Threads (1984)

Toch wel een goede film met een prima plotontwikkeling en een goed wegkijkende opbouw. Zeer aangrijpend wat er gebuert met al de slachtoffers en hoe het vanm kwaad naar erger gaat, maar dat komt zeker niet op het conto van de acteurs. Die zijn zonder uizondering nogal houterig.

De minst vrolijke film die ik zag sinds Idi i Smotri. Die werd een jaar na Threads gemaakt. Dat moeten neerslachtige tijden geweest zijn als ze dit soort films voortbrengen.

De kwaliteit van Threads is eigenlijk heel simpel te duiden: hij is gewoon heel geloofwaardig. Nou ben ik geen expert in de gevolgen van een nucleaire holocaust, maar naar mijn gevoel is dit zeer accuraat. Geen seconde had ik het gevoel dat ik naar onzin aan het kijken was. Sterker nog, het was me misschien wat al te realistisch, want op een gegeven moment wilde ik gewoon de dvd uitzetten. Ik heb het afgekeken, maar het voelde als een straf voor een misdaad die ik niet gepleegd heb. Vandaar de vergelijking met Idi i Smotri, de enige andere film waarbij ik dat ooit had.

Aanvankelijk was het nog niet zo heel indrukwekkend en vond ik het zelfs vrij saai. De aanloop naar ramp wordt droogjes verteld en de kleine persoonlijke drama's die zich eromheen afspeelden bij de twee families boeiden me niet zo, ook omdat de acteurs niet bijzonder goed waren. Maar toen de hel eenmaal losbarstte werd het ineens bijzonder aangrijpend en werkte het wat saaie begin zelfs in het voordeel, omdat dit zo simpel mogelijk gehouden was en het iets alledaags had, wat de geloofwaardigheid van de hele film verhoogt. Daarbij werden verwachtingen niet ingelost. De centrale personages aan het begin waren een jong koppel waarbij de vrouw zwanger was geraakt. Ik dacht dat de gevolgen van de 'fallout' door hun ogen gezien worden, maar meteen nadat de bom gevallen is zien we de man niet meer terug. Een hoofdpersoon gewoon snel weggevaagd. De hele tijd zat ik te wachten tot hij ergens onverwachts weer opdook, maar dat gebeurde niet. Dat zegt eigenlijk alles over Threads. Dit is een nietsontziende film waarin ik geen sprankje hoop heb kunnen ontdekken.

Er zijn wel minpunten, die waarschijnlijk allemaal voortkomen uit het feit dat dit een televisieproductie is. Zoals gezegd zijn sommige acteurs wat matig, maar ook de regie liet soms wat te wensen over als op cruciale momenten er niet goed te zien was wat er gebeurde. Dat was misschien maar af en toe, maar toch. Het viel me ook op hoeveel close-ups van zowel mensen als objecten er waren en weinig totaaloverzichten van de gevolgen van de ramp. Die waren er wel, maar door vermoedelijk budgettaire redenen is dit denk ik tot een minimum beperkt gebleven. Puur als film is Threads dan ook niet zo goed als Idi i Smotri, maar qua effect lijkt dit weinig uit te maken.

Ik ben benieuwd hoe dit zich verhoudt tot The War Game, dat klinkt als precies hetzelfde idee. Ik kan me echter moeilijk voorstellen dat het nog naargeestiger kan Threads, waar ik een dag later nog altijd me niet goed bij voel. Een film die je zowel extra bang en kwaad maakt over het daadwerkelijke bestaan van nucleaire wapens.

Ik wil Threads nooit meer zien, dat is zijn beste prestatie.
4,5*

P.S.: Ik dacht al dat de naam van de regisseur me bekend voorkwam. De man achter L.A. Story en The Bodyguard, dus. Valt moeilijk te rijmen met Threads.

Geen film die je voor de gezelligheid kijkt.

Worstelt een beetje met zijn vorm die ergens tussen een drama en een fake documentaire inhangt. Er zijn dramatische ontwikkelingen, maar die zijn niet bijzonder sterk, maar het is me net iets teveel op die ontwikkelingen gericht om echt een sterke fake documentaire te zijn, terwijl het feit dat deze film mensen wil leren over wat er kan gebeuren het drama in de wegstaat.

Toch behoorlijk sterk. Heel realistisch ook. Het indrukwekkendste deel vond ik het einde , met de korte schetsen wat langer na de ramp. Daar had nog een hele extra film ingezeten

3.5*

Een behoorlijke deprimerende film, die op sommige momenten best indruk weet te maken.

