The Wrestler (2008)

Dank Vice!

Toffe recensie!

Fantastische film! Eindelijk eens een andere manier om een verhaal te vertellen dan de rest van de Hollywood producties. Het is zeker een aanrader. Het klopt wel dat er enige diepgang ontbreekt. Maar dat vind ik bij deze film een beetje onbelangrijk. Dit is volgens mij juist een film om iets rauws te laten zien zonder de gelikte traanmomenten en de zin van het leven tentoon te spreiden.

Jammer van het rare einde, voor de rest prima film! 3,5*

top film. Wat een super acteer werk van mikey rourke zeg! Er gebeurt niet zo veel maar het blijft je boeien en ik ging zelfs met m meeleven. Goed verhaal. Dikke aanrader!

Goede film. Maar al met al helaas niet zo goed als ik verwacht (of gehoopt?) had.

Mickey Rourke is op dreef als wereldvreemde worstelaar. Alles heeft hij opgegeven voor het leven van een worstelster. Nadat hij een hartaanval krijgt, beseft hij dat hij eigenlijk alles heeft opgegeven voor zijn ultieme levensdoel. Randy ' The Ram' Robinson lijkt tot inkeer te komen, maar uiteindelijk blijkt hij, door allerlei omstandigheden, toch niet in staat het worstelwereldje defnitief vaarwel te zeggeni. Dit resulteert in een prachtig slotstuk, echt een subliem einde, waar het laatste hot van Rourkes gezicht de hele film in 2 seconden samenvat.

De film is boeiend, vlot maar nergens echt speciaal. Dit in tegenstelling tot Aronofsky's andere films. Dit is niet per se een negatief gegeven, maar doet toch wel iets af aan de magie van de film. Na het geweldige Pi, het zeer goede Requiem for a Dream en het, in mijn ogen, ultieme meesterwerk The Fountain, flikt hij het weer om een goede film af te leveren. Helaas niet zo goed als zijn 1e en 3e maar toch... Voor mij blijft Aronofsky in ieder geval een van mn favoriete regisseurs, die ik waarschijnlijk ook altijd zal blijven volgen.

De trailer vond ik erg saai, dus ik had me een beetje erg ingesteld op een saaie film. Maar hij viel enorm mee. De worstelaar zelf was een goede acteur en ik heb best genoten van de film.

Vooral het einde was apart, maar snapte hem wel.

De Wrestler is gebaseerd op "beyond the mat" een docu uit 1999 over het leven van een aantal worstelaars in de USA. Randy is een mix van Terry Funk en Jake Roberts. Beiden aan lager wal geraakte ex-helden. Waarin Terry funk degene is die weet dat elke match zijn dood kan zijn en Jake alles en iedereen kwijt (en vooral zijn dochter) raakt aan drugs en wat al.

De werkelijkheid van deze twee worstelaars is zo mogelijk nog veel en veel eenzamer en triester.

Ik snap ook niet zo heel goed hoe je hier een typisch Amerikaans / hollywoodachtig comeback verhaal in ziet. Of zelfs maar een sport verhaal. Deze film heeft wat meer diepgang als Frost Nixon. Moet je alleen wel willen zien dat het onderwerp hetzelfde is.

Wauw, wat een indruk heeft deze man op mij gemaakt! In de film ga je je bijna afvragen of Mickey in het echt ook met tape aan elkaar hangt, dit kan je bijna niet meer acteren en toch doet hij het. Super!

het verhaal is op zich niet heel spectaculair, maar wel zo briljant neergezet dat de hele film blijft boeien. Tijdens een aantal van de vechtscenes, terwijl je weet dat het allemaal geacteerd is, draaide mijn maag toch even in de knoop.

Fantastische film! De trailer gaf me een mwoah-gevoel, maar wilde de film toch graag zien. De film zelf liet een diepe indruk achter, Mickey Rourke acteerde echt waanzinnig! Iemand die zo enorm in z'n beroep/sport opgaat, verdient zo'n einde, al is het voor z'n naasten een minder prettig einde.

4,5* meer dan verdiend!

ben deze film na al deze positieve reacties gaan kijken, maar vond het werkelijk een waardeloze film. Kon me totaal niet boeien, vanaf het begin tot het eind.

Zeker niet mijn soort film

1,5 *

Tja, ik had er veel van verwacht en kreeg bijna niks!

