Ghost Dog: The Way of the Samurai (1999)

MMmmmmmm wat een lekkere muziek in deze film zeg. In de scene nadat Ghost Dog's vogels zijn neergeknalt leek t me dat de muziek ineens n stuk grimmiger werd. Mooi gedaan. Ook het geluid van de klokken in de laatste shootout was mooi. De dialogen met de Franse ijscoverkoper waren grappig net zoals de rappende mafioso. Af en toe wel langzaam maar dat was niet zon probleem omdat je dan kan genieten van de geweldige muziek. Ik had eigenlijk wel wat meer actie verwacht, je ziet Ghost maar heel even met zn zwaard omgaan. Desalnietemin daarentegen mits want en maar evenzo omdat 3,5*.

De eerste film die ik van Jarmusch zie en ik moet zeggen dat hij me zeker niet is tegengevallen. De film zit vol met prachtige beelden (dit kotm mede door het schitterende camerawerk), goeie muziek van RZA en een mooi verhaal (vond het af en toe een beetje té traag). De film zit dus wel vol met prachtige scènes en vol met leuke typetjes. Vooral de coole maffiatypetjes vond ik erg leuk (vooral die oudw die zo schreeuwde). Voorlopig 3,5*

De relaxte film ooit, no doubt. Trage zweverige muziek, lange monotone dialogen. Zelfs de actie-scenes zijn versloomd en zacht. Doe daar een geweldige Forest Whitaker bij en wat prachtige Japanse wijsheden en je hebt een erg mooie film. 4*.

Ik kan samurai- en hiphopfilms normaal gesproken goed hebben, maar vond deze toch behoorlijk tegenvallen.
Natuurlijk zitten er leuke vondsten in (mijn favoriet was dat hij zijn pistool terug zwaait in de hols als ware het een zwaard ) en fijne muziek (alhoewel ook weer niet zo geweldig als men hier beweert imo); maar voor mij persoonlijk niet genoeg om de matige structuur en mager verhaal te compenseren.
En ja, de satirische noot zie ik ook wel, maar ik vond het nou niet enorm grappig ofzo. Jammer, ik geef m 2,5*

Derde Jarmusch, gelukkig beviel deze me toch beter dan de rest.

Toch blijft ook deze teveel hangen in middelmaat. Film ziet er inderdaad aardig uit, Ghost Dog is inderdaad een aardig (maar alles behalve complex) personage, trage, gezapige tempo werkt zeer goed bij de film ...

Maar ook enkele minpunten. Zo overdreven grappig was het allemaal niet, zo weird al helemaal niet. Verder een basic revenge verhaaltje dat een paar culturen bij elkaar plaatst en door elkaar heen weeft. Laatste minpunt was de muziek, vaak flauw, met als dieptepunt de scene met die rappertjes. Familie van de heer Jarmusch of zo ? . Gebeurt niet vaak dat een scene me zo geforceerd overkwam.

Wat ik bij deze film vooral heb, zowat alles heb ik al veel beter elders gezien. Heb me niet verveeld, voor een trage film als deze vloog de tijd voorbij, maar denk niet dat ik me volgende week nog veel van de film zal herinneren. Had hier meer van verwacht, zoals ik dat om één of andere reden bij elke Jarmusch lijk te doen. Tijd om die naam maar eens goed te onthouden dan. 3*

Erg leuke film. Ik begin te houden van Jarmusch (dit is de derde film die ik van hem zie). Zijn films hebben altijd iets erg warms. Ik kan er mijn vinger niet precies opleggen. Maar ze voelen heel fijn.

Net als in Night on Earth ook weer mooie stad-bij-nacht scenes. En veel leuke details. Zelfs de figuranten van Jarmusch zijn vaak erg leuk.