Kwalitatief is het duidelijk te zien dat het een film is die voor de televisie gemaakt is. Dat maakt Threads er enerzijds niet mooier op. Anderzijds draagt het wel bij aan het realisme, dat de film ook door middel van de soms nogal documentaireachtige stijl probeert uit te stralen. Qua regie is het echter niet groots en ook de acteurs zijn niet altijd even goed. Wel leuk trouwens om Reece Dinsdale weer eens te zien, die mij in I.D. op een erg positieve manier was opgevallen.

Ik had aanvankelijk wel wat problemen om in het verhaal te komen. Ik vond het soms wat saai en het hele gebeuren wat vooraf gaat aan de nucleaire ramp is ook zeker niet het sterkste gedeelte. Als de nucleaire ramp eenmaal heeft plaatsgevonden en Threads de gevolgen daarvan behandelt, worden de beelden steeds indrukwekkender en naargeestiger. Het einde met die verminkte baby zag er ongelofelijk indrukwekkend uit. Sowieso weet men het erg realistisch te houden.

Uiteindelijk blijkt Threads dus toch een bovengemiddeld goede film. Het is even doorbijten en er zijn serieuze minpunten, maar de tweede helft is echter zo goed, dat dit toch vrij gemakkelijk naar de achtergrond wordt gedrukt.

3,5*

Jammer genoeg weet BBC-tv-productie "Threads" niet de juiste balans te vinden tussen het gescripte drama en de quasi-documentaire aanpak. De eerste plusminus 50 minuten maakt de kijker kennis met een aantal personages die het drama zouden moeten gaan dragen. Maar als de nucleaire aanval zich eenmaal heeft voorgedaan, gaat het mis. De interessante 'feiten' worden zodoende overschaduwd door geforceerde en incoherente flarden van scenes die maar niet willen gaan leven. Het eindshot zou door merg en been moeten gaan, maar doet het niet.

En dat is jammer. Wellicht hoopte ik te veel op een klassiek drama in plaats van deze haast revolutionaire aanpak die veel wetten omzeilt. Daarom wellicht juist ook sterk, maar de in het begin gesuggereerde 'klassieke aanpak' deed iets vermoeden wat maar niet uit de verf kwam.

Rare doch uitermate belangrijke productie, zeker w.b. de productietijd waarin de Koude Oorlog en de angst voor een nucleaire oorlog op de loer lag.

Bijzondere televisieproductie van de BBC, waarin de opbouw naar een nucleaire aanval en de gevolgen ervan worden getoond. Ze hebben voor een documentaire-achtige aanpak gekozen waarbij de karakters geen traditioneel narratief met een persoonlijke ontwikkeling doorlopen. Juist door die wat afstandelijke aanpak gaat het bij mij onder de huid zitten, want het maakt pijnlijk inzichtelijk hoe inwisselbaar en onbeduidend elk individueel mensenleven in het grotere plaatje is. Het narratief is net zo genadeloos en zonder emotie als de verschrikkelijke ramp die het verbeeldt.

Weinig toe te voegen aan wat al gezegd is, behalve dat ik het laatste half uur juist het minste vond. De film maakt wat tijdssprongen maar verliest eigenlijk een beetje het momentum. Zoals Mug al aangeeft is dat deels inherent aan de aanpak, waarbij de dragende personages haast achteloos uit de film verdwijnen (Virginia Woolf deed iets dergelijks in To the lighthouse). Maar toch. Misschien had de film met een iets korter middenstuk over de directe gevolgen van de bom meer tijd gehad om het over de nasleep te hebben. Het eindshot is huiveringwekkend. Interessant en gedurfd project, zonder meer.

Interessant, informatief en sterke productie. Gaat helaas niet onder de huid zitten. Daarvoor wellicht te veel personages. Het is altijd een afweging natuurlijk tussen het informatieve gehalte en het gevoel, maar het tweede heeft duidelijk te lijden onder het eerste (mede ook door het acteerwerk). Daardoor vooral interessant.

Ik ben van 1961 en ik herinner mij nog zo goed de sfeer die in West Europa hing in de jaren 70 ..de folder "Wat te doen na een nucleaire aanval" In de kelder schuilen indien aanwezig anders matrassen tegen de muur om tegen de fall-out beschermd te zijn". Meer herinner ik me niet neer maar met zeer politiek actieve ouders.... ik snapte totaal niet waar iedereen zich druk om maakte maar de ANGST SFEER om mij heen voelde ik 24/7. In 1984 was deze film dan ook meer naast een "verplcht-kijken-film" een flash back van 10 jaar daarvoor..En toevallig is mijn familie naam ook KEMP..NU ben ik zelf Mrs. Kemp. En 40 jaar later bijna dezelfde dreiging maar NOOIT wil ik meer die sfeer voelen om me heen NOOIT!! PM Theresa May heeft deze film duidelijk nooit gezien.

