The Wrestler (2008)

Dan ben ik toch wel met je oneens. Ik heb helemaal niet het idee dat hij hier iets heeft gedaan dan hem niet eigen is.

Het verhaal kent inderdaad enkele 'cliché' uitwerkingen (voornamelijk degene die jij noemt), maar ook enkele eigen elementen, zoals de parallelen in de personages Robin/Randy Pam/Cassidy. De thematiek is geheel eigen en het einde (dat ik overigens helemaal geen open einde vond). Gebruik van parallellen en de thematiek zijn sterk vergelijkbaar met Requiem for a Dream om maar wat te noemen en ook The Fountain.

En ik vond de cameravoering en kleurgebruik ook best eigen en trouw aan Aronofsky's eerdere werk.

Zou niet weten wat hier niet Aronofsky aan zou moeten voelen. Maar blijkbaar heb jij dat anders ervaren. Ben benieuwd of je daar nog een ander argument voor hebt dan alleen het scenario.

Eh ... muziek en beeld hebben altijd erg centraal gestaan in Aronofsky's films, dat wordt hier compleet naar de achtergrond geduwd.

Kan je wel zeggen dat dat bij de film past, maar bij z'n andere films liet hij de film meer bij zijn filmstijl passen. Daarnaast vond ik het camerawerk gewoon pover bij momenten (erg slecht ivm een vergelijkbaar Elephant) en vond ik de muziek gewoon blergh.

Bij een platte en lelijke docustijl heb ik toch echt nooit aan Aronofsky gedacht.

Nou dat hebben we anders ervaren. Mij is geen docustijl opgevallen.

Vond de muziek echt fraai en spannend en typisch Clint Mansell. Bijvoorbeeld in de bij mij aangehaalde "op weg naar de deli"-magazijn/catacomben scène. Kleurgebruik (met name bij het worstelen) was absoluut fraai te noemen. Waaronder de glitterbroek van Mickey.

En waarom is de vergelijking met Elephant? Vergelijkbaar vanwege het 'volg'-element? In vergelijking met boksfilms (om maar een andere link te noemen) vond ik het camerawerk minstens zo dynamisch. Ik ken cameraman (vrouw?) Maryse Alberti niet (en als ik op de ilmdb kijk niet vreemd ook al staan er al een massa titels). Maar Harris Savides is wellicht onvergelijkbaar.

Sow, ik vind dit echt een meesterwerk! Wat zit er veel emotie in! Deze film blijft toch wel een aantal dagen hangen, het laat een groot indruk op me achter.

5 sterren!

Het ligt er wel wat boven, maar in vergelijking met z'n ultragestileerde andere films ligt het er dicht genoeg bij. Het is gewoon nogal plat gefilmd. Bijna richting Dogme op. Veel bibbercamerawerk (wat er verder ook wel prachtig kan uitzien, maar hier duidelijk niet).

Een nogal gewone prop die bij de setting hoort? Als Aronofsky het daarvan moet hebben is het toch echt wel ver gekomen?

Lijkt me toch écht niet vreemd dat dit realistisch beoogde drama als grote stijlbreuk wordt gezien met het steeds zwaar gestileerde larger than life gebeuren van voorheen?

Roept zo'n script als die van The Wrestler niet eerder naar een dergelijke aanpak? Film niet gezien hoor, maar kan me hier geen zwaar gestileerde film bij voorstellen. Lijkt me interessant Aronofsky eens vanuit een ander perspectief te zien.

Zo'n script verfilm je zoals je wil natuurlijk, van Requiem had je ook een rauw menselijk drama kunnen maken.

Punt is dat Aronofsky dat niet doet en daarmee een serieuze stijlbreuk maakt. Jammer genoeg vestigt hij zich daarmee in een nogal grijs gebied vol andere regisseurs die vaak hetzelfde al lang gedaan hebben.

Waardoor er weer een plekje in de eigenzinnige cinema lijkt verloren te gaan ...

Blijft wel een aardige film verder, maar je mag er vooral niet aan denken dat het een Aronofsky is.