Een film vol tegenstellingen en het werkt wonderwel allemaal. Een soort ode aan samuraifilms, maar ook een film over man die zijn misdadige leven in een moraal verpakt en tegelijk een intrigerende komedie. met Ghost Dog is een intregerend personage, een vrijwel perfecte rol van van Whitaker. Hij balanceert net als de film tussen humor en ernst. Mooie onderkoelde uitstraling. De muziek past perfect (en ik ben niet eens echt een hiphopliefhebber).

4.0*

KUNSTWERK

Echt mooi geacteerd door Forest Whitaker die Franse ijsverkoper en dat kind.

Het bevat ook symboliek en die oude mafieveteranen maken er ook een feest van.

gewoon ronduit prachtig

5,0

Heerlijke film idd! Erg gelachen om die sullige gangsters. Passende muziek (waar ik verder niet van houd, maar wat wel goed gebruikt was), en goed in beeld gebracht. Heerlijk (laag) tempo. Aantal erg sterke scènes; ik denk aan de liquidatie door het afvoerputje, het afschieten van de duif van die Indiaan en veel terloopse scènes zoals de oude Chinese man die zijn belager met een fijn staaltje Kung Fu in elkaar mept. 4 sterren.

Erg gave film! Grappig en absurd eerste deel met een aantal (droog)komische gebeurtenissen en conversaties (met name wanneer 'de baas' van Ghost Dog op audientie moet komen). Alles ondersteund met muziek volume 21! Het 2de deel payback time is wat minder, maar de film als geheel is erg geslaagd.

4*

Goede misdaad film waar ik veel om heb moeten lachen. Vooral de gestoorde maffiafamilie vond ik briljant. De rol van Forest Whitaker was zeer verrassend en goed in deze film want een Samurai moordernaar zoek je toch niet achter hem.

Voor Jarmusch uit de toon vallende film die absoluut zijn stempel draagt maar ook de commercie van Hollywood uitademt. Een succesvolle combinatie blijkt. Goed, met name dankzij Whitaker.

Fijne film van Jarmusch.

Na het heerlijke Broken Flowers en het tegenvallende Down by Law, nu wederom een sublieme film van Jarmusch.

Vooral zijn humor kan ik goed waarderen, lekker subtiel. Het zag er allemaal erg fijn uit qua settings. Muziek vond ik ook prima (Killah Priest ). Enkele mooie shots en het verhaal is verder niks mis mee, ook al moet je hier zeker geen diepzinnige dingen verwachten. Wél (zoals ik gewend ben van Jarmusch) een originele uitwerking, al vond ik het einde een tikje tegenvallen. Het moment dat hij de tweede beren stroper doodschiet, dat was een mooi einde geweest imo. Maar goed, verder weinig mis mee.

4.0*

Jarmusch flikt 't 'm weer! Zo ingetogen dat het enorm intens wordt, zo knap vind ik dat!

En leuk hoe hij net als bij Dead Man een bepaald genre neemt -de Samuraifilm, in Dead Man de western- en deze kneedt en uit proportie trekt en er iets heel eigens van maakt. Andere films die ik van hem zag waren eigenlijk 'gewone' genres, maar dan vanuit een andere hoek, maar deze twee films zijn veel innovatiever wat dat betreft .

Heerlijk hoe iemand films kan maken die opmerkelijk traag, maar oh zo boeiend zijn! En daar je deze film overal ziet liggen, zou je denken dat het een behoorlijk commerciële film zou zijn. Viel enorm mee! Niet dat ik het erg vind om een wat toegankelijker film van Jarmusch te zien. Hoewel, dan zou het geen Jarmusch meer zijn, dus dat zou rampzalig uitpakken.

Geweldige karakters; niet alleen Ghost Dog, maar ook natuurlijk Raymond. In eerste instantie is de relatie tussen de twee lachwekkend, vanwege de taalbarrière, maar het feit dat ze elkaar ondanks dat alles toch lijken te begrijpen maakt deze alleen maar mooi en bijzonder. Tevens de boekfragmenten uit Ghost Dogs Samurai-manual voegen veel toe aan de film. Bewijst maar weer dat Jarmusch's films allesbehalve inhoudsloos zijn. Ook de maffe gangsterfamilie was geweldig, de rappende Sonny Valerio, 't stijve lijk Ray Vargo en die dove 'Old Consigliere' maakten een prachtig trio, vooral als Louie met ze moest praten ! En natuurlijk leuk om Nobody, uit DeadMan terug te zien!

