The Wrestler (2008)

Juist diepgaande film, documentaire-achtig.. Rourke bewijst zich weer eens.

Rourke draagt het verhaal... en Rourke speelt gewoon Rourke.. een uitgerangeerde worstelaar (acteur) die probeert een comeback te maken.. prachtig een van zijn beste tot nu toe.... geef die man gewoon een oscar.

Soms weet een film op een of andere manier de juiste snaar bij je te raken. The Wrestler was voor mij zo'n film.

Aranofsky heeft in vrij korte tijd echt een naam opgebouwd met zijn films. Ik heb vooralsnog alleen Requiem for a Dream gezien, en die vond ik echt geweldig. Daarom was ik ook benieuwd naar The Wrestler. Al helemaal na goede recensies, (verzilverde) nominaties voor belangrijke filmprijzen en het nieuwsgierig makende plot. Al is een drama rond een van grote hoogte gevallen personage natuurlijk verre van nieuw. Maar Aronofsky doet er echt iets bijzonders mee.

Het eerste wat al snel opvalt aan de film, na een erg mooie intro, is dat The Wrestler niet de flitsende montage en camerawerk uit bijvoorbeeld Requiem for a Dream bevat. In plaats daarvan is de film redelijk sober geschoten, met erg veel handcamerawerk. Dat draagt zeker bij aan de troosteloze sfeer, net als de vrij vrolijke kleuren.

Hoofdpersonage Randy is vergane glorie, een aan lager wal geraakte Amerikaans worstelaar, die geen afscheid van het wereldje (en sowieso de jaren tachtig, de periode van zijn gloriedagen als worstelaar) heeft kunnen nemen. Dat is echt zijn wereld, in de "echte wereld" is hij een eenzaam persoon. Zijn dochter wil hem niet meer zien omdat hij er nooit voor haar was, afspraken niet nakwam, haar in de steek heeft gelaten. Echte vrienden heeft Randy duidelijk ook niet, hooguit in de worstelwereld zelf, en zijn enige sociale contact vindt hij in een stripclub. Daar heeft hij een vrij oppervlakkige vriendschap met Cassidy, een soort lotgenoot van hem. Ook zij is vergane glorie, eigenlijk te oud voor een stripper en daarom ook niet meer zo in trek bij de klanten. Die oppervlakkige vriendschap is prachtig weergegeven, en weet echt te ontroeren. Zoals dat voor de hele film geldt. De film moet het niet eens zo van de climaxen hebben, maar meer van de omstandigheden, het hele mistroostige sfeertje zeg maar. Al wordt er op een gegeven moment wel duidelijk opgebouwd naar de climax op het einde, die voorspelbaar is maar toch nog echt goed. Even leek Aronofsky uit de bocht te vliegen met een sentimenteel Hollywood-achtig slot, maar uiteindelijk blijkt dat gelukkig niet zo te zijn.

De soundrack van The Wrestler, van Clint Mansell weer, is sterk. Minder opvallend en bombastisch als die van Requiem for a Dream, maar hij past heel goed bij de film, en draagt echt bij aan de sfeer. Ook de locaties doen dat erg. De grauwe kleedkamers en zaaltjes, de vrolijke (maar juist zo droevige) kleuren, dat (ook al afgetakelde) stukje aan zee, prachtig allemaal.

Maar het zijn niet de soundtrack of het plot of de locaties die de film zo goed maken. Nee, dat zijn de acteerprestaties. En dan bedoel ik die van Mickey Rourke in het bijzonder. Die speelt echt een geweldig goede rol, hij is gewoon als acteur ook geknipt om Randy te spelen. Ik durf deze rol zelfs een van de beste acteerprestaties die ik ooit heb gezien in een film te noemen. Een Oscar zou Rourke zeker niet misstaan. Hij weet zo te ontroeren. Marisa Tomei doet dat ook, er is ook chemie tussen Rourke, en Evan Rachel Wood doet het ook bepaald niet verkeerd. Al vond ik haar laatste scène wat minder persoonlijk, wat té. Voor de rest vond ik de dialogen overigens erg goed werken. De film ontroerde me gewoon op een of andere manier. De eenzaamheid van Randy wordt ook zo goed weergegeven.

