Tampopo (1985)

Je kan veel over film lullen, over meningen en hoe die tussen mensen onderling verschillen, maar soms zijn er ook feiten. Feit is dat je na het zien van deze film gewoon verdomd veel zin hebt in een kom dampend hete ramen.

Leuk filmpje dit, had er eigenlijk niet zoveel van verwacht, maar viel me allemaal goed mee. Humor is niet supergrappig, eerder het soort dat na een tijdje op je gevoel gaat werken en een lichte glimlach boventovert. Film wijkt ook redelijk wat af van z'n hoofdverhaallijn, maar steeds met leuke sketches en nieuwe visies op voedsel, zodat het allemaal aangenaam blijft wegkijken.

Visueel iets te pover, afgezien van enkele mooie shots (beide heren in het gras na hun vechtpartij - die me trouwens ernstig aan Porco Rosso deed denken) en verder ook een redelijk doorsnee filmpje.

De humor en het aparte, maar wonderwel geslaagde, onderwerp maken dit filmpje niet tot een must maar wel tot een erg aangenaam tussendoortje. En je kan maar beter met een volle maag beginnen, anders loopt het fout af.

3.5*

Gisteren gezien op school. Wat een heerlijke film is dit zeg! Ja het concept is zeer simpel. Maar het is dan ook een comedy, waarbij de humor wat mij betreft veel en veel belangrijker is dan een origineel verhaal. In dit geval is de humor zeer geslaagd. Het helpt natuurlijk ook wel als je een beetje achtergrond kennis hebt wat betreft Japanners en hun liefde voor ramen noodles.

Zelf at ik wel zo nu en dan instant noodles, maar ik had er niets speciaals mee. Tot ik vorige zomer in Japan in echte ramen shops gegeten had. M'n vriendin (ook japans) legde me stap voor stap uit hoe ik het beste de ramen kon eten. Eerst even dit, dan dat proeven, dan zus etc. etc. Sowieso zijn Japanners in het algemeen zeer gepassioneerd over eten. Wat dat betreft is Tampopo een logisch product van de Japanse cultuur. In Nederland zou een dergelijke film gewoon niet kloppen. Hoewel ik moet zeggen dat ik inmiddels persoonlijk wel veel meer passie heb gekregen voor koken en eten.

Het prachtige van de film is de dedicatie waarmee Tampopo en haar companen de ramen shop tot een succes willen maken. Tampopo onderwerpt zich als een echte student aan Goro. Die dedicatie lijkt ook iets heel Japans te zijn. Hard werken, je niet laten verleiden door romances (de duidelijke vonken tussen Goro en Tampopo worden opzij gelaten voor het grotere doel), het past opnieuw precies in de Japanse cultuur.

Ook de personages zijn geweldig en passen als een puzzel bij elkaar. Ik vond Tampopo een beeldschone vrouw die haar rol uitstekend speelt. Ook Goro is ontzettend cool als Japanse moderne cowboy (met z'n hoed zelfs in bad op!). Daarnaast vind ik ook de mafia baas cool, als hij het publiek aanspreekt aan het begin van de film.

Ik hoop dat deze film nog eens uitkomt op DVD. Ik wil hem absoluut in mijn collectie hebben

Halverwege de film begon het eten bij mij hoor. Hier krijg je honger van. 'Tampopo' blinkt uit in haar sfeer en de leuke personages die eten en eten klaarmaken. Dit gecombineerd met een heerlijk portie humor. Noodles zijn lekker, soepje, wat fijne ingrediënten.. kom maar op. Na het zien van deze prent waardeer je de kom met inhoud nog veel meer. Ik krijg altijd zin in eten als ik Aziaten zie eten, maar hier wordt het wel erg bont gemaakt. Ik heb genoten. Een film om vaker te zien in de toekomst. Dikke voldoende.