Het script van Requiem laat toch meer ruimte open voor experimenteel filmerij lijkt mij. Verder is het oneerlijk te film te bekritiseren om het feit dat Aronofsky niet doet wat hij tot nu altijd heeft gedaan. Plus dat een interessant regisseur er nog altijd eentje is die durft een andere weg in te slaan, los van de foute. Ik heb wel nog steeds het idee dat The Wrestler een hoop meer te bieden moet hebben dan menig Hollywood tearjerker, of zit ik er nu naast?

Nee, anders had het geen 3 gekregen. En een regisseur mag van mij altijd een andere weg inslaan. Maar dit was wel érg braaf arthousedrama. Niet slecht, maar hij probeert gewoon een platgetreden padje. Is gewoon zo jammer.

Wrom, niks zo opgeklopt en bombastisch als worstelen toch?

Drugsgebruik lijkt me ietwat hallucinanter.

Dan heb je toch nog niet al te veel worstelwedstrijden gezien (al zou ik dat net van jou wel verwachten, één en al grote foute 80s boel )

Genoeg opening voor een gestileerde film in ieder geval.

Wrestlemania is ook deel van mijn jeugd geweest. Ik zal dat duel tussen The Undertaker en The Ultimate Warrior nooit vergeten .

The Wrestler is een zoals hier al vaak neergezet is een veel minder gestileerde film dan de vorige werken van Darren Aronofsky. Nou vond ik de gestileerdheid van zijn vorige films prima, maar de rauwere stijl past beter bij de thematiek van de film. Natuurlijk kun je ook goed een gestileerde film over worstelen maken, maar Aranosfky is niet zozeer gëinteresseerd in de showman-kant van het verhaal, als wel in de lichamelijke kant. Aronofsky besteed veel tijd aan het tonen van de fysieke conditie van zowel worstelaars en strippers. We zien uitgebreid wat de invloed van de gevechten is op het lichaam van Randy. Daarom moet het camerawerk ook een bepaalde fysiekaliteit hebben. Een gestileerdere aanpak had de verwondingen waarschijnlijk minder pijnlijk doen lijken. Van mij mag Aronofsky in de toekomst nog wel meer gestileerde films maken, maar het siert hem ook als regisseur dat hij weet wanneer hij daar van af moet stappen.

Het is ook de fysieke kant van de film die mij boeide. Het verhaal is oersimpel, ja, maar ik kreeg nergens de indruk dat Aronofsky deze film maakte om het verhaal. Het draait om de lichamelijke conditie van de hoofdpersonen en wat dit voor een invloed heeft op hun gedachten en acties. Dit in combinatie met het typische Aronofskythema van zelfdestructie. Het worstelen is duidelijk een show, maar het blijft er verdomd pijnlijk uit zijn.

Ik vond het dus een goede film. Mickey Rourke krijgt veel eer en dat is wel terecht omdat zijn performance veel sympathie oproept en de kijker meetrekt in deze wereld. Ik vond ook Evan Rachel Wood en Marisa Tomei sterk. Dat Woods rol wat cliché is doet er voor mij niet zoveel toe. Dat Tomei op het einde ineens achter de coulissen nog Rourke probeert om te praten om niet te gaan vechten vond ik dan weer niet echt nodig, al moet ik toegeven dat het hartverwarmend is.

Het is uiteindelijk gewoon een mooie, kleine karakterstudie geworden die eigenlijk nauwelijks een steek laat vallen, en het is ook een mooie kans voor Aronofsky om zijn veelzijdigheid te tonen. Het enige wat je er inderdaad op aan kan merken is dat de verrassingsfactor niet bepaald hoog is. Maar ach...
4*

Fijne film

Zou niet weten waarom Aronofsky niet een keer zo'n film zou mogen maken. Het is duidelijk anders dan wat hij normaliter doet maar deze stijl past compleet bij de personages, het script en de sfeer. Zat zelf dan ook niet te wachten op een dynamische audiovisuele kijk op het worstelwereldje. Misschien de film maar eens los zien van het 'fenomeen' Darren Aronofksy en genieten van een klein oprecht drama

Film speelt met sentiment maar komt er mee weg door de oprechte menselijke personages en mooi karakterstudie. Het geheel is nooit echt verrassend maar hoeft dat ook niet te zijn. Het zijn de personages die indruk maken en je hart stelen, dan zie ik een niet al te origineel script wat makkelijker door de vingers.

dikverdiende 4*

Prachtig en tevens zeer aangrijpend filmke.

