Snuf de Hond in Oorlogstijd (2008)

Oef. Dit was niet best.

Visueel gezien wel aardig, dito met de muziek. Maar waar het zo goed als altijd aan schort bij de films van De Jong is het scenario. Zo ook hier. Knullige, niet lekker bekkende, maar vooral erg uitleggerige dialogen en in een later stadium worden het zelfs stupide one-liners (met "Houdt het dan nooit op" als toch wel enigzins onbedoeld grappig hoogtepunt).

Zou reuze benieuwd zijn naar een film van De Jong die zich vandaag de dag zou afspelen. Hoop dan op een minder oubollig en clichématige film.

1,5* voor Snuf.

Zo slecht vond ik hem niet. Die oneliners op het eind waren inderdaad wel tergend, maar door de boot genomen is Snuf een redelijke kinderfilm. Het scenario is inderdaad behoorlijk duf, dat wel. Vooral aan het eind wordt dat zorgwekkend slecht zelfs ("we hebben gewonnen hoor... als we Snuf niet hadden!"). Hoop onwaarschijnlijkheden ook, maar ik vraag me af of een kind dat erg zal vinden. Snuf is af en toe een redelijke belediging voor het intellect van alle papa's en mama's die meegaan, maar voor de kiddies is hij vast wel leuk. Peter Post als nazi-officier was hilarisch overigens.

"(...) Deze voorbeelden geven aan dat de film, ondanks haar serieuze bedoelingen en interessante insteek, zelfs de beoogde doelgroep - de jongste kijker - niet serieus neemt. En dit is zorgelijk, niet alleen vanwege de serieuze onderwerpen - de oorlog, de Jodenvervolging, onderduiken, dood en honger - die de film behandelt, maar ook omdat men kennelijk denkt dat dit alles zomaar geaccepteerd wordt door de (jonge) kijker. Overigens is dit geheel in lijn met het karkater van het hoofdpersonage van de film. Want ondanks alles wat hij meemaakt, is Tom aan het eind van de film nog net zo naïef en onvolwassen als in het begin. Het is te hopen dat de Nederlandse jeugd intelligenter is dan de makers ons hier willen doen geloven.

Dat het vooral het scenario is dat faalt, blijkt ook uit de laatste sequentie van de film. Vanaf het moment dat Tom en Mirjam (en Snuf!) doorhebben wie de verrader is - de kijker weet dat inmiddels al lang - bestaat de film uit een opeenvolging van scènes, waarin de ene gekunstelde one-liner volgt na de andere. Zo weet Mirjam midden in een clichématige dialoogscène alle teksten te overtreffen door tussen neus en lippen door en met serieus gezicht op te merken: "Houdt het dan nooit op?". Deze knipoog naar Zwartboek is op zichzelf al komisch, ware het niet dat hij in de gebruikte context helemaal voor hilariteit zorgt. Want komisch bedoeld was hij zeker niet.

Op deze wijze hobbelt de film vervolgens nog zo'n tien minuten door naar het einde, waarbij geen enkel personage de kans onbenut laat om even op te merken dat we alles te danken hebben gehad aan Snuf: "Als we Snuf toch niet hadden!", klinkt het regelmatig gekunsteld. De groepsknuffel - inclusief Snuf - aan het eind, die niet zou misstaan in een willekeurige aflevering van Dr. Phil, maakt het plaatje vervolgens compleet. Snuf de Hond in Oorlogstijd wil het jonge publiek veel vertellen over de oorlog, maar toont uiteindelijk dat een technisch goed verzorgde film niks voorstelt als het scenario op elk front (flink) tekort komt."

Complete recensie

Had De Jong met "De Scheepsjongens van Bontekoe" enigzins mijn vertrouwen gewonnen, na een reeks uiterst matige films die eraan vooraf ging, levert hij nu met deze prent ongelooflijk beroerd werk af. Enorm beroerd en totaal ongeloofwaardig scenario met stupide dialogen, slecht spel, tenenkrommende score en camerawerk dat er nog slechter uitziet dan dat van de lokale omroep op Schiermonnikoog. 1*

Redelijke film, maaar toch niet zo als ik verwacht had. Het boek was destijds erg spannend en daar merkte ik in deze film helaas niet al teveel van. Alles is behoorlijk voorspelbaar en sommige zaken niet altijd even realistisch. De aankleding van de film is best goed en eigenlijk weinig op aan te merken. Het acteerwerk is redelijk, al is de keuze van een Nederlander als Duitse commandant natuurlijk wel erg slecht. Verder is het best een vermakelijke film.

2,5*

Gemiddelde Nederlandse jeugdfilm.

Oftewel geen hoogvlieger. Slecht acteerwerk, een flinterdun verhaal en zeer clichématig. Er bestaan wel goede jeugdfilms uit de Nederlandse stal, maar deze zit daar niet bij. Meer onderhoudend dan vermakelijk.