Niet slecht geacteerd, opzich wel ok verhaal....langdradige film en het eind was bagger ...

2,5*

Ik was vooral benieuwd of dit een "Aronofsky"-film zou zijn. En het verbaast mij dan ook dat sommigen dit een (radicale) breuk vinden met eerder werk. Ik vond het het er werkelijk perfect uitzien. De fotografie en de editing de muziek van Mansell. Maar met name het productiedesign, make-up en vooral kostuums. Helemaal tot in de puntjes uitgewerkt. Lijkt me toch iets dat perfect bij Aronofsky past. Het is dát wat voor mij de film toch wel geslaagd maakte. Daarnaast vond ik Rourke top en Tomei degelijk.

Zwakste punt vond ik het scenario, waar geen enkele originele draai aangegeven werd (behalve het open einde - heerlijk!) met vader-dochter etc. Wat wél mooi gevonden was in het scenario waren de parallellen tussen de mannen die naar halfblote worstelaars komen kijken voor hun vermaak en mannen die naar (half)blote paaldanseressen komen kijken. Beide entertainers kunnen niet loskomen van hun roots, dat is klaarblijkelijk hun lot en dat was door de hele film verweven.Het ging ook helemaal niet om een afgerond verhaaltje, het ging om: "Wil je loskomen? En hoe doe je dat en hoe volhardt je daarin?"

Een andere leuke parallel (maar dan in het visuele niet in het narratieve) was de gang naar de worstelring door de catacomben en de gang naar de deli-afdeling van een supermarkt door de magazijnen. De spanning was bij de tweede mogelijk nog voelbaardere dan de eerste.

Juist deze scènes maakten het duidelijk dat hier iemand actief is die dat visuele, dat gevoel voor ritme sterk door zijn films heenweeft. Daarom zag ik er toch wel heel erg de hand van Aronofsky in. Ik zie in thematiek (en ook in de uitwerking nauwelijks) verschil met bijvoorbeeld Requiem of Fountain. Alle films gaan toch over verlies en (zelf)destructie. Een aangezien alles er piekfijn uit vind zien maakt Aronofksy voor mij hier geen vreemde acrrière move.

Geweldige film met een bangelijke Mickey Rourke who's back from the dead.

Vlak voor het bezoek aan Berlijn nog even naar The Wrestler geweest. Met enige voorzichtigheid durf ik te zeggen dat ik hiermee al de beste film van het jaar heb gezien. Rourke is geweldig -en bij een tweede keer waarschijnlijk geniaal-, het script uitstekend uitgebalanceerd en de regie van Aronofsky enorm effectief. Heb geen slecht moment kunnen ontdekken in deze film die je aan het eind met tranen in je ogen achterlaat. Heb al weer zin om nog eens te gaan...

4,5*

Schitterend inderdaad. Het zijn dit soort details die deze film boven de middelmaat verheffen.

Aronofsky's minste. Dat zegt heel veel, en tegelijkertijd ook weer zo weinig. Ook The Wrestler is weer een pareltje, al heb ik er toch net iets minder mee dan met Pi, RfaD en The Fountain, althans voorlopig. Dat zegt inderdaad heel veel over deze titels, het zegt echter heel weinig over The Wrestler, want dat is evengoed een steengoede film.

Visueel heeft Aronofsky weer uitstekend werk afgeleverd, deze keer is het allemaal veel minder uitbundig, maar juist erg sfeervol. Prachtige sfeerimpressies buiten de ring, de kleedkamerscenes om te beginnen lieten meteen al merken hoe vergaan deze man is. Na de wedstrijden de nietjes die uit z'n rug gehaald moeten worden, het droeg allemaal bij aan de grote sfeerimpressie die The Wrestler is. De gevechten binnen de ring werden daarnaast evengoed geweldig in beeld gebracht, en maken zelfs de onzinnige worstelsport leuk om naar te kijken. Ook leuk om te zien hoe een publiek geheim als het worstelen redelijk te kijk gezet wordt.

En daarnaast vond ik The Wrestler toch zelfs opvallend komisch. Rourke is enorm charmant als winkelbediende, die scene waarin hij die aardappelsalade in het winkelmandje gooit is echt heerlijk. De scene even daarvoor met daarin zijn 'opkomst' achter de toonbank mag naast de emotionele scene met zijn dochter opgaan voor beste scene in de film. Filmisch was dit echt een hoogtepunt.