Ik hou helemaal niet van hip-hop, maar hier had de muziek een functie, die ook nog eens de sfeer versterkte! En er zaten hele mooie stukken tussen, heeft me geen moment gestoord.

Een perfecte Jarmusch, weer een film die zich vooral richt op kleine details die in andere films voor 't gemak achterwege worden gelaten. Nou ja, dat is hier niet eens zo het geal, maar je krijgt wel het gevoel de karakters door en door te kennen en ziet ze die kleine dingetjes zo uitvoeren, heel mooi is dat.

Leuk filmpje.

Mijn eerste ervaring met Jarmusch viel dus goed mee. De man heeft oog voor het visuele aspect van een film en alles is verzorgd van de locaties tot de soundtrack. Het geluidje als Ghost Dog zijn samurai-trukken bovenhaalt is een leuke toevoeging. Heel dat samurai gebeuren eigenlijk, is eens iets anders.

De zwarte humor in de film is zeer goed. Heb toch 2 keer strijk gelegen: Met de kung-fu master en die consigliere die een hartaanval krijgt.

3,5*

Jarmusch stijgt weer een (klein) beetje in m'n waardering. Na het vreselijke Limits of Control heb ik gelukkig weer genoten van één van z'n films. Een simpel verhaaltje, maar wel erg goed uitgewerkt.

Ik vond deze film vooral érg grappig. Veel scénes waar ik enorm om kon lachen, maar ook veel kleine dingetjes die minstens een glimlach wisten te veroorzaken, zoals die ''samurai zwaai'' geluidjes (of zoiets?) als Whitaker z'n pistool simpel uit het holster haalde of gewoon even bukte. Die stereotype Italiaanse Maffia figuren waren vooral erg grappig; ''you red nigger''. Daarnaast natuurlijk nog de Franse ijsjesverkoper, geweldig die conversaties tussen hem en Ghost Dog.

Voor de rest doet Whitaker z'n ding, kent de film een paar coole kills, prima - erg goed bijpassende - muziek en genoeg mooie scénes. Visueel dan wel alles behalve bijzonder en soms is het wat traag allemaal, maar ik heb me prima vermaakt.

Een hoop leuke dingen gezien in Ghost Dog: The Way of the Samurai. Sfeervol, fijn tempo en geestige dialogen. De personages stelen echter de show; de stuk voor stuk hilarische maffialeden, de Franse ijsjesverkoper en Ghost Dog zelf; stuk voor stuk interessante, kleurrijke en vooral geestige karakters. Jammer genoeg was het niveau nogal wisselend, de film begon op een gegeven moment een beetje in te zakken. Echt briljant werd het nergens, maar desondanks een erg amusante film. Nu eens op zoek naar wat ouder werk van Jarmusch.

3,5 sterren.

Beetje tamme film sloeg af en toe nergens op. Wordt er zwaar getraint met zwaarden, gebruikt hij alleen maar pistolen Verder waren die maffia mensen erg droog, ze zaten heel serieus naar cartoons te kijken enzo. Er zaten een paar mooie moorden in maar verder was dat het ook. Tevens kwam het af en toe erg leuk (vooral die franse vent was wel grappig) uit de hoek en zaten er een aantal leuke verwijzingen naar samurai dingen in.

Ik geef 2,5*

Gister weer herzien en de film stijgt iedere keer weer in mijn waardering. Prachtig hoe alles is uitgedacht, vol met details en het geheel ook zeer stijlvol uitgevoerd. Stuk voor stuk ook interessant karakters en types die een rol in het verhaal vertolken en heel duidelijk de hand van Jarmusch te herkennen, misschien wel zijn beste.

