The Wrestler (2008)

Ik lees trouwens veel negatieve berichten van mensen die op basis van Aronofsky's eerdere werk een heel ander soort film hadden verwacht.

Ik vind dat echt grote kolder. Mag een mens niet eens iets anders proberen? Beoordeel de film zoals je hem ziet, en niet omdat er een regisseur achter de camera staat die normaal vage LSD-films maakt.

Pi is een meesterwerk

. geweldig was dat, hoe heette hij ook alweer? The Irish nog wat of zo?

Heb trouwens wel zin in deze film.

Ik ben toch wel geschrokken zonet bij de trailer. Ik begrijp het ergens niet.

Ja en daarom vindt hij de film ook perfect, omdat die elementen niet in de film zitten. (blijkbaar, heb em nl. nog niet gezien).

Maar jij zei dat de elementen die the new guy opsomde, wel in WWF zitten. Terwijl hij juist het omgekeerde zegt.

Maar goed.. verder niet discussie waardig lijkt me.

WWF bestaat al heel wat jaren niet meer.

Het is al een hele tijd WWE. En ondanks dat het in de film niet overdreven word neer gezet gaat het wel degelijk om de zelfde sport/entertainment.

Waarom word het niet overdreven neer gezet.

Omdat Randy over zijn top heen is en nog alleen in kleine zaaltjes worstelt.

the new guy schreef:

Perfect. Als er ooit een dramafilm over WWF gemaakt moest worden, zou het zo gedaan moeten worden. Niet te overdreven, te spannend, te sterk of te macho.

1. Dit is wat hij letterlijk typte; hij claimt dus dat de film elementen bevat van de WWF.

2. Deze elementen zouden dan moeten zijn: niet te overdreven, te spannend, te sterk of te macho. Volgens mij beschrijft hij nu het tegenovergestelde, want de WWF is wél te overdreven, spannend(?), sterk en macho.

3. Of de WWF tegenwoordig nou WWE, WNF of WTF wordt genoemd, het voegt helemaal niets toe aan de discussie.

Rourke speelt ijzersterk, sfeer is goed met name door de documentaire stijl maar verhaal is natuurlijk flinterdun.

Een erg mooie film, die mij wel raakt.

Je hoort het erg vaak, dat sporters het erg moeilijk hebben, om uit hun vertrouwde sportwereldje te stappen.Zie micheal boogerd, met een scheiding tot gevolg.

Mickey Rourke, een echte vent om te zien, speelt zeer goed vind ik.Ook Marisa Tomei speelde een prima rol.

Zal ik doen. Ga niet erheen. Wat een saaie film. Ben vanavond in de pauze weggegaan.

Nogmaals, als je goed leest somt the new guy helemaal niet de kenmerken van de WWF op. Hij stelt juist dat als er een film over de WWF gemaakt had moeten worden (in casu 'The Wrestler') had het gedaan moeten worden zoals nu; niet te overdreven, niet te spannend etc.

Met andere woorden, de kenmerken die deze film bevat zijn het tegenovergestelde van de normale gang van zaken bij de WWF

De enige die hier dan duidelijkheid over kan scheppen is the new guy zelf, want ik blijf erbij dat hij vindt dat de The Wrestler wél kenmerken bevat van de WWF.

Dit herleid ik uit de volgende zin die hij typte, ik citeer:

"Als er ooit een dramafilm over WWF gemaakt moest worden, zou het zo gedaan moeten worden."

Deze film is juist helemaal niet gemaakt in de lijn van de WWE. Dit is een film over een vervallen worstelaar die alleen nog aan de bak komt in kleinere federaties zoals Ring of Honor, en zich laat martelen als het ware in CZW.

Kleine worstelshows, vergane glorie, z'n lichaam op het spel zetten voor die laatste beweging, daar gaat het hier om.

De WWE is de top op worstelgebied (qua populariteit iig), daar zit Randy the Ram al lang niet meer.

Desondanks is het wel een zeer sterke film en heb je nooit het gevoel dat je naar een acteur zit te kijken. Rourke is de Ram en zet de vergane glorie fantastisch neer. Ik snap niet waarom Tomei voor een Oscar genomineerd is, ik vond de rol van Wood daar eerder geschikt voor. Zij maakte meer indruk op mij, ook al was ze niet lang te zien.

De cameravoering draagt bij aan het realisme van de film en vooral de scenes in de kleedkamer na de partij bij CZW en de slagerij zijn erg indrukwekkend, schrijnend bijna.

Hier wordt nogmaals duidelijk gemaakt dat roem ontzettend vergankelijk is.

4.0*

Dat is dus wat ik ook zei. Dat hij over zijn top heen is en alleen nog in kleine zaaltjes worstelt.

