Boy A (2007)

Inktzwart... Ja..

Ik vind dat er veel warmte in de film zit, vooral in de relatie tussen Jack en zijn liefje. En ook een beetje humor (Jack en zijn vriend die de snoepwinkel beroven). Het einde mag dan wel zwart zijn, de rest van de film straalt toch een zekere hoop uit.Inktzwart zou ik hem zeker niet noemen, tragisch eerder. Verder geeft hij je inderdaad enkele rake klappen (ik heb zelfs wakker gelegen van die schreeuw van dat meisje... Brrr...).

Maar goed dat ze dat offscreen gehouden hebben. De scène was al gruwelijk genoeg.

Goed geacteerd drama. De hoofdpersoon en de maatschappelijk werker zetten een uitstekende prestatie neer. Vond hem allleen wat voorspelbaar, maar al met al wel een ruime voldoende.

Ben ik nu echt de enige die ervan uitgaat dat Jack geen zelfmoord pleegt op het einde? Ik bedoel, het is toch gewoon een open einde? Hij staat klaar om te springen maar dat is dan ook alles wat je weet. In mijn verbeelding sprong hij niet, of mislukte de poging (in het water springen als zelfmoord?).

Een sobere en wat saaie dramafilm die het verhaal verteld van een jongen die een nieuwe kans krijgt.

De film wordt goed en realistisch in beeld gebracht en er wordt goed geakteerd, maar er gebeurd verder te weinig om me ECHT te kunnen boeien.

Nee zeker niet slecht maar ik had er toch wel wat meer van verwacht.

3,75* Sterke dramafilm., die het toch wel van het eerste uur moet hebben.

Dramatisch slecht!

Deprimerend sfeertje.

Geen spanning of boeiend verhaal.

er gebeurd (bijna) niks.

gewoon geen leuke film.

Waarom wordt er dan anders zelfmoord gesuggereerd ? Als de regisseur het tegenstelde wilde aantonen, dan had hij deze scène er toch uitgelaten? Zwak einde hoe dan ook.

Als hij op het einde op de pier zijn rondborstige secretaresse en liefde tegen komt, is dat dan gedroomd of echt?

Dit had ik zo snel ff niet door....!

Verder een aardige film.

Jack acteerde geniaal!

Vond alleen het einde wel een beeetje slapjes.

Had wat spectaculairder gekunt!

Die eindscene doet wat dromerig aan en is dan ook niet als realiteit bedoeld.
Ik kan me dan ook niet inbeelden dat ze hem gevolgd zou zijn of zoiets om die woorden te zeggen en hem dan te laten gaan.

De white whale

Sterk drama.

Film die tot nadenken stemt. Verdient iedereen wel een tweede kans? Het antwoord lijkt eenvoudig als buitenstaander. Maar wat als je de vader of moeder bent van dat vermoorde kind? En hoever mag je gaan in het schenden van iemands privacy? Zou jij willen weten of er een moordenaar in jouw straat woont? Mag dit zomaar openbaar worden gemaakt? Veel vragen, moeilijke antwoorden.

De film dan. Ik was vooral onder de indruk van Andrew Garfield die de jonge kindermoordenaar Jack Burridge vertolkt. Met z'n ontwapenende schuchtere blik lijkt het moeilijk te geloven hij een moordenaar is. Maar hij lijkt terug op het rechte pad, krijgt een nieuwe identiteit, een job, maakt nieuwe vrienden, red een kind het leven (o ironie!) en begint een relatie met een meisje van het werk. Het was erg mooi om zien hoe onhandig en verlegen hij met z'n verliefdheid omgaat, alsof het een 15-jarige betreft die zenuwachtig wordt bij de gedachte aan z'n eerste kus. Logisch natuurlijk, aangezien Jack absoluut geen normale jeugd heeft gehad en heel wat evidente zaken gemist heeft.

Het gaat Jack dus voor de wind, maar zoals zo vaak duren mooie liedjes niet lang. Z'n identiteit wordt verraden en hij wordt door iedereen uitgekotst. Hard maar niet helemaal onbegrijpelijk. Wie wil er nu iets met een moordenaar te maken hebben?

