Morgan (2016)

De eerste film die bij me opkwam om mee te vergelijken is Splice die ik toch stukken beter vond.

Positief is de uitstekende cast en goede spanningopbouw.

Nadeel is dat je van in het begin al voelt dat het slecht zit met het Dna geklooi.

De finale is totaal ongeloofwaardig en te voorspelbaar.

Wel leuk om de keigoede acteur Paul Giamatti nog eens op dreef te zien.

Goed om eens gezien te hebben maar had toch iets meer verwacht van de zoon van Ridley Scott.

Morgan

Zoekend naar een film voor de Firday Night Movie Night waren we gestuit op Morgan wat, op het eerste oog er uitstekend uitzag maar achteraf was de film toch donders slecht. De film heeft geen toevoegende waarde en komt eigenlijk op niks uit. De film is gebaseerd op een slecht verhaal en de uitwerking laat dat ook wel zien, die was ook niet al te goed.

Dat de film “Morgan” zich aan de wensen overlaat is duidelijk te merken aan de start van de film, de film kent geen power nog feelings waardoor je eigenlijk al bij de beginnende minuten op instorten staat, traag, saai en zonder spektakel dendert Morgan voort.

Ik heb eigenlijk niet al te veel te vertellen over de film “Morgan”. De gehele film vond ik gewoon saai, het verhaal onder andere ook. De film verteld een verhaal wat erg leek op de film Ex Machina (2015) die mij wel erg beviel. Het concept van deze film is gewoon erg slecht en ik heb me totaal NIET vermaakt, slechte beginner voor de maand december, jammer!

0.5*

Aardige sci-fi thriller met een interessant gegeven; een hoogontwikkeld wezen gecreëerd in een laboratorium. Een vergelijling met Ex Machina is al snel gemaakt, helaas haalt deze film dat niveau bij lange na niet. Het verhaal is vrij simpel en het acteerwerk is niet al te sterk. De enige die echt goed speelt is Giamatti, zijn scène is wat mij betreft dan ook het hoogtepunt van de film. Verder ziet het er allemaal wat mager uit en bij het slotgevecht wordt elke klap (of trap) vanuit een andere camerahoek gefilmd. Behoorlijk irritant, waarschijnlijk om het gebrek aan vechtkunst te verbloemen. De leuke twist aan het einde geeft het nèt dat kleine beetje extra waardoor ik toch op een voldoende uitkom.

Verdienstelijk maar verder weinig bijzonder debuut van één van de zoons van Ridley Scott, Luke (zijn broer Jake is overigens ook filmregisseur, net als halfzus Jordan). Papa deed de produktie. De film begint vrij traag en is door de vlakke personages aanvankelijk aan de saaie kant, maar gelukkig wordt één en ander een stuk energieker wanneer Paul Giamatti zijn intrede doet. Daarna ontpopt de film zich tot een vlotte, zij het vrij doorsnee gefilmde en gemonteerde thriller. Enig talent kan zoon Luke niet ontkent worden, maar of er een nieuwe Ridley in hem schuilt...

Een film over een laboratorium waar een genetisch gemanipuleerde levensvorm genaamd Morgan wordt gemaakt. De vergelijking met Ex Machina (2015) is bij deze film al heel vaak gemaakt. Grotendeels is dat terecht, want het eerste deel van de film doet wel heel veel aan Ex Machina denken. Zoveel dat je het gerust jatwerk mag noemen, de opening, de soundtrack, het begin van het verhaal, de locatie (binnen en buiten), de glazen wand, de bewakingscamera's, het electronisch slot, de visuele stijl en zelfs het camerawerk is afgekeken. De eerste helft lijkt wel een soort van goedkope remake voor de TV.

Het tweede deel is een heel ander verhaal. In die tweede helft valt er niets meer af te kijken, het verhaal loopt anders, is in die zin origineel, de actie neemt toe en het laat zien dat dit, in tegenstelling tot Ex Machina, een scifihorror is, al is het einde wel een beetje flauw. In de eerste helft merk je, los van het iets andere verhaalverloop, wel dat de verschillen in de kwaliteit zitten. De dialogen zijn matig, vrij cliché en niet subtiel. Maar ondanks dat moet ik bekennen dat het best fijn wegkijkt en voor liefhebbers van een rustige scifihorror is het wel te genieten. Ik hou het op 3*.

