Cloverfield (2008)

Altijd leuk, hypes als deze. Het nadeel is wel dat het vaak tegen kan vallen, maar gelukkig deed Cloverfield dit nauwelijks.

Over de negatieve punten kon ik me gelukkig gauw overheen zetten. De eerste twintig minuten zijn helaas wat suffig, maar uiteraard heb je ze wel nodig om het (karige) verhaal op te starten. Tevens stoorde ik me aan het begin eventjes aan het enorm schokkerige camerawerk, maar gelukkig werd dit vrij snel al stukken minder, waardoor het wel beter ging werken. Ook storend was het opvallende 'fictie-draaien'. Op sommige punten werd er duidelijk fiction-wise gedacht en ook zo gedraaid, waar er echt in zo'n situatie nooit zo gedraaid zou worden. Als laatste schoten er zo nu en dan nog wat praktische dingen door mijn hoofd: waarom kunnen ze zo lang met de accu doen? en een tape van een dv camera is toch nog altijd 1 uur en geen zeven. Wellicht wat flauw, maar toch wel storend.

Dit alles opzij gezet, kan je je opmaken voor de rush van het jaar. Want as Cloverfield eenmaal loopt, loopt ie ook als een trein. Intens camerawerk en heftig en enorm sterk sounddesign zorgen ervoor dat je in je stoel gezogen wordt en je tijdens de aftiteling verbijsterd achterlaat (alhoewel de film wel 5 minuten eerder had mogen stoppen wat mij betreft...)

3,5*, vooral vanwege de indrukwekkende intensiteit, die vrijwel consequent wordt volgehouden gedurende de hele film. Jammer van het karige verhaaltje, maar een stijl als deze vraagt waarschijnlijk ook wel om een verhaal als dit.

Nu je het zegt, in deze film heeft ze er wel wat van weg. En dat is inderdaad een compliment. Helaas klapt ze nogal jammerlijk uit elkaar.

Cloverfield was zijn hype in ieder geval meer dan waard. Het is natuurlijk een heel simpel idee om een monsterfilm samen te voegen met het idee van found footage maar je moet er blijkbaar toch maar even op komen. Het zorgt ervoor dat Cloverfield een vrij unieke film is geworden en daarmee ook een unieke bioscoop ervaring.

Deze manier van filmen werkt erg goed. Je leeft meer mee met de hoofdpersonen en je voelt de dreiging en angst veel beter. Je zit echt midden in de chaos. Ook blijft alles lekker mysterieus doordat je niet (veel) meer weet dan hen. De Jaws methode werkt ook uitstekend, pas tegen het eind krijg je het monster echt helemaal te zien, zelfs van binnen. Daarvoor zie je slechts af en toe een paar flarden monster, zo blijft het ook lekker spannend. Goede keus ook om kleinere monsters te introduceren, levert een erg sterke scène op in de metro. Leken trouwens wel heel erg op de ant-lions uit Half-life 2, die op hun beurt wel weer erg lijken op de arachnoids uit Starship troopers.

De special effects zijn perfect, niet alleen ziet het monster er erg mooi uit, de bewegingen en interactie met de omgeving lijken allemaal te kloppen. Het instorten van de brug en de helikoptercrash waren ook erg indrukwekkend. Ook het geluid werkt goed mee aan de totaalervaring. Stond ook lekker lomp hard in de bioscoop. Verder is het prima geacteerd en goed geschreven, wat er allemaal gebeurd komt geloofwaardig over op een enkel ding na: Beth lijkt niet echt veel last te hebben van de stalen pin die erg lang in haar schouder heeft gezeten. Klein smetje op een verder prima script en een fantastische film.

Zeker een interessante bioscoopervaring. De marketing en promotie rondom deze film zijn natuurlijk al een hoop waard, maar de uiteindelijke uitvoering stelt ook niet teleur. Het concept blijft briljant en op technisch gebied (de special effects zijn van erg hoog niveau) valt er erg weinig aan te merken. Verder is de film spannend, het acteerwerk uitstekend en is het niet moeilijk mee te leven met de personages, men heeft goed geprobeerd om het zo realistisch mogelijk te houden.

Een aantal dingen zijn echter wat jammer. Zo was de introductie wat aan de lange kant, op den duur had ik het wel gezien. Zó boeiend waren die personages nu ook weer niet. Als de film dan écht begint, is het vervelen meteen voorbij en zit je volledig op het puntje van je stoel. Over het einde ben ik echter ook niet helemaal tevreden. Als de film was gestopt op het moment dat de helikopter wordt aangevallen, had ik het einde toch nog een stuk sterker gevonden. Vooral het gedeelte met de cameraman, recht onder dat beest, was vrij matig en sprong nogal uit de toon.

Verder zijn er nog een handjevol plotholes, toevalligheden en bepaalde dingen die niet helemaal kloppen, maar daar kon ik me eigenlijk niet echt aan storen. Wel hoor ik veel mensen hier over 'dat irritante bewegelijke camerawerk', maar ik moet zeggen dat ik de camerabewegingen op bepaalde momenten juist veel te rustig vond. Een amateur, die zelden een camera in zijn hand heeft gehad en ook nog eens in zo'n situatie terecht komt, filmt zeker niet zo goed als hier.