Het einde vond ik erg mooi en een beetje surrealistisch/dromerig.

Kleine bemerking: ik vond dat Jack bijzonder menselijk en sympathiek werd voorgesteld. Zelfs z'n bijdrage in de kindermoord wordt (vind ik) geminimaliseerd. Het vermoorde meisje wordt bovendien als een redelijk irritant kind afgeschilderd (misschien was ze dat ook) en z'n vriend is duidelijk de voortrekker van de twee. Aan de andere kant was het wel Jack die het mes in z'n hand had...Soms had ik toch het gevoel alsof de regisseur een soort boodschap over schuld en onschuld wilde overbrengen.

Maar goed, het is en blijft wel een heel sterke en aangrijpende film.

Moeilijk te beoordelen. Vond 't op zich een prima geheel, vooral de acteurs verdienen wat mij betreft alle lof. Toch miste ik iets, ik denk voornamelijk op het inhoudelijke vlak. Want wat we zien is eigenlijk weinig vernieuwend, weinig interessant en er worden nogal wat open deuren ingetrapt. Toch deint het geheel wel op een lekker ritme door en heb ik daardoor wel met plezier zitten kijken.

Kleine 3.5 *

Vrij sterke film met emotie,diepgang,hoop,liefde en wanhoop.
Constant wil je toch weten wat hij nu uiteindelijk precies heeft gedaan in het verleden en hoe nu verder..
wel een vrij apart ''open'' einde, wat vraagtekens nalaat en mischien wel wat beter had gekund
Daarnaast vond ik het acteerwerk van Andrew Garfield en Peter Mullan vrij sterk en niet te overdreven allemaal. De rollen van zijn vriendin en de zoon van zijn begeleider vond ik wel een stuk minder overtuigend.

Ook zet het verhaal me aan het denken, wat toch ook wel wat zegt voor mij persoonlijk.
Een dikke 4-sterren regen dus dit keer

Ben blij dat ik hem heb gezien. Zeer sterk drama.

Who decides who gets a second chance?

Een paar keer per jaar gaan wij met de school naar een filmforum waar meestal de meer arthouse-achtige films worden gedraaid. Das Leben Der Anderen, Babel, ... Vandaag was het de beurt aan Boy A, de titel kwam me bekend voor maar meer ook niet. Ik stond wel redelijk sceptisch tegenover de film omdat mijn mening meestal negatief wordt beïnvloedt door de sfeer van mijn medezaalgenoten.

En ook hier was het weer van jan. Ik weet het, het zou niet mogen maar wanneer je een troep idioten achter je hebt zitten met een vocabulaire die uit niets meer dan de one-liners uit New Kids From the Block bestaat (wat dus resulteerde in ongeveer om de 5 minuten 'Verrekte Mongol!') maar die dan ook nog eens hun mond niet kunnen houden dus op alles commentaar liggen te geven dan irriteer je je nogal snel en wens je dat de film snel ophoud. Misschien dat ik de film later nog wel eens op mijn eentje terug zie want dan kan ik hem misschien beter waarderen. Het verhaal vond ik eerlijk gezegd niet zo bijster speciaal. Het is een thema (verdiend iedereen een 2e kans?) dat al vaker is aangekaart en Crowley doet er niet zo bijzonder veel meer mee. Ik kan het gevoel dan ook niet onderdrukken dat hier meer inzat dan wat we nu te zien kregen. Boy A heeft ook een wat goedkope manier om het verhaal te eindigen. Persoonlijk had ik een origineler einde willen zien dan dit waar de zoon van de maatschappelijk werker hem verraad omdat hij zich ondergewaardeerd voelt door zijn eigen vader. De manier waarop het verteld word is dan wel weer de moeite waard. Zoals ik hierboven al vertelde ging ik zonder informatie de zaal binnen waardoor ik dus ook niet wist wat Jack eigenlijk allemaal op zijn kerfstok had. Hierdoor kwam de langzame opbouw en het mysterie beter tot zijn recht en sprokkelt de film toch nog een aantal puntjes. Crowley geeft dan ook maar elke keer een aantal stukjes weer die pas later tot een mooi geheel komen. Op zich niets speciaal maar ik heb hier wel een zwak voor.