Wat me dit keer opviel was dat de tekenfilms een heel duidelijke symbolieke betekenis voor het verhaal van de film zelf hadden. Zo zagen we natuurlijk de Woody Wedpecker en vlak erna de 'echte', maar ook Felix the Cat die ongrijpbaar is en overal wel een oplossing voor heeft om ergens onderuit te komen - net als Ghost Dog die steeds weer onvindbaar is en de verkeerde voor hem wordt aangezien. Zo ook het einde met de cartoon van iemand die met een geweer zijn schot lost via de regenpijp en zo met kronkels zijn tegenstander raakt --> even later de finish van Ghost Dog door het rioolputje van de wasbak. Geniaal gedaan.

''Even if a samurai's head were to be suddenly cut off, he should still be able to perform one more action with certainty. If one becomes like a revengeful ghost and shows great determintation, though his head is cut off, he should not die.''

Zo mag het luiden volgens Hagakure: The Book of the Samurai.

Ik had geen hoge verwachtingen van deze film en dat blijkt maar weer. Meer teleurstelling dan vermaak, bijna geen vermaak wel te noemen.

Het verhaal zelf is vreemd, maar omdat het zo'n maf verhaal is leek het me enigszins wel uniek. Dat is het wel, maar niet op een al te positief zin. Het gaat over Ghost Dog, eens iemand die gered werd door een gangster. Hierna heeft hij trouw gezworen aan die persoon en is een hitman van de mafia geworden. Nadat die een opdracht uitvoerde, waar die een lid van de mafia moest doden, werd er besloten om Ghost Dog te doden. Een verhaal wat nergens op slaat dus...

Personages waren verre van boeiend, grappig of interessant. Ghost Dog leidt geen geweldig bestaan, hij woont in een krot en heeft bijna niemand anders. Zijn 'beste vriend' is een Franse ijsverkoper, die (natuurlijk) alleen maar Frans spreekt. Dus elkaar verstaan kunnen ze niet. Pearline is een klein meisje dat onder Ghost Dog woont en gewoon nieuwsgierig is om meer over hem te weten te komen. En als laatst een mafia-bende, wat bestaat uit 'the bosses', 'wise guy's' en andere leden, die dolgraag naar oude Disney cartoons kijken...

Sommige kills die hij maakt vond ik wel prachtig om te zien. Zoals zijn aanval op de mafia in een grote huis ergens in het bos en hoe die via een afvoerpijp een 'headshot' uitdeelde. Voor de rest krijg je weinig informatie. Hoe krijgt Ghost Dog betaald, hoe komt die aan zijn spullen, waarom die een hitman werd, waarom die achterna wordt gezeten, etc. etc. Je moet het gewoon doen met weinig. Daar komt het op neer. Het enige wat samurais aan hem te noemen is, is dat die een boek wat over hun manier van doen leest. Aan hem is niets anders gebleken waar je hem goed met een echte samurai kan vergelijken. Natuurlijk heeft die een zwaard, maar daar zwaait die maar 30 seconden mee en klaar...

De muziek vond ik hier slap en irritant, evenals de montage van de beelden. Zo met quotes uit boeken tussendoor of hoe beelden elkaar kruisen. Zijn muziekkeuze is ook niet geweldig, toen die in een Jaguar rondreed kreeg je een vreselijke soul/jazz-achtig muziek te horen, die goed vergelijkbaar was met een mug.

Traag, saai, nergens leuk, personages met weinig inhoud en een verhaal van '?'. Dit was dus mijn ervaring van Ghost Dog: The Way of the Samurai.

Deze ook eens geprobeerd en 'k vond het niet mis. De film heeft een erg opvallende soundtrack, ze bestaat volledig uit hiphopsongs. Je moet dan wel wat van dit soort muziek houden, anders vrees 'k er een beetje voor.

