L'Amour en Fuite (1979)

De terugblikken - in overvloed, en vaak ook langdurig - kunnen opgevat worden als een debet aan de film. In het begin van de film ergerde het mij, maar toch werd het meeslepend. De flashbacks worden toch veelal op een opmerkelijke en fascinerende manier in de film opgenomen (iets wat de compilatie afleveringen van sitcoms niet lukt).

Erg leuk zijn de ontmoetingen met personages uit de vorige films. Hierdoor krijg je een beter inzicht in het personage Antoine Doinel, aangezien het verhaal ook uit hun perspectieven wordt verteld. Het blijkt dan toch wel dat er zeer goed is nagedacht over de Doinel-reeks, zeker met de flashbacks naar het psychologisch onderzoek uit Les Quatre Cents Coups.

Goede afsluiting. Jammer van sommige flashbacks die te lang waren, maar wel de smakelijke kers waar fractalis al over sprak. Als zelfstandige film komt het wel wat te kort. Drie sterren.

Niet zo gelukkig met deze laatste Antoine Doinel-aflevering, een soort verlengstuk, voor 90% bestaande uit flasbacks uit vorige films. Misschien wel even plezierig om een pak uiteenlopende scènes samengeperst te zien, maar meer dan dat zit er niet in.

Als het de bedoeling was nog één en ander te verduidelijken, dan was daar eigenlijk geen behoefte meer aan.

Afsluiting van de avonturen van Antoine Doinel, waarin hij opnieuw een moeizame verhouding heeft met een nieuwe vlam (Dorothée) en de kans krijgt terug te kijken op zijn eerdere liefdesrelaties. Vanwege de vele flashbacks een niet zo’n geslaagde afronding van de serie, maar wel handig voor de kijkers, die het korte deel twee (Antoine et Colette) gemist hebben. Film lijkt wat haastig in elkaar gezet, alsof Truffaut inmiddels een beetje uitgekeken is op het personage van Doinel.

De film is zeker genietbaar en de heer Truffaut blijft een vaardig regisseur maar de rek van het personage Antoine Doinel is er uit. De mooie vrouwen en de flashbacks maken het kijkbaar maar dit deel heeft niet veel om het lijf. Toch jammer.

Deze Antoine Doinel film viel me nogal tegen.

Er zit in deze film nauwelijks een verhaal en hij beleeft hier niet zoveel avonturen als in de andere films en is dit grotendeels een terugblik op zijn eerdere relaties.

Antoine Doinel komt hier nog stuurlozer over. Zijn schrijverscapaciteiten komen niet zo overtuigend over en het is een rol die hem niet zo goed past.

De knappe Marie-France Pisier maakt zeker wat goed.

De film gaat helaas als een nachtkaars uit.

Ik dacht lang dat dit de laaste Doinel-film was omdat Truffaut was gestorven. Maar nu denk ik dat hij ook wel klaar was, Tevreden was hij niet over de film. Hij noemde het een "vergissing".

Ik vond het nogal een meevaller en eigenlijk de eerste 70 minuten erg goed. De toon van de film is weer een stuk serieuzer dan deel 3 en 4. En de film is vooral een reflectie op de vorige vier films. Truffaut bouwt de film op met een heleboel fragmenten uit die films en ook wat ongebruikt materiaal. De film heeft een paar thema's. De verhouding tussen de realiteit en kunst bijvoorbeeld. Maar gaat vooral over hoe verschillende mensen verschillende gebeurtenissen beleven. Doinel komt in de film mensen uit zijn verleden tegen en plaatst alles in perspectief. Truffaut maakt in deze reeks van kinderen zuivere wezens. Ziet volwassen worden als absurde straf waardoor je leven ontspoort en later mag je de scherven opgeven. Het is jammer dat Truffaut aan een interessante film geen overtuigend einde weet te breien. Hij laat invalshoeken liggen (Doinel's vaderschap bijvoorbeeld) en de laatste 20 minuten zijn niet erg overtuigend. Maar daarvoor vond ik het niveau hoger liggen dan de vorige twee Doinel-films.