The Visitor (2007)

Een serieuze Clockwise.

Mooi spel en rustige regie. Pareltje.

Stephan, hoe kan je zien dat dit een rustige regie heeft?

Tempo, scene-opvolging, rust nemen in vertellen verhaal, sfeer niet doordrukken maar laten groeien etc. etc.

De film hoeft niet geforceerd va hoogtepunt naar hoogtepunt te knallen met als gevolg dat er helemaal geen hoogtepunt meer is, zoals nogal vaak het geval bij streberige regisseurtjes.

-edit- maar ik laat graag de kenners aan het woord .

Ik vind het altijd prettig te zien als "momenten" in een scène, die veelal worden aangezet door editing, of camerabeweging, puur door de acteurs worden uitgespeeld. De scène waarin Walt eindelijk toegeeft dat het niet zo wil vlotten met zijn werk is daar een mooi voorbeeld van. Ingetogen zonder opschmuck... en toch komt het aan. Er waren zat momenten waarin de regie een stempel had kunnen drukken op scène's, maar die heeft zich rustig geconcentreerd op met name het spel.

Die scene was inderdaad meesterlijk.

Aparte , ingetogen maar toch wel goede dramafilm met een interressant verhaal.

Ik vond het vooral leuk om te zien hoe het suffe leven van Walter weer wat kleur krijgt door zijn ontmoeting met de immigranten.

Geen ECHTE topper maar toch zeker bovengemiddeld.

Hele onderhoudende film die een serieus onderwerp als illegale immigratie goed en overtuigend overbrengt op de kijker. Waar je normaal alleen over hoort als in een ver-van-je-bed-show, zit je hier middenin het leven van een tweetal illegalen. De film zou dan ook beter The VisitorS kunnen heten....

Kortom, overtuigende film met uitstekende acteerprestaties!

Degelijk drama over het Amerika van nu. Debuut vond ik persoonlijk beter.

Erg sterk drama met vooral voortreffelijke vertolkingen. Richard Jenkins was al een favoriet van me, speelt altijd geweldige bijrollen in amusante komedies. Maar de beste man laat zich in The Visitor van een hele andere kant zien en is zonder meer fenomenaal. Briljante vertolking, zijn uitstraling is nagenoeg perfect. Die man zou wat mij betreft een Oscar mogen krijgen voor deze rol.

Alles is verder sterk in beeld gebracht en het verhaal blijft, op een paar ietwat mindere momenten na, goed boeien. Script bevat een paar uitmuntende dialogen en een portie subtiele humor. Vooral een prachtig moment is de scène wanneer Walter een gesprek heeft met een collega en je hem zachtjes op de tafel ziet trommelen. Kleine scène die misschien weinigzeggend lijkt, maar het deed mij echt wat.

4 sterren. Sterke film met bijzonder sterke rol van Jenkins.

Een aardige tussendoortje met een mooie boodschap.

Mooie verhaallijn en subtiel geacteerd! Ik heb er van genoten.

Erg sympathieke film met sympathieke mensen met een sympathieke boodschap. Helaas is de wereld in het echt niet meer zo sympathiek dus valt dit een beetje onder het Fantasy genre. Maar dat maakt de film er niet minder om. Ik vond hem in ieder geval erg goed.

En ik maar zoeken en zoeken naar dvd's van deze film, blijkt ie nog niet eens in Nederland in de bios te zijn

Zag trouwens vandaag een recensie in de Metro, en kreeg maar 3 sterren, geen smaak zal ik maar zeggen. Wel jammer dat deze film maar in 3 zalen draait.

Niet per sé een bioscoopfilm, want daar is het visueel gezien iets te pover voor. Buiten dat is er echter weinig aan te merken op de nieuwe film van de maker van The Station Agent. Ging het daar over een stel heerlijk bizarre outcasts; in The Visitor is het zoiets soortgelijks.

Richard Jenkins laat zien het acteren na Six Feet Under nog niet verleerd te zijn. Hij weet met een simpele blik en handbeweging een scène zo te sturen dat de emotie langzaam binnen sijpelt bij de kijker. Nergens wordt het drama erop gelegd, iets wat ook al één van de fijne eigenschappen van The Station Agent was.

Één minpuntje nog wellicht. Op papier werkt het scenario volgens mij uitstekend, maar toch ging het einde er bij tijdens de film niet helemaal in. Ik snapte het uiteraard wel, maar uiteindelijk werkte het net niet helemaal zoals het zou moeten doen.

3,5*

Onderhoudende tragikomedie, die echter deels ontspoort wanneer de film de (linkse) multiculturele weg inslaat. Wanneer regisseur Thomas McCarthy zich enkel gefocust had op de ontwikkeling van het hoofdpersonage, had de film veel aan tempo en overtuigingskracht gewonnen.

