Aanrijding in Moscou (2008)

Film die het van de humor, en alleen de humor moet hebben.

Wanneer die net na halverwege een beetje vervaagt is het hopen dat het met deze film niet afloopt zoals zovele anderen, die langzaamaan meer en meer een waardig drama proberen worden.

Gelukkig valt dat goed mee en blijft de film tot op het einde grappig. Nogal droge, bitse Vlaamse humor waar ik best mee kan lachen. Pijnlijk en droog en best fijne hoofdrolspeelster. Gelukkig ook hier weer gewoon in dialect en niet dat veredelde Vlaams.

Amusante maat boutlelijk geschoten film. Gelukkig blijft het de hele tijd grappig waardoor dat nooit echt vervelend wordt. Al weerhoudt het de film er ook wel van om echt goed te worden.

3.5*

Ook deze film op de filmbeurs in Den Bosch gezien. Leuke Vlaamse romcom. Goed geacteerd en ik heb ook weer enkele Vlaamse woorden geleerd. Een lolly noemen ze daar een "lekstok", een vrachtwagenchauffeur een "camionneur".

De film was in het Nederlands ondertiteld, hoewel dat voor mij niet gehoeven had, want ik kon het toch doorgaans goed verstaan. Neen, voor echt plat Vlaams moet je volgens mij in de Westhoek zijn; ik ben er dit jaar nog geweest. Ik verstond er echt helemaal niks van.

Deze optimistische film was in alle opzichten het tegenovergestelde van het pessimistische "La silence de Lorna" van de Gebroeders van Dardenne. Vlaanderen vs Wallonië oftewel "Optimisme" vs "Pessimisme" zou ik haast zeggen. Ik kan me goed voorstellen dat veel Vlamingen het niet langer meer zien zitten met de Walen.

Ik vond "Aanrijding in Moscou" een aardige afsluiter van de filmbeurs in Den Bosch.

3,0*

Voor een Vlaamse film is die goed ! Noemen ze dit liefde op zijn Gents? Eindelijk eens een film met goede humor, karaktervolle personages (met uitzondering van den ex-man) en situaties die uit het leven gegrepen zijn. Alleen jammer dat die 2 andere kinderen van Matty zo weinig waren uitgewerkt en een quasi onbestaande rol speelden.

Ik had eerlijk gezegd een wrang voorgevoel bij ‘Aanrijding in Moscou’. Zou dit weer zo’n film worden die louter teert of zijn hype en het “wijze Gentse accent” als een gimmick gebruikt om een gebrek aan inhoud te verhullen? Gelukkig niet, want deze productie heeft ook het één en het ander te vertellen. Bovenal is dit een sympathieke film, die de mens in zijn eeuwige twijfelen weet te vatten. Mogen we Christophe Van Rompaey even naast Felix van Groeningen zetten? Dan wordt al snel duidelijk waarom ‘Aanrijding in Moscou’ een groter publiek heeft bereikt: hier gaat het immers om personages die werkelijk bloed, zweet en tranen zweten om in het reine te komen met zichzelf, terwijl die andere landgenoot droomachtige karikaturen maakt van wat “geloofwaardige figuren” zouden moeten zijn.

Mijn pleidooi voor ‘Aanrijding in Moscou’ is echter niet geheel ondubbelzinnig. Er zitten zeker flauwe moppen en personages in (beetje kinderachtig zelfs), en van Rompaey is geen estheet zoals van Groeningen. En toch zindert het lelijke Ledeberg van de mooie plaatjes, zonder dat de plek uit haar sociale context wordt gerukt. Moscou is de plek waar alles zich afspeelt, maar deze geeft minder gestalte aan de figuren dan de titel doet vermoeden – ‘Aanrijding in Moscou’ doet aan als een verhaal dat overal en altijd zou kunnen plaatsvinden. Elk leven maakt bepaalde slachtoffers, en in deze film deelt werkelijk elk personage in de klappen - zijn er veel films die dat weergeven? Nee dus; vandaar het succes op verscheidene filmfestivals, vermoed ik.

En toch is deze film op en top Vlaams. De charmante score van Tuur Florizone is om duimen en vingers van af te likken (o pittoresk België! ), en de aandoenlijke vertolking van Johan Heldenberg (Werner) toont voor mij nog maar eens aan wat een briljant acteur de man is. En het zijn dat soort kleine dingetjes die dat voortdurende "aan- en af" – want meer is deze film eigenlijk niet – alsnog bijzonder dragelijk maken. Best genietbaar.