De cast deed het goed, maar van het verhaal had 'k wel wat meer verwacht. Er gebeurt eigenlijk niet zoveel in de film en het tempo ligt relatief laag. Het is toch even wennen.

Nu, eenmaal je in de schwung van de film zit, is hij wel het bekijken waard, maar 'k heb er niet direct een waw-gevoel bij. Hij is zeker niet slecht, 'k vond hem goed voor een keertje.

Misschien is de lavaboscène ook nog het vermelden waard als een van de hoogtepunten.

Forest Whitacker zet een zeer goede rol neer in deze eigenzinnige film van Jim Jarmush. Hij speelt op knappe en ingetogen wijze de huurmoordenaar Ghost Dog, die leeft volgens de erecode van de Samurai. Het script is redelijk, maar de uitwerking is echt sterk te noemen.

De film heeft een heerlijk ontspannen sfeertje. Het leven van Ghost Dog is vooral behoorlijk routinematig, maar absoluut niet vervelend om naar te kijken. Jarmusch stopt veel humor in de film met grappige Italiaanse gangsters, die niet bepaald de slimste mensen zijn die er rondlopen. Whitaker weet prima hoe hij hiermee om moet gaan. Verder is het tempo erg aangenaam, en past perfect bij de aangename luchtige sfeer die het uitstraalt. De sterke eigenzinnige soundtrack, die een soort van mix tussen hiphop en Japanse muziek lijkt, maakt de film helemaal af.

Een erg goede film, waar je heerlijk bij kunt ontspannen.

4,0*

Nog een keer gezien en ooit veel te laag beoordeeld. Dit is namelijk een van de beste van Jarmusch met zo'n geniale soundtrack, prachtige beelden, poetische vertelstijl en heel veel geweldige scenes en humor niet te vergeten. Simpel verhaaltje, maar alles wat film film maakt. 4,5*

Destijds ietwat ondergewaardeerd. Ghost Dog heeft absoluut zijn karakteristieke momenten en zet een eigenaardige toon met de brede neger die koelbloedig iedereen afmaakt en af en toe en ijsje eet. Maar ik ben nog steeds van mening dat hier meer uitgehaald had kunnen worden. Al dat gedoe met die boeken van het kleine meisje en de samuraiteksten er tussendoor begonnen me op de zenuwen te werken. Ook vind ik het nogal ontoepasselijk om iedereen naar tekenfilms te laten kijken. Éen keer kan wel, maar het bleef zich herhalen. Verder wat twijfelachtig dat een huurmoordenaar ook twee berenstropers neerknalt wanneer hij deze toevallig passeert. En vrij onhandig dat de Fransman geen één woord Engels verstaat. Soms wel geinig als je die blikken ziet van 'waar heb je het over' maar het vormde een barricade voor de rest van het verhaal. Van het einde ben ik ook geen fan; opeens laat hij zich afknallen door zijn retainer alsof er geen andere opties open waren.
Het stelen van wagens en relaxed rondrijden, de duiven, de geheime schuifbare balkjes in de vloer, de gootsteen-operatie... er zijn zeker wat positieve facetten. Jammer dat het geheel wat experimenteel overkomt.

Ik kan het er niet mee worden.

De soundtrack al het minst. Maar het verhaal is ook te flauw, en er zitten teveel gimmicks in - de tekenfilms, de Franse ijsboer - die grappig zouden kunnen zijn als ze een keer langsgekomen waren, maar de herhaling irriteert me. Net als de citaten uit het samuraihandboek. Beetje gezocht allemaal.

Forest Whitaker vind ik zeker ook niet op zijn best. Hangt maar een beetje lamlendig rond te sjokken, het komt niet echt over als een geniale acteerprestatie. De maffiafiguren kan ik ook al niet grappig vinden, het is wel wat erg cliche allemaal. En de kill met de wasbak is vooral flauw en weinig overtuigend - een riool met een maatje drieduims schroefkoppeling, da's echt nieuw voor me. Het bloed spat ook nog eens de verkeerde kant uit.

