The Many Adventures of Winnie the Pooh (1977)

De Nederlandse titel doet wel vermoeden naar één groot verhaal wat ik dan tot mijn teleurstelling vastelde dat dit niet zo is.

Wat deze film wel tot een ware Classic uitstraalt is de simpelheid waarmee dit gemaakt is.Vooral de liedjes had wel een klein kind kunnen bedenken maar de simpelheid geeft het iets schattigs en plezierigs mee.De animatie is,inderdaad,simpel tot zelfs wat schilderachtig.Gelukkig valt er ook nog wat te glimlachen met de sarcastische Iejoor en de hyperkinetische Teigetje(Hallo,Knorremans!)

3*

Toch wel de minste van de Disney films uit de jaren 70'.

Op vhs had ik me erg vermaakt. Maar nu kan ik me niet zo vermaken als vroeger. Winnie the Pooh vind ik echt een tut van een beer. En Knorretje vind ik een biggetje die alleen maar zit te slijmen bij een tut van een beer. Konijn, Tijgertje, Ior en Meneer Uil vind ik wel leuke figuren en die Mol maar die zit hier volgens mij niet in. Maar op zich is dit wel een vermakelijke film dus 2,5. Maar Winnie the Pooh en Knorretje vind ik maar pisnichten.

Hier begon het dan mee voor Disney.

Weer een aaneenschakeling van kleine verhaaltjes, vind het in de Pooh films toch niet zo goed werken. Komt omdat het leuke aan de Pooh reeks niet zit in de vertelling, maar in een aantal maniertjes van de personages. Met een aantal verhaaltjes is daar echter minder tijd voor dan normaal.

Verder mis ik ook de niet-originele voice cast hier, die wat mij betreft beter werk leveren. Vooral Pooh zelf is door de jaren heen steeds beter gaan klinken.

De achtergronden zijn wel aardig charmant en ook het gefilmd-boek principe werkt hier leuk. Al moet ik zeggen dat deze toch ook sterk onderdoet voor de meest recente Pooh film, die toch stevig boven z'n reeksgenoten uitsteekt.

Leuk om een keertje te zien waar de reeks z'n oorsprong kent, maar veel meer dan dat vond ik het ook niet. Nog één film te gaan, en dan ben ik denk ik wel aardig Poohmoe.

1.5*

De film is opgevat als een levend boek waar er wordt uit voorgelezen. Het is een erg braaf filmpje geworden, die uiterst geschikt is voor jonge kinderen. Van spanning is er niet echt sprake, de film moet het meer hebben van de verschillende personages. De film bevat ook enorm veel liedjes die het liefelijke nog eens versterken. De personages zijn wel erg mooi getekend, maar voor een bijzonder verhaal hoef je niet te kijken.

Ik heb deze inmiddels al wel 100 keer gezien met mijn oppaskindjes, maar hij blijft geweldig! Wat een heerlijke zoete poeh beer film

Leuk gedaan met het boek waaruit word voorgelezen en ook de personages tot leven komen. Vind alle losse verhaaltjes even leuk en ook de liedjes zijn goed. Kan ze bijna allemaal meezingen haha, het is gewoon voor de oudere onder ons ook nog leuk om mee te kijken. En ja alle characters zijn gewoon tijdloos, ze blijven stuk voor stuk geweldig. Zal deze ook nog eens een keer in het Engels kijken, nu kijk ik hem altijd in het Nederlands vanwege de kids, maar Engels is toch echt wel een stuk leuker!

Ja ik kan hier elke keer weer van genieten en ik kijk graag mee met de kids. Echt één van de leukere 'Poeh beer films'. 5*

Nou, ik had niet verwacht dat ik nog eens een Winnie the Pooh film zou zien. Ik was er vroeger nooit zo'n fan van doordat alles enorm braaf was. Al die dieren zijn enorm schattig, maar wel erg kinderlijk. Ik miste wat brutaliteit en flair. De tekenfilmserie van Pooh vond ik ook niet erg interessant. Maar nu ik de Disney tekenfilms aan het herkijken ben was ik bij deze Pooh film uitgekomen en eerlijk, ik heb me er erg mee vermaakt.

