The Wrestler (2008)

Net opnieuw gezien binnen een week. Opnieuw fantastisch. Strakke regie van Aronofsky, een excellerende Rourke en een fantastisch script met mooie parallellen tussen de verschillende personages. Het einde blijft prachtig. Kippenvel.

5*

Het gaat helemaal niet om ontrafeling van het plot, maar om het feit of je emotioneel mee kan gaan met het hoofdpersonage. Wanneer je dit niet kan zal het einde vast ook niet voor je werken. Maar dat ligt in dit geval meer aan de kijker persoonlijk dan aan de film.


Het gaat er juist om -en dit is ook al eerder genoemd- dat er in die sprong alles zit. Het gaat er totaal niet om dat je weet wat er nou na die sprong gebeurd. Het gaat erom dat ie de keuze maakt om door te gaan en hiermee waarschijnlijk nu, of anders tijdens een ander gevecht zichzelf de dood toespringt. Zoals hij ook al zegt tegen de stripster op wie hij verliefd is: Binnen de ring is de enige plek waar ik niet gekwetst kan worden. Door die sprong wordt The Ram juist groots.

Rourke imponeert, evenals Marisa Tomei en Evan Rachel Wood, die beiden in slechts enkele scènes een leven aan emoties weten te omvatten. Ondanks de ogenschijnlijk rechttoe-rechtaan benadering, kent de film diverse, diepere, onderliggende lagen welke de personages van een degelijke diepgang voorzien. Met name de scènes tussen Rourke en Tomei en Rourke en Wood richting het einde van de film zijn prachtig.

Het einde vond ik het brilliantste van de film. Perfect gewoon

Ontzettend dubbele uitspraak. Enerzijds heb je ergens natuurlijk wel gelijk; als een kijker zich niet openstelt zal hij ook nooit geraakt worden door een film. Maar anderzijds, als de film dit nu helemaal niet kan teweegbrengen bij een kijker. Dus als het verhaaltje de kijker niet aanstaat, de montage te klef of juist te afstandelijk is, etc. dan kan de kijker zich nog zo open stellen als hij wil, hij zal nooit emotionele feeling met het hoofdpersonage of diens tragiek krijgen. En dan ligt de fout wel bij de film en niet bij de kijker!

Bovendien vind ik uw reactie een beetje vreemd, aangezien uitgerekend jij diegene bent die een paar berichten hierboven letterlijk beweerd dat al wie het einde niet zo goed vond de film duidelijk niet begrepen heeft. Hier spreek je dan weer over de gevoelsmatige impact?!
Correct, hier ben ik volledig mee eens. Ik heb dit dan ook nooit proberen te weerleggen of iets dergelijks. Waar ik mij echter aan ergerde is dat Aronofsky ons al zoveel mooiers en beters heeft getoond dan dit flauwe verhaaltje en eindscène. Ik snap het waarom enzovoort van dit laatste beeld, maar ik vind het gewoon ontzettend flauw. Het verhaal wordt niet afgewerkt, eigenlijk ook nauwelijks uitgediept, waardoor we eindigen met een soort van bevestiging van iets wat we al twee uur te zien krijgen. Namelijk dat the Ram graag worstelt en eigenlijk niets anders kan.

Zeer goede film. En wat acteert die Mickey Rourke toch intens.

Het einde is zoals eerder genoemd inderdaad briljant.

Ik moest me naar de film toe "worstelen" zogezegd......maar ik MOEST hem gewoon zien.

Tja, als je niet kan snappen wie en wat de Ram is dan zal het wel een "flut-verhaaltje" zijn doch niet voor mij. Zoveel paralellen met m'n eigen leven dat ik dit eigenlijk niet zou moeten tikken.....

Recensies schrijven laat ik aan anderen over. Ik ben nog teveel onder de indruk of onder een druk......whatever. Maar gelukkig zijn er altijd nog snoeiharde 80's guitaren. Right Randy, dat wordt Guns n' Roses.......