Niet echt gelukt, kortom.

Dit had een flauwe quirky-Amerikaanse-komedie kunnen zijn, het heeft er véél ingrediënten voor. In handen van Jarmusch (en evengoed van The RZA) wordt het echter een eerbetoon aan fijne dingen; oude Italiaanse gangsters, hiphop, Samurai en boeken lezen. Onmetelijk fijne film, humaan ook. Als ik het dan toch moet meten dan doe ik dat met 4, 5 *.

De Jarmusch Touch

De film mag dan op sommige plekken rommelen - de montage loopt soms wat stroef, we kennen beter camerawerk van Müller en enkele grappen hadden wat scherper geschreven en/of gebracht mogen worden - maar toch is Ghost Dog genieten van begin tot eind.

Jarmusch gooit van alles door elkaar en maakt er een postmodern feest van: een zwarte samoerai uit de hiphopscene versus cartoonverslaafde, aftandse maffiosi. Een trage actiefilm, een onderkoelde misdaadfilm, een eigentijdse western, een tragische komedie, een grappige tragedie; Ghost Dog is het allemaal.

En dan zijn er nog de geweldige rollen van Isaach de Bankolé en Gary Farmer en de fantastische soundtrack van RZA.

Heerlijk. Half puntje erbij.

Ghost Dog heeft nog weinig van zijn glans verloren. Het begint meteen goed met een heerlijke beat van RZA, en opent daarna met de titelheld die als een spook door de straten loopt, mensen passerend die hem niet opmerken. Whitaker is nou niet meteen de eerste acteur die je op je netvlies hebt staan als je aan een ongrijpbare superassassin denkt, maar met zijn onderkoelde spel is hij de juiste keuze gebleken. Overigens dacht ik dat hij zelf zijn jongere versie speelde maar dat blijkt zijn broertje Damon te zijn.

Hoewel het visueel soms niet overhoudt -dan denk ik bv aan die wat suffe videoclip effectjes als Ghost Dog aan het trainen is- blijft Ghost Dog wel boeien tot de laatste minuut, en dat is met name te danken aan het script, de leuke niet per se functionele terzijdes, de fijne soundtrack en de humor. Vooral waar de twee werelden elkaar even raken -de postduifhoudende samoerai versus de cartoonverslindende ouwe maffiosi- levert vaak de nodige grappige momenten op. Doet ook geregeld aan het werk van de Coen broers denken, waarmee Jarmusch sowieso verwant is: stuntelende criminelen, zwarte humor, aparte personages zijn ingrediënten die je ook in veel Coen-films tegenkomt. En de hartaanval van de ouwe racist lijkt overgenomen uit The Big Lebowski die een jaar eerder uitkwam maar het zal toeval zijn.

Ondertussen loopt het aantal geziene films van Jarmusch op tot een aanvaardbaar niveau en weet je ook wat je mag verwachten. Misschien toch niet onbelangrijk, al was het maar om de juiste verwachtingen te hebben als je een lukraak film ziet (van hem). Want, inhoudelijk stelt het op zich erg weinig voor, maar de flair en de luchtigheid waarmee Jarmusch zijn films benadert, zijn dikwijls zeker de moeite.

Die satirische aanpak slaagt wonderwel in de potpourri van samurai, hiphop en maffiabazen. In principe onmogelijke onderwerpen om in één film te gieten, maar Jarmusch doet het, en dan eens nog niet zo slecht ook. Alleen die boekpassages vond ik wat minder, die haalden me uit de drive van de film. Ze brachten iets te weinig bij tot wat komen ging.

Inderdaad clichématig en eenvoudig allemaal, maar het slaat wel aan. Forest Whitaker zie ik wel graag bezig, misschien niet zijn meest memorabele rol, maar heb er best van genoten.