Zeker een mooie film! Ik houd niet zo heel erg van honden, maar in films vind ik ze toch altijd een mooie rol hebben. Een voorbeeld was al bijvoorbeeld Lassie, maar ook Snuf mag zich hierbij aansluiten. Het acteerwerk was goed, in het begin ergerde ik me een beetje aan Tom, maar dat wordt steeds beter en ook de film dus.. Het eindresultaat was in mijn ogen in ieder geval erg mooi.

4,0*

Leuke film wat zich afspeelt in de tweede wereld oorlog, het zag er allemaal best oke uit.

Acteren was ook goed en die hond was helemaal top.

Btw ook diegene die Duitsers speelde waren ook heel goed.

3 sterren

Hmmm ik heb mijn bedenkingen bij deze film.

Er zitten heel wat fouten in. Sneeuw in het midden van de zomer blijkbaar want de bomen hadden bladeren. Mais werd pas rond 1950 geteeld, en dan stonden ze zeker nog niet in rechte rijen. Die zaken zowat die in mijn ogen afdoen.

Echter is de sfeer wel zeer goed en ook goed in elkaar geplaatst.

Voor kinderen zeker een aanrader rond de 8-12 jaar.

Ik geef het een 2.5 maar kan neigen naar een 3.

Brave Avontuur / Familie film, geïnspireerd op boekenreeks van Piet Prins over een heldhaftige viervoeter.

Tom ( Tom van Kalmthout) heeft een hekel aan Duitsers, omdat zijn ouders zijn omgekomen bij het bombardement op Rotterdam in 1940. Het enige Duitse waar hij wel van houdt is zijn hond, de Duitse herder Snuf (gespeeld door drie verschillende honden). Samen met Snuf probeert Tom een neergestorte geallieerde piloot (Bas Muijs) te verbergen voor de Duitsers.

Deze film heeft een oorlogstintje door alle onderduikers, landverraders en bombardementen, maar het is toch vooral een ietwat trage familiefilm over een jongen en de band met zijn hond. Het cliché wordt niet geschuwd en ook die ene goede Duitser is weer van de partij.

Ondanks de minimale middelen, een aangenaam polderavontuur dat er fraai uitziet en lekker wegkijkt (vooral voor kinderen).

Dat ik Snuf de Hond nog nooit gezien heb mag best een verrassing genoemd worden, want de boekenreeks van Piet Prins is me toch jeugdsentiment van de bovenste plank en wat waren dit goede verhalen en mooie boeken. Zo uit het hoofd meen ik dat ik een stuk of vijf a zes op zolder liggen heb. Toch kon ik me er nooit toe zetten om er aan te beginnen hoofdzakelijk vanwege het kinderlijk perspectief dat mij nooit zo goed ligt. Maar dat bleek achteraf mee te vallen, toch een succes werd dit niet want Snuf de Hond viel best wel tegen.

Heel vers ligt het allemaal niet meer in het geheugen dus is het best even zoeken hoe het ook alweer zit met de oorlogswees die bij zijn oom in Friesland terecht komt. En ik moet zeggen dat de moffen het kennelijk maar druk hebben met de opstandige Friezen, want er komt nogal eens een handvol Duitsers voorbij. De productie lijkt in die zin één die met zorg is uitgevoerd, de locaties en het tijdsbeeld zijn aardig, hier en daar is er plek voor een beetje humor zoals Snuf die zijn ogen dicht doet bij de scène met de hooivork, buiten dat is er natuurlijk maar één ster in de film en dat is de prachtige herdershond zelf. Daarnaast zijn bekende Friese acteurs als Steven de Jong en Rense Westra leuk.

Het zijn de pluspunten in een film die toch vooral één hele grote dissonant kent en dat is Tom zelf die ik vanaf het begin te brutaal en mondig vind. Iets dat ik niet in het boek nog in het tijdsbeeld kan plaatsen en helaas wordt er niet beter op. Want zijn gebruikelijke gebral wat hij wel niet zal tegen de Duitsers en dat verder iedereen een lafbek is begint na de eerste keer al flauw te worden en na de tweede keer is die grote bek echt stuitend te noemen. En helaas gaat het maar door en zien we nergens een 'realistisch' beeld van een oorlogswees net trauma. Maar helaas blijft het niet alleen bij Tom met de slechte punten. Want de Duits officier die om niets met granaten begint te gooien is je reinste kolder. Net als het zogenaamde beeld van de Duitsers zelf want op één uitzondering na wordt er wel een heel fout en overdreven beeld geschetst van de uber gemene en sadistisch Moffen. Mocht men de jeugd nog willen overtuigen van de slechtheid van Duitsers dan is dat bij deze wel gelukt.

En zo valt deze Snuf de Hond best wel tegen en vergiste ik me dus niet bij mijn voorgevoel de film links te laten liggen. Heb zowaar zin gekregen het boek weer eens door te bladeren en te kijken of ik de serie compleet kan krijg want van de films hoeven we niet veel te verwachten.