De acteerprestaties van Tomei en vooral Mickey Rourke waren subliem.

De oscar voor Rourke lijkt mij dan ook binnen.

Het zou dik verdiend zijn, alsof hij de persoon zelf was.

4 sterren.

Wat uiteraard ook gewoon op een zeer gestileerde manier kan. Liet Aronofsky al eerder zien in Pi. Het gaat er uiteindelijk gewoon om wat voor soort film je wil maken. Realistisch of gestileerd. Verder maakt het onderwerp eigenlijk banaal weinig uit.

Een gestileerde aanpak had deze film geen goed gedaan, teloorgang is moeilijk gestileerd in beeld te brengen. Rourke acteerde trouwens nooit beter, waar een verblijf in de goot al niet goed voor is. Mooi ook dat de vader-dochter relatie niet nodeloos uitgemolken wordt. 4*

Dat zagen we al eerder in Pi (en Requiem) hoe moeilijk dat was .. pfoe! Het enige wat deze film is, is menselijk. En met een grotere "echte" loser in de hoofdrol. Maar de teloorgang wordt er daarom niet minder op in een gestileerde film.

Jammer dat Rourke de oscar niet heeft binnen gehaald, maar daarvoor had hij waarschijnlijk teveel tegenstanders (door zijn woelig verleden).

Tja....maar zou het ook zo kunnen zijn dat er meerdere genomineerden waren, waaronder Penn ?

Ik geloof nooit zo in die complot-theorien. Penn heeft gewoon een superprestatie neergezet.

Sean Penn is gewoon een betere acteur en meer gewaardeerd door zijn collega's en dus is dat geen verassing dat die met de oscar aan de haal ging.

Daar zeg je het, meer gewaardeerd.

Het zal zeker in vele hun achterhoofd hebben meegespeeld dat een Rourke, na 15 jaar te zijn weg geweest van "de hoofdtabel bij de acteurs" niet direct met de hoofdvogel mocht aan de haal gaan.

Ik heb Gran Torino nog niet gezien, maar dit lijkt me achteraf toch wel de grootste verliezer bij de oscars. Als ik de film gezien had voor de nominaties bekend werden had ik toch Bruce Springsteen en Mickey Rourke op zekere winnaars ingeschat, terwijl dat die eerste nu niet eens genomineerd was. Ik had sowieso meer nominaties voor de film verwacht. Beste costume design, regie, scenario, film; het had wat mij betreft allemaal niet heel verassend geweest als nominatie.

Alsof dat van Penn zo jofel is.

Jammer dat het niet om de rol (prestatie) blijkt te gaan maar of iemand een leuke cv heeft, of symphatiek is in het dagelijks leven.

Ach, tis ook maar een lelijk beeldje.

Echt genoten van deze film.Ik vindt het echt moeilijk onder woorden te brengen wat er nu zo goed is aan deze film.Het verhaal is een beetje dertien in dozijn. Er wordt goed in geacteerd, maar de dialogen zijn niet bijzonder te noemen.Alles is mooi in beeld gebracht meer niets wat ik niet eerder gezien heb.Toch heb ik de hele film genietend in mijn stoel gezeten. Gefashineerd door die kop van Mickey Rourke( hij begint steeds meer op marv van sincity te lijken)en de perikelen in zijn leven. Ik heb erg getwijfelt of ik een 3.5 of een 4 zou geven. het is een 4 gewoorden omdat ik met een goed gevoel uit de bioscoop kwam lopen.

Ja, dat is Penn inderdaad.

De scene met de dochter en natuurlijk het einde kreeg ik een brok van in m'n keel. Maar het moment voordat hij de ring ingaat voor zijn laatste match en Sweet child o mine wordt opgezet bezorgde me toch wel kippenvel.

Ga'm binnenkort maar weer es bekijken.

Ik begrijp je commentaar niet echt.