Vond deze destijds al een stuk indrukwekkender als de the Day after,die een klein jaartje eerder uitkwam.Threads was toch wat dichter bij huis,en ongewenst,jong zwanger in een Noord-Engelse (Sheffield in dit geval) industrie stad met de werkeloosheid constant op de loer was op zich al deprimerend genoeg.En als dan ook nog de derde Wereldoorlog uitbreekt,inclusief een nucleaire aanval op Groot-Brittannië ,nou dan zijn de vooruitzichten niet bepaald rooskleurig.

Vond vooral de opbouw heel sterk,je ziet aan de hand van nieuwsfragmenten de situatie in de wereld langzaam maar zeker escaleren en de grauwe beelden van Sheffield waar de dagelijkse gang van zaken voor de hoofdpersonen toch al niet al te florissant is,dragen bij aan een naargeestige en steeds troostelozer wordende sfeer.

Toch knap gedaan door de makers ondanks het zichtbare,geringe budget.Het daarbij horende acteerwerk is geen moment hoogstaand maar aan de kracht van de boodschap van Threads doet dat nauwelijks iets af.

En als dan tenslotte de kernaanval wordt ingezet wordt de teneur van de film alleen maar erbarmelijker,een soort van visuele martelgang van de kijker maar het doel van de auteur(s) en regisseur is dan allang bereikt.......Blijf in Godsnaam van die knop af.

Indrukwekkende film die aankomt als een mokerslag.

Goeie film waarin de bewoners van Sheffield zich klaar maken voor een mogelijke nucleaire aanval. Uiteraard destijds een stuk actueler, maar de eerste helft geeft wel een prima tijdsbeeld. De tweede helft is meer documentaire-achtig waarbij een schrikwekkend beeld wordt geschetst van de desastreuze gevolgen van een kernaanval.

Ik ben geboren in de jaren 70 (ik word binnenkort zelfs 50 jaar) en de Koude Oorlog was min of meer op zijn hoogtepunt in de beginjaren 80 toen de VS Ronald Reagan als president had en de USSR (Sovjet-Unie) Leonid Brezjnev als leider had. In 1983 kwam toen ook de rampenfilm "The Day After" uit, die toen in de bioscopen draaide en daar heb ik hem ook als 12-jarige tiener destijds voor het eerst gezien. Deze "Threads" die een jaar later uitkwam, was het het Engelse antwoord op "The Day After" en is een televisiefilm welke gemaakt Is door de Britse televisie (de BBC) en via de televisie heb ik hem destijds ergens in de jaren 80 ook gezien.

"Threads" is een indringend hoewel wat uitgesponnen drama over de gevolgen van een kernoorlog voor de arbeidersstad Sheffield, waarin twee gezinnen gevolgd worden met een zoon, te weten Jimmy Kemp (Reece Dinsdale), en een dochter, te weten Ruth Beckett (Karen Meagher), die op het punt staan om in het huwelijk te treden en mede omdat Ruth zwanger is.

De film (in 4:3 formaat) opent met een spin die een web aan het rijgen is en daarna zien we Jimmy en Ruth die in een geparkeerde auto zitten (Ruth wordt hier ook zwanger) en die via een platform uitkijken op de arbeidersstad (o.a. een staalfabriek) Sheffield, waarbij je het nummer "Johnny B Goode" (werd ook een jaar later gebruikt in de film "Back to the Future (1985)") van Chuck Berry te horen krijgt (naderhand in de film nog een paar keer) via de autoradio en niet veel later vliegt er een brullende straaljager over hun auto. En om hun draait het ook vooral in deze film en nadat de nucleaire bommen zijn gevallen, bevalt Ruth van een dochter, die we ook zien opgroeien en waarmee de film ook op tragische wijze eindigt.

We zien het moment dat de eerste nucleaire bom valt op donderdag 26 mei om 08:30 uur (dat is na circa 48 minuten) in de buurt van Sheffield en dan de gebeurtenissen erna en dat in een tijdsbestek van minuten, een uur, een dag, een week, een jaar en jaren later. Het leven zoals we het kennen eindigt in ieder geval en alle resterende facetten van het normale bestaan ​​vallen na verloop van tijd weg. Er wordt ook rekening gehouden met het hele scala aan mogelijke latere rampen, zoals bacteriële (o.a. Cholera) en stralingsziektes, de onderschatting van de noodzakelijke voorraden, het mislukken van toekomstige gewassen en de verblinding van het grootste deel van de bevolking vanwege cataracten (wazig zicht bij fel licht) wanneer de wolken van de nucleaire winter eindelijk verdwijnen. 3 t/m 8 jaar na de aanval is de bevolking in Engeland ook minimaal.

