-Eyed Jacks was zo'n film die ik al een tijd had liggen, maar wegens de lange speelduur was ik er nog niet aan begonnen. Hoewel, dat is niet helemaal waar aangezien ik ooit de film eens had meegenomen op een cursus voor het werk in het buitenland maar op mijn laptop was er meer zwarte balk te zien dan beeld en ik had erna nooit meer de moeite genomen om te zien of het aan de laptop lag. Goed nieuws alleszins, het lag aan de laptop! Gisteren op mijn Blu-Ray speler weinig op de release aan te merken, al had de beeldkwaliteit wel iets beter gekunnen.

One-Eyed Jacks is een film die vandaag de dag wat onbekend lijkt te zijn bij het grote publiek. Ik ben de 100e stem en voor een Marlon Brando film is dat toch weinig, zeker als je bekijkt dat dit ook de enige film is die hij ooit in zijn carrière regisseerde. Altijd gevaarlijk wanneer acteurs denken dat ze ook kunnen regisseren, maar in het geval van Brando blijkt het toch een succes te zijn. Naar het schijnt was hij enorm onzeker over zichzelf en bleef hij maar filmen om zeker genoeg materiaal te hebben waardoor de film al na 5 dagen zo'n 2 weken achterlag op schema.. Het hielp dan ook niet dat Brando geen keuzes kon maken waardoor je met een cut van bijna 5 uur zat en nadat hij er de brui aan gaf, besloot de studio om de versie te maken die je vandaag de dag dus vind. Op zich een goede zet, want een speelduur van 5 uur had er echt wel over gegaan maar alleen jammer dat ze dan ook meteen het einde hebben aangepast. Zo moest oorspronkelijk Louisa sterven door een kogel van Dad Longworth en je voelt gewoon dat de scène erna waar ze afscheid van elkaar nemen te geforceerd oogt. Natuurlijk ook wel ergens logisch als je bekijkt dat de film in december 1958 van start ging en maar in 1960 af was.

Veel mankementen dus en toch werkt het. Het plot kent een aantal goede wendingen en Brando blijft indrukwekkend. Het is een acteur die in sommige van zijn films echt geen zin had en dat zag je er aan, maar in het geval van One-Eyed Jacks lijkt hij echt wel moeite te doen. De scènes tussen hem en Karl Malden (die de rol van Dad Longworth voor zijn rekening neemt) zijn stuk voor stuk de moeite maar sowieso is hier qua cast veel te beleven. Malden is misschien zelfs nog net iets beter dan Brando te noemen en speelt werkelijk de pannen van het dak. De manier waarop hij opeens die bocht maakt en Rio (opnieuw) verraadt.. Heerlijk! Pina Pellicer als Louisa is wel een beetje op het randje, al moet ik wel zeggen dat ze in de film groeit op den duur. Zonde eigenlijk dat Brando nadien nooit meer iets heeft geregisseerd. Hij laat hier als regisseur een aantal mooie dingen zien maar waarschijnlijk was het zelfbescherming voor zijn ego om er zelf mee te stoppen in plaats van te moeten bedelen achter films aangezien de studio niet zo tevreden was met de manier waarop hij met het geld omging.

De film was dan ook gebudgetteerd op 1.8 miljoen, kostte uiteindelijk 6 miljoen en was daarbovenop nog een redelijk grote flop. Brando maakte een deal met Universal om een deel van de kosten voor hun rekening te nemen in ruil voor 5 films: The Ugly American (1963), Bedtime Story (1964), The Appaloosa (1966), A Countess from Hong Kong (1967) en The Night of the Following Day (1969). Het waren allemaal echter flops..

4*

Redelijk.

Marlon Brando als acteur en als regisseur. Als ik er de IMDB-trivia op na lees heeft het daardoor nogal wat moeite gekost om One-Eyed Jacks tot een goed einde te brengen - het tegendeel zou wellicht raar geweest zijn.

Hoe dan ook levert het een eindproduct op waarin een aantal goede zaken zitten, maar als geheel is het toch net niet goed genoeg om boven het maaiveld uit te komen. Brando de regisseur heeft al evenveel oog voor melodrama als Brando de acteur, en hoewel ik het toejuich om voor alles de tijd te nemen, is de karakteruitdieping nog altijd vlak en bovendien ook niet echt interessant.

De zee, prominent in beeld, vormt een niet-alledaags decor voor een western. Dat zorgt weliswaar voor een frisse wind, maar verder blijft het visueel vrij klassiek. Hetzelfde geldt voor de muzikale ondersteuning - ook daar kleurt Brando netjes binnen de lijntjes.

Dus al bij al degelijke western, zonder meer.

3

Een film waar ik tot voor kort nog nooit van gehoord had (en zo zijn er nog wel enkele) maar wat een prachtexemplaar. Karl Malden en Marlon Brando hebben de hoofdrollen, steken er effectief bovenuit, en halen in mekaar de sterkste acteerprestaties naar boven. De hele duur van deze niet zo korte film keek ik geboeid naar de actie en vooral de interactie tussen beide heren. Een beklemmende donkere sfeer wordt steeds gehandhaafd, af en toe onderbroken door enkele romantische momenten die er wel degelijk toe doen in het verhaal. Het is er niet aan te zien dat met Brando een debutant regisseur aan het werk is, al zal hij ook wel een goed team rond zich gehad hebben. Ik was ook gecharmeerd door de score die voldoende dynamisch was om de sfeer telkens weer te capteren en een boost te geven.

Marlon Brando in de hoofdrol en in de regiestoel in een western die aanvankelijk met elementen als roof, leugen, verraad en wraak wel wat beloften inhoudt maar deze toch niet volledig inlost.

Behoorlijk lang, met "stilstaande" passages en met een liefdesverhaal dat zich vaak als hoofdbrok opwerpt.

Fans van de echt gunfights zullen mogelijks wat ontgoocheld zijn terwijl anderzijds de zin naar karakterstudie toch wat inhoudt verleent aan deze prent waar ik een kleine 3,5 aan toevertrouw.