3,25*

Had deze al in de bioscoop gezien, en nu nog eens herbekeken op DVD. Samen naar Aanrijding In Moscou kijken is hier in het Gentse dan ook zowat een activiteit op de sociale kalender. En na een tweede kijkbeurt is m'n indruk van de film intact gebleven: charmante prent, maar net niet betoverend.

Daarvoor is het scenario gewoonweg wat te flauw, alsof Christophe Van Rompaey dacht dat de couleur locale wel zou volstaan om van Aanrijding een pareltje te maken. Ook mocht de beeldtaal van mijn part dromeriger zijn, om zo wat meer visuele poëzie te creëren.

Nochtans worden de personages op heel overtuigende manier geschetst en velen van hen deden me dan ook denken aan mensen die ik in het echte leven ken. Absolute topper is natuurlijk Barbara Sarafian, die bij momenten echt stráált.

Grote pluspunt is de humor, in de vorm van de heerlijke Gentse dialogen. Goed ook dat van de belangrijkste personages eigenlijk alleen Johnny echt plat Gents "klapt", en de meesten een soort verbasterde vorm spreken van het dialect van de Arteveldestad. Maakt het des te echter, en ook dat tussentaaltje zorgt voor de nodige gein.

Jammer dus dat het scenario wat zwak uitvalt en er op cinematografisch vlak weinig wordt geprobeerd, anders had dit wel 'ns een echte favoriet kunnen worden. Niettemin plezant!

Al een tijdje geleden dat ik me zo geamuseerd heb bij een film.

Laat alles volop over je heen komen bij deze film, het enige wat ik kan aanraden. Wat op je afkomt is humor en vermakelijk gedoe met veel emotie er rond. De dialogen zijn zeer leuk in het Gents en via het dialect is alles zeer naturel geacteerd.

****

Er zijn veel Vlaamse films die niet kunnen tippen aan de gemiddelde buitenlandse film, maar bij Aanrijding in Moscou is dit niet het geval. Alhoewel het verhaal naar mijn mening niet enorm boeiend is, spreekt de film enorm aan! Dit niet alleen door de best wel goeie acteerprestaties, maar ook door de spanningen doorheen de hele film.

Het is een redelijk voorspelbare film met niet zoveel verrassende wendingen, maar dat hoeft niet altijd een probleem te zijn. Wel zijn er prachtige scènes zoals een toch wel zeer memorabele zangpartij van Johnny in zijn Camion, alwaar hij "Ti amo" ten beste brengt. Dat is toch wel het moment dat ik meest onthoud uit heel de film. Het is niet alleen grappig, maar geeft je een enorm goed gevoel terwijl dit niet echt een feelgoodfilm is.

Het is moeilijk om deze film in een kotje te stoppen omdat hij toch iets anders is dan al die andere en juist daarom is het zeker de moeite hem eens te bekijken!

Score: 7/10

'Het leven zoals het is'. Deze film valt onder het genre waar Vlaamse films nog enigszins goed in zijn. Gewone mensen die een tikje excentriek blijken te zijn, maar uiteindelijk toch ook zeer realistisch en weerspiegelend op de Vlaamse maatschappij. Met de nodige zwarte humor en gelukkig in het dialect. Niets is zo erg als een Vlaamse film in Algemeen Nederlands, die daarmee alle geloofwaardigheid verliest.

De film is heel naturel en is ook aangenaam om te zien. De humor in de film is als een saus over de film gegoten en brengt wat smaak aan. Verder is de film niet echt speciaal, maar wel aangenaam om te zien.

Aanrijding in Moscou begint zeer vermakelijk met leuke humor, situaties en personages. Wat echter vanaf het begin een aanfluiting is, is de muziek welke totaal niet bij de film past. Halverwege gaat het, zoals vaker het geval, de dramakant op en dat is toch wel jammer. Verder is het ook jammer van dat lesbische vriendinnetje. Dat zie je al van mijlenver aankomen, dus de impact is 0,0.

Uiteindelijk een simpel doch aangenaam filmpje.