Redelijke thriller. Het verhaal hebben we eerder gezien en is niet bijster origineel. De uitwerking had beter gekund. Het eerste deel is best aardig. Daar wordt de spanning langzaam opgevoerd en worden vragen beetje bij beetje beantwoord. Richting het tweede deel verandert de film in een ordinaire actiefilm. Best leuk, maar voldoet niet aan de verwachting. De actiescenes zijn redelijk. De twist op het eind is goed gevonden en komt nog als een aangename verrassing. De cast doet het op de automatische piloot, niemand springt er uit. 3.0/3.5

“Morgan” begint met mysterie en geheimzinnigheid en creëert zodoende een erg leuk sfeertje vol onheilspellende en raadselachtige tipjes die de verwachting wekken heel subtiel naar een boeiende verhaalkern te zullen gaan leiden.
Dat gebeurt niet. Na de introductie van de personages en de plompe onthulling van het grootste geheim (en tevens de verhaalkern), is het met het mysterieuze aspect in de film grotendeels gedaan. Er blijft natuurlijk nog wel wat mysterie hangen, maar de subtiele spanning is echt wel snel verdwenen. De film verandert zomaar in een reguliere actiefilm zonder veel diepgang. Verandert zomaar in een doorsnee film met actie- en gevechtscènes die niet wezenlijk verschillen van welke andere film uit dat genre dan ook.
Dat de actie is opgehangen aan een scifi-achtige insteek is natuurlijk wel onderscheidend, maar dat onderscheid valt na verloop van tijd weg. Dat speciale tintje wordt niet subtiel uitgespeeld, komt op het tweede plan en voorkomt derhalve niet dat we al snel in een film met weinig laag (en veel actie) belanden.
De personages in de film zijn dan logischerwijs ook niet heel gelaagd en boeiend. Wel is het verfrissend dat de beide hoofdpersonages (de actiefiguren) vrouw zijn. Bij beide vrouwelijke hoofdpersonages is trouwens in tegenstelling tot de overige personages wel voorzichtig enige karaktervorming merkbaar. Helaas zie je dat beetje opbouw in reliëf bij de vrouwen eigenlijk alleen in de veelbelovende introductiefase. Want net zoals dat geldt voor het verhaal, verdwijnt daarna ook bij hen elke diepgang ten faveure van de actie. Het zet niet door.
Het leitmotiv in het verhaal is erg onzinnig, erg overdreven aangezet en erg storend. Het gaat om de onwaarschijnlijke affectie die de geleerden voor het onderzoeksobject aan de dag leggen. De affectie voor kunstmens Morgan. Affectie die erg ver gaat, tamelijk pathetisch overkomt en absoluut niet professioneel is. Ik begrijp het wel, hoor. Dat affectieve gedrag helpt de film natuurlijk lekker op gang. Het object moet beschermd worden tegen pottenkijkers en die gedachtengang zet de boel op scherp en de actie in werking. Het is een truc die de film heel simpel vlot trekt, maar ook een truc die helaas alle psychologische diepzinnigheid uit de film weert en zo alle lekkere verwachtingen vermoordt. Heel onbevredigend.
Is “Morgan” dan een slechte film? Nee, denk het niet. “Morgan” is tot op zekere hoogte heus een vermakelijke film. Mijn verwachtingen waren gewoon hoger gespannen en dan is de consequentie dat teleurstelling de kop opsteekt.
Teleurstelling over de magere scifi-laag en over elke andere laag. Teleurstelling over het lichte suspensegehalte. Teleurstelling over de holle uitbouw van de psychologische verhoudingen. Teleurstelling over de weinige subtiele en weinig fantasierijke verhaalloop.
Ja, gewoon teleurstelling dus.
Het maakt “Morgan” tot magere doorsnee. Een reguliere actiefilm met een voorspelbaar twistje.
Het is wat het is. Ik had er al snel genoeg van.

“Look, this wasn't Morgan's fault.

It was my fault. Really.

I was, like...careless.”

De mens is altijd gefascineerd geweest door het onderwerp artificiële intelligentie. Ofwel trachtte men een naar behoren functionerend levend wezen te creëren door gebruik te maken van menselijke resten zoals in “Frankenstein”. In de meeste gevallen is het een hightech ontwerp waarin artificiële intelligentie wordt verwerkt zoals in “Ex Machina” en “Uncanny”. In “Closer to God” is het clonen van een menselijk wezen het centrale onderwerp. Of zoals in “Splice” waar het manipuleren van DNA van verschillende organismen een redelijk bizar wezen oplevert. Morgan (Anya Taylor-Joy) is het resultaat van synthetisch DNA en nanotechnologie toepassingen op het neuraal netwerk van een organisme. Het is een zich snel ontwikkelend menselijk uitziend wezen wiens intelligentie en lichamelijke verhoudingen exponentieel groeien. Zoals Dr. Ziegler (Toby Jones) het enthousiast verwoorde : “A hybrid biological organism with the capacity for autonomous decision-making and sophisticated emotional responses”.