Maar goed, die dingen zijn eigenlijk maar kleine bijzaken, want Cloverfield is en blijft gewoon ontzettend vermakelijk en goed uitgevoerd. Voor mensen die nog twijfelen om deze in de bioscoop te gaan zien, ik zou het gewoon doen. Als er één film een echte bioscooprit is, dan is het Cloverfield wel. Gewoon doen, dus.

Voordeel van de twijfel, 4 kleine sterren.

Eerste bioscoopfilm van het jaar. Ik wilde eigenlijk ook Saw IV nog in de zalen zien, maar die draaide in Drachten niet (meer?). Ik ben ook niet ontevreden dat het deze film is geworden, want ik ben er lyrisch over!

Een heerlijke op-het-puntje-van-je-stoel-zit-film! En geweldig omdat Amerikanen pissig worden van deze film, dat stelletje hypocrieten ! Maar de kijkervaring is geweldig! Een vriend die 'm al had gezien waarschuwde me dat je er misselijk van kon worden, maar dat nam ik met een korreltje zout. Toch kreeg ik tijdens het zien van de film wel het idee dat mijn maag niet ongeroerd bleef -niet onBEroerd gelukkig net niet !

De film zou bijna een Dogme-film kunnen zijn. Althans, de -wat ik beschouw als- hoofdregel, het compleet hand-held draaien, daar is absoluut aan voldaan. Ook, afgezien van de credits, is er geen aparte muziek gebruikt, maar natuurlijk wel de geluidseffecten van het monster en van legervoertuigen, en zo. Hoe dan oo, je wordt helemaal meegesleept; sommige stukken zijn voorspelbaar, maar zelfs die stukken lieten mijn adrenaline-niveau niet met rust ! Dat gedeelte in die tunnels, ze horen 'een raar geluid'; natuurlijk heb je daarvoor al die beelden op de TV in de elektronicazaak gezien van die minimonsters die van 'Cloverfield' afsprongen en je hebt daardoor meteen door dat die die gekke geluiden maken, maar alsnog schrik je als je ze ziet, denk je van: "Jesus!!!" De film duurde mij niet lang genoeg, ik vond het een heel geslaagd project en hem medelijden met de mensen die het niet aan konden zien vanwege het home-video gebeuren. Ik vond het een geweldige ervaring! Het is 't als het boek The Day of the Triffids: de mensheid bedreigendewezens zijn niet realistisch (in de zin van mogelijk), maar de reactie erop is dat zeer zeker!

Minder dan vierenhalf kan ik hier niet voor geven.

P.S.: Refererend naar Wikipedia waar het gaat over een mogelijke sequel: "Reeves (de regisseur) also points out that the end scene on Coney Island shows something falling into the ocean in the background."

De tamelijk briljante pr zorgde ervoor dat dit de eerste must see op menig lijstje, en dus ook op de mijne, moest zijn van 2008. En Cloverfield valt bepaald niet tegen!

De (lange) introductie werkte voor mij juist uitstekend; je kunt (iemand schreef het hierboven ook) wennen aan het camerawerk en er zitten genoeg verwikkelingen, personages, grappen en muziek in om geboeid te blijven kijken, prima dus.

Als eenmaal de aanval start gaat de film echt helemaal los; het ziet er allemaal werkelijk adembenemend uit, qua effecten mag de film zich meten met de besten. Cinematografisch een pareltje.

Het sublieme concept en de prima uitwerking zorgen voor een ware (bioscoop)filmbelevenis, deze Blair Witch van de 21e eeuw is vernieuwend, verrassend en verfrissend, en mag dan ook gezien worden.

Eén minpuntje dan toch, is dat we het monster aan het eind daadwerkelijk te zien krijgen, de suggestie van het eerste uur werkte bij mij beter. Met het einde had ik in tegenstelling tot anderen wel vrede.

4 ruime sterren, hikkend tegen 4,5.

Wat een fantastische film zeg, een ongelovelijk goed neergezette sfeer, je zit de hele film in spanning, wat alleen maar versterkt word door de filmstijl die geweldig uitpakt. Ook de combinatie van filmen in de home camera stijl en de special effects op het scherm zijn echt geweldig om te zien. Je kreeg haast het gevoel dat je er zelf bij was, vooral bij de scenes waar er weggerent word.
Het einde vond ik overigens ook leuk met een laatste welgeplaatstse quote.
Als het aan mij ligt maken ze hier nog een deel van want ik heb erg goed genoten.


Owh, bij de credits, wie zag er nog meer een golfer?!



Its stil alive

Misschien is de film op bepaalde punten ondermaats, zoals het acteerwerk op bepaalde momenten en de onverwoestbaarheid van bepaalde karakters. Maar de uiteindelijke bioscoopervaring is zeer indrukwekkend. Wat mij betreft is de hype waargemaakt en misschien wel meer dan dat. Normaal gesproken lig ik bijna te slapen bij dit soort films (Transformers, I Am Legend), maar Cloverfield greep mij op een zeer overtuigende manier.

Aan de ene kant wil ik wel meer van de film, maar aan de andere kant is het ook wel mooi zo en zou een vervolg alleen maar de impact van het origineel verminderen. Het moet wel gezegd worden dat de film absoluut in de bioscoop gezien moet worden, om het optimale effect te bereiken.

de scène in de helikopter waarin een stealth het monster bombardeert, waarna het monster de helikopter neer haalt is geniaal!