Hoewel "Threads" bestempeld wordt als een Drama film, kan het ook bestempeld worden als een Horror film, want dit is toch wel één van de meest verontrustende films die ik ooit heb gezien en de film bevat ook geen enkel sprankje hoop of positiviteit. De film is behoorlijk low budget (omdat het een televisiefilm is) en wordt gepresenteerd in docudrama-formaat. Het verhaal van Barry Hines (de schrijver ervan) volgt ogenschijnlijk twee gewone families in Sheffield en een groep ambtenaren (onder leiding van Clive Sutton gespeeld door Harry Beety), die de taak hadden om de stad hulp en ondersteuning te verlenen tijdens en nadat de nucleaire bommen zijn gevallen. Vlak voor de aanval begint gaan zij ook ondergronds. Je kunt hun angst bijna proeven, omdat ze hetzelfde gevoel van angst ervaren als degenen buiten hun versterkte bunker. En ze laten vooral hun nutteloosheid zien (gaan ook allemaal dood) in het bewaren van de orde in een wereld van vernietiging en chaos.

De opening is nogal saai en daarin krijgen we een weergave van het dagelijkse leven te zien en vooral dat van Jimmy en Ruth en hun familie (de ouders en een zusje en een broertje). Maar langzaam komen er hints van dreigend onheil in beeld. Radiofragmenten en televisie-nieuwsberichten (via de televisie krijgt de bevolking ook te zien wat ze moeten doen bij een nucleaire aanval) schallen op de achtergrond van het leven van de personages en vertellen ons over de toenemende spanning in Iran tussen de VS en de USSR (zijn Iran binnengevallen en naderhand doet de VS dat ook in het Westen van Iran). Een beschrijvende groene tekst (met daarbij het geluid van een telexapparaat) baant zich daarbij vaak een weg via een foto, die je als kijker informeert over de binnenkomende onheil, die op weg is naar de zich niet bewuste inwoners van Sheffield.

Wanneer op donderdag 26 mei om 08:30 uur de bommen beginnen te vallen, staart na de schokgolf een man (een vriend van Jimmy die zich beiden verstopt hadden onder een auto) naar de dreigende paddenstoelwolk en zegt hij op een verslagen en angstaanjagende manier:

"Jezus Chris, they've done it. They've done it."

De weergave van de totale paniek en totale chaos onder de bevolking is verontrustend om te zien, en nog erger is het totale onvermogen van de autoriteiten, om de verwoesting veroorzaakt door de nucleaire oorlog aan te pakken. Niets wordt overdreven, er is geen focus op explosies of actie (je ziet wat van de schokgolf en ook wat van de verwoestende vuurzee), de paddenstoelwolken worden weergegeven d.m.v. archief beelden en er is geen grote spanning. Deze worden namelijk vervangen door een constante somberheid, naarmate de stad, haar inwoners en de hele planeet vervallen door de effecten van straling. En het is niet alleen de wereldwijde vernietiging die in beeld wordt gebracht, maar ook de vernietiging van cultuur en beschaving. Oftewel de hedendaagse wereld die we kennen bestaat niet meer.

Wat je allemaal in beeld te zien krijgt is best heftig voor een televisiefilm, want buiten de vele doden (o.a. verbrand en onder het puin zoals het zoontje van de familie Kemp) en zwaar gewonden, zie je ook personages (zoals Ruth en de vriend van Jimmy) speuren naar bestraalde karkassen van schapen (die ze opeten), zie je plunderaars, zie je personages die vermoord worden vanwege eten (zoals een zak chips die iemand meegenomen heeft) en verliezen ze zelfs hun greep op de taal als geheel (zeker degene die geboren zijn na de aanval, want dan zijn er natuurlijk geen scholen meer). Vreselijke gebeurtenissen (o.a. verduistering van het zonlicht en dat een jaar lang, extreme kou vanwege het ontbreken van zonlicht, ziektes, hongersnood en executies) volgen elkaar op en schrijver Barry Hines laat je als toeschouwer geen sprankje hoop achter.

Er is geen soundtrack bij de film, die een apocalyptische stilte vertegenwoordigt, hoewel het soms wordt onderbroken door Chuck Berry's "Johnny B. Goode" en dat ook een keer na de aanval. Oftewel één van de laatste overblijfselen van de pre-nucleaire cultuur. Na de aanval zien we Jimmy nog een keer in beeld rennen naar Ruth (hij wilt er eigenlijk met een auto heenrijden, maar die start niet meer) en dat is tevens de laatste keer dat we Jimmy in beeld zien (oftewel Jimmy is vlak daarna omgekomen door de vuurzee). Ook de ouders van Jimmy (die hadden zich verschuild achter een matras en raken zwaar gewond na de aanval vanwege de vuurzee) en Ruth (hadden zich verschuild in hun kelder samen met een oma) komen vrij snel om het leven en hetzelfde geldt voor het broertje (wordt dood gevonden onder het puin waarbij je één been van hem ziet uitsteken) en zijn jongere zus.