De film is twee uur lang geouwehoer over en spelen met eten en kon me nauwelijks boeien. De film is niet spannend, niet ontroerend en niet grappig. De film bezit weliswaar humor maar het is een flauwe kluchthumor die meestal nog geen glimlach op m’n gezicht kon brengen. Het westernverhaaltje rondom het eten vervangt het gebruikelijke geweld door eten en doordat alles in de film over eten gaat en iedereen in de film geobsesseerd is door eten, verheft de film eten tot een soort religie hetgeen de Japanse cultuur zou weerspiegelen. Maar meer nog is de associatie met seks voelbaar; vanwege de combinatie van klucht en erotische aanbidding van voedsel is de film in wezen een soort Tirolerseksfilm die de seks heeft vervangen door eten (omgekeerd herinner ik me ook een documentaire op TV over de Japanse obsessie om eten te gebruiken bij de seks zoals het gangsterstel in de film doet). Waarschijnlijk omdat ik geen Japanner ben interesseert dat eten mij niet zo en had ik liever een echte western of Tirolerseksfilm gezien.

Pas goed over de helft besefte ik me pas dat dit eigenlijk een make-overfilm is, alleen niet met een vrouw als lijdend voorwerp maar een restaurant. Slim gedaan, want make-overfilms hebben vrijwel altijd de problematische insteek dat ‘verbeterde’ vrouwen met hun nieuwe uiterlijk en/of stijl eindelijk in smaak vallen bij mannen die hen voorheen nooit opmerkten. Bij restaurants is een dergelijke metamorfose heel wat beter te verdragen, omdat die juist bestaan bij de gratie van de bezoekers. En het aardige aan Tampopo is dat aan de kern van het restaurant niets wordt veranderd; het is enkel de uitvoering die wordt geperfectioneerd. Wat dan wel weer schuurt, is het gegeven dat het restaurant gepersonifieerd wordt door een vrouw wiens kookkunsten vijf mannen moeten zien te bekoren. Een daarvan ontwikkelt zelfs romantische gevoelens voor haar wanneer zij zich ontwikkeld heeft tot serieus te nemen kokkin. Pygmalion anyone? Desondanks zeer smakelijk.

"Liefde gaat door de maag", zo vat ik de heerlijk absurdistische arthouse klassieker Tampopo maar even samen. Maar "zien eten doet eten" is net zo goed passend, want na het zien van Tampopo was de verleiding wel erg groot om naar mijn favoriete restaurant in de stad te snellen (niet gedaan overigens).

Tampopo is de hoofdpersoon in de film, een weduwe die haar zoontje opvoedt en een kleine uitspanning bestiert waar zij het bekende Japanse noedelgerecht Ramen serveert. Helaas blijft de klandizie weg en zodoende krijgt Tampopo hulp van een stel 'cowboys' om uiteindelijk de lekkerste Ramen van de stad te kunnen serveren.

Altijd lastig om oudere films op waarde te schatten, maar Tampopo heeft mij aardig kunnen bekoren. Er zit een aantal heel grappige scenes in de film en de makers hebben/hadden duidelijk een grote voorliefde voor voedsel en alles wat met eten te maken heeft. Er zit veel vaart in de film, waarbij de scenes kort maar krachtig zijn. Keerzijde is dat het soms wat fragmentarisch aandoet en dat sommige scenes weinig toevoegen aan de plot, maar er wat bijgesleept lijken te zijn. Desalniettemin mag Tampopo gerust een tijdloos document genoemd worden.

Op MM zag ik dat deze film uit 1985 weer in de bioscoop ging draaien en na het lezen van het plot en wat reactie werd ik nieuwsgierig. Het ik moet zeggen het is een bijzonder vreemd allegaartje van veel verschillende filmgenres (western, gangster, Franse cinema, slapstick) met als hoofdthema; "Eten."

Als opzet lijkt de film op een Western maar dan één zonder echte cowboy's en gaat het over het maken (en genieten) van ramen (Japanse noedels) Tampopo (paardenbloem) onderneemt met de hulp van twee truckers Goro en Gun (gekleed als John Wayne) een zoektocht naar de perfecte ramen en ondertussen leren en zien we alle bijkomstige rituelen. Tevens worden via een aantal andere verhaallijnen alle dagelijkse, erotische, eigenaardige, levensverlengende en levensbedreigende eigenschappen van eten gepresenteerd. Waarbij de erotische verhaal meerdere keren terugkeert in de vorm van dezelfde wit pak geklede yakuza en zijn liefje, die voedsel op een zeer erotische wijze nuttigen en beleven.

De film is niet zo 1,2,3 in een hokje te plaatsen, echter vond ik het een zeer fijne sensuele, obscene en komische film over onze relatie tussen eten, seks en de dood, soms zelfs getoond in dezelfde scène.