Eigenlijk veel te geforceerd politiek correct (en misschien wel naïef) voor mijn doen - echt iets voor 'salonsocialisten' zoals kos al eerder zei, echt New Yorks -, maar ik vond de film dusdanig mooi gemaakt, gespeeld en geestig dat ik behoorlijk verrast werd. Jammer genoeg vielen de 30 minuten tot 10 minuten voor het eind wat uit te toon, maar verder een bijzonder fijne prent. Jenkins is gewoonweg uitmuntend en Hiam Abbass een prachtige vrouw. dikke 3,5*

Wat een slaapverwekkende film is dit. Geen diepgang, slechte acteurs en voorspelbaar verloop.

Vanavond deze film gezien en ik moet zeggen dat ik er niet van onder de indruk was. Ik vond het verhaal op zijn zachst gezegd niet bepaald geloofwaardig. Aan al die mensen die dit een geweldige film vonden zou ik de volgende vraag willen stellen;
'Wat zou je doen als je terugkomt van een lange vakantie, je in jouw huis twee illegale immigranten aan zou treffen, waarvan de vrouw hysterisch begint te schreeuwen op het moment dat ze jou ziet, de man je naar je keel wilt grijpen; vervolgens willen ze na een gesprek toch vrijwillig jouw pand verlaten. Ga jij dan zeggen; "Neen joh gezellig, blijf maar lekker!?" Nou, ik dus niet. Ik zou zeer blij zijn als ze zijn opgehoepeld. Klinkt misschien wel asociaal van mij kant, maar hun probleem is niet mijn probleem. En in het plot ligt ook de zwakte van de film. Inderdaad, veel te geforceerd politiek correct en naïef zoals Quentin al zei en daarom voor mij ongeloofwaardig. Vanaf dat moment deed de film mij al helemaal niets meer. Ik vond het echt zo'n Novib filmpje.
De scene waarbij professor in het park en op het eind van de film op het station op de tamtam ging roffelen was toch echt lachwekkend. Het leek wel of wij hier te doen hadden met een professor diep in de midlifecrisis.
Neen, deze film zal ik heel snel weer vergeten zijn.

2,0*

Geef je niet zelf al je antwoord?

Ik weet niet wat ik zou doen. Maar voor de film is het vooral belangrijk dat ik het voor deze film wel geloofde. Helaas ging het voor mij tijdens een ander moment van de film verkeerd.

Vooraf moet gezegd worden dat de verwachtingen hooggespannen waren na het meesterwerk The Station Agent en goede waarderingen die deze film krijgt. Tijdens de eerste helft werd dit volledig waargemaakt. Net als The Station Agent bevat de film prachtig camerawerk, goed acteerwerk en die leuke subtiele humor.

Helaas ging het mis na het moment in de metro. Hier verandert de film in een nogal standaard verhaal zoals dat al vaker na 9/11 is geweest. Natuurlijk zijn er nog wel die subtiele momenten aanwezig waaruit blijkt dat McCarthy een regisseur van niveau is. Maar het hele uitgangspunt van de film veranderde na het moment in de metro, en dat beviel mij echt niet. De film werd opeens voorspelbaar en te eenzijdig en verloor voor mij zijn glans.

keek lkker weg... rustige film maar werd steeds spannender goeie drama!

Mischien is dat nu juist de bedoeling. Het ene moment lijkt alles prima en leeft een ieder het leven, op het andere moment staat dat van een ieder op z'n kop en worden ze geleefd.

Wat een heerlijke film. Vond het gewoon jammer dat ie afgelopen was.

Mooie film, kijkt lekker weg.

Een goede film! Ook wel apart met een heel apart einde!

Ik zit nog steeds te denken of er een boodschap is of van nou deze film en daarom...

Heerlijk filmpje om te kijken, bij het einde zet ik een aantal ??? Had van mij nog wel langer mogen duren, zodat het einde wat duidelijk is.

Zeer fraai, heerlijk rustig gemonteerd menselijk drama, prachtig gespeeld. Jenkins is fantastisch in de hoofdrol. Het verhaal ontvouwt zich op verfrissend natuurlijke wijze en verloopt onvoorspelbaar naar het enigzins treurige maar wel toepasselijke einde. Geen geforceerde plotwendingen, gewoon een mooi verteld verhaal. Na The Station Agent een tweede indrukwekkende film van regisseur McCarthy.

De onsympathieke kant van de wereld kwam toch wel enigszins naar voren in deze film? Dat de jongen uit Syrië weer werd terug gestuurd naar zijn land. De keuze om de mensen in huis te halen was er volgens mij ook uit eenzaamheid.

Mooie en ingetogen drama film met een muzikale tint erin.

Alleen het einde had wat meer mogen worden uitgewerkt.

Waardering: 3 1/2 sterren

Wauw, wat heeft deze film me weten te verrassen. Een van de leukste en meest ontroerende Oscar-genomineerden. Ik zat heel erg in de film en besefte me steeds hoe erg ik stond te genieten. Toen de film was afgelopen werd ik er gewoon stil van.