Het draait dus op een gegeven moment vooral om Ruth (verlaat ook naar de dood van haar oma de schuilkelder bij haar ouders) en zij bevalt na circa 100 minuten in het hooi van een schuur van een dochter, met daarbij een blaffende herdershond in de buurt. Daarna gaat het ook heel snel met de tijd, je ziet o.a. heel eventjes 25 december (oftewel Kerstmis), mei een jaar later (dan komt langzaam het zonlicht weer terug met een hoger UV-licht, oftewel grotere kans op kanker), 3 t/m 8 jaren na de aanval (bevolking minimaal) en 10 jaar later, waarbij je Ruth met haar dochter ziet werken op het veld. Ruth valt daarbij om en is ernstig ziek en gaat ook dood. Daarna zie je dat Ruth altijd een vogelboek, te weten "Handbook of Foreign Birds", bij zich droeg als aandenken aan Jimmy die een vogelliefhebber was.

Daarna belanden we 13 jaar later na de aanval (dan zie je ook eerst wat zwart/wit foto's van de opbouw met oude technieken) en zien we de dochter van Ruth samen met twee jongens waarbij er eentje wordt doodgeschoten vanwege het stelen van een brood. Ze raakt dan zwanger van het andere vriendje (geen idee of het vrijwillig was of dat het ging om verkrachting) en bevalt dan uiteindelijk in een soort van een ziekenhuis van een dode baby (is namelijk ingewikkeld in doeken die helemaal bebloed zijn), waarna de film na circa 115 minuten is afgelopen.

"Threads" is de perfecte anti-oorlogsboodschap, hoewel het geen gemakkelijke film is om naar te kijken. De reden waarom het zo angstaanjagend, verontrustend, ontluisterend en schokkend is, is het potentieel, namelijk dit kan echt gebeuren. "Threads" is eigenlijk het soort van film die iedereen eens zou moeten bekijken. De film is angstaanjagend en dat tot elk aspect. Dit is in ieder geval ook een film die je tot denken zet (waar zou je heen gaan ? waar zou je je dierbaren ontmoeten ? hoe zou je kunnen overleven in een wereld waarbij elk stukje voedsel het verschil is tussen leven en dood ? hoe beslist een regering wie er moet leven of sterven met enorme voedseltekorten ?) en zeker in ons huidige tijdperk met de nodige internationale crisissen en gevaarlijke personen aan de macht zoals Donald Trump (nu gelukkig niet meer, maar misschien wel weer over vier jaar en dan is hij ook ouder en gekker en dus gevaarlijker), Vladimir Poetin (het grote voorbeeld van Donald Trump), Kim Jong-un ("Rocket Man on a suicide mission" volgens Donald Trump) en Xi Jinping (vanwege de gelijkenis is in China de laatste "Winnie de Poeh" film verboden).

Hoewel de film al bijna 40 jaar oud is, maakt hij nog steeds indruk en volgens mij zijn er na deze film ook geen reële films meer gemaakt over een kernoorlog. Wel heb je nog de film "The Road (2009)", maar die speelt zich af na een kernoorlog en van de kernoorlog zelf zijn ook geen beelden van te zien.

P.S. Dit was overigens mijn 5000e stem en persoonlijk mening en dat in het jaar dat ik 50 jaar oud ga worden (over minder dan twee maanden). Dus wat betreft past dat aantal mooi bij mijn leeftijd en het zal ook wel even gaan duren eer ik mijn 6000e stem en persoonlijk mening ga halen en gezien het huidige tempo waarin ik tegenwoordig films bekijk (gemiddeld 150 films per jaar), zal dat ergens rond mijn 60e verjaardag zijn

Threads komt toch wel even binnen bij me zeg. Ik heb in mijn leven veel nare, deprimerende films gezien, maar deze film eindigt hier ook erg hoog bij. Hier gebeurt het onmogelijke en zijn de gevolgen zo rampzalig dat er helemaal niks positiefs uit valt te halen. Om het belang van deze film te snappen moet je wel een beetje historisch besef hebben, want toen deze film begin jaren 80 werd gemaakt was de dreiging van de Koude Oorlog er natuurlijk nog en vreesde de planeet een kernoorlog. Tegenwoordig is zo’n dreiging nog steeds mogelijk, maar nauwelijks nog reëel gelukkig.