Andrew Garfield is de revelatie van Boy A. De manier waarop hij Jack neerzet is ontzettend goed gedaan. De gekwelde blik is meelevend maar het is vooral zijn lichaamstaal dat zijn prestatie naar een hoger niveau tilt. Dit is vooral te zien in de scènes wanneer hij een relatie heeft met Michelle (de fotoshoot in de badkuip was fenomenaal) Jammer genoeg komt Katie Lyons dan ook enkel in die scènes echt geloofwaardig over. Iemand die ook niet geloofwaardig overkomt is James Young die de rol van Zeb vertolkt, de zoon van Terry. Het einde waar hij de waarheid over Jack te weten komt en dit aan jan en alleman verteld doet dan ook serieus veel afbreuk aan de film. Gelukkig is zijn filmvader, Peter Mullan, dan wel weer goed. De man heeft dan ook een heerlijk accent, al zorgde dat blijkbaar voor hilariteit bij de rij achter me... Als ik erover nadenk ben ik het volgens mij aan mezelf en aan de makers verplicht om elke film die ik ooit met het school heb gezien eens terug te zien want hoe meer titels ik in mijn hoofd krijg, hoe meer ik bedenk dat ik de film slecht vond door het publiek of de te kleine plaats.

Een niet al te origineel dat veel te melodramatisch eindigde, Jack had zijn leven niet moeten beëindigen in mijn opzicht. De cast is wel van een hoog niveau, vooral de twee hoofdrolspelers zijn om je vingers van af te likken maar toch voelt het allemaal wat als een net niet ervaring aan.

2.5*

Op zich geen verkeerde film over een jongen die na een jarenlange gevangenisstraf weer vrijkomt en zijn plek probeert te vinden in de samenleving. Wellicht wat te kalmpjes aan verteld, maar dat ligt ook aan het karakter van Jack Burridge. Hij neemt ruim de tijd voor zijn dialogen en handelingen, die zijn stunteligheid moeten versterken. Op den duur gaat het allemaal wel irriteren. Overigens is het mooi om in deze film te zien wat voor ontzettende draken de Engelse media kan zijn.

er is een boek dat Boy A heet,

het was een leuk boek dus dagt ik:

ik ga die film kijken

maar het had niks met elkaar te maken

de film viel trouwens sterk tegen!!

als je van drama houd misschien wel leuk..

Een geweldig verhaal, alleen een beetje zwakjes uitgewerkt.

De dialogen duren soms wat te lang, en ook de jongen Jack praat een beetje in de langzaamste versnelling.

Wat in deze films perfect is, is het camerawerk. Ik noem maar een paar dingen, de hele disco-scene, de scenes uit het leven van de 9-jarige Jack. Over het acteerwerk kan ik ook helemaal niks verkeerds zeggen, dat was gewoon uitmuntend.

Het enigste wat deze film dus miste, was dat ene extraatje waardoor er bij mij en misschien andere kijkers meer emotie bij kwam kijken.

Ik ben zeker benieuwd naar de andere werken en de toekomstige werken van deze regisseur.

3.5* (3.7)

Ik hang een beetje tussen de 4* en 3.5* in.

Zeer interessante film. Toen ik besloot de film te gaan zien, kreeg ik afradingen van vrienden: "Hij is saai, en langdradig"-"Hij is te melodramatisch en ingewikkeld". Hierbij wuif ik die negatieve commentaren weg. Ik vond de film helemaal niet saai en langdradig. En al helemaal niet melodramatisch... Natuurlijk kwam er wel wat drama aan te pas, maar dit is toch wel logisch met het verhaal. De film is ook niet ingewikkeld. Tijdens de hele film krijg je flashbacks en zo zie je wat er aan de hand is/was.

Even een overzicht:

-Acteerprestaties: 4*

Er werd goed geacteerd. De hoofdrol wordt zelfzeker vertolkt. En ook de rest van de cast deed het goed. Ik ben een liefhebber van het Engelse accent, en het stoorde me totaal niet. Ook al moest ik de film zonder ondertitels bekijken. Ik kon alles goed verstaan, en het werd goed overgebracht... Vandaar het hoge cijfer.