Een film die in vrij weinig woorden samengevat kan worden, maar toch eentje die diepe indruk op me heeft gemaakt. En dat is vooral gevoelsmatig, en laat zich dus lastig omschrijven. Ik moet nog aardig wat Oscar-genomineerde films zien de komende tijd, maar op dit moment duim ik voor een Oscar voor Rourke.

Hele mooie film met een goed verhaal en een goede acteur, zeker een 5.0

Een verschrikkelijk slechte film.de film blijft steeds in herhaling vallen en dat is heel slecht natuurlijk.

vooral goede recensies in de pers

ik zie het niet, echt niet...

Deze erg goed geacteerde film is zeker oscarwaardig, al moet je wel van het genre drama houden. Ik heb genoten van Rourke, dit is zeker zijn beste film. Het verhaal is af en ik vind die vader dochter verhouding de film erg goed doen, anders snap je het einde namelijk niet.

4*

Een prima drama film die erg realistisch overkomt. Prima geacteerd ook. Het abrupte einde viel mij echter een beetje tegen, al had het ook wel iets.

Wat is er zo slecht? Overigens is die zogenaamde herhaling mij totaal niet opgevallen.

Echt een mooie film die een kijkje geeft in de wereld van het amerikaanse worstelen (toneel worstelen )

Een speelfilm, met soms zelfs komische stukjes.

Het einde is voorspellend, maar super uitgevoerd!

Heel goed verhaal en een schitterende op het lijf geschreven rol van mickey rourke als afgeleefde oude show wrestler, ik denk dat de film lichtelijk gebaseerd is op het leven van jake the snake, althans daar lijkt het sterk op, en bij wat foto's die van hem getoond worden lijkt het erop dat ze foto's van mr. perfect hebben gebruikt...

Lekker stukje vermaak met drama en Rourke is TOP! Denk wel als je deze gaat kijken juist voor het worstelen dat ie dan een beetje tegen gaat vallen. Maar mocht je niet van drama houden en of worstelen dan is er altijd nog Marisa Tomei wat een top-stoot is dat zeg. Zo zie je maar voor ieder wat wils, checken dus....

Het eerste uur erg overtuigend maar ik vond de laatste drie kwartier beduidend aan kwaliteit verliezen.

Wat een heerlijke film!

Gewoon lekker onderuit op de bank en kijken maar.

Het verhaal is flinterdun, maar Rourke speelt zo fantastisch....erg realistisch allemaal. Prima camerawerk ook, lekker simpel geschoten.

Gewoon de volle vijf sterren. Een zekere oscarwinnaar (Rourke)!

Als je vooraf bekijkt, en leest, wat de inhoud van de film is, ga je al snel vergelijkingen maken met films als Rocky en Rambo. En oude held die nog eens de stoute schoenen aantrekt en alsnog wint, en waar grotendeels alles goed komt.

The Wrestler is echter anders. Er is goed gecast, want Rourke speelt erg sterk, en ook de bijrollen zijn goed ingevuld. Ook al lijkt alles goed te komen (werk, "vriendin", opbouwende relatie met zijn dochter) verprutst Ram het toch. En geeft dit allemaal op voor zijn passie in de ring.

Jammer is het plotselinge einde, ook al voel je het aankomen. Achter in je hoofd weet een redelijk filmkijker dat zijn hart het begeeft als hij zijn (laatste) vlucht maakt.

Waar bekijken jullie deze film? Zou toch sweren dat ik de poster vorige week bij de Pathé zag hangen, maar nu kan ik er niks van vinden op de website...

Ik kijk al een tijd uit naar deze film. Ben altijd wel te spreken geweest over Mickey Rourke. De man heeft gewoon iets.

Ik probeer reclame altijd te beperken, maar alles wat ik wil zeggen staat eigenlijk in deze recensie.