Randy the Ram doet me trouwens wel een beetje aan Jake The Snake Roberts denken.

Ontstellend saaie film waarin Rourke vooral heel veel zucht, steunt en kreunt en - achtervolgd door een handheld camera - door stegen, gangen, lege straten en gymzalen strompelt. (Want dat soort beelden symboliseert uiteraard de leegte en doelloosheid van zijn leven).

Het verhaal is volledig voorspelbaar. Ik ga zelfs niet eens spoilertags gebruiken, zo voorspelbaar is het.

Aan lager wal geraakte en vereenzaamde worstelaar kan zijn verleden niet loslaten, probeert de liefde te vinden bij een alleenstaande strippende moeder, en probeert de liefde van de door hem verwaarloosde dochter terug te vinden. En, o ja, er komt nog één Groot Gevecht aan. Zal hij meedoen? Zal hij winnen?

En om de ontwikkelingen en verwikkelingen in beeld te brengen wordt door Aronofsky werkelijk elk RTL4 ' tv-drama based on a true story' cliche uit de kast getrokken.

Van de 'ontroerende' ontmoeting tussen vader (tranen!) en dochter op de winderige pier tot het onhandig samen winkelen van worstelaar en stripper (want ze zijn ECHT voor ELKAAR gemaakt!)

En op zich is dit allemaal nog niet zo erg. Niks mis met een tranentrekker/feel good movie, maar Aronofsky kan het niet laten om er een pretentieus laagje over heen te plakken. Hetzelfde kunstje dat hij ook flikte in het nog net iets ergere Requiem for a Dream.

En juist daardoor komt het allemaal zo fake, zo volkomen onoprecht over.

Mickey Rourke. Fascinerende persoonlijkheid, wisselvallig acteur, absoluut geweldig in Sin City. In deze film zie ik het niet. Hij acteert niet, hij is gewoon Mickey Rourke. Hij heeft een wat merkwaardige kleurspoeling in zijn haar maar het blijft Mickey Rourke die door iedereen in de film Randy moet worden genoemd. Lang niet iedereen doet dat, omdat ze eigenlijk weten dat het gewoon Mickey Rourke is. Kleurspoeling of niet.

(Misschien is dat ook de reden dat ie voortdurend in de film roept dat iedereen hem Randy moet noemen. Bijna ook een instructie voor de kijker. "nee niet Mickey, call me Randy".)

Marisa Tomei, waar ik, sinds ik haar zag in Only You, een enorm zwak voor heb, doet het goed. Mooi ingetogen en overtuigend. Blijft een prachtige vrouw.

Het enige wat de film daarnaast nog een beetje de moeite waard maakt zijn de daadwerkelijke scenes rond het worstelen. Zowel de voorbereidingen in de kleedkamer als de wedstrijden zelf geven een mooi beeld van de realiteit van het American Wrestling (zeg ik als leek), en de bloeddorstigheid van het publiek.

sterke film, die je eenzaamheid laat voelen, zowel mickey als marisa putten nog erkenning cq waardering uit hun beroep. Vonde de film niet langdraderig en zeer sterk geacteerd van mickey. 4*

Ok, deze film is zo origineel als het zoveelste britpopbandje. Ok, het verhaal is verre van nieuw. Ok, de regie is sober en nergens verrassend. Maar daar houden de minpuntjes toch een heel eind op. Deze film is verder gewoon uitstekend geregisseerd, gecast en gespeeld. Ik was de volle speelduur geboeid. Aronofskys ongewone oeuvre in ogenschouw nemend, zou je dit best als een stijloefening kunnen zien. Een cursusje 'normaal filmen' voor onze Darren.

Deze film vanavond in de sneak in een bijna uitverkochte zaal gezien. Dat het een publiekstrekker zou worden was te voorzien, maar ik verwachtte de film "Slamdog Millionaire". Toen bleek dat het deze film "The Wrestler" zou worden verdween mijn aanvankelijke enthousiasme onmiddellijk als sneeuw voor de zon. Ik houd nu eenmaal niet van films over sportmannen en zeker niet als het gaat over boxen of over datgene wat je in deze film dus te zien zou krijgen; Amerikaans worstelen. Ook niet als het toevallig een film van Arronofski is.

Het verhaal deed mij helemaal niks. Bovendien was het zo voorspelbaar als wat. De worstelscenes vond ik af en toe ook behoorlijk smakeloos..

Ik hoop dat Arronofski, toch een talentvol regisseur, in de toekomst toch weer films gaat maken in de stijl van "Requiem for a Dream" en "Pi". In visueel opzicht zijn dat nog steeds geweldig goede films. Dat kan van "The Wrestler" absoluut niet gezegd worden. Voor mij is dit een film die ik heel snel vergeten zal zijn.