Mocht Mel Brooks met 'Blazing Saddles' (1973) meer interesse hebben in noodles, suggestieve seksuele handelingen met rauwe etenswaren en de Japanse grootstad, dan zou zijn klassieker zoiets zijn geworden als 'Tampopo' (1985). Het is alweer een tijd geleden dat ik zo ongegeneerd van mijn bioscoopstoel rolde van het lachen, omdat een komedie precies die balans weet te vinden tussen sterke grappen, schunnigheden, slapstick en de soort algehele vreemdheid waar Japanse cineasten om bekend staan. De personages zijn ook zulke leuke archetypes. Of het de blijmoedige Gorô (Tsutomu Yamazaki) is die met cowboyhoed, grote riem, leren laarzen en Amerikaanse truck- en met een tronie die uit dezelfde mannenrots lijkt gehouwen als die van Clint Eastwood - een noodlijdend noodle-zaakje bestiert. Of de vrolijke wervelwind Tampopo (Nobuko Miyamoto) die dan weer ingetogen en dan weer hyperactief door het beeld raast. Of de yakuza-baas Man in White Suit (Kôji Yakusho) die de hele film eetseks heeft of keurig de clichés volgt van een gangsterdrama, terwijl hij verder geen enkele andere functie in de verhaallijn heeft dan dat hij de vierde wand breekt. En dan al die andere sketches eromheen waarin etenswaren zowel de sociale etiquette als de machtsverschillen tussen personages blootleggen. Waarschuwing vooraf voor de gevoelige eter: er wordt á la Sergio Leone veel ingezoomd op etende mensen. Kan traumatisch zijn!

Iets dat me altijd opvalt bij Aziatische films is dat eten een centrale plaats inneemt, veel meer dan in de Amerikaanse of Europese cinema. En dan is er dus deze film die eten echt als algeheel thema heeft. En ik kreeg er trek van.

De film kent een centraal verhaal over een vrouw die goede ramen wil maken, verder een gangster die met zijn aantrekkelijke vriendin seks heeft en dingen met eten doet en daarnaast een hele rits losse sketches die rond eten zijn opgebouwd. En die sketches zijn vaak absurd, zoals een tafel spaghetti slurpende vrouwen, een haast overleden vrouw die nog moet koken, en iets met een eidooier (ik denk niet dit ooit eerder gezien te hebben). Het is geen komedie die me doet schaterlachen, wel één voor een fijne glimlach. En dat maakt gewoon dat het een fijne film is om te zien.

Verder is de heel heel erg jaren 80 visueel. Niet per se mooi, wel opvallend gebruik van zoom, een techniek die je tegenwoordig nauwelijks meer ziet. En allicht duurt de film net wat te lang. Maar voor de originaliteit naar boven afgerond: 4,0*.

Fijne film zeg! Ik heb me prima vermaakt en ondanks de lange speelduur, bleef het boeiend van begin tot eind. Erg origineel, soms erg sensueel en ook komisch en eetlust opwekkend. Goed acteerwerk. Een zeer memorabele film, wat mij betreft. 4,5*

Een film over eten. Centraal staat het opkalefateren van een noodlijdend ramenrestaurantje. Met enige regelmaat worden kolderieke intermezzo’s ingelast met korte scènes, die op een of andere manier ook met eten te maken hebben. De scène met de eierdooier vond ik wel heel bijzonder. Al even bijzonder was dat de aftiteling ondersteund wordt door een lieflijke close-up van borstvoeding én de klanken van een Amsterdams straatorgel met de Jordaan-hit "Aan de voet van de oude Wester”. Je moet het maar verzinnen. Al met al een erg geslaagde, soms hilarische komedie, zij het met enige bijwerking want je houdt er trek aan over. Ik althans.

Een film die de focus legt op eten heeft toch steeds iets magisch. Het moet zijn dat ik van lekker eten hou, maar ook de culturele gebruiken en gewoontes komen dan ook vaak naar voren. Steeds verrassend en fris, vaak met een prima regie en camerahantering. Technisch zijn dergelijke films goed verzorgd.

Deze Tampopo gaat nog een klein stapje verder door er ook nog een speels humoristisch element aan toe te voegen. De energieke Goro werkt aanstekelijk voor zowel de rustige Tampopo als voor de kijker. De film straalt één en al vreugde en energie uit.