-Verhaal: 4*

Heel sterk, interessant verhaal. Toch is het ook dramatisch en weerzinwekkend. Een jongen wordt op een bepaalde dag bevriend met een verkeerd iemand. Zo geraakt hij op het slechte pad. Ook te danken aan zijn slechte opvoeding. Hij doet iets afschuwelijk, en betaald hiervoor de boete. Het lijkt allemaal wat simpel maar het is zeer goed uitgewerkt. Het verbaasd me een beetje dat er geen schrijver me op te proppen is gekomen er een serie ( of mini-serie ) van te maken. Vóór de film dan. Je zou het zo nog beter en gedetailleerder kunnen aanpakken.

-Inhoud: 3,5*

Op het begin van de film verveelde ik me een beetje, ik moet het eerlijk toegeven. Maar dit wordt uiteindelijk goed gemaakt door sterke acteerprestaties. De film duurt niet te lang. Dit is zo'n typische drama-film en die duren meestal niet langer dan 120min in dit geval mooi voor de grens dus.

-Muziek: 3,5*

Er is niet veel sprake van muziek in deze film, als die er toch was, was hij goed en paste hij binnen het verhaal.

Minpunten:

Zoals in elke film vind je ook in deze film enkele minpunten. Details weliswaar maar toch even een opsomming.

***: Stoorde me hard.

**: Stoorde me matig

*: Stoorde me een beetje.

**Ik had graag een gedetailleerder einde. Ik zat een beetje op m'n honger.

*Ik had graag wat meer geweten over de nieuwe opvoeder van Boy A en zijn zoon.

En zo zijn er nog enkele details.

--------------------------

4+4+3,5+3,5 = 15

15 / 20

3,75 / 5

--------------------------

Besluit: 4*

Voor deze mooie drama film.

Ik heb niet je hele recensie gelezen, maar wel het gedeelte over de idioten die in de zaal zaten. Ik vind dat ook erg irritant. Ik heb net de film gezien in een cyclus "film en psychiatrie" en oh wat was het lekker stil in de zaal.

Ik vond het een erg mooie film. En ik weet dat meningen erg persoonlijk zijn, maar ik hoop dat je de film nog een keertje gaat kijken, in stilte. Dat is die zeker waard.

Hele mooie film zowel qua beelden als verhaal. Precies de juiste hoeveelheid (subtiele) humor, met als hoogtepunt de discotheek-scène. Verder vond ik het verhaal zeer pakkend, de grauwe beelden realistisch en het spel van de Andrew Garfield en vooral Pete Mullan erg goed.

Een minpunt vond ik dat sommige scènes soms irritant werden omdat de 'onhandigheid' van de hoofdpersoon(zijn karakter) te lang duurde. Het hoort bij het verhaal natuurlijk, maar het werkte soms irriterend.

Ik zit te twijfelen tussen 3,5 en een 4 sterren, maar dan kies ik toch voor 3,5.

PS: Hele mooie poster! Simpel, maar toch effectief.

Geweldige acteerprestaties. Echt ongekend goed en ook het verhaar is uitstekend.

Mooie rustige film die uitblinkt in zijn subtiliteit, gemaakt met weinig middelen maar toch heel effectief dus. In dat opzicht en kwa verteling deed het me wel een beetje aan The Woodsman denken, al werd het hier toch wel wat beter opgebebouwt. Ik vind dit soort onderwerpen zoiezo altijd wel interessant eigenlijk, juist mede omdat het zo tijdloos is en de meningen altijd verdeelt zullen blijven. De ene groep zal altijd blijven zeggen, opsluiten en nooit meer vrijlaten, maar er zijn ook mensen die er een andere mening op nahouden en wel empathie voelen voor dit soort verloren zielen. Ik zelf behoor tot die laatste categorie, heb me altijd al betrokken gevoelt bij dit soort zaken, moordenaars, pedofielen ed die weer vrijkomen maar voor hun leven getekent zijn en altijd bestempelt zullen blijven als monsters. Natuurlijk is dit grotendeels hun eigen fout, maar naar hun achtergronden kijkende schuilt er vaak zoveel meer achter en is het gewoon zo makkelijk om iemand zo snel te veroordelen. Je kan mij bijvoorbeeld niet wijs maken dat iemand op een ochtend wakker wordt en bij zichzelf denkt, kom laat ik maar eens een paar kinderen gaan verkrachten en als ik toch bezig ben ze ook meteen vermoorden. Je bent als je met die gedachtes leeft dan misschien wel ziek, maar nog wel gewoon een mens en geen monster. Tenminste zo denk ik erover...

