Burn after Reading (2008)

Vindt het werkelijk een geniale film!

De film eindigt even abrupt als dat deze begon en achteraf heb ik zeker een minuut gedacht waar ik in hemelsnaam naar heb zitten kijken. Anderhalf uur pure onzin en toch vond was het schitterend.

Net als de andere films van de Coen brothers weten ze me met een eigenlijk waardeloos verhaal kostelijk te vermaken. Daarnaast ook nog de geniale acteerprestatie's van George Clooney en Brad Pitt (Die zichzelf toch ook wel eens moeten afvragen waarom ze ooit aan zulke films zijn begonnen) maken dit tot topfilm.

Valt me toch keer op keer op daat de films van deze heren mijn inziens te laag worden beoordeeld, maar dat zal wel met de soort humor te maken hebben..

Niet de beste tragische idioten van de broertjes. Daarvoor laat het spul te weinig een blijvende indruk achter. Op zich best leuk om iemand als Brad Pitt zich zo te zien aanstellen, maar het is een typetje dat pas echt grappig wordt als John Malkovich tegen hem gaat tieren. Clooney kan dit als geen ander en is betrokken bij twee van de grappigste momenten, Tilda Swinton is samen met haar beroep eveneens vermeldenswaardig, maar de leukste bijkomstigheid is de verwonderde kop van J.K. Simmons met een vleug Sledge Hammer. Vluchtig, maar relaxed en van tijd tot tijd geinig filmpje.

Uitstekende film waarin twee sportschool-medewerkers een cd vinden waarvan ze denken dat er gevoelige overheidsinformatie op staat. Een origineel en onderhoudend plot dat zich niet gemakkelijk laat voorspellen en een aantal verrassende momenten kent. Het geheel wordt steeds grappiger waarbij het einde met J.K. Simmons ronduit hilarisch is. Erg leuke personages ingevuld door een geweldige cast.

Een vlot brouwsel van de gebroeders Coen waarin gepoogd wordt om met geheime informatie geld te verdienen. Frances McDormand speelde weer dezelfde idiote muts als in Fargo en dat vond ik soms wat vervelend worden. Brad Pitt is leuk gecast als de jonge en impulsieve sportschoolmedewerker en John Malkovich zet zijn rol weer geniaal neer. Enkele mooie momenten waaronder de ontmoeting in het park met Harry Pfarrer die om zich heen kijkt en overal undercover-agenten denkt te zien. Ook het gesprek tussen de topmannen van de CIA waarbij J.K. Simmons uiterst nuchter bleef onder de omstandigheden was lekker droog. Verder waren de bloedneus in de auto en de ongelukkige moord op Chad redelijk verassend.

De trailer van deze film was toentertijd niet veel meer dan een aantal shots van de personages die zinnen uit de film zeggen, maar zonder context kon ik echt niet achterhalen waar het nu precies over moest gaan. In dat opzicht is het heel fijn dat de film eigenlijk ook niet echt ergens over gaat: de personages stuntelen zich door een rij ogenschijnlijk ongerelateerde gebeurtenissen heen, waarna de film uiteindelijk afsluit met een briljante rol van J.K. Simmons die even samenvat dat we helemaal niets van het geheel geleerd hebben. Dat de personages eigenlijk allemaal strontvervelend zijn maakt dan weer niets uit, de situaties zijn op typische Coen-wijze al hilarisch genoeg om door onsympathieke figuren heen te kijken.

Clooney was overigens voor mij veruit de beste acteur van de film, wat is het toch heerlijk om te zien hoe die gast zo fijn de draak met zichzelf kan steken. Hetzelfde geldt overigens ook voor Pitt, al was hij toch lang niet zo sterk als zijn collega. Ook de rest van de cast functioneerde overigens prima, tot de kleinste bijrol aan toe. Net niet zo hilarisch als een Oh Brother Where Art Thou en vanzelfsprekend inferieur aan The Big Lebowski, maar alsnog een van de grappigere films van de afgelopen jaren.