Geweldige film, knetter spannend, goede sfx, kortom een fantastische bioscoop ervaring.

4,5*

De ' Oh my god `s ' waren schering en inslag en de film bevat enkele plotholes. Zoals het moment na de helikoptercrash, ineens is de nacht voorbij en heeft hij plaatsgemaakt voor daglicht. Terwijl ik niet de indruk had dat de personages lang buiten bewustzijn waren, getuige ook het monster dat nog in de buurt was.

Een film waarvoor je valt of totaal niet. Ga je mee op avontuur met de niet al te slim handelende personages of ben je berekenend en hoop je dat de hoofdpersonen zo snel mogelijk Manhattan verlaten met als bijgevolg dat je wel een hoop spektakel mist? Feit is dat de film zich beperkt tot het registreren van de gebeurtenissen van een vriendengroep die niet belangenloos kunnen vluchten maar het gevaar opzoeken om rationele redenen.

Soms werkt het volgen van de vriendengroep wat frustrerend. De algemene chaos onder de massa `s mensen is die zich geen raad weten met de situatie en in opperste staat van paniek verkeren zijn hectisch weergegeven met veel intensief, dynamisch camerawerk. Dit uitgangspunt is briljant uitgewerkt, daardoor moest ik mij ook even oplaadden om te accepteren dat de vriendengroep de betrekkelijke anonimiteit van de stad verkoos. Gelukkig stortte de film niet in en bleef hij boeien dankzij de suspense rondom het wezen dat de stad terroriseerde. Op visueel gebied ook zeer boeiend, met name de momenten waarop het groepje ineens in een vuurpeloton beland en de metrohal invlucht. De muziekkeuze maakt het gehele plaatje af. Niet altijd even prominent op de voorgrond aanwezig, maar hij sluipt als het ware achter de personages aan of hij bevindt zich niet ver van hen vandaan. De muziek bestaat dan ook vooral uit achtergrondsgeluiden die de spanning opvoeren en suggesties de vrije loop laten gaan. De spanningsboog loopt op en mondt uit in een boeiende confrontatie met wat wezens, vooral de kleintjes zagen er dreigend uit, het grote wezen paste wat minder in het geheel.

In tegenstelling tot velen vond ik het begin ook fijn uitgewerkt. Van de ene situatie val je plots in de andere situatie en er is geen ontkomen meer aan. Hevig contrast, van een sfeervol feestje met grappige opmerkingen van enkele gasten aan het adres van iemand die in Tokyo gaat werken met op de achtergrond lekkere dansbare muziek naar bevingen die iedereen in een wereld van chaos en complete anarchie stort. Zeer sterk weergeven, fijne omschakeling die zijn impact niet mist. Het einde vond ik overigens ook niet minder dan geniaal. Ik was bang voor een happy end, gelukkig dus niet! Een helikoptercrash die het deed voorkomen alsof je zelf ter aarde stortte met daarna nog eens de verwoesting van de brug.

Geweldige bioscoopervaring. Prachtige cameravoering, geschoten vanuit meerdere verschillende invalshoeken die met een grote regelmaat wisselen. Iemand voor ons was helemaal ontdaan van het einde om uiteindelijk toch nog enigzins tevreden vast te stellen dat hij de film die hij perse moest gaan zien dan toch maar mooi bekeken had. Prachtige film, zo zouden ze er meer van moeten maken. De focus ligt niet op een drama verhaal maar op het visualiseren van de enorme chaos die enkele monsters veroorzaken. Gelukkig lange tijd weinig meegekregen van de hype waardoor ik slechts 2 weken vol ongeduld hoefde te wachten. Geeft de rampenfilm in zijn algemeenheid ook weer een wat beter imago, zelfs een nieuwe dimensie dankzij de geslaagde uitvoering van het handheld filmen, die je net zoals bij The Blair Witch Project het gevoel geven dat je op de huid van de personages zit. Dikke 4*

Al jaren loert Virtual Reality om het hoekje, klaar om toe te slaan in onze postmoderne maatschappij. Film en andere mediavormen proberen het laatste gat te overbruggen. Strange Days deed al een poging. Blair Witch probeerde het. Maar tot nu toe komt Cloverfield er het dichtste bij. Puur zintuiglijke film die een voor mij nog ongeziene mate van immersie teweeg bracht. Ik ben gewoon anderhalf uur van deze wereld geweest.

Gelukkig vergeet de film zijn roots niet, want er zitten een paar geniale cinematografische vondsten in. Sowieso wordt het hele first-person perspectief perfect uitgebuit, maar scènes als het inschakelen van de night-vision zijn ook filmtechnisch uiterst effectief.

Voeg nog enkele geweldige nuances toe, die tegelijkertijd de gigantische omvang van de ramp illustreren (paard en wagen, tafeltjes waar het eten koud staat te worden, het Vrijheidsbeeld)) en je hebt een film die anderhalf uur adrenalinepompend is. De subtiele humor tussendoor zorgt ervoor dat je telkens weer even terug op aarde gezet wordt om je voor te bereiden op de onvermijdelijke chaos die weer gaat komen.