Maar zoals altijd zitten er in deze schijnbaar perfecte creatie ook wel eens gebreken. Zoals in alle hierboven opgenoemde gelijkaardige verhalen worden diegenen, die de taak als schepper van menselijk leven (in religieuze kringen zou het woord Goddelijke interventie snel vallen) op zich hebben genomen, slachtoffer van hun eigen creatie. Dat kon ook Dr. Kathy Grieff (Jennifer Jason “The Hateful Eight” Leigh) aan den lijve ondervinden. Een praatsessie met Morgan, die plotsklaps in een Franse colère schiet, eindigt met een gepiercet oog. Maar net zoals alle andere wetenschappers die zich wagen aan het creëren van kunstmatig leven, vormt er zich een emotionele band tussen schepper en schepsel waardoor de wetenschappers een nogal beschermende houding aannemen. Hetzelfde zien we hier als Lee Weathers (Kate Mara) gesommeerd wordt door het overkoepelend bedrijf om poolshoogte te nemen over de situatie en aldus de beslissing te nemen om al of niet met het project Morgan door te gaan. Zij zal naar gelang haar bevindingen de beslissing nemen om het bestaan van Morgan eventueel te beëindigen.

De film werd geregisseerd door Luke Scott, zoon van mijn “all time favorite “ regisseur Ridley Scott. Dat hij de kwaliteiten van zijn vader geërfd heeft als regisseur, is onmiskenbaar. Ook al is het verhaal niet bepaald grensverleggend, toch weet Luke Scott de spanning erin te houden. Uiteraard hebben de vertolking van Anya Taylor-Joy en Kate Mara hier ook een voorname rol in gespeeld. Morgan heeft ondanks haar menselijk voorkomen een griezelige uitzicht met haar bleek gezicht en gitzwarte doordringende ogen. Dezelfde blik als in “The VVitch”. Maar het is vooral haar houding en beheerstheid die indruk maken. Een berekende en koele blik. En toch kan Morgan elk moment transformeren in een razende furie die een dodelijke agressie herbergt. Hetzelfde kan gezegd worden van Lee Weathers. Dezelfde kalmte en nuchterheid waarmee ze de feiten benadert. Twee evenwaardige persoonlijkheden die de confrontatie moeten aangaan.

De gegeven situatie met Morgan achter gewapend glas vormde een perfecte mogelijkheid om het spanningsveld te vergroten tussen Morgan en enerzijds diegenen die haar gecreëerd hebben en Lee Weathers. Het deed me onmiddellijk terugdenken aan “The silence of the lambs”. Het enige waar ik me over ergerde, was de interventie van Dr. Alan Shapiro (Paul Giamatti). Een labiel, artificieel experiment valt op een agressieve wijze een medewerker aan, maar toch mag deze tactloze, blasé overkomende psychiater het ondervragen zonder enige bescherming. Als dan dit onbenul Morgan op een uitdagende manier begint te provoceren, is het resultaat te voorspellen. Had deze kwakzalver dan een wonderbaarlijke persoonlijkheidsverandering verwacht? Alhoewel deze scène een allesomvattende domheid uitstraalt, is het toch een bijzonder intensief moment. Het is als het ware een kantelmoment in de film. Giamatti heeft zich op een schitterende manier van zijn rol gekweten. Deze acteur weet wel zijn rollen uit te kiezen. Het zijn soms geen doorslaggevende hoofdrollen, maar telkens speelt het personage een cruciale rol in het verloop van de film. Dat deed hij ook al in “Saving Mr. Banks” als de chauffeur Ralph.

Maar ondanks de sterke vertolkingen en het intrigerend onderwerp, kwam de film toch maar middelmatig over op mij. Waarschijnlijk omdat ik al ruim op voorhand kon raden welke richting het zou uitgaan. Zelfs het geschifte, gewelddadige einde met een losgeslagen Morgan in de hoofdrol, kon niet vermijden dat het allemaal nogal gewoontjes overkwam. Een soort “light” versie van “Ex Machina”. Alles wat deze laatste zo overdonderend maakte, ontbrak hier.

2.5*

Geen ijzersterke plot maar prima sfeer.

Goede film/bioscoopdebut van Luke Scott die vooral door de interessante en goed uitgekozen cast van allerlei (oude) bekende gezichten een sterke film neerzet. De rollen van Anya Taylor-Joy (die ook een fantastische rol neerzet in het ijzersterke ''The Witch'' en Kate Mara (als ijskonijn) dragen de film en worden goed aangevuld door de overige castmembers.