Leuke, onderhoudende komedie van de gebroeders Coen, geholpen door een voortreffelijke cast met een hilarische John Malkovich en Frances McDormand als uitblinkers. Jammer genoeg doet ook George Clooney mee. Die doet mij altijd denken aan die andere knapperd uit de jaren ‘50/60: Rock Hudson. Destijds ook vreselijk populair (vooral bij de vrouwen), maar uiterst beperkt qua acteertechniek. Clooney heeft dat ook: steeds dezelfde maniertjes en mimiek. In weerwil van zijn aanwezigheid is dit niettemin een alleraardigste film.

Leuk.

Fijn uit de hand lopende idioterie. Met een stelletje acteerkanonnen die met zichtbaar plezier een nietszeggend filmpje aan het maken zijn, en daar vrolijk alle varianten en schakeringen van idioot tot loser uithangen. George Clooney is daarbij wel misschien de zwakste schakel qua acteerprestaties, maar irriteert niet. Wel jammer vind ik dat Tilda Swinton niet wat meer ruimte krijgt - altijd een leuk en erg apart mens, tenslotte.

Een paar scenes zijn echt geniaal. Welke dat zijn is misschien wel erg persoonlijk trouwens - net als wat je van de acteerprestaties daarin vindt. Hangt misschien ook van je stemming af. Voor mij zijn het vooral Malkovich en McDormand die er uitschieten - en de Russen natuurlijk.

Ik verwachtte eigenlijk niet zoveel van deze film (had hem al een tijdje in de kast liggen) maar uiteindelijk viel de film wel mee. Het verhaal zat best wel spitsvondig in elkaar. Het einde kon inderdaad beter zoals ook plumke aangeeft.

Niet direct de humor die me aanspreekt. Behoorlijk geforceerd.

Supercast doet wellicht wat werd gevraagd, maar zie er niet meer in dan wat hilariteit, naar het einde vooral wat satire op de CIA...

De Coentjes overtuigen me niet altijd. Dit vind ik maar middelmatig.

Toen deze film op dvd verscheen, zag ik al aan de cover dat het niks voor mij zou zijn. Echter, ik kreeg deze film getipt. Dus toch maar een keer gezien. Maar helaas, zoals ik al had verwacht, dit is helemaal niks voor mij. En na een toch wat tegenvallende Fargo is dit voor mij weer een mindere Coen film.

Het verhaal vond ik teveel van de hak op de tak gaan, CIA, Russen, sportschool, operaties, chantage, overspel... het hele verhaal vond ik al om te beginnen niks en daarbij kwam dan ook nog een vreselijk irritante Brad Pitt als medewerker van een sportschool die vreselijk op je zenuwen werkt. Humor was eveneens mijn type niet, en dus heb ik wederom niet kunnen lachen erom. De hele ontknoping vond ik net zoals het tegenvallende einde matig. Vanaf het moment dat Osbourne Cox op de hoogte werd gebracht over zijn ontslag, had ik al het gevoel dat dit een moeizame zit zou worden. En helaas, dat werd het dus ook. Burn after Reading heeft een prima cast, maar als film heeft het me niet bepaald kunnen vermaken.

Een erg leuke film die echt goed in elkaar zit. Ik vind hem bij deze herkijkbeurt nog veel leuker dan de eerste keer! Iedereen speelt goed, vooral George Clooney met zijn nerveuze zenuwtrekjes en allergie voor melkprodukten deed mij lachen. Een verhaal dat in feite nergens over gaat en bol staat van de misverstanden en stommiteiten, hilarisch vind ik dat!

The Russians?!?

Net iets minder dan tien jaar oud, maar blijkbaar alweer door de werkelijkheid ingehaald, terwijl omstreeks mijn eerste kijkbeurt zeven jaar geleden iedereen ervan overtuigd leek te zijn dat er totaal geen spanningen meer waren tussen Rusland en het Westen.

Ik had ergens de hoop dat deze film, die in hetzelfde straatje ligt als The Big Lebowski wat betreft kolderieke typetjes en een verhaallijn die eigenlijk maar secundair is aan die typetjes, bij een tweede kijkbeurt zou groeien, net zoals destijds ook bij The Big Lebowski, maar mijn globale indruk van deze film blijft hetzelfde als de vorige keer.