Ik ben een beetje bevooroordeeld: in Gent – en daarmee bedoel ik óók Ledeberg – wonen vrienden van mij; als de film zich daar niet plaatsvond was ik waarschijnlijk niet eens wezen kijken. Maar afgezien daarvan vond ik het gewoon een gave komedie.

Favoriet moment:
“Ma, zit gij in bad?”
“Nee. Ik laat mij masseren door 'n ne grote neger.”

Ik heb deze film bekeken zonder enige voorkennis of zelfs maar de korte inhoud te lezen. normaal gezien informeer ik eerst naar de mening van anderen eer ik een film opzet maar ditmaal niet. En ik was zeker niet teleurgesteld. Ik vond de film heel verassend en kon het Gentse dialect best smaken. Fantastisch ook dat het allemaal onbekende acteurs waren want na een tijdje geraak je uitgekeken op de steeds terugkerende zelfde acteurs in Vlaamse films/series. Nu kon ik me meer concentreren op de film zelf. Eéntje om later nog eens te bekijken. 4,5

"Ma zit gij in bad?"

- Nee, ik laat mij masseren door een grote neger."

De film kwam heel naturel over en dat is zeer belangrijk. Er word heel sterk in geacteerd. Soms hier en daar even voorspelbaar maar dat mag de pret niet drukken die mooi word afgewisseld door komedie & drama. Al duurde dat uit-aan-uit-aan gebekvecht soms iets te lang.

Fijne film, bij momenten écht wel grappig (die droge humor ), sommige scènes zijn toch o zo écht (uit het leven gegrepen, bedoel ik), er wordt uitstekend in geacteerd en het Gents is het sappigste dialect van heel België. Alleen jammer dat het verhaal soms zo rommelig is en zo lullig eindigt. Al bij al nog een heel aangename film.

Wat een rauwe en realistische film is dit. De emoties van voornamelijk Mattie zijn echt heel puur. Geen reactie met overdreven drama of romantiek maar een vrouw die afgestompt is door de pijn die haar is aangedaan door haar exman. De beginscene in de supermarkt maakt haar gemoedstoestand ook extra duidelijk.

Maar hoe realistisch ook, toch kon ik ook goed inleven in het romantische gedeelte van het verhaal. Heerlijk hoe die exman op zijn neus kijkt als hij haar na 5 maanden aan het lijntje te houden toch uiteindelijk verliest aan een ander. .

De humor kon ik wat minder bespeuren in deze film maar als dramafilm vind ik dit zeker een aanrader.

Humoristisch, nogal charmant, maar verhaaltechnisch erg schamelijk

De hele situatie wordt op den duur zo ingewikkeld en lijkt helemaal stuurloos.

Wat wil nu Matty nu eigenlijk?

Een vrouw van 41, die twee mannen maar aan het lijntje blijft houden. Ik vraag me echt af waarom beide heren een Mona Lisa in haar zien, elk op zijn eigen manier.

Het einde komt over als een beroerde poging een halt toe te roepen aan de twijfel en besluiteloosheid.

Ik wou dat ik de situatie ook als een onderdeel van de humor kon zien, maar het lijkt erop dat dit niet de bedoeling is van Van Rompaey.

***

Leuk drama met goede rollen van Barbara Sarafian en Jurgen Delnaet (geweldig toen hij op het einde Mona Lisa aan het zingen was). Echt veel gebeurt er niet in de film maar het is wel plesant (op zijn Belgisch) om te zien. Ik vond Anemone Valcke (Vera) overigens een leuke meid in deze film.

Wel aardige film die zeker zijn momenten had maar nergens echt overtuigde. De personages deden mij te weinig en dat is toch wel belangrijk in een film als deze. Neemt echter niet weg dat er wel goed werd geacteerd. Maar hier ga ik voor mijn plezier geen tweede keer naar kijken.