Elke rol heeft een eigen bijdrage en krijgt persoonlijkheid mee; dit is echt opvallend wat mij betreft in deze toch redelijk korte film en ook leuk om bepaalde gezichten weer eens terug te zien.

Het verhaal is niet erg ondoorzichtig want uitkomst valt snel te doorzien maar dat maakt het niet minder leuk.

3.

Realiseer me dat dit eigenlijk erg gewoontjes was, maar heb me erg geamuseerd met dit wat onevenwichtige verhaal dus drie en een halve ster. Eerste oefening(en niet meer dan dat) voor de nieuwe Scott, die duidelijk dezelfde interesses heeft als pappa. Goede rolbezetting voor zo'n gemiddelde film, maar ervaren acteurs als Jennifer Jason Leigh, Brian Cox en Paul Giamatti hebben onbegrijpelijk kleine rolletjes. Hoewel onbegrijpelijk ... Giamatti maakt er wel een potje van als lichtelijk gestoorde dokter, bijna gênant om naar zijn kort optreden te kijken. Ik snap het relatief lage gemiddelde, maar dit mengelmoesje van de betere sf(Ex Machina) en sterkere actie(Hanna) hield mijn aandacht goed vast. Ben een tevreden mens.

Deze eens bekeken en vond het een vermakelijke film. De speelduur is niet te lang en niet te kort en weet te boeien van begin tot einde. De cast deed het prima en verder zag de film er goed uit. Het verhaal is niet zo moeilijk te volgen, maar was toch voldoende.

Ik had geen verwachtingen bij deze film, maar heb me er prima mee geamuseerd.

Een goede actie/horror/SF/Thriller film...

Goede gemaakte SF...

Prima en sterk verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteurs Toby Jones en Paul Giamatti...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Zelfs met deze korte speelduur is de film te mager en te sloom. Pas in het laatste half uur wordt het matig interessant. Een klein plottwistje aan het eind maakt het niet goed. Zonde van de goede acteurs ook, neem bijvoorbeeld Leigh of Giamatti.

Wat ook nooit wordt uitgelegd is waarom Morgan niet gewoon zou kunnen leren om beter met emoties om te gaan zoals elk menselijk kind van 5 ook moet leren.

Mooie locaties, en grotendeels prima acteurs - in theorie dan, want ik vind het er maar matig uitkomen. Vooral het verhaal maakt het tot een wat teleurstellende en ook wat lang aanvoelende zit. Met een wat weinig overtuigende en ook best lelijke, ehh, artificiele persoon, noemen we dat geloof ik. Eigenlijk alleen Kate Mara zet haar rol aardig neer, maar ook alweer wat weinig overtuigend hoewel dat niet beslist aan haar ligt.

De kunst om mooie plaatjes te maken heeft zoon Scott wellicht van zijn vader, de rest moet misschien nog iets uit de ervaring gaan komen.

Goed.

Morgan heeft een uitstekende cast, waaronder een echte topper, Giamatti. Daarnaast zien we ook nog Split // The Witch actrice Taylor-Joy, die ook nog een goede indruk maakt.

De film begint lekker mysterieus, waardoor je gelijk je aandacht hebt. Daarna komt een langdradige opbouw. De opbouw zorgt soms wel voor goede spanning en interesse voor de film.

Een prima tussendoor film voor als je zin hebt in ScienceFiction. De Horror zie ik hier niet echt in terug, en de film is ook niet echt een aanrader. Maar wel leuk om een keer gezien te hebben

Aardige film over incident met een kunstmatig gecreëerde levensvorm dat geëvalueerd moet worden. Op het onderwerk kunstmatige intelligentie blijft de film wat opervlakkig. Maar het levert verder wel een onderhoudende film op die er ook goed uitziet en waarbij ook de casting goed werkt. Leuke ontknoping, ook al zag je deze op een gegeven moment al wel aankomen.

Intrigerende en ook best originele film al hebben we het onderwerp al wel eens eerder gezien.
Toch vind ik de materie van een kunstmatige levensvorm best vaak een sterke film opleveren als is het hier in Morgan nou niet zo geweldig uitgewerkt.
Op andere punten scoort de film gelukkig een stuk beter en dan met name de cast want daar zitten enkele prima rollen (en best grote namen) tussen.Zo is Anya Taylor-Joy erg overtuigend in de titelrol en weten ook Michelle Yeoh (ik had ze bijna niet meer herkend),Toby Jones en Kate Mara goede prestaties neer te zetten,om nog maar te zwijgen van Paul Giamatti die in zijn korte screentijd wel erg veel indruk maakt..
Het verhaal is verder niet al te verrassend maar bezit wel een flinke dosis onderhuidse spanning en dat werkt wel in zijn voordeel.En als er in het laatste half uur dan toch wat meer vaart in komt kan ik uiteindelijk niets anders concluderen dat we hier te maken hebben met een alleraardigst regiedebuut van Luke Scott.
Geen topper maar wel gewoon redelijk tot goed,zeker ook omdat het genre me aanspreekt.