De typetjes zijn leuk, de acteurs hebben er duidelijk veel plezier aan. Aardige domme rollen voor Clooney, McDormand en Pitt. Nog leuker is de rol van J.K. Simmons, die helaas maar kort te zien is. Leukste rol is voor Malkovich die zo heerlijk uit zijn slof kan schieten.

Helaas is de soundtrack datgene dat de meeste roet in het eten gooit, want behoorlijk dramatisch, terwijl het plot en de typetjes erg luchthartig van aard zijn. Het mag los van de film aardig klinken, maar in combinatie met de beelden heb ik zelden zo'n misplaatste soundtrack meegemaakt.

Geen wezenlijk andere indruk dan de vorige keer, wel heb ik hem voor mijn gevoel de vorige keer iets te hoog beoordeeld. Een halfje eraf dus: 3*.

Best leuk.

Net als Fargo een misdaadkomedie, alleen dat een beetje anders. Heel veel bekende acteurs spelen hierin en ze stellen allemaal dan ook niet teleur en hebben veel plezier in hun rol, dat erg goed te zien is. De Coen brothers leveren weer een leuk filmpje af.

Zoals ik al zei, speelt iedereen erg leuk en spelen ook allemaal een lollig typetje. Maar vooral Malkovich speelt Pitt, McDormand, Clooney en Swinton er uit. Hij speelt werkelijk geniaal! Veel beter dan dat hij bijvoorbeeld speelde in Red & Red 2.

Soms is het ook wel lachen, de scenes in bijvoorbeeld de fitness zaal waren mooi belicht en de sfeer is er ook wel een beetje. Soms is het een beetje saai, maar de film grijpt je soms wel helemaal vast.

Flauwe hap. Prima regie en leuk acteerwerk zijn niet voldoende om de film te redden van het slappe scenario. Voor een komedie valt er veel te weinig te lachen en binnen het genre van misdaad-fuckups zijn er betere films te vinden, ik denk bijvoorbeeld aan Pain & Gain. En je zou gezien de regisseurs toch andersom verwachten...

Weer eens eentje van de Coen-broertjes opgezet; films die me doorgaans goed kunnen bekoren (op hun recente westernfilms na). Burn after Reading voelt echter wel in alles meer als een tussendoortje aan dan als een machtig hoofdgerecht; de film is kort en vrij luchtig van toon, en vergt nergens veel van de kijker. Het verhaal bestaat uit een hoopje miscommunicatie en gebakken lucht, maar dat is natuurlijk vrij Coen-eigen. Sommige personages zijn geslaagd, andere dan weer niet. Clooney zet hier bijvoorbeeld veruit zijn minst leuke Coen-rol neer, en ook acteurs als John Malkovich en Tilda Swinton komen niet geheel uit de verf. Het zijn voornamelijk de personages van Frances McDormand en Brad Pitt die ontzettend fijn zijn om te volgen, en eigenlijk de film dragen. Pitt is hilarisch als de domme fitness-sul; die man heeft echt veel komisch talent als de rol het vereist. Het moment waarop zijn personage plots wordt doodgeschoten, is oprecht een heel schokkend moment. Ik verwachtte dat het geheel daarna in een hogere versnelling zou schakelen, maar uiteindelijk weet de film nooit een crescendo of climax te bereiken. Daarnaast moeten de twee korte scènes met J.K. Simmons als het CIA-hoofd nog benoemd worden; veruit de meest droogkomisch grappige momenten uit de film. Het einde vat de absurditeit en de nutteloosheid van al de gebeurtenissen op een droge manier perfect samen.

Samengevat; Burn after Reading voelt aan als de Coens op de automatische piloot, maar zelfs dan staan hun films in ieder geval garant voor vermaak. Zo ook deze. 3*.

Tof.

Nog voor mijn beginjaren op MovieMeter reeds gezien en de buis van toen is nu geenszins nog van toepassing. Met een heel aantal Coens die ik intussen gezien heb, rangschik ik deze redelijk hoog in hun oeuvre. Qua absurditeit, bizarre scènes, ludieke personages en zotte toestanden is dit gewoon goed gemaakt. Elk personage en elk twistje komt optimaal tot z'n recht.