Het is toch eigenlijk vreemd dat er weinig verbale komedies in de Nederlandse en Vlaamse taal gemaakt lijken te worden. Ik vraag me af wat daarvan de oorzaak is, want Aanrijding in Moscou bewijst dat dit goed mogelijk is. Niet dat bewijs echt nodig was, maar even goed. Deze film wordt vooral gemaakt door de sprankelende, scherpe en gewoon echt grappige dialogen. En natuurlijk door de acteurs die ze uitspreken. De regie richt zich ook meer op het acteerspel dan wat anders, maar dat stoorde mij niet. Christophe van Rompaey en zijn scenarioschrijvers hebben een verhaaltje geschreven dat misschien voorspelbaar is, maar ook doorleefd en geloofwaardig. Dit is een van die zeldzame romantische komedies waarbij ik écht wilde dat de twee geliefden elkaar zouden krijgen op het einde. Het gebrek aan zoetsappigheid is hier misschien de oorzaak van, maar ook de geweldige Barbara Sarafian helpt natuurlijk mee. Daarnaast heeft ze chemie met de ook erg fijn spelende Jurgen Delnaet en wordt er goed bijrolwerk geleverd van met name Anemone Valcke (wat een voornaam overigens).

4* Van mij mogen ze er zo meer maken.

Heerlijke film die uit het leven gegrepen is, waarbij een vrouw in scheiding een relatie krijgt met een jongere vrachtwagenchauffeur. Een prachtige openingsscene waarin de twee kennis met elkaar d.m.v. aanrijding. Een aangenaam tempo, scherpe en ook grappige dialogen. Twee uitstekende hoofdrollen die hun goedgebekte personages treffend en naturel neerzetten.
Bij mijn eerste kijkbeurt zat het einde me nogal dwars, aangezien ze toch voor de chauffeur kiest na het incident met de auto en het biervat. Maar dat viel me deze keer beter, daarom stem verhoogd naar 4.0.

Hm, na de zovele positieve commentaren die ik ervan gehoord had, viel hij mij toch maar tegen eigenlijk.

Het leek mij zo'n Vlaamse film die je absoluut gezien moet hebben, maar zowel het verhaal als de personages stonden mij toch niet zo aan als verwacht.
En de humor? Eerlijk gezegd heb ik toch al veel grappigere Vlaamse films/series gezien hoor.

Wel vond ik dat Gents-gesprokene inderdaad wel leuk. Redelijk plat, maar toch nog verstaanbaar.
En eens iets anders dan altijd Antwerps, dat op onze tv toch meestal overheersend is.
Al ben ik zelf wel een trotse Antwerpenaar hoor.

Maar goed, terug naar de film; hij kon mij uiteindelijk op alle vlakken dus nét niet raken, en die Johnny-kerel zou ik zelf toch niet in mijn buurt willen hebben eigenlijk...
Daarom vond ik het einde ook niet zo leuk, toen Matty om onbegrijpelijke redenen alsnog voor hem koos.

Deze gisteren eens bekeken en vond het ook een goeie film. Inderdaad vaak wel grappig en ook wel herkenbaar (realistisch). De onbekende hoofdrolspeelster speelde erg overtuigend, net als de rest van de cast eigenlijk.

Door de erg lovende reacties had 'k misschien nog iets meer verwacht, maar hij is zeker het bekijken waard als hij op tv passeert.

Zo dan, wat een aangename verassing. Die Belgen blijven me verbazen op cultureel vlak. Wat een goede muziek en films komen er van onze buren vandaan! Uiterst sfeervolle prent dit: de subtiele humor, dialogen in plat Gents, de prachtig uitgewerkte personages en dito muziek. Een lach en een traan, mijn complimenten.

4,5*

Sfeervolle romcom over het lief en leed van eenvoudige, alledaagse mensen, die met vallen en opstaan op zoek zijn naar een beetje geluk. In weerwil van de dramatiek op sommige momenten, houdt regisseur Van Rompaey het allemaal heel erg luchtig. Dat én de mooie karaktertekeningen maken dit tot een heel aangename verrassing. Niet in de laatste plaats trouwens door de voortreffelijke rollen van Barbara Sarafian en Jurgen Delnaet.

Een prima film.

Erg puur en realistisch weergegeven. Het is ook typisch zo'n vrouw die ik alle liefde en geluk zou gunnen.... De kinderen spelen hun rol zeer naturel.

Het verhaal is van alledaagse werkelijkheid...

Film kent zeker goede - grappige - momenten, maar maakt iets teveel sprongen en heeft een té cliché einde. Barbare doet het wel bijzonder puik hier... 3*

Super film echt lachen met de dialogen, heb de film al 3 keer gezien en blijf maar lachen.

"Weet je hoe ze een lekstok noemen in het italiaans?" "Een lekka lekka" geweldige fragment en geacteerd.