Het is echt een film waarbij de regie en het acteerwerk het script sterk overstijgt. Daar waar het script soms gaat voor wel erg makkelijke scènes zijn de improvisaties van Rourke fantastisch.

Aronofsky maakt zijn vierde succes op rij, maar dit keer op een wat meer traditionele manier, wat hem meteen meer geliefd maakt bij de Amerikanen dan ooit tevoren. Het is ook weer niet zo krachtig als Requiem for a Dream of The Fountain, maar ik maak me nu helemaal geen zorgen om RoboCop.

Heel ontroerende film. Rourke geeft op verbluffende wijze gestalte aan Randy the Ram in al zijn kwetsbaarheid. Door één enkele traan zie je zijn eenzaamheid, verdriet en pijn. Magistraal geacteerd.

Het hele verhaal grijpt je aan en laat je verweesd achter.

Wat een mooie film dit. Eigenlijk perfect in alle opzichten. Prachtige maar dan ook echt prachtige rol van Rourke die zowel perfect in deze rol past maar ook de rol perfect weergeeft.

Inderdaad zoals Kleintje hierboven schrijft, een kleine traan en je ziet er zo een diepe eenzaamheid aan af. Het lijkt allemaal zo diep te zitten, erg, erg mooi.

Vraag me af hoe het met hem is afgelopen aan het eind.

Ik heb tot nu toe de afgelopen 7 jaar 663 stemmen gegeven, waarvan er slechts 2 films 5 sterren hebben gehad en deze krijgt er ook een.

ps. Niet te geloven dat Marisa Tomei al 44 is zeg...

In alle populaire tijdschriften werd de volgende dubbele bodem al verscheidene malen aangestipt: Rourke kruipt net als zijn personage uit een dal. Maar eigenlijk is er een driedubbele vast te stellen: Aronofsky's carrière lijkt verdacht veel op die van The Ram. Ik kijk dan ook met argusogen uit naar zijn volgende film(s). Mooier kon hij zijn carrière eigenlijk niet starten. Ik was dan ook direct verkocht, Pi (5*). RFAD (5*) was een waardige en zelfs overtreffende opvolger, maar dan kwam The Fountain (3,5*). Een eerste iets mindere van Aronofsky's hand, niet iedereen is perfect denk je dan. Op naar de volgende. Maar oei,oei, wat was dit een ongelooflijke tegenvaller! 1,2,3 - K.O.?

Mijn aanvankelijke vrees dat het flinterdunne verhaaltje mij niet zou kunnen boeien, is jammer genoeg uitgekomen. Op zich is dit geen ramp, in vele andere films wist de desbetreffende regisseur mij, bij wijze van spreken, toch nog te bevredigen door een prachtige filmstijl of -muziek te hanteren. Maar ook hier slaat Aronofsky er volledig naast. Toegegeven, visueel was The Fountain spuuglelijk maar het werkte wel. Bovendien werd daar nagenoeg elke scène ondersteund door de prachtige soundtrack van Mansell. Wonder boven wonder faalt ook hij hier. In tegenstelling tot al de vorige samenwerkingen, brengt het duo er bitter weinig van teweeg. Waardoor er een lelijke en lege film overblijft.

Doodzonde.

2*

Wat zijn de meningen verdeeld over deze film. Zelf bevind ik mij overduidelijk aan de positieve kant. Het komt wellicht omdat ik een zwak heb voor films als deze, waar daadwerkelijk de mensen centraal staan. Deed mij wat dat betreft denken aan films als The Station Agent en Midnight Cowboy.

Ik besef mij ook dat het verhaal nogal cliché is. Maar wanneer het verhaal op deze manier uitgewerkt wordt, heb ik daar geen problemen mee. Want hoewel het verhaal cliché en wellicht voorspelbaar is, begaat de film nooit de misstappen die ik veelvuldig tegenkom bij andere film. Alles verloopt zoals het hoort en de pijnlijke realiteit blijft centraal staan. Bij dit soort films is het zo gemakkelijk om te overdrijven of dat het te sentimenteel wordt, maar The Wrestler ontwijkt deze valkuilen maar net, wat de impact alleen maar groter maakt.