1,0*

Het saaie aan films over sportmannen is dat je bij de optiteling al weet hoe het verhaal zal gaan. Zie Rocky 1 t/m 4 en The Champ, ook The Wrestler vormt geen uitzondering daarop.

Af en toe wel grappig om te zien hoezeer Danny the Ram in de jaren '80 is blijven hangen. Mickey Rourke, zelf ook in de jaren '80 een held en daarna slechts als verlopen karikatuur van zichzelf af en toe in films te zien, is wel een schot in de roos.

Meer dan Hulkhogan meets Barfly werd het niet voor mij. Doorsnee filmpje met een filmhuisachtige look.

2 *

Haha Aronofsky, wat doe je

Wie deze film kijkt voor cool camerawerk en blitse editing is eraan voor de moeite. Met z'n documentairestijl kan deze film op visueel vlak natuurlijk niet tippen aan RfaD, toch is het allemaal erg sfeervol. The Wrestler speelt zich af tussen margi campvolk, en dan mag het er al eens wat rauwer uitzien Ook de soundtrack, die voornamelijk uit foute rockclassics bestaat, speelt perfect in op dat campy sfeertje.

Rourke legt het er allemaal nog eens dik bovenop. Heerlijke loser speelt-ie, een betere faler zal je wellicht moeilijk vinden

Het lijkt wel alsof het Aronofsky allemaal erg weinig kan schelen. Film heeft een erg hoog fuck it gehalte, en dat levert lekker pretentieloos vermaak op. Snap alleen niet echt waarom die saaie vader-dochter relatie er bij moest, verpeste een beetje de fun.

Ik kom op 3.5*, zonder familiegezever had daar gerust een volledige ster bij gekund...

Het einde heeft er alles mee te maken.

Het blijft een saai gedeelte

Zware tragische film over een uitgerangeerde worstelaar.

Ik heb het niet meer zo op Amerikaans worstelen als vroeger maar toch wist deze film me te boeien.

Ik zag een tijd terug een stukje over WWF legende Jake 'The Snake' Roberts en hoe hij tegenwoordig bijna failliet en een alcoholist is.

Daar deed deze film me heel erg aan denken en daarom wist de film me ook zo te raken.

Mickey Rourke's personage wordt passend tragisch maar niet over the top in beeld gebracht en de sfeer van de film is nogal verstikkend in zijn mistroostigheid(doch realistisch).

Erg goed met een fantastisch einde.

4.5* Deze film heeft de WOW factor.

Mooi drama.

Prima rol van Mickey Rourke..

De treurigheid en leegheid straalt van hem en de film af en dat is nu net de bedoeling.

De scenes in de supermarkt zeggen alles over het karakter die Rourke neerzet als "The Ram".

En wanneer de spierbundel "Ram"zijn tranen laat lopen van frustratie en echt spijt laat dat de kijker niet ongemoeid.

4*

Het verlossende woord van The New Guy zelve. Respekked spot on! De film is NIET overdreven, macho en al die andere semi-krachttermen.

De film is juist met een serieus oog naar de WWF gefilmd, niet met een knipoog naar de realiteit.

Film waarin Aronofsky ineens een heel andere weg inslaat.

Waar Aronofsky's vorige films vooral opvielen door fancy beeldtrucjes, visueel overweldigende shots en strakke montages, is het hier juist de soberheid en eenvoud die opvalt. Een erg geslaagde keuze die wat mij betreft erg goed bij het filmbeeld en verhaal past.

Mickey Rourke is zeer overtuigend als 'Randy The Ram Robinson'. Zo overtuigend, dat je af en toe het gevoel hebt dat hij zichzelf speelt. Dit is niet verrassend te noemen, aangezien er meerdere duidelijke overeenkomsten zijn. Zo beleefde Rourke net als 'The Ram' zijn hoogtijdagen in de jaren 80 en zo is 'The Wrestler' ook wel te zien als een laatste kans voor Rourke om zich te bewijzen. Rourke is zelf ook vechter geweest en het kan bijna geen toeval zijn dat 'Child in Time' ook zijn openingsnummer was tijdens zijn boksperiode.

Verder heeft Rourke zichzelf op fantastische wijze weten op te pompen voor zijn rol. Hij heeft een zeer overtuigende uitstraling als professioneel worstelaar en de steroïden en anabolen zijn als het ware van zijn lichaam af te lezen.

Overigens was het waarschijnlijk een handige bijkomstigheid dat er op Rourke's gezicht geen littekens hoefden te worden aangebracht om het allemaal wat treuriger laten lijken, dat had hij zelf al gedaan met zijn mislukte plastische chirurgie.