Gemiste kans.

Het eerste uur is nochthans echt wel de moeite. Stijlvol op alle gebied. Mooi gefilmd, goeie soundtrack, een blik interessante acteurs. Niet de typische A-listers, maar die wat minder dure acteurs die je eigenlijk veel liever ziet spelen, allemaal op een hoopje gegooid.

Scott gaat ook zorgvuldig om met z'n plot. Langzaam wordt duidelijk hoe de vork in de steel zit, wat Morgan net is en in welke context ze geschapen is. Het is dan ook jammer dat wanneer Giamatti ten tonele verschijnt de film kantelt. Niet vanwege Giamatti, die doet het perfect, maar het luidt een laatste half uur in dat verre van boeiend is.

Halverwege kwam deze nogal triviale quote voorbij. Ik vond het toch opvallend want in essentie zegt die hetzelfde als wat de AlphaGo documentaire liet zien. De mens die z'n menselijkheid, en alle mystiek daaraan verbonden, gepasseerd ziet worden door een brokje technologie (en dan nog een alpha/beta versie). Eindelijk eens een wat andere benadering dan de lazy techdoom die films als 2001 populair gemaakt hebben.

Daarom dat het einde ook zo'n tegenvaller is. Het project dat weer eens ontspoort, het onmenselijk wezen dat menselijk is/wil zijn en yada yada yada ... Daar hadden ze dan toch veel meer mee kunnen aanvangen. Alsof ze zelf zo trots waren op het eerste uur dat ze maar voor een veilig einde zijn gegaan. Het verpest de gehele film niet natuurlijk, maar houdt het toch wel een eindje weg van een hoge score.

Maar Scott heeft talent. Of in ieder geval een papa die hem met de juiste mensen weet te omringen. Enkel voor de scripts zal hij zelf wat verder moeten kijken, want dat laat de film toch aardig in de steek.

3.5*

Ondanks de cast en het intrigerend onderwerp wist me de film niet volledig te overtuigen. De reden is vooral een lange aanloop zonder al te veel noemenswaardige gebeurtenissen. De film begint pas los te komen wanneer Morgan beseft wat ze is en zich zelf probeert te redden. Ik vond het allemaal heel gewoontjes gebracht en het laatste half uur bracht wat vermaak. Kate Mara en Anya Taylor-Joy houden elkaar perfect in evenwicht en weten er nog iets van te maken door hun invulling. 5/10

Een ijzer sterkte outsider, deze film.

Waarvan mede Ridley Scott een van de Producers is.

Een fantastische science fiction thriller.

Met weer uitmuntend acteer werk.

Van Anya Taylor Joy bekend ook van Last night in Soho waar zij, een meesterlijke rol neerzetten.

Ook in deze film, laat ze weer zien, dit een van de veelbelovende nieuwe actrices is.

Ook Kate Mara speelt fantastisch.

De cast in zijn geheel, is uitstekend.

Een spannende film, met een uitstekende, opbouw naar de climax.

Met een goed verhaal.

Een zeer verassende fantastische film.

Morgan [Anya Taylor-Joy] is het resultaat van een wetenschappelijk experiment (na twee mislukkingen) waarbij nanotechnologie is ingezet om een ‘mens’ versneld te laten groeien, zowel fysiek als emotioneel. Nadat ze een van haar dokters [Jennifer Jason Leigh] in het oog heeft gestoken, komt Lee Weathers [Kate Mara] namens het hoofdkantoor onderzoeken of het experiment met Morgan moet worden beëindigd. De meningen hierover zijn nogal verdeeld onder de wetenschappers en haar verzorgers, waardoor er een splitsing in twee kampen ontstaat. Met grote gevolgen, uiteraard. Kende een rampzalig openingsweekend in de VS, maar wist het beperkte budget van 8 miljoen dollar uiteindelijk terug te verdienen. Met Toby Jones, Michelle Yeoh en Paul Giamatti zijn de bijrollen sterk bezet en Scott geeft je wat subtiele hints met betrekking tot de ontknoping. Goed geacteerd, vooral door Taylor-Joy, maar de actiescènes zijn rommelig gemonteerd.