Weliswaar mikt de film wel erg veel op het sentiment en bevat nog aardig wat cliché’s, maar het gebeurt op een subtiele manier, waardoor het echt heel goed werkt. Meerdere scènes wisten me zeer te ontroeren. Niet in het minst door de ongelofelijk goede acteerprestaties. Vooral Richard Jenkins speelt echt de sterren van de hemel. Aanvankelijk is hij een erg eenzame en serieuze man, maar twee toevallige illegale immigranten die in zijn leven komen brengen hem in aanraking met een heel ander leven, waarin hij eigenlijk veel gelukkiger is. Hierdoor komt hij weer helemaal tot bloei. Met zijn rol flikt Jenkins wat ik voor onmogelijk hield: hij is zowaar een heel heel serieuze bedreiging voor de Oscar die ik al naar Frank Langella voor zijn rol in Frost/Nixon zag gaan.

De karakters in de film zijn sterk uitgewerkt. Aan het begin is de eenzaamheid van Walter Vale bijna tastbaar, maar geleidelijk aan verandert hij in een ander soort mens, dankzij Zainab en vooral Tarek, die beiden ook erg goed gespeeld worden. Vooral Tarek wordt zeer sterk neergezet, en het is ook dit personage die met zijn ontwapenende sympathieke gedrag Walter los weet te laten komen, met behulp van zijn muziek. Die muziek zal door de hele film een grote rol gaan spelen en is letterlijk de maatgever in een paar van de allermooiste scènes in de film. En dat zijn er heel wat.

Zo is er bijvoorbeeld de scène waarin Tarek Walter leert drummen, of later de scène waarin Walter (als enige blanke en oudere man) in Central Parc met de rest mee loopt te drummen. Eerst durft hij nog niet, maar even later gooit hij alle schroom van zich af en lijkt hij wel bevrijd.

Het is dan ook niet zo gek dat hij in New York blijft hangen, later ook om Tarek bij te staan, aangezien deze door een ongelukkigheid is opgepakt en is vastgezet in een gevangenis voor illegale immigranten.
Walter blijft Tarek opzoeken in de gevangenis en helpt hem de zaken buiten de cel te regelen, en terwijl Walter blijft opbloeien en erg gelukkig is buiten dat gedoe om, takelt Tarek juist af en is op een gegeven moment niet echt meer te herkennen als de zeer vriendelijke en levenslustige man die hij eerst was.

Op een gegeven moment duikt Mouna ook op, de moeder van Tarek. Ook dit karakter is sterk uitgewerkt en wordt heel mooi gespeeld.
Nog meerdere andere mooie scènes volgen, zoals wanneer Mouna en Zainab gaan praten ergens, terwijl Walter intussen het kraampje waarin armbandjes etc. worden verkocht overneemt van Zainab. Of als Walter Mouna later mee uit neemt. Tijdens die date biecht Walter aan Mouna op dat hij helemaal niet zo gelukkig is met zijn werk en ook maar net doet alsof hij het zo druk heeft.

Zo kent de film meerdere erg goede scènes, en ondanks dat de film traag is kijkt hij enorm lekker weg. Zolang je maar een beetje van dat soort films houdt natuurlijk.
Ik zou eigenlijk niet weten waarom deze film niet is genomineerd voor zijn screenplay. Wat maakt dit nu minder dan het screenplay van bijvoorbeeld Frozen River of WALL-E? Natuurlijk mikt de film behoorlijk op sentiment en bevat nog aardig wat cliché’s, maar het is geen vals sentiment, geen Spielbergiaanse manipulatie of zo. Bovendien worden ook nog de nodige cliché’s vermeden. Zo krijgen Walter of Mouna geen relatie, zoals in een Hollywood-film al snel zou gebeuren, ze zoenen niet eens, en het einde van de film is geen happy gesloten einde, maar juist heel droevig.

Al met al een prachtige film. Een sentimentele, maar op een zeer prettige en mooie manier. Subtiel, zoals alles aan de film wel subtiel is. Van de mooie pianosoundtrack tot het fraaie camerawerk en de zeer geloofwaardige en sterke acteerprestaties en goede dialogen. Vooral Richard Jenkins doet het fantastisch. Ook hem zou ik die Oscar wel gunnen.
Als ik toch nog een minpuntje aan de film moet noemen, naast het veel inzetten op sentiment, dan is het de vrij duidelijke (linkse) politiek correcte boodschap. Dat is het enige aan de film wat niet zo subtiel is. Het leek me allemaal iets té. Maar dat mag de pret niet drukken. Het is ook niet alleen kommer en kwel en brave feelgood-momentjes in de film. Af en toe is er ook nog plaats voor wat heel subtiele humor.
4.0*.