De protagonist Ghost Dog (Forest Whitaker) is een grandioze mengeling van verbazingwekkende kalmte en zwaarmoedigheid. Een mysterieuze einzelgänger met veel gezichten. Als houder van postduiven leeft hij in een houten bouwsel op een platdak ergens in een saaie en industrieel ingerichte voorstad van New York. Hij is huurmoordenaar en leeft volgens de regels van de Samoerai zoals beschreven door Tsunetomo Yamamoto in de Hagakure. Een boek waaruit in de film veelvuldig wordt geciteerd.

Zenboeddhisme raakt aan de New Yorkse stadscultuur raakt aan de rap- en gettocultuur raakt aan de Italiaanse maffia. Het is behoorlijk veel dat Jim Jarmusch in zijn film propt. Het resultaat is een indrukwekkend drama. Een fijnzinnig gesponnen tragikomedie. Een fantastische film die behalve door een lekker pulserende sound vooral wordt gedragen door een geweldige Whitaker.

Wat een figuur. Ghost Dog is een ijskoude moordenaar die met zijn trouw aan de erecode van de Samoerai een ongelooflijke diepzinnigheid uitstraalt en de koelbloedige rust zelve is. Een melancholische held die zich als in een trance door het moderne New York beweegt en de kleine en grote absurditeiten om hem heen met een groot gevoel voor gelatenheid in zich opneemt. De man die gevoed met tijdloze Japanse wijsheden een strijd voert tegen groteske en clicématige versies van leden van de mafia die een erecode hanteren die afgezet tegen de Japanse erecode bespottelijk aanvoelt en belachelijk achterhaald is.

Jarmusch maakt met Ghost Dog: The Way of the Samurai een sfeervolle film met bizarre personages en heft met hen een loflied aan op het individualisme. De film creëert een bizarre wereld met wonderlijke intermenselijke contacten en laat op een humoristische en ongedwongen manier zien dat de menselijke waardigheid in het algemeen en in het aangezicht van de loerende dood hele voorspelbare, hele gekke en hele onverwachte kanten kan opschieten.

Ghost Dog: The Way Way of the Samurai is een schitterende parodie over traditionele sociale systemen en over modernistische maatschappelijke subculturen. En over de plaats die het individu daarin of daarbuiten inneemt. Het verhaal is ontroerend, spannend en natuurlijk heerlijk absurd en humoristisch. Het was een bijzonder fijne beleving.

De Filmkrant noemt de film een gangsterparodie, maar ik heb de film meer beleefd als een soort Pulp Fiction (Film, 1994): een postmoderne pastiche met veel verwijzingen naar eerdere films en andere culturele elementen waarbij wordt gespeeld met de conventies van de genres en de clichés op de kop worden gezet (zoals het duel tussen de good guy en de bad guy op het eind). En met veel bloed en geweld. De film neemt in die zin niet zozeer het verhaal maar wel het gegeven dat het een verhaal is serieus waarbij de verwijzingen naar cartoons en de boeken die men in de film van elkaar leent ook de film zelf beogen een cartoon of boek – letterlijk ‘pulp fiction’ – te maken. En net als in Pulp Fiction is het effect niet alleen soms wat verwarrend of grappig, maar worden de gangsters juist ook menselijker door ze oud, gebrekkig, intellectueel of cartoonliefhebbers te maken.