De film begint wel erg stroef met een aantal personages die niks bij me deden en waardoor het eerste deel best een lange zit was, maar als de dreiging eenmaal werkelijk is geworden neemt de film een toon aan die me de rillingen gaf. Vanaf toen heb ik gefascineerd naar mijn tv zitten kijken omdat dit zo bizar akelig realistisch in beeld kwam. De bevestiging van de impact, de exploderende paddenstoel in de verte, de totale verwoesting van Sheffield en de rest van Engeland, mensen die verpulverd werden, in brand vlogen of gewoon dood gingen door instortende gebouwen. Werkelijk afschuwelijk. Als zoiets ooit zou gebeuren, dan was het vermoedelijk op deze manier. Heel sterk om het nu gewoon uit perspectief van de gewone burger te zien en niet vanuit een bunker van de Amerikaanse overheid of van veraf met CGI vernietigingen zoals in veel rampenfilms. Dit was wel by far een van de meest indrukwekkende stukken film die ik denk ik heb gezien. En daarna zien we ook de gevolgen van zo’n ramp, op diverse vlakken. Anarchie, plunderingen, ziektes, bacteriën, mislukte oogsten, geboren kinderen met handicaps, geen enkel perspectief. Het geeft een beeld hoe het leven in Tsjernobyl moet zijn geweest kort na zo’n ramp.

Natuurlijk stel je je wel vragen na zo’n drama. Waarom blijven de mensen daar? Waar is de hulp van de rest van de wereld, of is er geen wereld meer? Maar zulke vragen worden hier niet opgelost en dat hoeft ook niet. De focus ligt hier gewoon volledig op Sheffield, Engeland. We volgen de persoonlijke problemen in de dagen, weken en jaren die volgen. Persoonlijk was ik denk ik liever omgekomen bij de ramp dan dat ik in zo’n wereld en maatschappij moet leven.

Overigens krijgt de film geen topscore van me. Daarvoor valt er wel genoeg op aan te merken. Dit was (na Wikipedia en dit topic te hebben bekeken) een televisiefilm in Engeland met een laag budget en dat is ook wel te merken. De film is erg korrelig en visueel niet mooi. Men maakte er een soort documentaire van met kaartjes in beeld die aangeven wat de status is, wat ik wel weer prettig vond. De film scoort dan ook veel beter bij me als fake docu dan als drama. Ook is het acteerwerk redelijk belabberd. Maar toch heeft de film heel veel dingen die ze wel goed doen, waardoor dit wel echt een titel is die je moet hebben gezien denk ik zo, al had dit ook wel in 90 minuten gepast. Het meeste asgrauwe scenario wat de mensheid kan overkomen zie je hier gewoon vol in beeld. Ontzettend ongemakkelijke, maar bijzondere film.

3,5*

Threads van regisseur Mick Jackson toont in observerende kalmte hoe het de overlevenden zou vergaan in het Britse industriestadje Sheffiel,d nadat er vlakbij atoombommen vallen. Het korte antwoord is: niet zo denderend. De ziekte, het gebrek aan water en voedsel... En dan de onzekerheid.... Zou er redding komen van buiten? Hoe is het me de rest van de wereld?

The Day After (1983) Wordt vaak genoemd als vergelijkingsmateriaal, maar die zag ik nog niet. Wel zag ik de animatiefilm When the Wind Blows (1986), die eenzelfde verhaal vertelt, maar focused op één ouder echtpaar in hun huisje. Dat is geen blije film, maar deze is nog deprimerender. Wel indrukwekkend.

3,8

Wie geïnteresseerd is in het onderwerp raad ik ten zeerste het recente boek van autoriteit Annie Jacobsen, Kernoorlog, aan. Ik hoorde in de zomer de podcast over het boek en ik was werkelijk verbijsterd. Het boek beschrijft minutieus wat voorafgaat en wat er telkenmale gebeurt na enkele minuten, uren, dagen, maanden en jaren.

Op dat vlak volgt deze film een soortgelijk parcours waarbij op documentaire-achtige wijze wordt weergegeven wat je te wachten staat. Ik vond die bijteksten bijzonder griezelig en angstaanjagend. Het is geleden van The Stoning of Soraya M. (Film, 2008) dat ik nog zo verdwaasd achterbleef na het zien van een film.

De film leunt wel dicht aan bij de werkelijkheid. Alleen met dat verschil dat de bommen van 40 jaar terug niet meer te vergelijken is met de impact van de huidige bommen. De impact vandaag zou nog wel eens veel groter kunnen zijn. En het was al zo erg. Tsar Bomba zou een impact hebben van 3500 keer Hiroshima, een stad dat binnen het jaar 140.000 slachtoffers telde, dan weet je het wel ...