Over het acteerwerk is al veel gesproken. Alle acteurs leveren acteerwerk van de hoogste categorie af, waarbij Rourke zich schaart bij een klein groepje buitencategorie. Zelden dat ik zo heb meegeleefd bij een rol.

Darren Aronofsky wijkt totaal af van zijn eerdere werk. Maar net als Lynch met The Straight Story, weet ook Aronofsky op een geniale manier zich in te houden en zet het verhaal en zijn karakters centaal. Alleen bij de worstelpartijen gaat hij echt los. Zeer opvallend hoe echt dit eruit ziet, terwijl het gaat om een sport waarbij het in de meeste gevallen niet echt is. Van mij mag Aronofsky eens in de zoveel zo'n film maken. Het is daarbij wachten op The Fighter. Mijn vertrouwen heeft hij in ieder geval voor altijd gewonnen.

Is dit al op DVD, of is ie in de Bios ?

Nee, de film is nog niet op dvd. Dat kan nog wel een half jaartje duren.

Ga aub naar de bioscoop. Kleine moeite, en de film is het waard. Niet persoonlijk bedoeld hoor. Voornamelijk de gevechten komen een stuk harder aan op het grote scherm met optimaal geluid.

88Fabian

Om herhalingen over Rourkes prestatie, emoties of de Dardennes-stijl wat open te trekken:

Naast de veel aangehaalde autobiografische laag en de arena als metafoor voor Hollywood (plots, sterren of genadeloos afschrijven van acteurs, crowdpleasing...), ook een religieuze en sociaal-politieke allegorie.
Religieuze parallellen zijn er natuurlijk met het Passieverhaal (lees), maar ook met het verhaal van Job (lees). Referenties aan Mel Gibsons film, het lam van God of de ram van Abraham, kruishoudingen, het citeren van Isaiah 53:5, zijn Christustatoeage met doornenkroon, Cassidy als Maria Magdalena ("vrouw van lichte zeden", Zijn "geliefde", volgt hem tot Zijn kruisdood, ...). Maar een verwijzing naar Roland Barthes' essay uit 1952, 'Le monde où l'on catche', dat ook naar Jezus refereerde, had ik toch wel nooit gezien.
Politiek toont de film natuurlijk de duistere kant van de archetypische American Dream, de zieke Amerikaanse samenleving (de Stars and Stripes hangen in zijn trailer [hypotheekcrisis?] maar ook overal elders; let ook op de shouts van het publiek). Ramzinski is een migrant? Het is natuurlijk niet toevallig dat de Irakoorlog uit Call of Duty 4 ter sprake komt of Rams nemesis The Ayatollah ('The man from the Middle East') noemt. In bovenvermelde bron staat te lezen dat het eind de jaren 80 een trend was wrestlers met een Arabieren-"gimmick" (General Adnan bv.) te laten afslachten door oer-Amerikaanse helden als Hulk Hogan. De rivaliteit tussen Ram en Ayatollah zou verwijzen naar de historische twist tussen Sgt. Slaughter en de Iron Sheik eind de jaren 80. Iran veroordeelde The Wrestler trouwens (zie). (John McCains 'Bomb bomb Iran' op 'Barbara Ann' van The Beach Boys zou ook ergens hernomen worden in de film?)
Maar als totale film niet zo origineel als zijn vorig werk.

Filmtechnisch is deze film een van de allerbeste films ooit! Vooral op het gebied van montage. Met zo veel gevoel, passie en ritme is dit meesterwerk samengesteld dat het bijna niet te evenaren is.

Uitstekend acteer werk van Rourke.

Jammer dat de film zo traag gefilmd is en weinig diepgang heeft.

Had in dat opzicht meer in kunnen zitten.

De film is heel somber en dat spreekt dan wel weer aan.

Geweldig acteerwerk!

Lekker somber verhaal!