De scène met de "egg kiss" was wel heel bijzonder, maar dat verre van het enige. Fijne film met talloze bijzondere (eet)scènes.

Bedankt Canvas voor je zomerprogrammatie qua films. De tweede uit de rij die voor mij de volle vijf sterren verdient. Onwaarschijnlijk charmante film die je meteen honger doet krijgen in een kom dampend hete ramen (nog nooit gegeten volgens mij). Met momenten best eigenaardig intermezzo's maar uit alles spat de liefde voor het onderwerp af.

Niet heel boeiend.

Erg Aziatische film die z'n eigen taferelen erg de hemel in prijst. Zowat alles binnen deze film loopt over van de Aziatische culturen, maar laat dat dan precies een deel zijn waar ik niet al te veel mee heb. Voor een komedie mag het dan net wat aparter uit de hoek komen, uiteindelijk blijft het toch flauwtjes.

Mij ook een beetje een raadsel waarom de film zo hoog wordt beoordeelt. Het meest merkwaardige aan de film is dat er romantiek wordt vermengt met eten. Het zal vast een diepere boodschap hebben die ik wellicht over het hoofd zie, maar om de film daarvoor in de hemel te prijzen? Humor zelf sloeg ook niet erg bij me aan. Waar ik vooral van kon genieten waren de omgevingen evenals het spelen met geluid.

Een film die je een beetje zin laat hebben in noedels of ramen, maar om het echt als een soort meesterwerk te beschouwen? Ik denk het niet. Het was redelijk vlot voor wat het is, er zit een aardig verhaal in, maar dit soort resultaten zullen nooit mijn ding zijn. Nog een zogenaamde topper die ik van mijn lijst kan afstrepen, en op naar de volgende.

Weet niet als "Ramen" lekker is, maar deze "Tampopo" heeft wel goed gesmaakt.

Een aaneenschakeling van grappige situaties doorspekt met filmische vondsten die doorgaans een satirische blik werpen op eetculturen (zelfs de borstvoeding ontsnapt niet), etiquette, gulzigheid enz met daarnaast ook nog, naast het culinaire, een luchtige blik op het westerse filmgenre met zijn vele cliché's en banale sentimentaliteit.

Een soort total-film eigenlijk.

Kleurrijk en amusant, maar de freewheelende stijl is soms wel iets teveel van het goede.

Zal tegenwoordig wel een stuk beter bij het Westerse publiek resoneren dan medio jaren ‘80 denk ik.

Hoogst vermakelijk.

Het is moeilijk voor te stellen dat deze film ergens anders gemaakt zou worden dan in Japan. Een simpele, primaire levensbehoefte als voeding wordt er tot kunst verheven en alle factoren die eraan bijdragen worden met die kenmerkende aandacht voor techniek, details en spirituele metaforen uiteengezet. Dat het een balans weet te vinden met die al net zo kenmerkende kolderieke toon en bovendien de centrale verafgoding van smaak van een hilarisch randje wansmaak weet te voorzien zonder uit de bocht te vliegen, is niet alleen uniek maar bovendien een kundige koorddans te noemen.

Het is te vergeven dat de film er audiovisueel wat provisorisch mee voor de dag komt, met die (charmante) knip-en-plak geluidseffecten, guerrilla-achtige belichting en corny scene-overgangen; het draagt allemaal bij aan de aanstekelijke en goedhartige missie om Tampopo’s hole in the wall ramen shop om te toveren tot een grade-A delicatessen restaurant. Het hele western-format is een gimmick die slechts op bepaalde momenten op de voorgrond treedt, maar een aangenaam kersje op de taart vormt.

Niet iedere sketch is even grappig en het episodisch karakter begint de film op een gegeven moment wel parten te spelen in combinatie met de speelduur, maar voor mij bleef het allemaal binnen de grenzen. Bovendien zorgt het tempo ervoor dat de mindere fragmenten snel voorbijgaan.

Voor mij een (eet)cultuur met finesse blootgelegd, in een filmisch jasje dat karakteristiek aandoet voor het land van afkomst, maar ik ken toch weinig films die ermee te vergelijken zijn. En nu zo snel mogelijk de honger stillen met een kom noodles. 4*