De film geeft een beangstigde realistische kijk op het gebeuren. Gruwel wordt niet vermeden, maar staat niet centraal. Wel het leven en lijden van de burgers, de angst, de onzekerheid, de overlevingsstrijd. Geen nieuws van de buitenwereld of van waar de bom kwam. En dat lijkt me logisch in deze situatie. Eén ding weet ik wel: ik wil zoiets NIET overleven. Niet alleen omwille van de gruwel of pijn, maar ook uit woede en ontgoocheling in de mensheid. En dat laatste slaat zowel op de aanvallers als de overlevenden (de staat en de zombies).

Al een paar keer gelezen dat dit een van de ergste, grimmigste films is en dat mensen ‘een week gejankt’ hebben. Nu ben ik op zich niet per se van de schokkende films kijken om de shockvalue (liever niet), maar naar deze was ik toch wel benieuwd door zijn status en het interessante thema van een nucleaire dreiging en de aftermath.

Het begint veelbelovend, de setting in Sheffield met het taaltje zorgt voor een leuk authentiek sfeertje (bijna alsof je een Mike Leigh film zit te kijken zei ik nog), hoewel de opbouw naar de nucleaire ramp een beetje aan de lange kant is. Je leert de personages enigszins kennen en dat is wel oke, hoewel later zal blijken dat dat eigenlijk niet uitmaakt omdat je toch amper nog weet waar en naar wie je zit te kijken.

Want alles wordt hoe langer hoe warriger en steeds onduidelijker en fragmentarischer gemonteerd. Dat zal vast allemaal expres zijn gedaan voor het effect en als stijl van de film, maar vond het er persoonlijk niet per se beter op worden. Ja, de film valt op zich ergens wel te prijzen voor zijn rauwe stijl en niet-cinematische uitwerking (wat wel verfrissend is), maar om nou te zeggen dat dat het verder ook goed maakt, ik vond eigenlijk van niet. Wat meer structuur en rust was de kijkervaring voor mij ten goede gekomen.

In die zin heb het idee dat de film een beetje last heeft van het ‘het is erg, dus het is goed’-syndroom, wat ik wel vaker tegenkom. Ja er zitten (realistische) gruwelen in, en de film geeft ook best interessante informatie over hoe de aftermath van een nucleaire aanval verloopt, maar afgezien van die dingen vind ik dit geen meesterwerk.

3*

Waarschijnlijk gooit deze film zulke hoge ogen vanwege nostalgie, of het feit dat dit een BBC-productie is met documentarische en educatieve elementen over de vernietigende gevolgen van kernwapens.

Ik lees over mensen die dit een extreem deprimerende film vinden en dagenlang hebben liggen huilen, nou, dan ben ik maar een robot, maar ik kan niet zeggen dat dit emotioneel (als film) veel met me doet.

De montage is rommelig, het plot is extreem fragmentarisch en het is niet altijd duidelijk wie wie is of waar ze zijn.

Eerlijk is eerlijk, voor een low-budget tv-film is de production value nog best oke: de gevolgen zijn aardig in beeld gebracht. De kapotte gebouwen, de al dan niet verkoolde lichamen, de massagraven (hier en daar gebruik gemaakt van archieffoto's), de hongersnood, de ziektes.

Ook al is het best interessant om te zien, het was als film geen geweldige kijkervaring.

2*

Zeer griezelige film over een toekomstvisie die binnen de hedendaagse tijden steeds minder ver weg is. Regisseur Mick Jackson brengt zijn mistroostige verhaal met een groots gebrek aan hoop bij vlagen bijzonder akelig in beeld, ook al wordt er beslist niet geprofiteerd van een matige inleiding. Het eerste halfuur bestaat vooral uit wilde speculaties over hoe zo'n gebeurtenis tot stand kan komen, maar met onderontwikkelde personages en matig acteerwerk kom je daar niet ver mee. Specifiek de tweede helft komt echter zeer overtuigend voor de dag, met een geslaagde weergave van deze ruwe en kille wereld. Niet voor tere zieltjes of kijkers die op zoek zijn naar vrolijkheid, want daar is Threads absoluut niet voor gemaakt.

Threads is nu niet bepaald een typische woensdagavondfilm om lekker bij in de zetel te zakken. Er wordt een erg deprimerend beeld geschetst van de mogelijke gevolgen van een nucleaire aanval, maar het wordt wel op een indrukwekkende manier gebracht. In het eerste deel is de onderhuidse spanning erg aanwezig. Iedereen houdt de dreiging en de mogelijke aanval angstvallig in de gaten. Er wordt volop gehamsterd en instructies over hoe men lijken moet bewaren en begraven, worden aan de bevolking meegedeeld,.. en daartussenin probeert een jong koppel zich nog staande te houden met enig toekomstperspectief.