P.S. Ik ben naar de matinee geweest vandaag......en dan lees ook nog dat Mickey Rourke's Loki dood is. Eigenlijk houd ik m'n hart vast voor de man zelf want wat als al die hoola-hoop waar hij nu mee omringt is over is na de Oscars? Dat moest er nog ff bij.......

........en zoals gotti schreef:

"Het gaat er totaal niet om dat je weet wat er nou na die sprong gebeurd. Het gaat erom dat ie de keuze maakt om door te gaan en hiermee waarschijnlijk nu, of anders tijdens een ander gevecht zichzelf de dood toespringt. Zoals hij ook al zegt tegen de stripster op wie hij verliefd is: Binnen de ring is de enige plek waar ik niet gekwetst kan worden. Door die sprong wordt The Ram juist groots."

Right.

Wie het einde niet kan waarderen, snapt de hele film niet.

grapjas

Ik wilde deze film heel graag zien. Alleen kon de film me niet blijven boeien. Zelfs niet de onderliggende gedachte waar de film eigelijk om draait.

De flim geeft wel enigzins een kijkje hoe het er in deze tak van entertainment aan toe gaat. Hoe gevechten 'geregeld' worden. Dat de poppetjes ( worstelaars ) echt ver gaan voor the game & the fame of it.

Wow!

Rourke is back! En hoe!

Ontroerende beklemmende film die je meezuigt a.h.w.

Jij kijkt te veel naar de alleen de regisseur en zijn portfolio. Een film als deze moet juist niet artistiek zijn, want dat haalt het pure en het rauwe bij deze weg.

Na Requiem for a Dream en The Fountain levert Darren Aronofsky met The Wrestler wederom een topfilm af, al is het dit keer een vrij doorsnee verhaal in tegenstelling tot de twee eerder genoemde titels (en PI, die ik persoonlijk zelf wat minder vond). Mickey Rourke is al helemaal de hemel in geprezen voor zijn rol, maar dat is mijn ogen ook volledig terecht! De pijn valt van zijn gezicht af te lezen en ik denk dat er geen ander acteur was geweest die de rol beter neer had kunnen zetten. Ook de bijrollen worden, met name door Marisa Tomei en Evan Rachel Wood, prima neergezet. Al dit acteergeweld doet je het misschien wat simpele (cliche) ogende verhaaltje vergeten. Toch is het verhaal in naar mijn mening wat minder oppervlakkig dan dat het op eerste gezicht lijkt. De personages worden goed uitgediept, ook de bijrollen. De soundtrack is eveneens sterk, veel lekker kanallende nummers van onder andere AC/DC en Guns n' Roses. De laatste scene is briljant en indrukwekkend en typisch Aronofsky. Tot nu toe de beste film van dit jaar en laat die Oscar voor Rourke maar komen!

Mjah, het feit dat het een nieuwe film was van Aronofsky schepte bij mij automatisch hoge verwachtingen. Jammer genoeg is er bijna geen enkele hiervan bevredigd, wat resulteerde in een ontzettend teleurstellende filmervaring.

Over de film zelf, Ik begrijp het punt van droge, documentaire-achtige vertelling. Maar ik vind het iets te mak en er had beter mee gewerkt kunnen worden. Het blijft allemaal te afstandelijk en rechtlijnig waardoor voor mij de zogenaamde puurheid en rauwheid geen effect had. Een doorsnee documentaire volgens het boekje brengt bovendien veel meer teweeg bij mij (bijvoordeeld 'Black Tar Heroin: Dark End of the Street' ). Documentaires handelen bovendien ook vaak over een interessant verhaal/probleem, in tegenstelling tot dit van één of andere uitgerangeerde worstelaar.

Tot slot, ik blijf uitspraken als 'wie het einde niet kan waarderen, snapt de hele film niet' ontzettend hautain, arrogant en kortzichtig vinden.

Rechtlijning is de film zeker, maar dat maakt het voor mij niet afstandelijk. Uiteindelijk komt dit waarschijnlijk neer op een kwestie van smaak. Als je daarbij ook nog eens hoge verwachtingen had van de film vanwege de inbreng van Aronofsky, kan de teleurstelling alleen maar groter zijn en de bijbehorende waardering alleen maar lager uitvallen.