Nog steeds is het vrij kinderlijk, maar op 1 of andere manier vond ik het vrij vermakelijk. De cynische Eeyore, de hyperactive Tigger, de onzekere Piglet en de angstige Rabbit deden het prima. Ook Pooh was best te pruimen. Ik moet trouwens erg wennen aan de Engelse namen, want voor mij waren het altijd Ijoor, Tijgertje, Konijn, Janneman Robinson en noem ze op

De verhalen gaan nergens over, maar het kijkt lekker weg. Maar wat ik vooral waardeerde was de tekenstijl. De beelden zagen er bijna schilderij-achtig uit, zo mooi was het getekend.

Ook het idee dat de tekenfilm regelmatig overliep in het leesboek was leuk gedaan. Tel daarbij ook uitstekende stemacteurs en je weet dat er veel moeite in de film gestoken is, wat ik kan waarderen.

Dit is dan ook 1 van weinige Disneys die ik na herziening fors verhoog.

3,5* (was 2,5*)

Vroeger heb ik deze Disney weleens gezien, dat kwam vanmiddag bij het kijken goed naar voren. Daar waar ik de meest recente Pooh film erg leuk vond, viel deze een klein beetje tegen.

Het probleem zit hem vooral in het feit dat deze Disney uit meerdere verhaaltjes bestaat, waardoor niet elk personage goed uit de verf komt. Zo komt teigetje pas erg laat om de hoek kijken en daarnaast is de humor iets minder scherp.

De animatie zelf is wel mooi en dat afwisselen tussen het leesboek en de animatie vind ik bij de Poohfilms wel altijd een pluspunt. Dat ziet er hier allemaal ook erg netjes en vloeiend uit. Verder heb ik bij dit soort verhaaltjes ook altijd het idee dat het in een uur en in een geheel beter werkt.

De modernere Pooh is dus duidelijk leuker dan de oudere Pooh.

2,5*

Weinig anders dan de Pooh-film van twee jaar terug.

Dat kan ook niet anders doordat beide films uit korte afgeronde verhaaltjes bestaat die allemaal hetzelfde niveau hebben en de facto volledig inwisselbaar zijn. Dat is dan ook gelijk het echte manco aan deze film, al is dat niet zo groot als in pakweg Melody Time of Fun and Fancy Free; nu immers heb je in elk geval een aantal karakters die steeds terugkomen, één centrale locatie en het voelt ook aan als één film middels de boekovergangen (waar leuke vondsten inzitten als lopen over letters) maar toch zijn het steeds korte verhaaltjes waarna je na drie kwartier eigenlijk wel klaar bent. Langer weet dit mij niet te boeien omdat je telkens weer opnieuw moet beginnen. Dan zijn de laatste filmpjes niet slechter, maar het is de film als geheel die dan aan kracht inboet.

Wel was de animatie erg mooi dat net lijkt op die oude prentenboeken van vroeger. Voice-acting was verder heerlijk met een paar zeer opvallende stemmen die allemaal bij het personage lijken te horen. Al met al wel een ruime voldoende, 3,5*.

Het leuke van Teigetjes is dat ik de enige ben

Ik was vroeger best wel een fan van Winnie de Poeh. Ik had twee VHS tapes met daarop een paar kortverhalen (Pooh en de gemaskerde bandiet en Een dag voor Iejoor) die ik praktisch kapot heb gespeeld. Naar mijn herinnering had ik deze bioscoopfilm van de bekende beer ooit wel eens gezien maar kon me nog maar weinig scènes voor de geest halen. Met een paar dagen geleden Oliver & Company te hebben gezien kwam ik weer helemaal in een Disney mood dus deze gisteravond ook maar eens opgezet.