Dan is de film nog uitstekend geacteerd, dapper afgesloten, mooi vormgegeven en voor 30 miljoen dollar verbazingwekkend massaal. Hele flatgebouwen die instorten doordat het monster zijn hoofd stoot zijn toch meer gebeurtenissen die je van Spielberg of Emmerich verwacht.

Ja, ik ben er best wel ondersteboven van. 5*

Vandaag in de bios gezien en het was wel een vermakelijke film, zo eentje die je met het verstand op 0 moet kijken eigenlijk.

Maar dan zijn er uiteraard ook de vele vragen na afloop van de film:

*Waar kwam die monster vandaan?
*Waarom overleven die gasten een helikopterongeluk?
*Waarom zit er night vision op een camera, die worden toch nog niet gemaakt voor de gewone consument?
*Waarom verliest die Hud zijn camera niet?

En ga zo maar door.

De special effects zaten wel goed in elkaar, verhaal stelde niet al te veel voor en echte diepgang van de karakters moet je niet verwachten.
Van deze film hou je of haat je, er zit gewoon geen tussenweg in.

Al met al geef ik 'm 3, 5 sterren.

Leuk filmpje ja, was toch enigszins teleugesteld in bepaalde opzichten.

Ten eerste vond ik het zeer tenenkrommend dat de personen waar het om draait, het onmogelijke willen doen en niet voor zichzelf kiezen, van de verliefde jongen nog enigszins begrijpelijk om de film spannend te maken, maar dat die vrienden meegingen was

mijns inziens belachelijk.

Dan de spanning, eigenlijk weinig spanning...

Dan de tijdsduur: veel te kort, heel jammer.

De opnames waren dan wel weer zeer geloofwaardig, tenminste als je in Godzilla's durft te geloven.

Verder een aangenaam filmpje, om 1 keer te bekijken en achterover

te leunen.

dikke 3.5

Dat de visuele stijl van Cloverfield is overgenomen van het destijds baanbrekende Blair Witch Project zal niemand ontkennen, echter, hier gaat men nog een stapje verder. De capriolen van de handcamera zijn net iets extremer en daarmee het perfecte verlengstuk van het huidige youtube-tijdperk. Rob, de bediender van de camera, registreert enkel wat zijn pad kruist en in die zin sluit hij de kijker af voor wat er in de rest van de stad gebeurt. Originele invalshoek, doch redelijk beperkt in de uitvoering en daarom ook niet altijd boeiend genoeg.

Cloverfield bevat vast en zeker aardig geschoten scènes, maar als kijker blijf je toch een beetje op je honger zitten. De inleiding is overbodig langdradig; onderlinge relaties worden geschetst op het oppervlakkige niveau van een doordeweekse soap. Uiteindelijk duurt de film ook zo'n tien minuten te lang, want veel meer dan een hoopje stereotiepe onzin kan je de slotontknoping niet noemen. Spijtig wel, want de banaliteit van het begin en einde staat in schril contrast met het uiterst vermakelijke middenstuk. Veel actie, veel paniek, veel chaos en een grooooooot monster dat heel de stad aan barrels mept. En dit allemaal ondersteund door de sterke visuals die je volledig onderdompelen in de strijd om overleving. Meer bloed en meer aan gort gereten lichamen hadden de dreiging van het monster wellicht wat reëler gemaakt, al moet gezegd dat de klankband en het gebruik van de handcamera het gevaar voldoende voelbaar maakten.

Kortom, een origineel vormgegeven film met een sterk middenstuk dat iets te fel afsteekt tegen het kleffe begin en het clichématige einde.

Het probleem is echter dat het einde wel geheel in functie van de film staat. Persoonlijk was het einde met de helikoptercrash prima. Maar goed, de hele film draait helaas toch om een plot: de zoektocht + redding van de liefde van je leven. Dat dit allemaal lukt (tot zekere hoogte) rechtvaardigt het einde waar de twee lovers de verlossende woorden aan elkaar kunnen zeggen + de finale waarin dezelfde twee romantisch in het reuzenrad zitten waar de kijkers op de achtergrond overduidelijk het monster in zee zien vallen vanuit de lucht.

Het plotje was in mijn ogen inwisselbaar, Titanic deja-vu. Alhoewel we hier wat minder tijd kwijt zijn, gelukkig. En dat is dan ook een van de krachten van de film. Weinig overbodig gezweem, gewoon aanwezige spanning en chaos. Tevens vond ik het jammer dat het monster te veel in beeld kwam.

Maar spektakel werd beloofd, spektakel kreeg ik op m'n bordje. Cloverfield veegt de vloer aan met vele overeenkomstige genre-films, zeker als het aankomt op special effects + geluid. Dat Hollywood maar meer miljoenen mag pompen in geloofwaardige effects ipv ongeloofwaardige steracteurs die inkomsten genereren. Dikke 4*, gelukkig.

Toen ik de trailer had gezien, het verhaaltje en de eerste reacties bij deze film had gelezen wist ik gewoon dat ik deze film super zou vinden. En ja, dat was dus ook het geval. Helaas niet in de bioscoop kunnen bewonderen omdat vrienden geen interesse in deze film hadden, maar liever naar Alibi gingen.