Exact mijn punt, probeer ik nu al geruime tijd duidelijk te maken. Maar blijkbaar zijn er op deze site een paar alwetende genieën, die liever blijven argumenteren dat al wie de film niet goed vond er duidelijk niets van heeft begrepen. In plaats van dat ze mij pogen te verlichten met hun goddelijke inzicht en mij eindelijk eens tonen waar de genialiteit van dit ondertussen beruchte eindshot nu juist in schuilt.

Hoewel het mij meestal aan goddelijk inzicht ontbreekt, wil ik best een poging wagen. Ten eerste is er de gehele opbouw van de scène. De spanning wordt constant opgebouwd en eindigt door het eindshot op zijn hoogtepunt. Die spanning is er als het goed is ook bij de kijker (mits hij een bepaald gevoel heeft bij de film en zijn spelers). In combinatie met het liedje van Bruce Springsteen dat direct daarna start en heel rustig is, geeft de kijker als het goed is het gevoel als in een achtbaan die opeens stopt.

Verder ben ik wel een liefhebber van dit soort eindshots. Als je erbij nadenkt is het ook logisch, want vaak is er geen betere manier om een bepaalde film te eindigen. De kijker blijft met een aantal vragen zitten, maar wel er eigenlijk ook geen antwoord op. Als kijker wil je niet zien dat de Ram misschien een dodelijke hartaanval krijgt of weer in het ziekenhuis beland, omdat hij dat simpelweg niet verdiend (op basis van de informatie die wij als kijker van hem hebben). Hij verdient de onsterfelijkheid in de ring.

Bedenk wel dat ik een groot liefhebber was van deze film en met tranen in mijn ogen de laatste paar minuten van de film heb gezien. Normaal gesproken loop ik weg bij de credits, maar deze film bleef ik zitten, en dat kwam niet alleen door het prachtige nummer van The Boss.

Misschien een simpele maar belangrijke opmerking, wat zien we in het eind shot? Randy die de 'Ram Jam' doet. Wat is de 'Ram Jam'? Zijn finishing move. Ja, zo simpel kan het ook.

En nog een belangrijke observatie:
Na de slagerij-scène roept de manager hem na met "Robin. Robin". Randy zit vervolgens in zijn auto en mompelt: "Not Robin, not Robin, it's Randy, it's Randy". Randy haat zijn echte leven en zijn echte naam (Robin Ramzinski) en houdt vast aan zijn stage name en stage persona. Maar wat zien we als Pam de stripclub uitloopt om naar Randy te gaan? Haar manager roept haar ook na, eerst "Cassidy, Cassidy" en vervolgens "Pam". Pam staat buiten en verzucht nog een keer: "...Pam!". Voor haar geldt het tegenovergestelde. Ze haat haar stage name en stage persona en hecht juist waarde aan haar gewone leven.

Ik dacht, ik meld het even want dat zat er niet bij toeval in.

De connectie dat beide hun lichaam "verkopen" is natuurlijk duidelijk, maar hoe ze er beide mee omgaan had ik niet zo mooi geillustreerd zien worden. Mooie observatie.

Inderdaad een zeer mooi observatie en verwoording van Mr_White, was mij zelf niet direct opgevallen. Hoewel er op andere momenten en in dialogen evengoed naar verwezen wordt.

Met Co Jackso's invulling kan ik iets minder (niet grof bedoeld ofzo). Ik begrijp gewoon niet hoe sommigen zoveel sympathie kunnen opbrengen voor het steeds falende hoofdpersonage. Hij verpest continu alles en speelt bovendien nog eens met de gevoelens van zijn naasten. Uiteindelijk blijft hij zelfs dwangmatig vasthouden aan zijn fictionele wereld waarin hij terug vlucht, die ten slotte zijn ondergang betekend. Eigen schuld, dikke bult! Of zie ik het te zwart-wit?

Nou precies, en dat is nou juist zo schitterend verfilmd !!