Inhoudelijk lijkt de film ook wat op Pulp Fiction doordat de protagonist van het verhaal, die zich Ghost Dog noemt, vernoedelijk omdat hij de volmaakte huurmoordenaar is die ‘onzichtbaar’ beweegt en z’n moorden pleegt (en als eenzame strijder staat hij in een lange filmgeschiedenis van Clint Eastwoods ‘man with no name’, gebaseerd op een personage van Kurosawa (die de film Rashômon (Film, 1950) maakte), tot Taxi Driver (Film, 1976)), in de problemen komt doordat de dochter van de maffiabaas onbedoeld op zijn pad komt; die dochter leest op dat moment het boekje Rashomon en verwijst daarmee denk ik ook naar het dilemma uit dat verhaal uit 1915 of je moet kiezen voor je zelfbehoud of voor je eer als het erop aan komt. Ghost Dog leeft volgens de oorlogs- en erecode van de samoerai volgens het boekje Hagakure, dat een begin 18de eeuwse gids is voor de samoerai, dat bovenal leert dat de samoerai elke dag de dood moet verwachten (en accepteren), waarmee het antwoord al is gegeven. Dat boekje was in zijn eigen tijd – begin 18de eeuw – overigens al achterhaald want Japan kende toen geen oorlogen en de krijgersklasse van de samoerai bestond al niet meer. Het boekje is daarmee ook een uitdrukking van nostalgie naar oude tijden. Naast de eindigheid van alle dingen – de dood die in wezen al aanwezig is terwijl de samoerai vecht – is dit anachronisme ook een thema van de film: Ghost Dog is een laatste representant van een oude cultuur van eer en opoffering (die ook qua communicatie teruggrijpt naar de oude postduif) die eveneens ten einde is want ingeruild voor een cultuur van egoïsme (maar zij kan weer herleven in een tijd van oorlog zoals in Japan tijdens WO II).

Zoals Hagakure de gids is voor Ghost Dog, gidsen citaten uit het boekje ons door het plot van de film (die tegelijk een spiegelbeeld krijgt in de gewelddadige cartoons waar de maffiabaas en z’n dochter aldoor naar kijken) die bovenal een hommage aan de Japanse samoeirai-films lijkt te zijn (critici hebben overigens vooral overeenkomsten gezien met de Franse film Le Samouraï (Film, 1967)) maar die ook transponeren naar de VS zodat een amalgaam van elementen en stijlen ontstaat (waaronder het bijeen komen van verschillende culturen zoals hiphop, middeleeuwse samoerai-cultuur en een vriendschap die een taalbarrière overwint). Het resultaat is een fascinerende en bovenal heerlijke film die zeker een van de origineelste en beste gangsterfilms is sinds Pulp Fiction.

Ghost dog had ik nog nooit eerder gezien, maar nu kwam het er dan eindelijk van. Hij heeft trouwens best veel trekjes van Léon uit 1994 die 5 jaar later verscheen. Beide films vind ik trouwens goed.

Het tempo is ook niet bijster hoog maar gezien het verhaal ook niet erg. Het zijn vooral de details die het erom doen. Die "Franse" ijscoman bijvoorbeeld. De hond en het meisje en die boot. Leuk gevonden. Daarnaast zit er een soort van komische noot in.

Het eind had voor mij niet gehoeven maar zo gaat het dan vaak in dit soort films. Beeld en geluid zijn prima verzorgd en het beeld heeft zelfs een 4k restauratie gekregen. Top!

Film 4,0

Beeld 4,5

Geluid 4,5

Fijne, gezapige film wederom van Jim Jarmusch. Zijn hand is wel duidelijk herkenbaar met het slome tempo, maar er zit meer geweld in dan ik van zijn andere films gewend ben.

Het is een film dat het vooral moet hebben van een aantal leuke scènes, zoals de conversaties tussen Ghost Dog en de Franssprekende ijsventer. Leuk om te zien dat ze regelmatig naast elkaar praatten, maar eigenlijk beide hetzelfde zegden. Ook de scène waar Louie op het matje geroepen wordt bij de 3 Italianen is een erg leuke scène, net zoals de liquidatie van de maffialeden in het grote huis.

Verder heb ik regelmatig met een glimlach op mijn gezicht zitten kijken (Ghost Dog die zijn pistool in zijn holster steekt zoals een Samurai zijn zwaard zou wegsteken), maar bij Jarmusch is het toch net iets te vaak van dit gemiddelde niveau. Enkel Down by Law is de enige echte topper die ik tot nu toe van hem ben tegengekomen.

3*