De film begint lekker rustig, bij het feestje leer je de hoofdpersonen een beetje kennen en hebben een paar mensen een probleempje, leuk dat je aan voelt komen dat er iets gaat gebeuren. En dan valt het licht uit, rennen ze naar het balkon, je hoort het monster brullen en zie je die prachtige explosie tussen al die wolkenkrabbers , zelden zo iets cools gezien. Vanaf dat moment zit je vastgekluisterd aan het scherm, zit je constant in spanning en achteraf gaf de film een heerlijke kick. Ik vond dat het monster uiteindelijk iets te vaak in beeld was, eigenlijk had ik het beter gevonden als je hem op het laatst 1 keer zag, maar voor de rest niet. Die kleine monstertjes hadden van mij trouwens ook niet gehoeven.

Gewoon een heel effectieve film (met name doordat het met zo'n handcamera is gefilmd, het voelt daardoor alsof je er zelf bij bent) met een lekker korte speelduur. Ruim 4*. Een goed begin van het filmjaar 2008. Grappig trouwens dat veel mensen uit mijn omgeving deze film slecht vonden. Ik hoorde reacties zoals "Het is slecht gefilmd" en "Het gaat nergens over". Dan zullen er op MM vast ook wel een hoop mensen zitten die er zo over denken en hierdoor zal deze film ook wel een hoop lage stemmen krijgen dus zal Cloverfield waarschijnlijk niet in de top 250 belanden. Jammer.

Een sterke film, die je vooral op groot scherm moet bekijken. Het geeft een kruising tussen Blair Witch Project en Godzilla, maar op een adembenemende manier. Door het gebruik van de handcamera zit je constant tussen de slachtoffers. Geen team van 'we zullen het hier effe komen oplossen', maar als een reëel probleem waar je je meer zorgen maakt om te overleven dan hoe kan ik het beest verslagen op een tactische manier met iemand die toevallig expert is op zijn gebied. De paniek en onwetendheid van wat gaat komen wordt hier mooi gefilmd. Ook de commentaar van Hudson die de camera vasthoudt is van een zwarte humor die je niet gewoon bent bij Amerikaanse films.

In het begin komt het soort filmen wat druk en chaotisch over, maar dat gaat al snel over naar een beklemmende en soms claustrofobische sfeer die je meteen naar de keel grijpt. In elk geval origineel en niet de doorsnee Hollywood rampenfilm zoals er al veel gemaakt zijn. Deze film zit dus niet in het rijtje van Godzilla of Armageddon maar heeft een eigenzinnige stijl.

New York op stelten

Geloof het of niet, maar de immense hype die 'Cloverfield' voor de eigenlijke bioscooprelease teweegbracht is volledig aan me voorbijgegaan. Het bleef in mijn geval bij een vage, doch merkwaardige en veelbelovende trailer, die hoogstens twee tot driemaal de kans kreeg om enige verwachtingen te creëren. 'Cloverfield' had dan ook (bijna) niets te verliezen en alles te winnen. En wellicht heeft dat een voornamelijk positieve invloed gehad op mijn ervaring ter plaatse en mijn finale oordeel achteraf.

Het concept van 'Cloverfield' an sich is weliswaar niet nieuw, die eer komt toe aan 'The Blair Witch Project', maar het geheel is van een minder tijdelijke en meer natuurlijke, contemporaine en universele aard dan zijn voorganger.

Vanuit een voor de hand liggende en geheel hedendaagse subcontext, die onmiskenbaar, doch niet noodzakelijk hoeft te alluderen op 9/11, speelt 'Cloverfield' in op een universele angst voor het onbekende. Het gevolg van een bewust suggestieve dreiging die weliswaar meer zichtbaar zal worden voor het oog, maar nooit echt in zijn of haar volle glorie kan aanschouwd worden. Binnen het medium film is dat geen sinecure, maar wanneer het op correcte wijze wordt geïntegreerd en toegepast, kan dat een hoge efficiëntie opleveren.

Uiteraard gebeurt dat binnen de fictieve realiteit van de prent, maar filmmakers beschikken nog steeds (in principe natuurlijk…) over een zekere macht die hen in staat moet stellen deze realiteit op natuurlijke, voelbare en zo realistisch mogelijke wijze aan de kijker te brengen. In ‘Cloverfield’ zijn de centrale personages zich bewust van het gevaar dat op de loeren ligt wanneer ze op zoek gaan naar een vriendin in nood. De makers gaan, vanuit het standpunt van een overigens bijzonder irritante cameraman (daarbij niet doelend op zijn capaciteiten als cameraman, maar wel doelend op datgene wat steeds uit zijn mond weet te vloeien), echter niet op zoek naar het gevaar en bijgevolg niet naar een gratuite vorm van sensatie.

Het gevoel dat hierbij overheerst is dat je getuige bent geweest van een in sé klassiek, doch fris stukje terreur- en gevoelscinéma. Een archivaal document, los van enige pretenties, met een hoogst apocalyptische feeling (het hoofd van het Vrijheidsbeeld, dat overigens een rechtstreekse verwijzing is naar de poster van Carpenters ‘Escape from New York’) en een zekere onverbiddelijkheid, getuige het einde.