Het is meer dan dat Hij beseft ook wel hoe slecht hij bezig is geweest en hij vermoed dat het met Cassidy ook niet anders zal zijn. Welk nut heeft hij eigenlijk? Het enige waarmee hij nog wat kan betekenen voor anderen is met worstelen. Het publiek houdt ongelofelijk van hem en die wedstrijd doet ze ongelofelijk veel plezier. Met die sprong geeft hij nog een allerlaatste keer, in een bijzondere wedstrijd, dat gene wat ze willen. Daarmee voorkomt hij ook dat hij verder nog de levens van anderen verpest. Het is daarmee ook een soort van opoffering, maar dan eentje waar hijzelf ook rust in kan vinden.

Aha, daarmee die verwijzing naar het lijdensverhaal van Jezus! Film blijkt toch meer te bevatten dan een simpel verhaaltje. Misschien dat ik hem deze avond een tweede kans geef. Nu ik mijn grootste teleurstelling ondertussen een beetje te boven ben...

Na een zwaar teleurstellende The Fountain kreeg ik weer hoop bij deze film, onder andere geholpen door het feit dat het verhaal (als voormalig WWF & Co fan) mij aansprak en natuurlijk Aronofsky's meesterwerken Pi en de iets mindere Requiem for a Dream. En ik moet zeggen, Aronofsky levert puik werk af.

De grootste pluspunten in mijn ogen zijn het visuele, de thematiek, bij tijd en wijlen de sfeer en natuurlijk de prestatie die Rourke neerzet. Echt nauwelijks iets op aan te merken. Maar zoals vaak het geval is, is ook hier een maar...

Wat erg zwak is aan The Wrestler, is de clichématigheid van het script. Zonder enig inspiratie of gêne werkt men een verhaal af zoals dat al duizend keer eerder is gedaan, alleen iedere keer met een net iets andere setting. Ik heb minder problemen met de voorspelbaarheid, maar de clichés zijn zo indringend aanwezig, dat het na een tijdje gewoon irriterend werkt en zelfs alle andere uitstekende prestaties wegvaagt.

Zonde dat een film met zo'n potentie ten prooi moet vallen aan zoiets.

Ik denk dat het dat ook is. Het is op het eerste gezicht een erg rechtlijnige film met een standaard-verhaaltje, maar er zitten gewoon heel veel diepere lagen en thema's in.

Dat over Jezus wordt nog letterlijk aangehaald wanneer Tommei quotes van The Passion of the Christ aanhaalt.

Een hoop slowchat verwijderd.

Aronofsky zet z'n afdaling (zoals verwacht) verder.

Ergens liet hij vallen dat je voor een film te maken niet meer nodig hebt dan een aardige setting en goeie acteurs. Dit zou The Wrestler dan moeten beamen. Wat mij betreft haalt de film net deze stelling onderuit.

Aardig geacteerd is het wel, hoewel ik Rourke nu ook weer niet geweldig vond. Zelfde geldt voor de rest van de cast. De setting is best origineel maar het verhaaltje dat erachter schuilt allerminst.

Probleem is dat Aronofsky eigenlijk niks fouts doet, maar daar verder absoluut nul komma nul aan toevoegt. 't Is een aardig drama, maar zo volgens het boekje uitgevoerd, zelfs (en vooral) dat open einde ook, dat het uiteindelijk een film is die ik snel vergeten zal zijn.

Hele vader/dochter relatie was waardeloos en zat er ook enkel in om tot de kentering in Rourke's personage te komen om toch door te zetten. Da's toch een hoop airtime voor een cliché plotwending.

Geen slechte film, maar zo enorm braaf dat het de naam Aronofsky eigenlijk onwaardig is. Hopelijk is hij niet al te verslaafd aan al het positiefs dat over deze film gezegd wordt en gaat hij snel weer iets eigeners doen.

3*

zakte me soms iets teveel in.

Dramaverhaal wel mooi uitgewerkt.

Film blijft je wel bij, maar zal hem niet nog eens kijken.