Ook qua cast en rolbezetting is dit top. Brad Pitt en John Malkovich vind ik nog altijd de betere typetjes neerzetten, maar zelfs pietluttige rolletjes als die van J.K. Simmons of Richard Jenkins zijn eigenlijk prima neergezet. Kurkdroog of zielig: larger than life is het sowieso en ik ben blij dat ik het nu beter kan waarderen.

3,5

Goeie zwarte komedie. Het verhaal boeit en blijft boeien tot het eind, met een groeiend complex van relaties tussen de personages. En er is nogal een topcast. Brad Pitt lijkt me een karakter te spelen dat heel wat jonger is dan zijn ware leeftijd maar het gaat hem wel goed af. George Clooney zijn inbreng vind ik zeer te waarderen. De rol van John Malkovich; beetje vreemd dat zo’n ex-spook bij het minste geringste door het lint gaat. Verder erg genoten van Frances McDormand.

Burn after watching is hier absoluut niet van toepassing.

heb de film opnieuw bekeken en dat beviel erg goed. Is een zeer geslaagde komedie / crime genre (wat een erg lastig genre is) met een topcast.

Zevende film van de gebroeders Coen. Erg goed, beter dan verwacht want de plotomschrijving vond ik niet zo super interessant. Maar goed, dat geeft niet altijd weer of je de film goed zal vinden of niet. Het is wel de reden waarom ik deze nog niet eerder had gezien. Beetje onderschat zelfs. Erg aangename film van de gebroeders Coen. Ik denk nu toch wel dat de regisseurs me (doorgaans) liggen. Maar ik moet nog vooral het meer drama-gerelateerd werk van hun ook kijken, en weet ook niet echt goed te verwachten.

Grappig dat de gebroeders Coen de twee films waar ze de meeste lof (en in totaal zes Oscars) mee oogstten allebei lieten volgen door films die minder gelauwerd werden maar eigenlijk net zo interessant waren. Na Fargo kwam The big Lebowski, en naar verluidt begrijpen de broers zelf niet helemaal waarom die film zo'n enorm cultsucces is geworden. En het contrast tussen No country for old men en Burn after reading zou niet groter hebben kunnen zijn, want terwijl de eerste een strak geschreven en geregisseerde (zij het uiteindelijk enigszins nihilistische of misschien zelfs absurdistische) thriller is, zou ik niet weten hoe ik Burn after reading moest beschrijven.

        Gelukkig zouden de personages dat zelf ook niet kunnen, want ik geloof niet dat ook maar één van hen precies weet hoe de diverse vorken in de stelen zitten. Maar wat deze film voor mij naast de even gecompliceerde als uiteindelijk doelloze plot de moeite waard maakt zijn de geweldig geschreven rollen en de al even geweldige vertolkingen; Brad Pitt krijgt misschien de meeste aandacht vanwege zijn leeghoofdige fitnessfreak, maar eigenlijk speelt iedereen geweldig. John Malkovich mag heel gecontroleerd totaal compleet losgaan, maar heeft daarnaast ook een korte maar ontroerende scène met zijn afgetakelde vader, en tegenover de tragikomische situatie van Frances McDormand staat de nog veel hulpelozere Richard Jenkins. En dan die citaten die regelmatig ongevraagd mijn hoofd komen binnenzeilen: "I think that's the shit, man!", "I have gone just about as far as I can with this body", "We just don't give that out at Hardbodies" en "What kind of Mickey Mouse embassy are you running anyway?"

        En dan te bedenken dat ik mijn persoonlijke favorieten nog niet eens genoemd heb: dat zijn de twee scènes waarin de aarzelende David Rasche een onderhoud heeft met J.K. Simmons die juist zo graag knopen wil doorhakken. Ach, het is allemaal geweldig, hoe iedereen als een rat op LSD in zijn eigen doolhof rondrent. Eén van de grappigste, of misschien beter gezegd gééstigste films die ik ooit heb gezien. Blij te merken dat het feit dat het niet na te vertellen plot niet in de weg heeft gestaan van mooi commercieel succes (budget $37m, opbrengst $163m volgens wikipedia), hoewel de namen van George Clooney en Brad Pitt daar vermoedelijk voor een belangrijk deel tussen hebben gezeten.