En tot mijn verbazing herinnerde ik me veel meer dan ik had gedacht. Alleen de droomsequence van Poeh was me onbekend (wat raar is want het is de merkwaardigste scène uit heel de film) maar Poeh die vast komt te zitten in de deuropening van Meneer Konijn, Teigetje die niet meer mag stuiteren, ... Ik werd in ieder geval eventjes gekatapulteerd naar good old memory lane. Ik dacht dan ook dat deze verhalen eigenlijk in de twee bovengenoemde tapes zaten doordat de film in het Nederlands wordt vertaald als Het Grote Verhaal van Winnie de Poeh. Dan vind ik de oorspronkelijke Engelse titel wel (The Many Adventures of Winnie the Pooh) wel beter tot zijn recht komen doordat het daar duidelijk wordt dat we te maken gaan hebben met een aantal kortverhalen. Dat is voor mij dan ook wat een hekelpunt bij deze film want ik ben niet zo'n fan van dit soort samenraapsels. Het is verreweg de eerste keer dat Disney dit doet (Make Mine Music, Fun and Fancy Free, ...) maar ik zat met het idee dat het één lang verhaal ging zijn. In dat opzicht stelt de film dan ook een tikkeltje teleur. Als kleine vond ik dit fantastisch maar als volwassene mis ik toch wat de grote verhaallijn, temeer ook omdat echt alles en iedereen goed is waardoor je dus enige vorm van climax of iets dergelijks mist.

Nog een reden dat ik dit graag eens wou terugzien was omdat ik een geruime tijd geleden eens een artikel had gelezen waar de personages van de Winnie de Poeh saga ontleed werden. Daaruit bleek dat ze allemaal leden aan psychische stoornissen. Poeh zelf zou ADHD hebben gecombineerd met obsessief/compulsief gedrag terwijl Knorretje dan weer leed aan angststoornissen en Janneman Robinson schizofreen is. Persoonlijk vind ik het allemaal wat vergezocht maar bon, de personages zijn stuk voor stuk aandoenlijk en ik zou er niet teveel achter zoeken. De muzikale nummers op zich vind ik iets minder (de openingstrack van de Nieuwe Avonturen van Winnie de Poeh staat nog altijd op mijn netvlies gegrift) maar de schilderachtige tekenstijl maakt veel goed. De gimmick met het boek is op zich wel leuk maar ik had het wel gezien na de zoveelste keer dat er naar een aantal pagina's verderop wordt gegaan doordat het regent of omdat Poeh vast zit. De Nederlandse stemmencast is trouwens ook wel van een hoog niveau. Ben deze keer speciaal voor de Nederlandse versie gegaan (ik heb de serie vroeger ook altijd in het Nederlands gezien en qua namen blijven die voor mij toch nog altijd de echte) en ben dan ook niet teleurgesteld.

Het is vreemd. Tijdens het kijken van de film was ik het naar het einde toe allemaal wat beu gezien waardoor ik ook een lagere score in gedachten had. Nu stemt die score echter niet meer overeen met het gevoel dat ik aan de film heb overgehouden waardoor de film een lichte verhoging krijgt. Blijft nog altijd een mindere Disney maar nog altijd wel degelijk vermaak.

3*

Disney Classic #24

Winnie the Pooh is weer zo'n product waarmee ik al vroeg op de basisschool in aanraking kwam. Vreemd idee dat ik destijds naar het jeugdsentiment van mijn juf zat te kijken en de film nog maar een jaar of vijftien oud was. Inmiddels is mijn eerste kijkbeurt langer geleden... Gelukkig is het mij tijdens de herziening erg meegevallen.

Om te beginnen is zowel het sfeertje als de tekenstijl heel andere dan die van voorgaande Disney's. Het is letterlijk een levend prentenboek geworden en dat pakt mijns inziens uitstekend uit. De overgangen tussen de bladzijden in het boek zijn creatief bedacht en er is bovendien veel variatie in gevonden. Er worden heel vaak pagina's omgeslagen maar het verveelt mij nooit. Pooh's droom was trouwens ook de moeite waard. Hoewel er eigenlijk geen touw aan vast te knopen was pakt het voor mij persoonlijk beter uit dan de roze olifanten uit Dombo. Sowieso voelt de film 'af' aan en zijn karakters, achtergronden en liedjes uitstekend op elkaar afgestemd.