Dit pleidooi gaat echter niet geheel op voor het hoofdpersonage in deze film, waarvan achteraf blijkt dat hij eigenlijk helemaal niets met de moord te maken heeft gehad maar in feite gewoon getuige was, de strafpleiters dachten daar schijnbaar anders over en keken niet verder dan hun neus lang was. Daar begint dit sobere verhaal mee, een jongeman die uit de gevangenis komt waar hij bijna zijn halve bestaan heeft vastgezeten en zodoende probeert zijn leven weer op te pakken. Verlegen en angstig als een klein kind, wat hij eigenlijk nog is moet hij alles opnieuw leren, maar ervan overtuigt dat het goedkomt gaat hij er helemaal voor. Dit gaat dan weer met vallen en opstaan maar uiteindelijk gaat het beter, vind hij aansluiting, vrienden die hij nooit heeft gehad, een baan en zelfs een vriendin. Deze kleine stapjes worden zo subtiel weergeven en je voelt je er zo bij betrokken dat je moeilijk geen sympathie voor Jack, die overgens geweldig neergezet wordt door Garfield, op kunt brengen. Wat we als kijker echter nog niet weten is wat hij gedaan heeft en wanneer dit dan langzaamaan in flashbacks, nog een pluspunt trouwens dat geswitch van heden naar verleden, duidelijk wordt schrik je toch wel een beetje. Als het vervolgens publiekelijk bekend wordt en iedereen van wie hij hield hem laat vallen versobert het eerder zo naar hoop werkende geheel enorm. De manier waarom dit gedaan is echter wel erg makkelijker, de zoon van de sociale werker die aandacht tekort kwam en Jack's daden en verblijfplaatst dus maar aan de media heeft doorgespeelt. Hierna volgen we Jack die op de vlucht is voor zijn verleden, door iedereen uitgekotst is, er helemaal alleen voorstaande en steeds verder afglijdende, besefende dat hij zijn daad nooit meer ongedaan kan maken en al helemaal nooit meer van zijn stempel af zal komen ziet hij geen enkel uitgangspunt meer. Dit alles resulteert in een erg, zowel dromerig als haunting ''Requiem for a Dream'' achtig eindshot, dat me vast nog lang bij zal blijven.

Hoe ongelukkig dit echter ook aanvoelde was ik wel heel blij dat Crowley de hele film zelf geen kant had gekozen om het eindoordeel op deze manier aan de kijker over te laten, dat maakte het allemaal nog een stuk pijnlijker en zelfs realistischer. Ik kan nou wel heel makkelijk stellen dat ik er een andere mening op nahoud maar weet ook niet wat ik precies zou doen als iemand uit mijn naaste omgeving zo'n daad op zijn/haar geweten zou hebben. En zo wordt je op die manier, na altijd te hebben gedacht het beter te weten, toch nog even met jezelf geconfronteerd. Sterk hoor!

4 sterren

Niethie ik ga helemaal met jou mee alleen weet ik nog niet zo zeker dat die alleen een getuigen was, ik zag hem toch zeker met een mes onder de brug lopen. Niemand weet wat er toen is gebeurt. maar ik gok dat hij ook wel wat heeft gedaan.

Voor de rest ga ik helemaal met je mee, soms wat ongemakkelijk maar dat hoorde er bij aangezien Jack gewoon een moeilijke man is die niet weet wat die nou wel of niet wil en vooral heel onzeker is.

4*

Mooie film, met een glansrol voor Andrew Garfield. De rest van de cast doet het trouwens ook erg goed.
De uiteindelijke onthulling van de ware identiteit van Boy A door de zoon van Terry is wellicht wat makkelijk, maar het maakt de film als geheel niet minder effectief. Het einde raakte me in ieder geval wel. Al met al 4*.