Ook Marisa Tomei was trouwens erg overtuigend als Pam en niet onterecht is zij dan ook meerdere malen genomineerd voor 'Best Supporting Actress'.

Qua muziek lijkt Aronofsky ook een andere weg in te slaan. Zo heeft hij weliswaar (goddank) weer de samenwerking gezocht met Clint Mansell, maar is diens bijdrage in de film veel minder dominant aanwezig dan in voorgaande films. Zo hebben de zorgvuldig gecomposeerde tracks van Mansell nu vaak plaats gemaakt voor foute jaren 80 nummers, die overigens wel geheel in het beeld van deze film passen.

Toch is wel weer te merken dat het hier een Aronofsky-film betreft. Deze lijkt toch een voorliefde te koesteren voor personages die zichzelf tot het uiterste dwingen en daarbij vaak over de streep gaan. Zo ook 'The Ram', hoewel zijn lichaam protesteert gaat hij te lang door met het worstelen en ondanks een poging te stoppen keert hij toch terug naar zijn passie. De loop van het verhaal is cliché en voorspelbaar, maar doet geen afbreuk aan de kracht ervan.

Een iets minder gewaagde film van Aronofsky, die desondanks absoluut voldeed aan mijn verwachtingen.

Geweldige film, mooi gefilmd. Hij ziet er niet uit die Rourke, maar acteert geweldig. En de muziek maakt het helemaal goed.

4.5 ster!

Simpele, niet echt originele film waar ik wel van heb genoten.

Nee, origineel is het niet echt. Het plotje is simpel, met al het bekende erop en eraan. De uitwerking echter is gewoon zeer goed. Rourke zet een sterke prestatie neer en overtuigd als uitgerangeerde worstelaar. Het is een soort Grote Vriendelijke Reus en dat kweekt sympathie bij de kijker. Het is een mooi portret van iemand die eigenlijk alleen binnen zijn eigen kleine wereld gewaardeerd wordt. Wanneer hij gedwongen wordt eruit te stappen is het niets meer dan hoopje eenzaamheid. Dit wordt erg goed uitgebeeld door Rourke.

Verder viel mij net als enkele anderen hier de soundtrack in positieve zin op. De film maakt de muziek intenser en vice versa. Dat is wat mij betreft het belangrijkste wat filmmuziek moet doen en dat lukt deze film opmerkelijk goed met o.a. heerlijke 80's rock nummers. Ik ben geen grote fan van Guns 'n Roses maar Sweet Child of Mine komt hier wel erg lekker uit de verf. Mooi voorbeeld van de synergie die de film en de soundtrack hebben.

Visueel is het niet heel erg opvallend maar de worstel partijen vond ik mooi gemaakt; beter dan de 'echte'. Verder wordt de eenzaamheid van The Ram af en toe prachtig geschetst met enkele knappe shots.

Al met al een film die qua opzet en plot niet heel erg opvallend is, maar zijn klasse uitstraalt door de zeer goede uitwerking. De makers halen alles eruit wat erin zit en dat maakt deze film bovengemiddeld goed, ik heb er van genoten.

Toch wel een tegenvaller deze film van Aronofsky. Ik had van tevoren geen topfilm verwacht, maar wel een leuke vermakelijke film, maar zelfs dat viel tegen. Mickey Rourke zet een aardige rol neer als oude worstelaar wiens hoogtijdagen wel achter hem liggen, maar oscarwaardig? Nou nee zou ik zeggen.

Grote probleem van deze film is eigenlijk dat de karakters mij nauwelijks wat deden. Het hele vader-dochter gebeuren is al zo vaak in andere films ook de revue gepasseerd en wordt ook nergens interessant. Ook de relatie met danseres Tomei blijft wat mij betreft te oppervlakkig, ook al speelt Tomei op zich ook niet slecht. Hoe Aranofsky zijn best ook doet, nergens kreeg ik de juiste gevoelens bij de film. Ook de afloop is vrij voorspelbaar en de film kabbelt daar ook in een rustig tempo op af, zonder ergens verrassend uit de hoek te komen.

De muziek vond ik verder wel redelijk en het was nog wel geinig om nu eens te zien hoe het er achter de schermen van het showworstelen aan toe gaat. Vrij nep dus, maar ik had ook niets anders verwacht, al vind ik het af en toe nog best wel aardig entertainment.

Jammer maar helaas dus geen voldoende voor deze film. Neemt niet weg dat ik Pi toch nog wel eens graag zou willen zien.

2,5*

2 sterren, Goed acteerwek, maar verhaal gaat nergens heen.

Bij gebrek aan beter is er doorheen te komen maar de film wil nooit echt boeien. Hoog "hap-skik-weg" gehalte