De ‘familiare’ prelude mag dan een zeer moeilijk te kauwen brok zijn, het contrast met de hoofdact maakt subtiel komaf met deze kleine barrière, die een geslaagde bioscoopervaring niet in de weg mag en kan staan.

3.5*

Vandaag gekeken en ik moet zeggen dat ik blij ben dat ik er niet voor naar de Bioscoop ben gegaan.

De eerste 20 minuten zijn slaap verwekend en totaal overbodig. Daarna lijkt de film boeiend te worden. Helaas duurt dat maar enkele minuten want de hele film wordt bekeken vanuit een groepje onnozele personen waarvan 1 persoon de hele tijd filmt. Hoe het allemaal gebeurt, waarom het allemaal gebeurt en hoe het eindigt zul je echter nooit te weten komen want de film houdt op een gegeven moment gewoon op. Een dommer einde hadden ze niet kunnen maken, dat was echt een aanfluiting.

Het thema van de film vond ik goed gevonden maar de verfilming ervan vond ik intens triest. Daar had men iets veel beters van kunnen maken. De film duurt ook niet echt lang, als je de eerste 20 minuten voorruit spoelt (wat ik ook heb gedaan) ben je binnen een uur klaar met deze film. In deze film spelen geen bekende acteurs in mee (de enige enigszins bekende acteur is de leger commandant) en dat merk je ook aan de kwaliteit want de acteurs in deze film weten het niet overtuigend over te brengen.

De homevideo-imitatie is natuurlijk een leuke gimmick, wat ik sinds The Blair Witch Project niet meer heb gezien. Verder is het natuurlijk nauwelijks meer dan een simpele Godzilla remake, met een ensemble cast bestaande uit fotomodellen. Maar goed.

Het is een boeiende film die af en toe wel ergerlijk is door volkomen onlogische keuzes die personages maken, en sets die vaak niet echt overtuigen. Het surroundgeluid (heb DVD gekeken) maakt wel een hoop goed.

Aardig, maar nergens baanbrekend.

3 sterren

Vanavond dan eindelijk Cloverfield gezien en ik moet zeggen dat ik er toch wel spijt van heb dat ik deze ultieme bioscoopervaring niet in de bios heb gezien. Een waar spektakel die op dat grote witte doek toch echt het best tot zijn recht gekomen zou zijn....

Mijn verwachtingen waren eerst niet zo super hoog en dat is dan ook een reden dat ik de film niet in de bioscoop heb gezien, maar echt alle negatieve voorgevoelens werden vanavond door het grote monster weggeblazen. Natuurlijk was bekend dat de hele film dankzij een handycam mogelijk is gemaakt, maar een uitwerking als deze had ik nimmer nooit niet verwacht. Matt Reeves weet de kijker de volle speelduur op het puntje van zijn/haar stoel te houden en hij verdient in ieder geval mijn grootse comlimenten voor het werk wat hij met Cloverfield heeft afgeleverd.

Een concept die we natuurlijk kennen van The Blair Witch Project, maar deze film is zo veel meer en zo veel beter uitgewerkt dan de laatstgenoemde. De kennismaking met de hoofdpersonages is redelijk goed. Vooral de mensen die we gedurende de film volgen komen veel in beeld en maken we aardig kennis mee. Rob Hawkins zijn afscheidsfeestje loopt anders dan verwacht. De stad word getroffen door iets onbekends en zijn ''vriendin'' komt met één of andere gozer op zijn feestje aansjokken. Een belangrijk fundament voor de rest van de film is gelegd, want het is Rob die na de aanslagen door het onbekende ''iets'' op zoek gaat naar zijn vriendin en de kijker door de hel van Manhattan loodst. Vooral het begin vond ik ook erg sterk, wanneer je als kijker echt nog niet weet wat het is en wat er voor zorgt dat de stad op zijn kop staat. Daarom is de eerste kennismaking met het monster ook even wennen geblazen, althans dat was het voor mij.

Hud, de beste vriend van Rob slaagt er dan in om op een prachtige manier dit gebeuren te filmen. Bij vlagen erg goed gedaan, maar soms gaat klungel Hud toch wel een beetje over de streep wat ongeloofwaardigheid betreft. Zijn opmerkingen waren (bijna) allemaal niet te pruimen en hij gaat dan ook wel een beetje te ver soms. Gelukkig blijft dit bij een aantal schaarse momenten en weet regisseur Reeves ons heerlijk te vermaken met vele opvolgende, superspannende momenten. De scenes in de metro, wanneer de vier jongeren door het donker een weg naar buiten proberen te vinden zijn dan ook erg goed. Vooral het moment dat de nightvision op de camera aan word gezet. Wow, wel even schrikken geblazen. Op dat moment hebben we al een aantal keer kennis gemaak met ''het'' en ook de kleine vriendjes die hij heeft meegenomen. Natuurlijk komen zij in de scene in de metro het beste naar voren. Op dat moment word één van de vrouwen lelijk gebeten door zo'n gedrocht en ik zag het al aankomen dat het niet goed met haar ging komen, maar wat ik niet verwacht had was een bizar moment waarop ze ineens bij iedereen word weggetrokken en er iets gebeurt waar ik nu nog over zit na te denken.