Van mij mogen er meer komen!

Ge moet een beetje vertrouwd zijn met de Gentse volksmentaliteit om de film naar waarde te schatten en alhoewel ik aanvankelijk een beetje last had met het gezicht van Sarafian is dit werk beslist een meevaller. Er wordt een eerlijk beeld opgehangen van wat leeft in de volkswijken en duidelijk gemaakt hoe klein de mens is met al zijn tekortkomingen en zwakheden.

Uiteindelijk apprecieer ik dit, in al zijn eenvoud, meer dan "Loft" als Belgisch product.

Leuke film met weliswaar een mager verhaal, maar toch zeer herkenbaar in het dagelijkse leven. Ook zeer plezant om eindelijk een Gentse productie te zien waar effectief ook de streektaal word gesproken. We kennen in Belgie ondermeer "flikken" en "code 37", die ook plaatsvinden in Gent maar je hoort enkel Antwerps praten...

Verder blinkt Barbara Sarafian uit, en de dialogen zijn "vree wijs" zoals ze bij ons in Gent zeggen.

4 sterren.

Mama zitte gij in bad?

Nee, ik laat mij masseren door ne grote neger.

'Terug in de auto, mama is ruzie aant maken!'

Denk niet dat ik overdrijf als dit toch één van de populairste Vlaamse films is van de afgelopen 10 jaar. Het slaat aan bij een groot publiek en verveelt niet na 2 of 3 keer te hebben gezien. Het is grappig, gevat en realistisch zonder ordinair te worden. Ben geen fan van het plat Gents maar het paste volledig hierin. Knappe vrouw is die Barbara Sarafian. De cast spreekt misschien minder aan op het eerste zicht (de meeste waren ook niet echt gekend op dat moment) maar ze spelen wel overtuigend. Algemeen een innemende film die leuk wegkijkt en je kriebels geeft om eens zot te doen.

Aanrijding in Moskou blijft een erg genietbare film. Elke keer ik hem opnieuw zie, blijft hij boeien, verveelt hij niet. Ik ken Ledeberg vrij goed. Ben van het Gentse, student geweest in Gent en steeds via Ledeberg Gent ingetrokken. Ook nu ga ik nog geregeld naar Gent, vooral als ik naar de bioscoop ga. Niet de mooiste regio van Gent, dit Ledeberg, maar een typische randgemeente waarbij alle verkeer (station Sint-Pieters of treindepot in Merelbeke) en autosnelwegen (E17 en de binnenring R4) elkaar kruisen.

Aanrijding in Moskou is zo'n film die een beetje van alles heeft. Ondanks het eenvoudige en voorspelbare verhaal een perfecte mix tussen humor, romantiek en drama. Matty, een sloor zoals ze zeggen, verbitterd en alleen achterblijvend met 3 opgroeiende kinderen op een klein appartementje nadat haar man haar heeft ingeruild voor een jonger exemplaar, vindt bij Johnny het lichtvonkje dat ze momenteel mist in haar leven.

De film kent een aantal geweldige dialogen en leuke discussies die nooit over het randje gaan. Ook het Gentse accent is geweldig. Geen volbloed Gents inderdaad, maar voor een breder publiek juist op maat om naar te luisteren. Fijne rol van Sarafian die hiermee doorgebroken is in Vlaanderen. En Anemone Valcke is alleen maar knapper geworden. Ook Delnaet en Heldenbergh doen het goed. Een film met wat nostalgie voor mij. Jammer dat de tramhalte Moskou (voorlopig) uit roulatie is gegaan, tram 4 zelf rijdt gelukkig wel nog.

Deze Belgische productie werd binnen 20 dagen tijd met een klein budget opgenomen. Jurgen Delnaet moest lessen nemen om een vrachtwagen te besturen. Aangezien hij niet slaagde voor zijn examen, moest de productie een ervaren docent in dienst nemen.

De film maakt gebruik van een aantal hilarische scènes en dialogen. Voor de verandering wordt er uitgeweken naar Moscou, Gent. Het typische dialect geeft deze film een andere en aangename sfeer. Het thema karakterontwikkeling wordt goed weergegeven, maar is uiteraard niet uniek in zijn soort. Daarnaast is er een mooie balans tussen humor en drama. Ik heb de DVD inmiddels al besteld.

3,0 *