My Winnipeg (2007)

ja, eh. Apart filmpje.

De visuele stijl beviel me wel. Sowieso is dat wel het voornaamste punt, dat ik de film een goede score geef.

Zwart wit in combinatie met sneeuw, kan goed werken. Ook hier doet het dat goed. Aparte is, dat de sneeuw op de film lijkt te liggen, in plaats dat het in de film sneeuwt. Raar effect.

In de montage zit veel dynamiek.Soms erg langzaam en soms zo snel, dat je sommige beelden bijna mist. De afwisseling/omschakeling wordt erg speels gedaan. Ritmisch, zou ik bijna zeggen.

Ook leuk is de tussenvoeging van (simpele) animatie. Het geeft het geheel extra spot mee.

Het verhaal, zou zonder die beeldenritmiek minder interessant zijn, voor mij. Toch word het apart verteld. Een mix van nostalgie, trots, spot en verbitterdheid houd het interessant.

De voice-over kent dezelfde speelsheid als de beelden. Soms werkt het zeer hypnotiserend, waar het een andere keer zeer verbitterd en bijna agressief klinkt.

Toch wel een klein tripje, waar de beelden belangrijker zijn, dan het verhaal/de woorden. Lastig te beoordelen. Zit tussen de 3.5 en de 4*

Deze docu-fantasie - is absoluut geen drama - die ik gisteren op de filmbeurs in Den Bosch heb bekeken heeft mij enorm verrast. De beelden in zwart-wit in documentairestijl oogden ontzettend mooi, het deed mij af en toe denken aan de zwijgende films van de jaren twintig. De film had een sterk hypnotiserende werking op mij, vooral de Z/W beelden van Winnipeg in de sneeuw. De nostalgie droop er van af. Zeer bijzonder vond ik ook de overgang van animatie in kleur naar archiefbeelden in zwart-wit. Ook interessant is dat kleur (nieuwe gebouwen) op archiefbeelden stond voor lelijk en zwart-wit (oude inmiddels gesloopte gebouwen) voor mooi.

Mooiste scène;

Wij krijgen een animatie te zien van een manege die in brand staat, wij zien de paarden er uit rennen en in de rivier springen waar ijsschotsen in drijven en vervolgens gaan de beelden over in archiefbeelden waar wij de paarden vastgevroren in de rivier zagen, de kop boven het ijs uitstekend.

Dit soort scènes zoals hierboven heb ik nog nooit eerder in een film gezien. Wat dat betreft kwam deze docu-fantasie bij mij zeer origineel over.

Rest mij alleen nog om te zeggen hoe moeilijk het is in welk genre je deze film moet indelen. Guy Madden zelf noemt het een docu-fantasie. Ik heb die term zelf ook maar aangehouden.

4,5*

Eehmm, redelijk bizar, dit stukje cinema . De titel verklapt het al: de regisseur (Guy Maddin) heeft een film gemaakt over de stad waar ie opgegroeid is: Winnipeg. Maar wel bizar dus, het is een mengeling van een documentaire met een film an sich geworden. De film lang heeft Maddin het woord over allerlei anekdotes over zijn Winnipeg. De geschiedenis van de ijshockeyclub komt langs, een re-enactment van een nazi-inval en het ijskoude klimaat wordt behandeld. Ook een stukje van zijn eigen familiegeschiedenis is d'rin verwerkt om het toch persoonlijk te maken

Hoe dan ook, Maddin ratelt maar door (viel dr bijna van in slaap), maar doet dit wel enthousiast. Dit alles wordt ondersteund met nog een staaltje onvervalste Russische montage erdoorheen. De hele film krijg je ook korte flitsen van tussentitels te zien, dit alles met opzwepende beelden met muziek. Al met al vind ik het toch wel een redelijk geslaagde film geworden. Apart, maar wel leuk om te zien .