We vervolgen de reis die Rob door de stad maakt om zijn vriendin te gaan zoeken. Jammergenoeg vind ik ook dat dit een beetje te ver gaat soms. Ondanks dat alles prachtig in beeld word gebracht en we verschrikkelijk goed vermaakt worden is de zoektocht voor mij niet altijd even geslaagd en word het op sommige momenten een tikkeltje ongeloofwaardig. Het kon daarom natuurlijk ook niet uitblijven dat Rob zijn vriendin in leven en wel zou vinden en dit gebeurt dan ook. Hierna word het echt spectaculair wat mij betreft; eenmaal ontsnapt uit de flat maakt Hud de beste shot van het monster. Ondanks dat ik het jammer vind dat het monster te veel in beeld komt was het zeker erg indrukwekkend. De helicoptercrash voorafgaand was ook intens trouwens. Deze crash had een goed einde voor de film kunnen beteken, maar jammergenoeg laat Reeves zich toch een beetje te ver gaan en overwint liefde toch weer alles. Twee tortelduifjes die samen onder de brug schuilen en om de beurt hun laatste boodschap inspreken in de camere die ons een prachtige film heeft laten zien....

Het idee van deze film is goed, maar ik vond de uitwerking toch wel erg verrassend. De soms wat ongeloofwaardige momenten mogen dan ook geen probleem genoemd worden over het geheel gezien, want het is moeilijk genoeg om zo'n film te maken en de manier waar op de film werd gebracht verdiend van mij zeker een dikke voldoende. Wat we nu van deel twee mogen verwachten weet ik niet, maar deze was klasse!

* * * *

Aanvankelijk bedriegelijk simpele, zeer goed gemaakte en spannende kruising tussen The Blair Witch Project (gevonden homevideo) en Godzilla (monster vernietigd New York). Net als recente genregenoot [REC] nogal hysterisch en visueel niet voor mensen die snel misselijk zijn. De personages zijn niet erg interessant, maar je kunt nog net voldoende met ze meeleven. De special effects zijn echter geweldig, vooral door de briljante vondst ze te verwerken in de zogenaamde home video-beelden. Hierdoor komen ze veel realistischer en directer over. Ook fijn dat er niets uitgelegd wordt. Slimme, lekker korte film die precies lang genoeg is om de spanning er goed in te houden. Weer een meesterzet van producent J.J. Abrams in ieder geval.

Erg grappig filmpje, vooral de scenes dat er echt 'iets' gebeurt natuurlijk. Verder nogal veel onnozel gekrakeel tussen die mensen, maar dat is ook wel nodig om de spanning wat op te bouwen en het iets 'realistischer' te maken.

Niet echt op het puntje van m'n stoel gezeten (in de tunnel toch bijna), maar absoluut geslaagd, al zie ik liever zoiets als [Rec].

Ik hoop trouwens dat er niet al teveel van dit soort films komen, de gimmick gaat op den duur wel een beetje vervelen denk ik.

Nou best een leuke en vermakelijke film hoor, het is weer eens wat anders dan de standaard in het genre (alhoewel ik niet hoop dat dit de standaard gaat worden want dan ben ik er snel klaar mee vrees ik). Zelf vind ik de film qua opzet toch wel totaal anders dan The Blair Witch, die eerste is een spotgoedkope productie van een paar filmstudenten terwijl Cloverfield een grote Hollywoodproductie is compleet met een hele batterij aan special effects, groots opgezette scènes, modellen als acteurs en onder de meest extreme omstandigheden nog een prima belichting van de camera. Enige overeenkomst is het "first-person perspectief" wat wonderwel erg leuk blijkt te werken in deze op en top chaos film.

Tja, dat het onderwerp van de film compleet uit de dikke duim gezogen is vind ik allemaal best, ik ben ook gelukkig met de keuze dat er niet allerlei rare verklaringen worden gegeven en dat zelfs een bommentapijt het monster niet om zeep helpt daar kan ik mee leven. De film draait om de actie en das meer dan prima zo. Actie is ook het sterke punt van deze Cloverfield, sommige scènes zien er echt wel heel vet uit.

Toch had ik wel wat zaken die ik ietsjes minder vond hier, zo zijn de hoofdpersonen niet echt al te boeiend (is ook wel niet zo van belang in een film als deze, maar toch) en zien ze er allemaal uit alsof ze uit een of ander modeblad zijn weggelopen. Ja, zelfs als ze doorboord zijn door een metalen pin. Daarnaast heeft deze film een probleem met de schaal en dit is iets wat me wel stoorde. Het hoofd van het vrijheidsbeeld in de straat is sowieso veel te klein en ook het monster lijkt te groeien en te krimpen zoals het filmtechnisch het lekkerste uitkomt. Voorbeeldje; Het monster is zo aan zijn wandelingetje tussen de gebouwen door een metertje of 60 hoog echter wanneer Hud hem filmt in Central Park lijkt het meer een soort uit de kluiten gewassen T-Rex (een metertje of 10 max). Ik vraag me ook af hoe een monster wat een tank plat met z'n dikke teen een mens met z'n tanden kan verscheuren... maar goed, ik wil er ook niet al te veel over zeuren eigenlijk Behalve dan nog even deze; Natuurlijk kies je als helikopterpiloot als vluchtweg laag tussen de gebouwen vlak naast het monster terwijl een B2 z'n bommen erboven uitstort, is inderdaad de veiligste weg eruit ja

Ach, zoals ik al zei, vermakelijk, origineel en zeker spectaculair een goede 3.5*.