Toch ook nog een tikje aandacht voor de muziek, altijd een zeer belangrijk component in Aronofsky's films. Clint Mansell was duidelijk minder aanwezig dit keer, en ondanks dat zijn muziekstijl ook niet echt in deze film past (itt die waanzinnig foute stadionrock uit de 80s), mis ik het toch wel een beetje. Niet dat het een kritiekpunt is, maar Mansell is gewoon enorm goed, en het valt op als het niet zo herkenbaar is.

En als Rourke hier geen Oscar voor krijgt maakt de jury zich ongekend belachelijk. Eigenlijk acteert Rourke hier niet, hij is The Ram. Hij deinst er niet voor terug een enorm sterke huilscene af te leveren, is de hele film door grappig, en flirt met omaatjes vanachter zijn toonbank.

En wat The Wrestler toch net niet zo goed maakt als Aronofsky's eerste drie? Misschien het gebrek aan verhaal, ondanks dat het de hele film totaal niet stoort hebben Pi, RfaD en The Fountain die voorsprong. En misschien ligt die visuele handtekening van Aronofsky me gewoon meer. Maar hoe dan ook is The Wrestler evengoed een ijzersterke film, en mijn vraag is dan ook, gaat Aronofsky ooit een mindere film maken?

4.5*

Dat vind ik nou ook.

Prachtig eindshot, inderdaad.

Als het einde je niet raakt als kijker heb je de film gewoonweg niet zo goed begrepen.

Onzin, er valt nu niet al te veel te begrijpen. Er zijn bovendien veel pakkendere manieren om dit in beeld te brengen. Ik vond het eindshot dan ook zeer slecht!

Wat mij opviel waren de constante shots gefilmd van achter rourke's rug, waardoor zijn worstelen doorheen de het dagelijks leven genaaid wordt. Dat kan je uiteraard duidelijk zien in de deli-scène, maar geeft de hele film die sfeer mee en toont je, al dan niet bewust, zijn dedicatie.

Voor de rest weet ik er niet zo veel van.

De reactie was vooral bedoeld op een paar heren, of dames, die beweerden dat de film een ontzettend moeilijk einde had, dat enkel goed bevonden kon worden door die happy few semi-intellectuelen die helemaal zelf het plot hebben kunnen ontrafelen. Precies of het verhaaltje is moeilijk en al wie de film niet goed vond er duidelijk niets van heeft gesnapt. Dit vind ik ontzettend arrogante houding en is eigenlijk echt onzin.

Dit geheel terzijde, vond ik het eindshot een te makkelijke uitweg. Er kon veel meer gedaan worden. Het hele gevecht lang wordt er te duidelijk naar toe gewerkt waardoor er in zekere zin een spanning wordt opgebouwd. Maar dan kiest Aronofksy voor het zwarte scherm, dit vond ik een ontzettend harde anticlimax!

Het einde voelde ik ook al vanaf het begin aankomen. Het idee van deze anticlimax is wel goed, maar (zoals hierboven gezegd) is het niet helemaal strak uitgewerkt.

Ik vroeg me nog even een paar seconden af of hij nog zou leven, en dat was niet de bedoeling dacht ik zo. Ze hadden het wel ff wat beter mogen benadrukken.

Oke visueel is het niet zo overdonderend als zijn vorige films, het verhaal is minder ingenieus en ook qua soundtrack is het minder overdonderd als Aranofsky's vorige werk. De vraag is echter is dit erg?

Mijn overduidelijke antwoord kan alleen maar nee zijn. Mickey Rourke is geniaal als de uitgebluste Randy ' the ram' Robinson en ook Marisa Tomei is geweldig en toont bovendien lef door in deze film mee te spelen.. Het verhaal is ijzersterk en de uitwerking is prachtig, indrukwekkend, overdonderend en vooral ontroerend.

Het subplot met zijn dochter is bovendien even simpel als doeltreffend en levert enkele prachtige scene's op. Het onvermijdelijke einde dan ten slotte geeft je de laatste mokerslag en is het enige juiste einde voor dit prachtige en ontroerende drama en Aranofsky laat zien van wereldklasse te zijn en in alle genres en stijlen te kunnen excelleren.

4,5*