Visueel essay is deels autobiografisch, deels verzonnen en het doet er eigenlijk niet zo toe waar die grens ligt. Feit is dat regisseur Guy Maddin zelf werd geboren in het Canadese Winnipeg en dat hij gemengde gevoelens heeft over zijn geboortestad. In deze visueel overweldigende pseudo-documentaire combineert hij archiefbeelden met geacteerde scènes, maar ook die zijn vaak moeilijk uit elkaar te houden. Maddin vertelt 'zijn verhaal' met humor en de beeldmontage maakt dit tot een enerverende, maar uitputtende ervaring. De 86-jarige Ann Savage, beroemd uit de neo-noir Detour (1945), speelt de rol van Maddins moeder.

Zeer aangename verrassing. Aan de hand van half verzonnen en historische gebeurtenissen schetst Maddin een boeiend stadsportret. Het verdwijnen van al dan niet historische gebouwen, plekken die omgeven zijn door herinneringen en lokale legendes, is natuurlijk universeel- als ik in mijn geboortestad rondloop zoek ik tevergeefs naar mijn oude kleuterschool, de kroegen waar ik mijn eerste biertjes dronk zijn weg of heten anders, het voetbalstadion waar ik heenging bestaat niet meer - vergelijkbaar met het gevoel van ontheemdheid die Maddin beschrijft. Dus op nostalgie scoort hij vast punten.

Maar nog mooier zijn de soms dromerige scenes over een stad in de sneeuw, en de beschrijving van allerlei bizarre (en waarschijnlijk onware) gebruiken en verhalen, over de slaapwandelaars met hun sleutelbossen of de bejaarde Black Tuesdays. De scène met de paarden lijkt over te zijn genomen uit het oorlogsrelaas Kaputt van Malaparte, een bizar, gruwelijk maar ook schitterend beeld dat me altijd is bijgebleven.

Origineel, grappig (de scenes met de moeder), melancholisch en intens, een heerlijke trip down memory lane, en dat op een plek die ik vandaag pas heb leren kennen.

Eerste Maddin. Een aparte, passievolle, maar wel wat onevenwichtige film wat mij betreft. Wanneer Maddin de sfeer laat spreken is My Winnipeg op z'n best. Gruizige zwart-wit beelden, mijmerende voice-overs en vooral veel, heel veel sneeuw. Bij momenten best fijn om, net zoals de hoofdpersoon, lekker weg te dromen en de stream of consciousness rustig over je heen te laten komen.

Jammer genoeg worden de fijnere momenten meer dan eens opgevolgd door saaiere scenes waarin er veel te veel over de historie uitgeweid wordt. Zo'n halve bloemlezing over één of ander ijshockeystadion wist bijvoorbeeld maar matig te boeien. Ik snap dat het onderdeel is van de door Maddin verbeelde passie voor de stad, maar het was mij iets te uitleggerig/verhalend. En zo zijn nog wel een paar van dat soort uitglijders die de 'flow' van de film een beetje ondermijnen. Wél geslaagd vond ik de gereconstrueerde jeugdfragmenten, daar had ik nog best wat meer van willen zien eigenlijk.

Wisselend succes dus, maar zeker de moeite waard om een keer gezien te hebben. 3*.

Ik kan met mijn opmerking tenminste kort zijn; voor mij is dit de minst leuke Guy Maddin-film tot nu toe; en dit is nu mijn zesde film die heb gezien (waarvan The Forbidden Room (2015) en Archangel (1990) beide 4* kregen) Echter dit voelde gewoon teveel als een documentairefilm met soms oubollige beatpoëzie erover. Erg eentonig. Sommige beelden waren zeker mooi of geslaagd maar het oeverloze gelul via die voice-over-vertelling...pfft. kan niet veel met die anekdotes over de familie van regisseur? Of deze nu fictie of werkelijkheid waren, mijmerende herinneringen...neuh niet echt interessant. En eerlijk gezegd de stad Winnipeg (of welke andere stad) laat me eigenlijk ook gewoon (hoe toepasselijk) koud!