De scène met de nucleaire aanval is niet minder dan indrukwekkend te noemen. De chaos, de ontreddering,... maar ook wat nadien volgt is beklijvend met de verkoolde lichamen langs de weg en de bevolking dat er alles aan doet om te overleven. Ik heb geen idee wat de gevolgen van een dergelijke nucleaire aanval kunnen zijn, maar in ieder geval kwam het allemaal erg realistisch over. De documentaire achtige stijl draagt natuurlijk wel bij aan het realistische beeld dat wordt geschetst en is wat mij betreft een erg goede keuze om de film op deze manier te brengen.

4*

Eerste kerstdag na het diner aan de slag met deze Threads die al heel lang op het verlanglijstje stond en ik aangeschaft had van mijn kerstbonus samen met nog wat films. Hoewel de verwachtingen redelijk hoog waren rond dit dystopische beeld wist ik niet helemaal wat te verwachten van deze jaren '80 productie. Toch stelde Threads allerminst teleur.

Jaren '80 of niet met als onderwerp natuurlijk het midden-oosten en de Koude oorlog misstaat het concept nog steeds niet in is er altijd wel enige vorm van relevantie. De aanloop is wellicht een beetje aan de lange kant met de beide families maar is niettemin voorstelbaar als zijnde het normale leven waar we leven en of opgroeien met berichtgeving en dreiging. Ikzelf woon hooguit 20 km van een militair vliegveld dus al met al zou ik er al warmpjes bij zitten mocht er een tactisch wapen ingezet worden. En zo was er ook nog een brief met advies wat in huis te hebben in het geval van dreiging, stroomuitval of wat voor vorm aan infrastructuur instorting. Water, batterijen, lang houdbaar voedsel, de hele rimram om het zomaar te zeggen. En dat beeld zien we ook in Threads waar de media wel een stuk bepalender nog is, en de mens een stuk afhankelijker is dan nu het geval rondom het nieuws. Zo zal ook ongeveer de berichtgeving rond de cubacrisis gegaan zijn, een heel verschil natuurlijk vergeleken met nu waar de helft van het nieuws al niet eens meer wordt geloofd. Maar goed, terug naar de film...

Een gedateerd beeld lees ik dan waar ik toch vooral alleen maar realiteit zie met hamsteren, prijzen die omhoog schieten, onrustbarende berichtgeving, wapengekletter, mensen die al op de vlucht slaan en vervolgens rellen. En dan te bedenken dat de mens van tegenwoordig al een rel begon toen hij zich aan een 'avondklokje' moest houden een paar jaar terug laat staan dat de apocalyps voor de deur staat. Andermaal terug naar de film waar het gezegd moet worden dat de film zich traag maar vooral ook aangenaam opbouwt met een behoorlijke prikkel wanneer het alarm uiteindelijk gaat en het einde der tijden zich inluidt heeft het geheel toch een bijzondere prikkel. Want het is weliswaar 'klein' opgenomen, het is bescheiden, geen grote decors en sets of talloze figuranten, met slechts een budget van 400.000 pond, desalniettemin mist het geheel zijn uitwerking niet. Je zult daar toch staan midden in de straat en zo'n paddenstoel-achtige wolk zien...

Echter blijft het hier niet bij waar we getuige zijn van een soort van nucleaire winter, waar ik overigens geen weet had van het weer, dat deze zo drastisch om zal slaan. Het beeld vervolgt zich met verkoolde en brandende lijken, een totaal ingestorte infrastructuur, mensen levend in ruïnes, overlopen ziekenhuis, epidemieën en ziektes vanwege straling en fallout grijpen om zich ...het is alleszins en naargeestige en deprimerend toekomstbeeld die vooral rond de Cuba crisis erg dichtbij geweest is en ongetwijfeld nog wel een paar keer zonder dat wij dat weten. Zoals we zien in Dr. Strangelove of het recenter A House of Dynamite hoeft er maar een vergissing te zijn, of een gek met de vinger op de knop die het einde van de wereld in kan luiden zoals wij dat kennen. En zoals de titel luidt in de vorm van Threads is het een keten van gebeurtenissen die leidt tot dergelijke zaken. Van vergissing naar incident, van actie naar reactie, van ingrijpen naar conflict, stap na stap tot een onvermijdelijke catastrofe.

Threads kan met zijn meer dan 40-jarige leeftijd best wel een beetje oubollig genoemd worden, en natuurlijk is er veel veranderd de laatste jaren, maar de dreiging en het gevolg zoals we die zien in deze film is nog steeds niet veranderd. Vermoedelijk heeft de film in de jaren '80 heel wat losgemaakt en is hedendaags nog steeds relevant en doet er daarom nog steeds toe. Daarom een sterke film, een interessante toevoeging voor mijn collectie en kan deze met zekerheid een herkijk op termijn genoemd worden.