Het verhaal is opgesplitst uit allemaal korte fragmenten en behoorlijk braafjes. Pooh zelf is ook maar een vrij suf karakter maar gelukkig brengen zijn bosgenoten het nodige leven in de brouwerij. Tigger vond ik bij tijd en wijle wat irritant maar de anderen hadden zeker een meerwaarde. Vooral Rabbit, Piglet en Eeyore zijn inmiddels tot iconische Disney figuren uitgegroeid. Geslaagd avontuur.

4*

Ik kon nog enige flarden herkennen die waren opgeslagen in de verre krochten van mijn hersenpan, maar echt bijster goed is dit nou ook niet. De zwakte ligt in teveel inwisselbare verhaaltjes die achter elkaar afgedraaid worden en telkens dat terugvallen op dat boek gaat ook vervelen. Daarbij vind ik deze tekenstijl niet heel fraai. Denk dat ik de serie die hierna is gemaakt wel wat mooier en leuker vind .

Ik ben geen fan van Winnie de Poeh, dus deze film kon mij totaal niet bekoren.

deze tekenfilm bestaat uit drie eerder verschenen korte tekenfilms. Het tempo is traag, de stemmencast is behoorlijk kinderachtig en ook de verhalen spreken niet erg tot de verbeelding.

Qua animatie is deze film niet onaardig en de personages zijn ook best sympathiek, hoewel ik er verder niet heel veel mee heb. De drie weinig interessante verhaaltjes zorgen er echter voor dat het een matige Disney film is en een best lange zit. De verbinding tussen het boek en de animatie is best aardig gedaan, maar wordt ook best veel herhaald.

Heel erg leuk eigenlijk. Winnie The Pooh is pure nostalgie in de eerste plaats, maar deze klassieker staat ook daarbuiten vrij stevig in z'n schoenen. Het stelt allemaal niet veel voor, maar er zit duidelijk wel veel hart en ziel in. De figuren worden allemaal tof in het verhaal verwerkt, en vooral de constant aanwezige humor en droogheid vond ik verrassend tof. Zo'n personage als Eeyore is gewoon lachen. Ook grappig dat Pooh eigenlijk weing meer dan een irritante zeurkous is. Het is hierdoor ook voor volwassenen best wel te trekken, althans dat vond ik. Dat de verteller actief meedoet aan het verhaal en praat met de personages is een leuke vondst, en de film-in-een-boek-esthetiek werkt prima. Bovenal is het een prachtig getekende film; dat moet je die Disney classics toch elke keer nageven. Leuke sfeersetting door de verschillende seizoenen waarin het verhaal zich afspeelt. Dat het in feite niet één lange film, maar eerder een verzameling van korte verhaaltjes is, vond ik perfect passen.

In mijn poging alle Disney-klassiekers eens te (her)kijken (in een willekeurige volgorde, dat wel) was deze Winnie The Pooh in ieder geval geen straf om te kijken; een stuk toffer en leuker dan ik had verwacht. Klein 3.5'je.

Deze film wordt niet snel genoemd uit het lijstje van de Disney animatieklassiekers. Nochtans één van de bekendere figuren en volgens mij de eerste die ook zijn eigen franchise kreeg met speelgoed, series, films, spinoffs en meer. De film is een verzameling van enkele kortfilms. Gelukkig voelt het wat als een geheel door de constante met dezelfde figuren en de binding doormiddel van het spelen met de 4th wall en het boek met de gedrukte tekst.

Disney kocht de rechten, maar Pooh was op dat moment meer bekend in Engeland dan in de VS. Dus krijgen we ook een extra karakter in de film met Gopher de bever. Disney wou er een meer Amerikaans figuurtje in hebben. Normaal moest die Piglet vervangen, Die mag gelukkig wat later in de film toch nog mee doen.

De film mikt op een jonger publiek, maar de kracht ligt er in dat het vrij vast houdt (buiten die Gopher dan) aan het origineel. Met de gekende tekenstijl en de speelse figuren en de verteller. De muziek is opgemaakt zoals de musical Peter & De Wolf van Prokofiev, waarbij de verschillende figuren gelinkt zijn aan een ander instrument in de compositie.

Misschien begrijpelijk de film wat minder bekend is uit de Disneystal, maar langs de andere kant is de franchise rond Pooh wel bekend geworden. Qua aanpak is het mooi met respect gedaan en een eigen karakter.