Uitstekende film die eigenlijk 80 minuten lang weet te boeien. In het eerste kwartier worden de hoofpersonages geintroduceerd, wat in mijn ogen ertoe bijdraagt dat je meer met de personages gaat meeleven en daarna barst letterlijk de hel los. Het gebruik van een handheld-camera maakt dat het beeld af en toe schokkend oogt, maar juist daardoor wel enorm realistisch. In tegenstelling tot bijvoorbeeld een film als Man on Fire staan deze camerabeelden deze keer helemaal in dienst van het verhaal.
Ook de acteurs vielen me alleszins mee. Deze keer geen nerd of dom blondje erbij, waarbij domme beslissingen gemaakt worden . De hoofdrolspelers zijn heel herkenbaar, nemen beslissingen die jij en ik ook zouden kunnen nemen en die het allemaal net even wat realistischer maken. Ook de beklemmende haast claustrofobische sfeer is zeer goed gemaakt. Eindelijk weer eens een originele rampenfilm, die een stuk beter is dan alle Godzilla's, Day's after Tomorrow en ga nog maar even door..

4,5*

Ik denk dat sommige mensen met de verkeerde insteek naar deze film kijken. Je krijgt net als een paar medewerkers van het defensiedepartement een tape te zien die gevonden is op de plek wat vroeger Central Park heette. Niet alles wordt uitgelegd, want de hoofdpersonen krijgen niet alles te zien, laat staan dat ze alles meteen weten, waarom er bijvoorbeeld zo'n monster rondstruint in Manhattan.
Je volgt gewoonweg een registratie en bent benieuwd naar hoe de hoofdpersonen zich hieruit proberen te werken, terwijl je in je achterhoofd weet dat het hen nooit zal lukken. Erg tof concept, wat mij wel wist aan te spreken.

Ik vond deze film kwa camera werk een klein kunstwerkje, erg mooie shots kwamen in snel tempo voorbij. Het verhaal daarentegen is niet vernieuwend maar dat vond ik in dit geval niet erg, want dankzij het camera werk kreeg je echt het gevoel dat je er midden in zat en neem je het verhaal wel met een korreltje zout. En wat het einde betreft, daar kon ik ook best mee leven want ik zou het best afgezaagd hebben gevonden dat ze uiteindelijk het monster verslaan en dat ze nog lang en gelukkig leefden, wat trouwens ook totaal niet bij deze film zou passen.

Heb het niet zo op die handcamera filmpjes maar deze heeft me toch verrast.

In het begin was het inderdaad warrig en niet echt interessant om een paar personen iets in de camera te laten zeggen. Maar vanaf het moment dat iets de camera raakt werd het direct spannend. Vanzelfsprekend zorgt de handcamera ervoor dat je midden in de chaos zit wat voor mij alleen maar het inlevingsvermogen ten goede kwam. Er zaten echt spannende stukken in en de CGI vond ik ook niet slecht.

Dat was ongeveer ook het enige originele aan de film. Voor de rest had er volgens mij net zo goed Godzilla 2 op de cover kunnen staan.

Wat moet je er van zeggen. Ik heb me vooral goed geamusseerd met de voorpret. De promotiecampagne waar ik enkel hier en daar wat over heb gelezen maakte dat ik toch wel benieuwd was naar de film. De film zelf was eigenlijk wel ongeveer wat ik er van verwachte. Een overbekend verhaal proberen in een nieuw jasje te gieten. Men slaagt daar heel behoorlijk in al blijft het plot toch zeer gangbaar. Enkel het camerawerk onderscheidt deze film van bijvoorbeeld Godzilla en ik kan me voorstellen dat als je niet tegen abrupte camerabewegingen kunt dat de film je aardig op de zenuwen begint te werken. Al met al heb ik me niet verveeld tijdens de film en een aantal mooie scenes gezien maar over het geheel vond ik het niet zo heel bijzonder.

dikke 3 sterren.

Wat een gruwelijk goede film. Vergeleken met deze film zijn de andere "ampenfilms" niets meer dan kinderfilms. Door het schitterende gebruik van de handycam is het alsof je zelf in Manhattan rondloopt hetgeen natuurlijk zorgt voor aangename spanning als kijker.

Ik ben ook blij dat de acteurs stuk voor stuk niet zo bekend zijn waardoor het allemaal zo veel realistischer overkomt dan wanneer Will Smith even zijn automatisch geweer neemt en het monster uitroeit.

Verder heb ik ook enorm genoten van de persoon die die camera hanteerde. In de meest hachelijke situaties, zoals in de metro, komt hij wel eens met een zeer droge opmerking.

Echt een topper

4,5*

Ik vond Cloverfield ook zeker niet tegenvallen. Ik kan goed kijken naar deze manier van filmen, stoor mij daar totaal niet aan, zoals sommige hier. En ik vond het verhaal ook goed, alleen is het leuker als je eerst wat dieper gaat zoeken in het Cloverfield verhaal. Maar goed ik vond deze film gewoon spannend. Jammer alleen dat het 'monster' zo vaak in beeld was, dat mocht wel minder.

4*